အခန်း (၆၁)

လုနန်က ဖေးကျီအန်းကို ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ သားနှစ်ယောက် အပေါ်ထပ်မှာ ရှိနေသေးတာကို မမေ့နဲ့နော်"

ဖေးကျီအန်း - "..." ကိုယ်က ကိုယ့်သားသမီးကို မေ့လောက်တဲ့အထိ အသက်မကြီးသေးပါဘူး။

သူက လုနန်ကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်သွားပြီး ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အခန်းတစ်ခန်းမှ ရေဒီယိုဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သေသေချာချာ နားထောင်ကြည့်သောအခါ အော်ပရာသံဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ လုနန်သည် သီချင်းစာသားများကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း သီဆိုနေသည့် အပိုင်းတစ်ပိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ -

"မူလကတော့ အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ ပွင့်လန်းနေပေမယ့် ဒီအရာအားလုံးက ပြိုကျနေတဲ့ နံရံတွေအတွက်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့နေ့လေးပါလိမ့် ဒီရင်ပြင်ထဲမှာ ဘယ်သူကများ ဒီလိုပျော်ရွှင်မှုကို တန်ဖိုးထားနိုင်မှာလဲ..."

ဖေးကျီအန်းသည် ခေတ္တရပ်တန့်ပြီး စူးစိုက်နားထောင်လိုက်သည်။ "ဒါက ဆရာမိန် ရဲ့ 'ဥယျာဉ်ထဲက အိပ်မက်' ပဲ။"

လုနန်က ဖေးကျန့် ကို ချီးကျူးရင်း အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် ရေဒီယိုနားထောင်သင့်သည်ဟု တိတ်တဆိတ်တွေးနေမိသည်။ "ကောင်းလိုက်တာ! ကျွန်မတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေးကို အနုပညာရသတွေ ခံစားခိုင်းရမယ်။ ကျွန်မတို့ ရှောင်ကျန့်က တကယ်တော်တာပဲ။"

ဤခေတ်သည် အရည်အချင်းရှိသော အနုပညာရှင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြီးကျယ်သော သခင်ကြီးများ၏ လက်ရာများနှင့် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့နိုင်သည်ကို မေ့လျော့ဖို့ လွယ်ကူလှသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်၏ တံခါးကို ခေါက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း အခန်းထဲမှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ဖေးကျန့် တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ? မင်းညီလေးကော?"

ဖေးကျန့်သည် ခေါင်းကိုကုတ်ရင်း လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့၏ အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲကာ မျက်နှာကြက်ကို မော့ကြည့်လိုက် ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက် ပြေးထွက်လာပြီး လုနန်ကို ဖက်လိုက်သည်။ "မားမား... အစ်ကိုက အရမ်းလှတာပဲ!"

လုနန်သည် မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း တုန်လှုပ်ကာ အေးခဲသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကုရှောင်ဟွိုက်သည် ပန်းပွင့်လေးများပါသော ဂါဝန်လေးဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်သို့ ထောင်နေသော ဆံပင်စည်း နှစ်ခုဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ့ပါးပြင်များတွင် အနီရောင် မျက်နှာခြယ်ဆေးများ လိမ်းထားပြီး နဖူးတွင် အနီစက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မျောက်ငယ်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

"..." တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ။

လုနန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတွေဆိုတာ ဆော့ကစားဖို့အတွက်ပဲလေ။ ပျော်စရာမကောင်းဘူးလား?"

"အဆင်ပြေပါတယ်... အာ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်ပါတယ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို အထင်မလွဲပါနဲ့! ကုရှောင်ဟွိုက်က အစ်မရှောင်စုရဲ့ ဓာတ်ပုံကိုကြည့်ပြီး သွားရည်ကျနေတာ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဝတ်ပေးလိုက်တာပဲ။ သူ ဘယ်လောက်ပျော်နေလဲ ကြည့်ပါဦး!"

ဖေးကျန့် သည် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားရင်း သူ့ရဲ့စဉ်းလဲတဲ့ မိထွေးကြောင့် ထောင်ချောက်ထဲမှာ ပိတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဒါကို ကြိုမြင်ပြီးသားလား?"

ဖေးကျီအန်းက "ဟင်း" ဟု ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်သည် သူ့ ဖခင်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံကို ကြားသောအခါ သူက ကုရှောင်ဟွိုက်ကို အမြန်ကောက်ချီလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့ကို အခုချက်ချင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက်မယ်။"

"အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ကြစို့။"ဖေးကျန့်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖေးကျီအန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်? ကျွန်တော်တို့ ထမင်းမစားတော့ဘူးလား?"ဖေးကျန့် က လုနန်ကို မျက်နှာပြောင်ပြနေသည့် သူ့အဖေကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ကလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ယူလိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားများဖြင့် လဲလှယ်ပေးလိုက်သည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့တော့ သွားကြစို့။"

သူတို့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်း သည် သူ့မရီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မရီး ကျွန်တော်တို့ အခုပြန်တော့မယ်။"

သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အိုး ကောင်းပြီ။ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားကြ။ မကြာခင်မှာ ပြန်ဆုံဖို့ အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်ကြရအောင်။ မင်းအစ်ကိုက မင်းလက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတာ သိရင် အရမ်းပျော်နေမှာ။"

ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် ဖေးကျီအန်းအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမ ဖေး မိသားစုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှလွဲ၍ ဖေးကျီအန်း တစ်ဦးတည်းသာ သူမကို အကူအညီပေးခဲ့ပြီး သူမ ထိုအကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။

ဖုန်းရှောင်ယွမ်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဖေးကျင်ရှင်း တို့သည် လွတ်လပ်စွာ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် မူလက မြေရှင်မိသားစုမှ ကလေးသတို့သမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မြေရှင်၏ သားငယ် သေဆုံးသောအခါ ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် သူတို့အိမ်တွင် အစေခံတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ပြီး မကြာခဏ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသည်။ အရှက်ရမှုကို မခံနိုင်သောကြောင့် မိသားစု အာရုံလွဲနေချိန်တွင် သူမ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

သူမ ထွက်ပြေးပြီး မကြာမီတွင် တစ်နိုင်ငံလုံး လွတ်လပ်ရေးရခဲ့ပြီး မြေရှင်စနစ်ကို ဖြုတ်ချခဲ့သည်။ ဖုန်းရှောင်ယွမ်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများသည် ပညာသင်ကြားခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူမသည် ရေမြှုပ်ကဲ့သို့ အသိပညာကို စုပ်ယူသင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့သည်။ စစ်တပ်မှ သာမန်ပြည်သူများအတွက် စီစဉ်ကျင်းပသော စာတတ်မြောက်ရေးပွဲတော်တစ်ခုတွင် သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဖေးကျင်ရှင်းသည် သူ၏အမည်ကဲ့သို့ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူတော်ကောင်းတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူဖြစ်သည်။

သူသည် ဖုန်းရှောင်ယွမ်၏ နောက်ခံ သို့မဟုတ် သူမ၏ ပညာမတတ်မှုကို ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြသူတိုင်းကို စိတ်ရှည်စွာ သင်ကြားပေးပြီး လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်မှုနှင့် လေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် သူ၏သင်တန်းများကို အများဆုံး တက်ရောက်ခဲ့သော်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ ဖေးကျင်ရှင်းထံမှ သီးသန့် အကူအညီတောင်းရန် ဘယ်တော့မှ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူမသည် သူသင်ကြားပေးသမျှကို ဂရုတစိုက် မှတ်သားထားပြီး သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်တွင် ချရေးကာ အလွတ်ကျက်မှတ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူမ နားမလည်နိုင်သော စာလုံးတစ်လုံးနှင့် ရုန်းကန်နေစဉ် လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ဘောပင်ကို ယူလိုက်ပြီး စာလုံးကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ရေးပြခဲ့သည်။

သူက မေးလိုက်သည်။ "နားလည်ပြီလား?"

ရှေးကဗျာများတွင် စာလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသကဲ့သို့ သူမနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သူတို့၏ အတူတကွ သင်ယူမှုမှတဆင့် ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြပြီး လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ မိသားစု၏ ကန့်ကွက်မှုများကြားမှ ဖေးကျင်ရှင်းသည် သူမကို လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သူ၏ မိဘများက သူမကို မကြိုက်ကြောင်းသိသော် သူသည် သူမကို သူတို့အိမ်မှ လုံးဝ ခွဲထုတ်ခဲ့သည်။

အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် ချိုမြိန်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဖေးကျီအန်း၏ လျစ်လျူရှုမှုသည် လူတို့၏ နှလုံးသားကို ထိုးထွင်းမြင်နိုင်ခြင်းမှ လာသော အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်မှုကို ကိုယ်စားပြုပါက ဖေး မိသားစုရှိ အခြားသူများက သူမအပေါ် ပြသသော လျစ်လျူရှုမှုသည် လူ့သဘာဝတွင် မွေးရာပါရှိသော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ပါပါးဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့သည် ဖေးကျင်ရှင်းကို အဆင့်အတန်းတူ သူတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြပြီး ဖုန်းရှောင်ယွမ်၏ နိမ့်ကျသော နောက်ခံကို သဘာဝအတိုင်း အထင်သေးခဲ့ကြသည်။ ဖေးမင်ရှသည် သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မထိုက်တန်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ မားမားဖေး၏ တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီမှုဖြင့် သူမသည် ဖုန်းရှောင်ယွမ်ကို အခွင့်အရေးတိုင်းတွင် အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် လျစ်လျူရှုတတ်ပြီး မနာခံတတ်သော ဖေးကျီအန်းကို ရှန့်ယီမေ့နှင့် အတူရှိစေရန် စီစဉ်ခြင်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် ပါပါဖေးနှင့် မာမားဖေးတို့သည် မူလက သူမ၏ ခင်ပွန်း ဖေးကျင်ရှင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမနှင့် သူ၏လက်ထပ်မှုသည် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ထိုအရာက သူတို့ကို ထိတ်လန့်စေကာ သူမအပေါ် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။

ဖုန်းရှောင်ယွမ်သည် လှောင်ပြောင်သလို တွေးမိသည်မှာ သူမသည် သူမ၏ ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းကို ဂုဏ်ပြုရန် တာဝန်မရှိပါက သူမသည် ဤမိသားစုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက စွန့်ခွာသွားခဲ့လောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပြန်လာပြီး ဖေး မိသားစု၏ အစေခံတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံရတာကို ခံချင်မှာလဲ?

ဖေး မိသားစုမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဖေးကျန့်သည် သူ့အဖေနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အဖေ ကျွန်တော်တို့ အဘွားနဲ့အဘိုးအိမ်မှာ ထမင်းမစားတော့ဘူးလား? ကျွန်တော့်အမေလည်း သွားပြီ..."

လုနန် စဉ်းစားမိသည်မှာ သူမ ဖေး မိသားစုသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသောအခါ ဖေးကျန့်သည် အလွန်အကင်းပါးပြီး လိမ္မာပါးနပ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အဖေရှေ့တွင် ဘာပြောသင့်သည် ဘာမပြောသင့်သည်ကို အမြဲသိခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါသနည်း?

အိမ်စာနည်းလွန်းလို့လား ဒါမှမဟုတ် ပြေးလွှားဆော့ကစားတာ နည်းလွန်းလို့လား?

အစပိုင်းတွင် ကလေးငယ်လေးသည် သူ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော ပထွေး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီး အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ရဲအောင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသောအခါ သူသည် သူ၏ လက်ငယ်လေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ပထွေး၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုကို အတုခိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟင့် ဟင့်အင်း... ဂလု သွား?"

ဖေးကျီအန်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ထိန်းလိုက်သည်။ "အင်း"

လုနန်သည် ဤနူးညံ့သော ဖခင်နှင့်သားတို့၏ အခိုက်အတန့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမိသော်လည်း ကုရှောင်ဟွိုက်၏ မျောက်ငယ်လေးနှင့်တူသော မျက်နှာလေးကို မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။ သူမ ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အားလပ်ရက်ရတာ ရှားပါတယ်။ အိမ်မှာနေရတာ အရမ်းပျင်းဖို့ကောင်းတယ်။ အဘွားဝူကို သွားခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်လည်ကြရအောင်။ ကျွန်တော် သွားချင်နေတာ ကြာပြီ..."

သူသည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေပြီး အခြေအနေကို လုံးဝမသိဘဲ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း သွားချင်လား?"

အပြင်ထွက်လည်နိုင်သည်ဟု ကြားသည်နှင့် လုနန်၏ အကြည့်များက တောက်ပလာပြီး လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားချင်တယ် သွားချင်တယ်!"

ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာကို မြင်ပြီး သဘောကျသွားကာ သူ့ မျက်နှာပေါ်မှ တင်းမာမှုများက နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားပြီး အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အန်တီဝူ သည် ခြံထဲတွင် ကားသံကြားသည်နှင့် စစ်ဆေးရန် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာကြတာလဲ? ညစာစားပြီးမှ ပြန်လာမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?"

လုနန်သည် အန်တီဝူကို ဖက်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အတွင်းသို့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ မွေးစားအမေ။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေထုပ်ရအောင်။ ကျွန်မတို့ ရုတ်တရက် ခရီးထွက်ကြမယ်!"

အန်တီဝူ - "..." ??

ဖေးကျန့် သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အန်တီဝူ ထံသို့ အခြားတစ်ဖက်မှ ချဉ်းကပ်လာသည်။ "မြောက်ဘက်ကို သွားမယ်။ အဘွားဝူ အဝတ်အစားထူထူတွေ ယူခဲ့ပါ။"

ဖေးကျီအန်းသည် ကလေးငယ်ကို ချီရင်း နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုနန်သည် ယူသွားချင်သော ပစ္စည်းများ အလွန်များပြားနေသည်။ မြောက်ဘက်သည် ခြောက်သွေ့သောကြောင့် သူမသည် အသားအရေထိန်းသိမ်းမှုပစ္စည်း အနည်းဆုံး သုံးမျိုး လိုအပ်သည်။ ရေဓာတ်ဖြည့်ရန်အတွက် နှင်းပွင့်ခရင်မ် နေရောင်ကာခရင်မ်နှင့် အသားထိန်းသိမ်းရေးခရင်မ်။ သူမသည် ခေါင်းလျှော်ရည် တစ်ကိုယ်ရေသုံးပစ္စည်းများ လှပသောအဝတ်အစားများ နွေးထွေးသောအဝတ်အစားများ အတွင်းခံများ ဖိနပ်များ ဦးထုပ်များ နှင့် ထီးများလည်း လိုအပ်သည်။ လမ်းခရီးအတွက် သရေစာများနှင့် သာမန်ဆေးဝါးများ...

သူမသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို စုဆောင်းလိုက်သော်လည်း နေရာအနှံ့ ပုံနေသည်။ လုနန်သည် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ ပစ္စည်းများကို ဖြစ်သလို ထိုးထည့်လိုက်ရာ အိတ်ပြည့်လျှံသွားပြီး ပစ္စည်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အန်တီဝူသာ ဒီမှာရှိနေခဲ့လျှင် သူမကို သေချာပေါက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိမ့်မည်။ "ဘယ်လောက်တောင် လှတဲ့ ကောင်မလေးလဲ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ပွနေတာလဲ!"

ဤအချိန်တွင် အန်တီဝူ မရှိသောကြောင့် ဖေးကျီအန်း သည် သူမကို အနည်းဆုံးတော့ ဝေဖန်မှုမရှိသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လုနန်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ဘယ်သူကများ အသေးအဖွဲ ချို့ယွင်းချက်လေးတွေ မရှိဘဲနေမှာလဲ?

သူမသည် အလွန်လှပပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမသာ အရာရာတိုင်းတွင် ပြီးပြည့်စုံနေပါက အခြားသူများကို နေထိုင်ရှင်သန်ခွင့် ပေးဦးမှာလား?

ဖေးကျီအန်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး လုနန်၏ နေရာတွင် ဝင်ကာ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းမှ အရာအားလုံးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

သူသည် အတွင်းခံအဝတ်အစားများဆီသို့ ရောက်သောအခါ လုနန်သည် မျက်နှာမနီသော်လည်း ၁၉၆၀ ခုနှစ်များက ရှေးရိုးစွဲ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ မျက်နှာနီသင့်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ရာ သူက သူမထက်ပင် ပို၍ တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

ကျစ်၊ သူကတော့ နှာဘူးအိုကြီးပဲဟာ။

လုနန်သည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ နေကာမျက်မှန်ကြီးကို တပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူတို့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို အောက်ထပ်သို့ သယ်ဆောင်သွားချိန်တွင် ဖေးကျန့် သည် စိတ်မရှည်စွာ စောင့်နေပြီး သူ့နာရီကို မကြာခဏ ကြည့်နေသည်။

သူသည် လုနန် ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ခွေးဖြူလေးနောက်သို့ လိုက်နေသော ကလေးကို ဖမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ အကြံပေးလိုက်သည်။ "မိန်းမတွေက တကယ်ကို ဒုက္ခပေးတာ။ နောင်မှာ သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ သေချာလုပ်။"

လုနန် ရယ်လိုက်မိသည်။ "...ဟက်။" တစ်နေ့နေ့ မင်းမိန်းမရှေ့မှာ အဲ့ဒီလို မပြောလိုက်နဲ့ဦး။

လုနန်က မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ပိုင် ကော?"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် ကျန်းယွီကို ခွေးကို ရက်အနည်းငယ် ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ အစောကတည်းက ဖုန်းဆက်ထားတယ်။ သူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။"

ဖေးကျန့်သည် ကျန်းယွီကို ရွေးချယ်ရန် သီးခြားအကြောင်းပြချက်များ ရှိသည်။ ကျန့် မိသားစုသည် ဦးလေး ကျန့် ၏ လစာတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ရပ်တည်နေသောကြောင့် သူတို့သည် ခွေးတစ်ကောင်ကို ကောင်းကောင်းမစောင့်ရှောက်နိုင်ပေ။

ရှန့်မိသားစု၏ မာမားသည် တိရစ္ဆာန်အမွှေးများနှင့် ဓာတ်မတည့်သောကြောင့် သူတို့လည်း မသင့်တော်ပေ။

ကျန်းယွီ၏ မိသားစုသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ကျန်းယွီ သည် စေ့စပ်သေချာသူဖြစ်ပြီး သူ၏မိခင်သည် စေတနာကောင်းသူဖြစ်သည်။ ရှောင်ပိုင်သည် ကျန်းယွီ၏ အိမ်တွင် ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ ကျန်းယွီ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် သူ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး ဖေးကျန့်ကို လေချွန်ပြလိုက်သော်လည်း အတွင်းသို့ ဝင်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"..." ဖေးကျန့်သည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရှောင်ပိုင်ကို ကောက်ချီပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ကျန်းယွီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဖေးကျန့် ၏ လက်ထဲမှ ခွေးဖြူလေးကို ဖက်လိုက်သည်။ "မင်း အခု သတ္တိတွေရှိလာပြီလား ဟမ်? မင်းအဖေ ဒါမှမဟုတ် မင်းမိထွေးကို မကြောက်ဘူးလား? ငါကတော့ ကြောက်တယ် သိလား?"

"ကောင်းပြီ ဦးလေး ဖေး၊ အစ်မ လုနန်နဲ့ အဘွားဝူကို ငါ့ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးပါ။ ငါ မဝင်တော့ဘူး။ မင်းတို့ အလုပ်သာ ဆက်လုပ်ကြ။" သူက ခွေးဖြူလေးကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း မိုက်မဲသော အပြုံးဖြင့် ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျန့် - "..." ဒါက ငါ့ညီအစ်ကိုရဲ့ တစ်ခြားတစ်ဖက်ကို အသစ်တွေ့ရှိတဲ့နေ့ပဲ။

ခရီးဆောင်အိတ်အားလုံးကို ကားထဲသို့ တင်ပြီးနောက် မိသားစုလိုက် ခရီးကိုစတင်ခဲ့ကြသည်။

လုနန်သည် ၁၉၆၀ ခုနှစ်များသို့ ပြန်ရောက်ခြင်းက သူမကို ကားဖြင့်ခရီးထွက်ခွင့် ပေးလိမ့်မည်ဟု မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်နှင့်အမျှ ရှုခင်းများသည် ပိုမိုစိမ်းလန်းစိုပြေလာသည်။ ဆောင်းဦးရာသီသည် စတင်စရှိကာ ရွှေဝါရောင်သစ်ရွက်များသည် မြက်ခင်းပြင်များနှင့် ရောယှက်နေပြီး တောပန်းခင်းများသည် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းနေကာ လိပ်ပြာများသည် လေထဲတွင် ကခုန်နေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သေးငယ်သော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်သည် မြက်ပင်များကြားမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

ညနေပိုင်းတွင် သူတို့သည် လယ်ယာမြေတစ်ခုအနီးတွင် ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏အမည်ကို ပေးပြီးနောက် ထိုနေရာကို စီမံခန့်ခွဲနေသော အမျိုးသားသည် အမြန်ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ကို ချက်ချင်း ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးခဲ့ပြီး ဖေးကျီအန်းနှင့်ပင် ဖော်ရွေစွာ စကားပြောဆိုခဲ့သည်။

လယ်ယာမြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကျယ်ပြန့်သော လမ်းတစ်လျှောက် အနည်းငယ်မောင်းနှင်သွားရာ… ထွန်စက်တစ်စီးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ထွန်စက်ပေါ်မှ ခုန်ချလာသော လူနှင့် စကားပြောဆိုရင်း ပြုံးနေသည်။

လုနန်သည် ကားထဲတွင် ကျန်နေခဲ့ပြီး သူတို့ ဘာပြောနေကြသည်ကို ကောင်းကောင်းမကြားရသော်လည်း ထိုအမျိုးသားသည် အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်နေပုံရပြီး သူ၏ အမူအရာသည် စနောက်နေပုံရသည်။

ခဏအကြာတွင် ဖေးကျီအန်းသည် ကားထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ထွန်စက်ကို လျစ်လျူရှုကာ အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

၁၉၆၀ ခုနှစ်က အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ မေမေလေးအဖြစ် ကူးပြောင်းသွားခြင်း