ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပြသခြင်း

ထို့နောက် ဤခရီးသွားများသည် လူငယ်ခရီးသွားလမ်းညွှန်၏ စကားပြောစွမ်းရည် သို့မဟုတ် ကလေးငယ်၏ စကားပြောစွမ်းရည်ကို တကယ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်စိဖြင့် မမြင်ခဲ့ရဘဲ မကြားခဲ့ရပါက တစ်နှစ်ခွဲအရွယ် ကလေးတစ်ဦးသည် ဤမျှ စကားသွက်သွက် ပြောနိုင်သည်ကို မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ ခရီးသွားလမ်းညွှန် မိတ်ဆက်မှုတွင် ကဗျာအချို့ကိုပင် ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

တစ်နှစ်ခွဲအရွယ် ကလေးတစ်ဦး စကားသွက်သွက် ပြောနိုင်သည်မှာ တစ်ခုတည်းသော အရာမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဂန္ထဝင်စာပေများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုးကားနိုင်သည်မှာလည်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်အတွင်း စာကျက်ခဲ့သည့်အချိန်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့ကြသည်ဟု ခံစားရသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အဖွဲ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဦးဆောင်ခွင့် မပြုသော်လည်း သူသည် ရွာရှိ သူ့အစ်ကိုများနှင့် အစ်မများနှင့်အတူ အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်နိုင်သည်။

သူသည် ငယ်သော်လည်း ချီဆောင်ခြင်းကို မကြိုက်ပေ။ သူသည် ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်ချင်သည်။ သူသည် ကျန်သူများနှင့်အတူ ခုန်ပေါက်နေသောကြောင့် အစ်ကိုကြီးများနှင့် အစ်မများ စိတ်ပူနေကြသည်။

“လမ်းညွှန် ရှောင်းဟွေ့၊ မင်းရဲ့ညီလေးကို မချီဘဲ ထားတာ တကယ်ပဲ ပြဿနာ မရှိဘူးလား” ဟု တစ်ဦးက မေးသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းခါပြီး “ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ သူက ငယ်ပုံပေါ်ပေမဲ့ သစ်ပင်ထိပ်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ တက်နိုင်တယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ နောက်ကျကျန်နေမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

အစ်ကိုအစ်မများ "..."

ဒါက ဘယ်လို ကလေးမျိုးလဲ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ ဘယ်လို မိဘမျိုးတွေ ရှိတာလဲ။ သူတို့က အရမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ကလေးက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား။ သူက ဘာလို့ သစ်ပင်ထိပ်ကို တက်ရတာလဲ။ သူက မျောက်လား။

ရှောင်လင်းယွီနှင့် ရှောင်ထုန်တို့သည် ဤခရီးသွားများ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ကြပေ။

“အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ ဘယ်နှစ်ရက်လောက် နေဖို့ စီစဉ်ထားလဲ” ဟု ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က မေးသည်။

“ဟမ်?” ခရီးသွားအုပ်စုသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ကြပေ။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က “ခင်ဗျားတို့ တစ်ရက်လောက် နေမယ်ဆိုရင် ဥယျာဉ်၊ ရေတံခွန်နဲ့ တောင်ကြားကို မှိုကောက်ဖို့ သွားလို့ ရတယ်” ဟု ပြောသည်။

ခရီးသွားများက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ တခြား ပရိုဂရမ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်” ဟု မေးသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က “ဟုတ်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ရေကန်ထဲမှာ ငါးမျှားလို့ ရတယ်၊ စွန်လွှတ်လို့ ရတယ်၊ တောထဲမှာ အသားကင်လို့ ရတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ပူတဲ့နေ့မှာတော့ အသားကင်တာက သိပ်မကောင်းဘူး။ တကယ်တော့ ဒါတွေက အရမ်း သာမန် ပရိုဂရမ်တွေပါပဲ” ဟု ခေါင်းညိတ်သည်။

ခရီးသွားများ"..."

တခြား ခရီးသွားနေရာများက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခရီးသွားအင်္ဂါရပ်တွေနဲ့ ပရိုဂရမ်အမျိုးမျိုးကို အားကောင်းစွာ အကြံပြုကြတယ်။ သို့သော် ဒီမှာရှိတဲ့ လမ်းညွှန်က ပရိုဂရမ်တွေက အရမ်း သာမန်ဖြစ်တယ်လို့ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်တယ်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပြုံးပြီး “ထောင်ယွမ်ရွာက သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေက အရမ်း ထူးခြားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါတို့ အဲ့မှာ နေလို့ ရမလား” ဟု မေးသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းခါပြီး “အစ်မကြီး၊ မရဘူး။ ကျွန်မတို့မှာ ရေတိုဧည့်သည်တွေအတွက် သက်ကယ်မိုးအိမ် ဆယ့်ငါးလုံးပဲ ရှိတယ်။ အခု အကုန်လုံး ပြည့်နေပြီ။ စောင့်ဆိုင်းစာရင်းကလည်း ရှည်လျားနေပြီ။ အစ်မ နေချင်ရင် ကြိုတင် ဘွတ်ကင်လုပ်ရမယ်” ဟု ပြောသည်။

သက်ကယ်မိုးအိမ်သည် ထောင်ယွမ်ရွာ၏ အထူးခြားဆုံးနှင့် လူကြိုက်အများဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

အနာဂတ်တွင် တခြား ခရီးသွားနေရာများက ဤလမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြမလား မသိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထောင်ယွမ်ရွာရှိ သက်ကယ်မိုးအိမ်ကို ဘွတ်ကင်လုပ်ထားသည့် ခရီးသွား အတော်များများ ရှိသည်။

ဤသည်က ရွာသားများကို အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ သူတို့သည် မြို့ပေါ်က လူတွေရဲ့ စိတ်ကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။ သူတို့က ဇိမ်ခံဟိုတယ်မှာ မနေချင်ဘဲ သက်ကယ်မိုးအိမ်ကို ပိုနှစ်သက်ကြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လည်ပတ်သူများအတွက် ဤသည်မှာ အသစ်အဆန်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် သက်ကယ်မိုးအိမ်များသည် တကယ့် သက်ကယ်မိုးအိမ်များ မဟုတ်ကြပေ။ ၎င်းသည် ကျေးလက်ဆန်သည့် အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း ခေတ်မီ အသုံးအဆောင်များ အားလုံး ပါရှိသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာရှိ သက်ကယ်မိုးအိမ်သည် ဆောင်းရာသီတွင် နွေးပြီး နွေရာသီတွင် အေးသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းမွန်စွာ တပ်ဆင်ထားပြီး သန့်ရှင်း၊ သန့်ရှင်းပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းသည်။ ၎င်းသည် အဆင့်မြင့်ဟိုတယ်တွင် နေခြင်းထက် အများကြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဈေးနှုန်း အနည်းငယ် မြင့်မားသော်လည်း လူများက ပေးချေရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

“တကယ်တော့ တခြား ရွေးချယ်စရာက ယွဲ့လိုင် တည်းခိုခန်းပဲ” ရှောင်လဲ့ထုန်က ထိုနေရာကို စတင် မိတ်ဆက်သည်။ “ယွဲ့လိုင် တည်းခိုခန်းကိုလည်း ကျွန်တော့် အမေကပဲ လုပ်ကိုင်တာပါ။ အဲ့မှာ နေရတာလည်း အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်။ တည်းခိုခန်းက ဝန်ထမ်းတွေက အားလုံး လှပတဲ့ အစ်ကိုတွေနဲ့ အစ်မတွေချည်းပဲ”

ခရီးသွားအုပ်စု "..."

“မောင်လေး၊ တည်းခိုခန်းကို မင်း အမေက လုပ်ကိုင်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု အစောပိုင်းက မေးခဲ့သည့် မိန်းကလေး လီရှင်းရှင်းက ရုတ်တရက် တုံ့ပြန်ပြီး ပြောသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့လက်များကို ဖြန့်ပြီး “ကျွန်တော် မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဒီခြံကြီးတစ်ခုလုံးက ကျွန်တော့် အမေပိုင်တာ။ သက်ကယ်မိုးအိမ်တွေ၊ ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်း စတာတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော့် အမေက ဆောက်ခဲ့တာ” ဟု ပြောသည်။

ခရီးသွားအုပ်စု "..."

ဒါက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ပြသခြင်းလား။

ဒါဆို သူတို့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ အရမ်းထက်မြက်ပြီး စဉ်းလဲတဲ့ ကလေးက တကယ်တော့ ဒီခြံရဲ့ ပိုင်ရှင်လား။

သူတို့ ဒီကလေးကို အခု ပြန်ပေးဆွဲလိုက်ရင် သန်းပေါင်းများစွာသော ရွေးငွေ ရနိုင်ခြေ ရှိသလား။

“ဘန်း!”

ရှောင်လဲ့ထုန် စကားဆုံးသည်နှင့် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး လေးနက်တည်ကြည်စွာ “ရှောင်လဲ့ထုန်၊ မင်း ထပ်ပြီး အရိုက်ခံချင်နေတာလား။ ငါ မင်း အမေနဲ့ အစ်မကို ပြောပြမယ်။ မင်း အမေက မင်းကို မိသားစုရဲ့ ချမ်းသာမှုကို မဖော်ပြဖို့ ဘယ်နှစ်ခါ သတိပေးထားလဲ။ လူဆိုးတွေက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု ပြောသည်။

ခရီးသွားများ "..."

ကျွန်တော်တို့ကို မကြည့်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့က စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ပြောနေကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ကလေးတစ်ယောက်ကို တကယ် ပြန်ပေးဆွဲရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပြောရရင် ကလေးရဲ့ အမေက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ။ ကလေးက ဒီလိုမျိုး ချမ်းသာမှုကို ပေါ်ပေါ်တင်တင် ကြွားနေတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။ လူဆိုးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ ပုတ်ခံခဲ့ရသည့် ခေါင်းကို ထိလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်များကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိစွာ “ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်တော့်လို မယှဉ်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲနိုင်တဲ့ လူ မရှိဘူး” ဟု ပြောသည်။ သူသည် ချီကျင့်စဉ် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်နေနှင့်ပြီ။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲရဲရင် သူတို့က သေလမ်းရှာနေတာပဲ။

ခရီးသွားများ "..."

ဒီယုံကြည်မှုက ဘာလဲ။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ လိမ္မာပါစေ၊ မင်းက ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး။ မင်းကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ တကယ်ပဲ အားထုတ်မှု အများကြီး မလိုအပ်ပါဘူး။

လီရှင်းရှင်းသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ကြင်နာစွာ “မောင်လေး၊ တို့တွေအားလုံး မင်း အရမ်း ထက်မြက်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သတိထားရမယ်။ လူဆိုးတွေက မင်းကို ပစ်မှတ်မထားအောင် ဂရုစိုက်” ဟု တိုက်တွန်းသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ၏ ထင်ရှားသည့် ချစ်စရာအပြုံးကို မြှောက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် သတိထားပါ့မယ်” ဟု ပြောသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ‘အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က တကယ် သေချင်နေရင် ကျွန်တော် ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်။ အဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော်က ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ လူအတော်များများကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ’ ထို့ကြောင့် သူသည် ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို လုံးဝ မစိုးရိမ်သလို၊ ပြန်ပေးဆွဲခံရမည်ကိုလည်း မစိုးရိမ်ပေ။

သူသည် လူတိုင်းကို သူ့အမေ ဘယ်လောက် စွမ်းဆောင်နိုင်လဲဆိုတာကို သိစေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာမှ မရှိရာကနေ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စီးပွားရေးကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းပြီး ခန့်ညားတဲ့ သားတစ်ယောက်ကိုလည်း မွေးခဲ့သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ဆက်ပြောသည်မှာ “အစ်ကိုတို့၊ အစ်မတို့၊ ကျွန်တော်တို့က ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းမှာလည်း ကြိုတင် ဘွတ်ကင်လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းမှာ အခန်းမရှိရင် ခင်ဗျားတို့ လယ်တောအိမ်မှာ နေလို့ ရတယ်”

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကတည်းက ရွာတစ်ရွာလုံးကို ပြန်လည်မွမ်းမံခဲ့တယ်။ မိသားစုတိုင်းက ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ အခန်းအနည်းငယ် ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီအခန်းတွေက သန့်ရှင်းပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်။ ဈေးနှုန်းတွေကလည်း မမြင့်ဘူး။ ဒါကြောင့် ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းမှာ အခန်းမရှိရင် ခင်ဗျားတို့ လမ်းပေါ်မှာ အိပ်ရမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”

ခရီးသွားများ "..."

အဆုံးမှာတော့ သူတို့က တည်းခိုခန်းကို ရောင်းချနေကြတာပဲ။

လီရှင်းရှင်းသည် သူမ၏ အဖော်များနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူမသည် ဤလူအုပ်စု၏ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမက ပြုံးပြီး “ဒါဆိုရင်တော့ ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းမှာ တစ်ည နေလိုက်ကြရအောင်” ဟု ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က လေးနက်တည်ကြည်စွာ “ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ ရွာသားတွေရဲ့ လယ်တောအိမ်တွေမှာ နေဖို့ မစဉ်းစားချင်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသည်။

သူက “ရှောင်ရှောင်းဟွေ့…” ဟု ပြောသည်။

“ဦးလေးလို့ ခေါ်” ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ချက်ချင်း ပြင်ဆင်သည်။ “ရိုင်းစိုင်းမနေနဲ့”

“…” ရှောင်လဲ့ထုန်က “ဦးလေး၊ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့က အတူတူ လာကြတာ ရှင်းနေပါတယ်။ သူတို့ အတူတူ နေတာက ပိုအဆင်ပြေတယ်။ သူတို့ တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိတယ်။ လယ်တောအိမ်တစ်ခုတည်းမှာ မဆံ့နိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

‘ဦးလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အမေ့ရဲ့ တည်းခိုခန်းက စီးပွားရေး လိုအပ်နေချိန်မှာ ဘာလို့ သူက တခြားလူတွေကို စီးပွားရေး ပေးနေရတာလဲ’

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့အစ်မရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ယွဲ့လိုင် တည်းခိုခန်းတွင် ဧည့်သည်များစွာ ရှိသော်လည်း ရွာသားများက ဧည့်သည်များ လိုအပ်သည်။

လီရှင်းရှင်းက ပြုံးပြီး “ငါတို့ ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းမှာ အခု နေလိုက်ပါ့မယ်။ နောက်တစ်ည နေဖြစ်ရင် လယ်တောအိမ်ကို သွားပြီး အဲ့မှာ နေကြည့်လို့ ရပါတယ်” ဟု ပြောသည်။

သူတို့သည် အဆုံးတွင် မြို့ကြီးများ၏ ကလေးများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် လယ်တောအိမ်တွင် နေခြင်းကို မဆန့်ကျင်သော်လည်း ၎င်းနှင့် မကျင့်သားရသေးပေ။

အဆုံးတွင် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေးလက်သည် ညစ်ပတ်ပြီး အနံ့ဆိုးသည်။

ဧည့်သည်များ ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့သည် တခြား ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ကောင်းပါပြီ။ ခဏလေး စောင့်ပါ” ဟု ပြောသည်။

သူ သူ့ ဆဲလ်ဖုန်းကို ခေါ်တော့မည့်အချိန်တွင် သူက “အစ်မ၊ ခင်ဗျားတို့ အခန်း ဘယ်နှစ်ခန်း ဘွတ်ကင်လုပ်ချင်လဲ။ တစ်ယောက်ခန်း၊ နှစ်ယောက်ခန်းနဲ့ မိသားစုအခန်းတွေ ရှိတယ်” ဟု ထပ်မေးသည်။

လီရှင်းရှင်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး “ငါတို့ ဆယ့်နှစ်ယောက် ရှိတယ်။ ယောက်ျားလေး ခြောက်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး ခြောက်ယောက်။ နှစ်ယောက်ခန်း ခြောက်ခန်း ဘွတ်ကင်လုပ်လိုက်ရအောင်” ဟု ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ”

***