အခန်း (၆၂)

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ဂျစ်ကားသည် နောက်ဆုံးတွင် သစ်သားအိမ်ငယ်လေး တစ်လုံးဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းသည် ကားသော့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆင်းကြစို့။ ဒီည ဒီမှာပဲ နားကြမယ်။"

အိမ်ငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းလေးတစ်စင်း စီးဆင်းနေပြီး နောက်တွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှေဝါရောင်သစ်ရွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဖြူရောင် ဘုဇပတ်ပင်တောအုပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ညနေခင်းနေရောင်ခြည်သည် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်အရောင်အဝါတစ်ခုကို သက်ရောက်စေပြီး မြင်ကွင်းသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် တူနေသည်။

လုနန်သည် ထိုထူးခြားလှသော ရှုခင်းကို မြင်ပြီး စွဲလန်းသွားသည်။

"တော်လိုက်တာ ဖေးကျီအန်း! မင်းက ငါ့ကို မင်းနောက်က ထွန်စက်နဲ့လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့ မင်းကတော့ တစ်ချက်မှ မစဉ်းစားဘဲ ထွက်သွားတယ် ငါ့ကို မင်းရဲ့ဖုန်မှုန့်တွေ စားဖို့ ထားခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဘီးလေးဘီးက ငါ့ရဲ့သုံးဘီးထက် ပိုမြန်တယ်ဆိုတာကို ကြွားလုံးထုတ်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလဲ?"

ထွန်စက်သံသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး ခုန်ချလာကာ ဆဲဆိုရင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ဟေး ဒါ ခယ်မလေးလား? ငါက လောင်ဝမ် ဒီကောင်လေးရဲ့ တပ်စုမှူးဟောင်း။ ငါက '၅၅ ခုနှစ်မှာ အငြိမ်းစားယူခဲ့တာ။"

လောင်ဝမ်သည် လုနန် ရှိနေခြင်းကို မြင်ပြီး ခေတ္တ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဖေးကျီအန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဝိုး မင်းက တကယ်ကို နတ်သမီးတစ်ပါးနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာပဲ!"

လုနန်သည် ချီးကျူးခံရသောကြောင့် ရှက်ဟန်ဆောင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့်သည် ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ချီရင်း နောက်ခန်းမှ ဆင်းလာနေသည်။ သူသည် လုနန်၏ ရှက်ပြုံးကို မြင်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားကာ ကလေးကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းအမေ နေကောင်းရဲ့လား?"

"ဒါ... ဖေးကျန့်နဲ့ မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလား?"

ဖေးကျီအန်းသည် မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။

ဖေးကျန့် သည် လောင်ဝမ်ကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ ဦးလေးဝမ်။"

လောင်ဝမ်သည် ဖေးကျန့်၏ အသွင်အပြင်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်စမ်း မင်းတောင် ကြီးလာပြီပဲ! မင်း ရှစ်နှစ်သားအရွယ်မှာ ပထမဆုံးရောက်လာတုန်းက ဒီလောက်သေးသေးလေးပဲ ရှိသေးတာကို ငါမှတ်မိတယ်။ မင်းကတော့ တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းလာတယ် ဒါပေမယ့် မင်းအဖေ ငယ်ငယ်တုန်းကလောက်တော့ မချောသေးဘူး။"

သူသည် သူ၏ ခါးကို ညွှန်ပြပြီးနောက် ရှောင်ဟွိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကလေးလေးကလည်း ကြည့်ကောင်းတယ်။ သူက သူ့အမေနဲ့တူတယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းနဲ့မင်းမိန်းမ နှစ်ယောက်လုံးက တော်တော်လေး ချောကြတယ် ဒါကြောင့် မင်းတို့ကလေးက ချောတာ အံ့သြစရာမရှိဘူး..."

ဖေးကျီအန်းသည် ရှောင်ဟွိုက်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။

ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လားမသိ လောင်ဝမ်သည် ဖေးကျီအန်းကို အတိတ်က ဇာတ်လမ်းများဖြင့် စကားပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို အရက်သောက်ရန် အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်မသာနိုင်ဘဲ ဖေးကျန့် ကို အိမ်ငယ်လေးထဲတွင် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ဖြေရှင်းရန် ညွှန်ကြားပြီး လုနန် ကို အတွင်းမှ အရာအားလုံး အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း အသိပေးပြီးနောက် လောင်ဝမ် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း ထွက်သွားသည်နှင့် ဖေးကျန့်သည် လွတ်မြောက်သွားသော မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခရီးဆောင်အိတ်များကို အိမ်ငယ်လေးထဲသို့ ချထားပြီးနောက် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲယူကာ တောထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"..."

လုနန်သည်လည်း အပြင်ထွက်၍ စူးစမ်းလေ့လာချင်စိတ်ရှိသည်။ လှပသော ဘုဇပတ်ပင်တောအုပ်သည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အန်တီဝူကို အိမ်ငယ်လေးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အိမ်ငယ်လေးသည် မကြာခဏ လူနေပုံရပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်နေသည်။ မီးဖိုပေါ်တွင် ရေနွေးအိုးတစ်လုံး ဆူပွက်နေပြီး ရေနွေးငွေ့သည် ရံဖန်ရံခါ အဖုံးကို မတင်ကာ "ပွက်" ဟူသော အသံပျော့ပျော့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သစ်သားအိမ်ငယ်လေး ဖြစ်သော်လည်း ပရိဘောဂ အပြည့်အစုံရှိပြီး အစားအသောက်များလည်း ကောင်းမွန်စွာ သိုလှောင်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် အပူပေးကုတင်တစ်ခု ရှိပြီး အိပ်ရာခင်းများ ဖုံးအုပ်ထားကာ အနီးတွင် အိုးကြီးတစ်လုံးနှင့် ရေနွေးကြိုရန် မီးဖိုတစ်ခု ရှိပြီး ဆန်၊ ဂျုံမှုန့် နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်ထားသည်။

ကုတင်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ ယောက်ျားကြီး ငါးယောက်ပင် သက်တောင့်သက်သာ အိပ်နိုင်ပြီး သူတို့ ငါးယောက်အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုသည်။

လုနန်သည် အန်တီဝူကို အစားအစာ ပြင်ဆင်ရန် ကူညီခဲ့သည်။ ခက်ခဲသော ခရီးတစ်ခုအပြီးတွင် ကုဟွိုက်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။ အန်တီဝူသည် သူ့ကို အစားအနည်းငယ် ကျွေးသော်လည်း သူသည် စားနေရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ လုနန်သည် သူ့ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ချီသွားပြီး အိပ်စေလိုက်သည်။

သူမ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ချက်ပြုတ်ပြီး ကလေးကို အိပ်စေပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် အပြင်ထွက်၍ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားရန် အချိန်ရခဲ့သည်။

လုနန်သည် သစ်သားအိမ်ငယ်လေးမှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ခုပ်ဖြင့် စမ်းချောင်းရေကို သောက်လိုက်ရာ ရေသည် ချိုမြိန်လန်းဆန်းသော အရသာရှိသည်။

ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လုနန်သည် စမ်းချောင်းဘေးတွင် အတော်ကြာ ဆော့ကစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ စဉ်းစားနေခဲ့သော ဘုဇပတ်ပင်တောအုပ်ထဲသို့ စွန့်စားဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရွှေဝါရောင်သစ်ရွက်များပေါ်တွင် ခြေနင်းလိုက်ရာ သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် သစ်ရွက်များ တရှပ်ရှပ်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏလမ်းလျှောက်ပြီးနောက် လုနန်သည် သစ်ပင်နှစ်ပင်ကြားတွင် ချည်ထားသော ပုခက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုပုခက်ကို သစ်သားအိမ်ငယ်လေး၏ ပိုင်ရှင်က တပ်ဆင်ထားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း အနားယူရန် အကောင်းဆုံးနေရာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ဒီနေရာမှာ နေထိုင်တဲ့သူတွေက လောကကြီးကို ရှောင်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေကြပုံရ၏။

လုနန်သည် တောထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လှည့်လည်သွားလာခြင်း မပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပုခက်ထဲတွင် လှဲအိပ်လိုက်ပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်ကို မျက်လုံးများဖြင့် ကာကွယ်ဖို့ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို လွင့်မျောစေလိုက်သည်။

သူမအပေါ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခုက နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်မှသာ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ "ရှင်က တပ်စုမှူးဟောင်းနဲ့ အရက်သောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို ထူပေးလိုက်သည်။ "သူ့မှာ ကိစ္စတစ်ခု ပေါ်လာလို့။"

လုနန်က "အော်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ပုခက်ပေါ်မှ ခုန်ချကာ သူမဝတ်ထားသော စကတ်လေးနှင့် တစ်ပတ်လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ခရီးသွားမည်ကို သိပြီး အတင်းအဖျင်းများ ရှောင်ရှားလိုသောကြောင့် သူမသည် ယနေ့တွင် အနီရောင်ဝတ်စုံကို အထူးဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံသည် ရွှေဝါရောင်သစ်ရွက်များကြားတွင် တောထဲမှ လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပွင့်လန်းနေသည်။ သူမ၏ အနီရောင်ဝတ်စုံ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ နှင့် ကြည်လင်သော အပြုံးတို့ဖြင့် သူမသည် တစ်သက်တာ မှတ်မိနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

လုနန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်အတွက် ကပြရမလား?"

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို ဆွဲထူလိုက်သော်လည်း ပုခက်ထဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရတယ်။"

လုနန်သည် သူမ၏ လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး "ရေး" ဟူသော အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့်… ဂဏန်းအကကို စတင်ကပြခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း - "..."

ပြီးဆုံးပြီးနောက် လုနန်သည် သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ဒါက သူမ ကူးပြောင်းမလာခင်က အွန်လိုင်းမှာ အကျော်ကြားဆုံးအကဖြစ်ပြီး အဓိကအချက်က အမူအရာမှာပဲ ရှိတယ်—စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့ခြင်းက အဓိကပဲ။

ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လှပသည်ဟု ရိုးသားစွာ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ပြောနိုင်ခဲ့သည်မှာ "...အင်း ဒါက အရမ်းထူးခြားတယ်။"ဆိုသည်သာ။

လုနန်သည် ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟားဟားဟား တကယ်ပဲ။" တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် လေးနက်သော ဖေးကျီအန်းကို စနောက်ချင်မိသည်။

"ကောင်းပြီ အက ပြီးပြီ။ အခု ရှင့်အလှည့်။ ကျွန်မအတွက် သီချင်းဆိုပေး။"

လုနန်သည် ဒါကို အလွန်သဘာဝကျသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရသော်လည်း သူမက စနောက်နေမှန်း သိသောကြောင့် မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက သူမကို မေးလိုက်သည်။ "ဘာသီချင်းဆိုရမလဲ? ကိုယ်က စစ်သီချင်းတွေပဲ သိတယ်။ တစ်ပုဒ် နားထောင်ချင်လား?"

လုနန် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ဘုဇပတ်ပင်တောထဲမှာ ရောက်နေတာဆိုတော့ 'ဘုဇပတ်တောအုပ်' ကို ဘာလို့ မဆိုတာလဲ?"

၁၉၅၀ ခုနှစ်များတွင် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဆိုဗီယက်ရိုးရာသီချင်းတစ်ပုဒ်အနေဖြင့် ဖေးကျီအန်းသည် ထိုသီချင်းကို သိသင့်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

"Отчеготакв Россииберёзышумят..."

"(ရှရှားစာသား) …"

‘ဘုဇပတ်တောအုပ်’သည် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိလာသောအခါ တရုတ်စာသားများ မရှိခဲ့ပေ။ ၁၉၅၀ နှင့် ၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သော လူများသည် ထိုသီချင်းကို ရုရှားဘာသာဖြင့် သင်ယူခဲ့ကြသောကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် ထိုသီချင်းကို ရုရှားဘာသာဖြင့် သီဆိုခဲ့သည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံသည် သီချင်း၏ နိမ့်ကျပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော တေးသွားနှင့် ရောစပ်နေပြီး လုနန် အနည်းငယ် စွဲလန်းသွားသည်။

သူမသည် ဖေးကျီအန်း ဘေးတွင် ပုခက်ထဲသို့ ပစ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူနှင့်အတူ ညည်းဆိုလိုက်သည်။

‘ဘုဇပတ်တောအုပ်’ သီချင်းပြီးဆုံးပြီးနောက် လုနန်၏ အပြင်းအထန် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် ‘မော်စကိုရဲ့ညများ' နှင့် 'ဟောဆူးပင်' သီချင်းများကို ဆက်သီဆိုခဲ့သည်မှာ ဖေးကျန့် သေနတ်တစ်လက်ဖြင့် သူတို့ဘေးမှ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး ဖေးကျီအန်း သီချင်းဆိုခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်အထိဖြစ်သည်။

လုနန်သည် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

? ခဏလေး ဖေးကျန့် သေနတ်တစ်လက်နဲ့ လျှောက်သွားတယ်...

လုနန်သည် ဖေးကျန့် ကို သူ့နောက်မှ သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြောက်လှန့်သောလေသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

သူသည် သူမတို့မပါဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ အပြင်ထွက်သွားသောကြောင့် အလွန်စိတ်ဆိုးနေပြီး သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ လွှတ်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့် - "..." ခင်ဗျားက အဘိုးကြီးနဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးမယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား? ခင်ဗျား ကျွန်တော်ကို ဘယ်လိုများ သတိထားမိနေသေးတာလဲ! ?

ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး!

ဖေးကျန့်က နောက်သို့လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ဒီနားကနေ ဖြတ်သွားတာပါ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်မရှိသလိုပဲ ဆက်နေကြပါ…”

လုနန်က ဖေးကျန့်၏ အဆက်အစပ်မရှိသော စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နင် သေနတ်ယူပြီး အမဲလိုက်သွားတာလား။ ဘာတွေမိသေးလဲ။”

ဖေးကျန့် - "....." အဘယ်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာ အကြောင်းအရာများကိုသာ ရွေးမေးနေရသနည်းဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။

သူက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ထံတွင် အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကံမကောင်းခဲ့ဘူး။ ညစာအတွက် ယုန်နှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ အမွှေးတစ်ပင်တောင် မမိခဲ့ဘူး။”

ဘယ်လိုတောင် ကြီးမားတဲ့ ကျရှုံးမှုလဲ။ ယုန်တွေက ဘယ်လောက်တောင် ဉာဏ်များနိုင်လဲဆိုတာ အံ့ဩဖို့တောင်ကောင်းတယ်။

လုနန်က သူ့ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတွင် ပျော်ရွှင်မှုကိုရှာတွေ့ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်၏ ကံမကောင်းအကြောင်းမလှမှုအပေါ် သနားသောအားဖြင့် သူမက ရက်ရက်ရောရောပင် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

“ဟားဟား၊ နင်က ဒီနေရာမှာ သိပ်မတော်ဘူးပဲ။”

ဒေါသထွက်နေသော ဖေးကျန့်သည် လုနန်နှင့် ဆက်၍ စကားပြောဆိုရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူမ မည်မျှပင် စနောက်နေပါစေ သူက တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ပုခက်ပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး မိုးကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အိမ်ထဲပြန်ဝင်ကြရအောင်။”

လုနန်နှင့် ဖေးကျန့် တို့သည် သူတို့၏ စကားစစ်ထိုးပွဲကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

သစ်လုံးအိမ်လေးထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အန်တီဝူ သည် သံစဉ်တစ်ခုကို တအေးအေးညည်းရင်း ပန်းသရဖူများ ရက်လုပ်နေသည်။ သူမသည် တစ်နေရာရာမှ တောပန်းပွင့်ကြီးများကို စုစည်းလာခဲ့ပြီး ပုံအတော်များများ ခွဲထားသည်။ လုနန်နှင့် အခြားသူများ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လယ်တောထဲမှ မုန်လာဥများ မည်မျှကြီးမားကြောင်းနှင့် သူမ တောပန်းများ မည်မျှစုဆောင်းလာခဲ့ကြောင်းကို အားတက်သရော ပြန်လည်ပြောပြနေသည်။ သူမ၏ အမြင်အရ သူမ ခူးဆွတ်လာခဲ့သောကြောင့် ဒါတွေကို ကောင်းစွာအသုံးချသင့်သည်ဟု ယူဆသည်။

လုနန်သည် တောပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော စားပွဲကို ကြည့်ရင်း သူမ နှုတ်ခမ်းများက တစ်လှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသည်။

“ကိုင်းအတော်များများ” ဆိုသည်မှာ ဘယ်အရာကို ဆိုလိုသနည်း။

သူမက တစ်ပွင့်ကို ကစားရန် လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း အန်တီဝူက သူမ၏လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ “ဒါတွေကို မကိုင်နဲ့။ ငါ ဒါတွေကို ပန်းအိုးအတွက် သုံးမလို့။ မင်းတစ်ပွင့်ယူလိုက်ရင် အကုန်ပျက်ကုန်လိမ့်မယ်။”

လုနန် ပြောစရာစကားပျောက်သွားခဲ့သည်။ ဤခရီးစဉ်သည် အောင်မြင်ခဲ့ပုံရသည်။ အန်တီဝူ သည် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပြီး ဝါဿနာအသစ်တစ်ခုပင် ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ညစာမစားမီ အန်တီဝူသည် တောပန်းအားလုံးကို အပြီးသတ် စီစဉ်လိုက်သည်။ မိသားစုဝင်ငါးယောက်ဖြစ်သည့် လုနန်၊ ကုဟွိုက်နှင့် အန်တီဝူ ကိုယ်တိုင်အတွက် ပန်းသရဖူတစ်ယောက်တစ်ခုစီ ရရှိခဲ့ပြီး ဖေးကျီအန်းနှင့် ဖေးကျန့် တို့မှာမူ ပန်းရိုးသွယ်သွယ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ပတ်များကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရှိသော ပန်းများကို ပန်းစည်းများအဖြစ် စုစည်းပြီး အခန်းအလှဆင်ရန် နေရာအနှံ့တွင် ထားရှိခဲ့သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အန်တီဝူ၏ အနုပညာ ခံစားမှုအရသာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ မူလက ညိုးနွမ်းနေသော အခန်းသည် လတ်ဆတ်သောပန်းများ ထပ်ဖြည့်လိုက်သောအခါ ကျက်သရေရှိပြီး တောအုပ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် တက်ကြွသော နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤနေရာတွင် ညသည် လျင်မြန်စွာ ကျရောက်တတ်သည်။ အမှောင်ထုကျရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ့်လက်ကို မျက်စိရှေ့တွင်ပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် အိမ်တစ်လုံးနှင့် ဆီမီးခွက်တစ်လုံးသာ ကျန်ရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မိသားစုသည် မှိန်ဖျော့သော ဆီမီးခွက်အောက်ရှိ မီးဖိုခံစားပွဲတွင် ညစာစားလိုက်ကြသည်။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် အိပ်စက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ဤအချိန်အထိပင် ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရ၍ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို ဆက်၍ လျစ်လျူရှုထားသည်။

လုနန် - “...”

အိပ်စက်ရန်နေရာများ သတ်မှတ်သောအခါ အန်တီဝူက ကလေးငယ်ကို ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ခေါ်၍အိပ်သည်။ လုနန်က ကလေးငယ်၏ အနီးတွင် ကပ်၍အိပ်ပြီး ဖေးကျန့် နှင့် ဖေးကျီအန်း တို့မှာမူ ကုတင်ခေါင်းရင်းနှင့် အလှမ်းဝေးသော တစ်ဖက်စွန်းတွင် အိပ်စက်ကြသည်။

လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့က အလယ်နေရာကို မျှဝေယူကြပြီး ဖေးကျန့် နှင့် အန်တီဝူတို့က ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် နေရာယူကြသည်။

သစ်လုံးအိမ်တွင် စောင်နှစ်ထည်သာရှိပြီး လူငါးယောက်အတွက် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် လုနန်နှင့် အန်တီဝူတို့သည် ကလေးငယ်နှင့်အတူ စောင်တစ်ထည်ကို မျှဝေခြုံကြပြီး ဖေးကျီအန်းက သူ၏စောင်ကို ဖေးကျန့်အား ပေးကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ စစ်တပ်သုံးကုတ်အင်္ကျီကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ကုတင်ကို ထင်းဖြင့် အပူပေးထားသောကြောင့် အပူချိန်မှာ သက်တောင့်သက်သာရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ဖေးကျီအန်း၏ စစ်တပ်သုံးကုတ်အင်္ကျီကို လျှော့မတွက်သင့်ပေ။ ထူထဲသောအထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် နွေးထွေးရုံသာမက အတော်ပင်လေးလံပြီး စောင်ငယ်တစ်ထည်ကို အစားထိုးနိုင်လောက်သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ ကုတ်အင်္ကျီသည် သူ၏အရပ်နှင့်လိုက်ဖက်အောင် ချုပ်လုပ်ထားသောကြောင့် ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးသည်။ လုနန်က ထိုကုတ်ကို ကိုင်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသောအခါ သူမသည် ယိုင်နဲ့သွားခဲ့သည်။

ကုတင်အောက်ရှိ တဖောက်ဖောက်မြည်နေသော ထင်းမီးသည် အသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဖေးကျီအန်းက အကယ်၍ ထင်းများကို မဖယ်ရှားပါက တစ်ညလုံးခံနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

လုနန်သည် စောင်မျှဝေခြုံခြင်းကို အကျင့်မရှိသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ကလေးငယ်သည် သူမကို ကယ်တင်ပေးသော နတ်သားလေးတစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်လာပြီး သူ၏မိခင်ရနံ့ကဲ့သို့ သင်းပျံ့နေသည်။ လုနန်သည် နူးညံ့သောကလေးငယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း နှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားရပြီး မိခင်နှင့်ကလေးနှစ်ဦးစလုံး လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် ကလေးငယ်သည် ဆီးသွားရန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့မျှဝေခြုံထားသော စောင်အောက်မှ ထွက်လာပြီး လုနန်ကို ကျော်ခွကာ ဖေးကျီအန်းကိုပါ ကျော်လွှား၍ ဖေးကျန့် ထံသို့ ရောက်သွားသည်။

“ကောကော၊ ရှူး~”

ဖေးကျန့်သည် ချက်ချင်းနိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် ညဘက်တွင် နိုးထတတ်သည့် အကျင့်ရှိသည်။ အိမ်တွင် အန်တီဝူ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် ညဘက်တွင် ကလေးငယ်ကို အိမ်သာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် သူ၏အချိန်ဇယားကို ညှိနှိုင်းထားသည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ့ကို ကူညီပြီးနောက် သူသည် ကလေးငယ်ကို သူ့အခန်းသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်လည်း ခြွင်းချက်မရှိပေ။ ကောင်လေးနှစ်ယောက် သူတို့၏ ကိစ္စပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူတို့သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ခုန်တက်ကာ အတူတကွ ကွေးကွေးလေးအိပ်စက်ရင်း ချိုမြိန်သောအိပ်မက်များထဲသို့ လွင့်မျောသွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ် လုနန်မှာမူ ပွေ့ဖက်စရာဘာမှမရှိဘဲ နေခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှုပ်ရှားနေမိသည်။

အန်တီဝူသည် သူမနှင့် အလှမ်းဝေးနေပြီး လုနန် သူမဘက်သို့ လှည့်သောအခါ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နောက်ပြန်လှည့်လိုက်ရာ နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ ဖေးကျီအန်း၏ စစ်တပ်သုံးကုတ်အင်္ကျီသည် အနည်းငယ်အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော လုနန် သည် သူမ၏လက်ကို နွေးထွေးသော အလွှာအတွင်းသို့ လျှိုသွင်းလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် နွေးထွေးသောအရာတစ်ခုကို ထိတွေ့မိသွားသည်။ ငါးရှဉ့်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမသည် နွေးထွေးမှုအတွက် ပို၍တိုးဝင်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက ဤငါးရှဉ့်ငယ်လေးအား ပို၍တိုးကပ်လာရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပြီး သူ့အား အပြည့်အဝ ပွေ့ဖက်ထားစေခဲ့သည်။

စစ်တပ်သုံးကုတ်အင်္ကျီသည် ကြီးမားသော်လည်း တကယ့်စောင်တစ်ထည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဖေးကျီအန်း တစ်ယောက်တည်းကို ဖုံးလွှမ်းထားလျှင်ပင် သူ၏အချို့ ကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများမှာ အပြင်သို့ ပေါ်ထွက်နေပြီး လုနန် ပါ တိုးဝှေ့ဝင်လာသောအခါ ပို၍ဆိုးရွားသွားသည်။ ပို၍နွေးထွေးမှုရရှိရန် လုနန်သည် နွေးထွေးမှုရှိရာသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးဝှေ့ရတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေပြီး သူမခြေထောက်များက သူ၏ပေါင်ကို ရစ်ပတ်ထားကာ သူတို့၏အသက်ရှုသံများမှာ ညင်သာစွာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

အချို့သူများက တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်သက်သွားကြပြီး အချို့သူများမှာမူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျသွားကြသည်။

ဘဝ၏ မညီမျှမှုဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင်ဖြစ်လေသည်။