အခန်း (၆၃)
Vol. 6 Ch. 63
နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လောင်ဝမ်သည် ဖေးမိသားစုကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးရန် ကြက်နှစ်ကောင်နှင့် ဘဲနှစ်ကောင် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် သစ်လုံးအိမ်တွင် သူတို့နှင့်အတူ နံနက်စာကိုလည်း စားသုံးခဲ့သည်။
စားပွဲတွင် လောင်ဝမ်သည် ဖေးကျန့်၏မျက်နှာ ညှိုးငယ်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု မေးလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်သည် မနေ့က အမဲလိုက်ရာတွင် ဘာမှမဖမ်းမိသည့်အတွက် လုနန်၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရ၍ စိတ်ဆိုးနေဆဲဖြစ်သည်။
လောင်ဝမ်၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။ သူက လောင်ဝမ်၏ စိတ်ကိုအနိုင်ယူရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကလေးငယ်ကို လောင်ဝမ်၏ လက်ထဲသို့ အမြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူက ကစားလိုသော အပြုံးဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေး ဝမ်၊ ဒီနေ့ အားရဲ့လား။ ကျွန်တော့်ကို ဟိုဟာနဲ့ ကစားဖို့ ခေါ်သွားပေးလို့ရမလား။”
သူသည် နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမဲလိုက်ရိုင်ဖယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဟမ်။” ဇွန်းတစ်ချောင်းကိုင်ထားသော ကလေးငယ်သည် နားမလည်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အစားအစာ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။
လောင်ဝမ်သည် ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီရင်း အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းအဖေကို ခေါ်သွားခိုင်းပါလား။”
ဖေးကျန့် သည် အိမ်ဟောင်း မီးလောင်နေချိန်တွင် သူ၏သားကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မအားလပ်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကစားလိုသော အပြုံးကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဦးလေးနဲ့ ရင်းနှီးအောင်လုပ်နေတာပါ။”
လောင်ဝမ်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ညီလေး၊ တောင်ပိုင်းတပ်တွေ ထားခဲ့တဲ့ သေနတ်ပစ်ကွင်းက ရှိနေတုန်းပဲ။ လေ့ကျင့်ဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့မလား။”
ထို့နောက် သူက လုနန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။“ခယ်မလေး၊ လိုက်ခဲ့မလား။”
လုနန်သည် အလွန်စိတ်ဝင်စားပြီး ဖေးကျီအန်းကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဇနီး၊ သားနှင့် ရဲဘော်ဟောင်းတို့၏ ပူးပေါင်းဖိအားပေးမှုအောက်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သေနတ်ပစ်ကွင်းသို့ လိုက်သွားရန် သဘောတူလိုက်သည်။
နံနက်စာစားပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်သည် ဂျစ်ကားဖြင့် သေနတ်ပစ်ကွင်းသို့ မောင်းနှင်သွားကြသည်။ လောင်ဝမ်၏ အဆိုအရ တောင်တန်းများတွင် တပ်စွဲထားသော တပ်များမှာ တစ်ခါတစ်ရံ လေ့ကျင့်ရန် ဆင်းလာတတ်သောကြောင့် လယ်တော၏ တောင်ဘက်တွင် သေနတ်ပစ်ကွင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ လောင်ဝမ်သည် သူ လေ့ကျင့်လိုသည့်အခါတိုင်း ထိုနေရာသို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။
သူတို့ သေနတ်ပစ်ကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ လောင်ဝမ်သည် သေနတ်ပစ်ရိုင်ဖယ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချစ်သူတစ်ဦးကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ ညင်သာစွာ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။
“ဒါတွေက အနားယူထားတဲ့ သေနတ်တွေပဲ။ တပ်ကနေ အမဲလိုက်သေနတ်အဖြစ် သုံးဖို့ ငါရခဲ့တာ။”
ဖေးကျီအန်းက လောင်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ သေနတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ပုံစံမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏အမူအရာသည် ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုရိုင်ဖယ်သေနတ်မှာ သူ့လက်ထဲတွင်သာ ရှိနေသင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူသည် မောင်းကိုဆွဲ ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ထည့်ပြီး မီတာ ၈၀၀ အကွာအဝေးရှိ ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်နီးပါး မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ ကျည်ဆန်သည် ထွက်သွားခဲ့သည်။
လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးသည် ရုပ်မြင်သံကြားမှ မည်သည့်အက်ရှင်ဇာတ်ဝင်ခန်းထက်မဆို ပို၍သွက်လက်ပြီး တိကျမြန်ဆန်လှသည်။ အကယ်၍ တကယ့်ရန်သူသာရှိနေပါက သူတို့တွင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် ရလိုက်မည်မဟုတ်ပေ။
ထို့နောက် ဖေးကျီအန်းသည် သုံးချက်ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ ပစ်မှတ်ကို အကြိမ်တိုင်း ထိမှန်ခဲ့သည်။
လုနန်သည် သူ၏ကျွမ်းကျင်မှုကို မြင်တွေ့ရ၍ ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ဖေးကျန့်သည် ပြေးသွားပြီး ပစ်မှတ်စက္ကူကို ယူဆောင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။
“အကုန်လုံး ဆယ်မှတ်တွေချည်းပဲ။ အဖေ၊ အဖေက တကယ်တော်တာပဲ။”
လောင်ဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းအဖေက စစ်တက္ကသိုလ်တုန်းကဆိုရင် ဘယ်သူမှမယှဉ်နိုင်ဘူး။ စစ်တပ်ထဲရောက်တော့ ပိုပြီးတောင် တော်လာသေးတယ်၊ စစ်ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံး လက်ဖြောင့်သမားပဲ။ သူက နှစ်တိုင်း သေနတ်ပစ်ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ဆုရတယ်၊ သူပြိုင်ပွဲမဝင်တော့တဲ့နောက်ပိုင်းတောင် ငါးနှစ်လောက်အထိ သူ့စံချိန်ကို ဘယ်သူမှ မချိုးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါမင်းကို ပြောပြရရင်…”
ဖေးကျန့် နှင့် လုနန်တို့သည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသည်။ ဖေးကျန့်သည် သူ၏ဖခင်အကြောင်းကို စစ်တပ်မှ ဦးလေးများထံမှ အချို့ဇာတ်လမ်းများ ကြားဖူးသော်လည်း လောင်ဝမ်ကမူ သူလုံးဝမကြားဖူးသော ဖေးကျီအန်း၏ ငယ်စဉ်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ပြောပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
လုနန်၏ ဖေးကျီအန်း အပေါ် နားလည်မှုသည် ဖေးကျန့် ထက်ပင် နည်းပါးသောကြောင့် သူမသည် ပို၍ပင် ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သည်။
တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်၏ ဇာတ်လမ်းဆုံးသွားသောအခါ ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးလေးလုံးဖြင့် ဖေးကျီအန်း ထံသို့ လှည့်ကြည့်ကြရာ သူတို့၏ လေးစားအားကျမှုမှာ လျှံကျမတတ်ဖြစ်နေသည်။
သေနတ်များကို ဝါဿနာကြီးသော ဖေးကျန့်သည် ဆက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ခွေးပေါက်လေးကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။
“အဖေ၊ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါနော်။”
လုနန်သည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမျိုးသားများသည် သူတို့၏ပန်းတိုင်ကို ရောက်ရန်အတွက် ကလေးဆန်စွာပင် ပြုမူတတ်ကြသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူစမ်း။”
ဖေးကျန့် သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တွင် လုနန်သည် ဤနည်းလမ်းကို အောင်မြင်စွာ အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူမြင်ခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် သူက မရနိုင်ရသနည်း။
ပြပွဲကို ကြည့်၍ ပျော်ရွှင်နေသော တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းအဖေက မင်းကို မသင်ပေးဘူးလား။ ဒါတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။ စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်၊ ဖခင်နဲ့သားတွေက စစ်မြေပြင်မှာ အတူတိုက်ခိုက်ကြတယ်တဲ့။ ဖေးကျန့်က စစ်တက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ချင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ စစ်တပ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်တာဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံနဲ့ဆိုရင် အံကိုက်ပဲ။”
ဖေးကျန့်သည် စစ်တပ်ထဲဝင်ရန် အစီအစဉ်ရှိသည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် ကောလိပ်မှ ဘွဲ့ရပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း စစ်မှုထမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုအရာမဖြစ်နိုင်ပါက သူသည် စစ်တက္ကသိုလ်သို့ လျှောက်ထားမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏စွမ်းရည်များဖြင့် မည်သည့်စာမေးပွဲကိုမဆို အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု သူယုံကြည်သည်။
ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့် ကို သေနတ်ကိုင်နည်းမှန်အောင် ကူညီပေးပြီး သူ၏ ရပ်တည်ပုံကို ပြင်ဆင်ပေးကာ ချိန်ရွယ်ခြင်းနှင့် ပစ်ခတ်ခြင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
ဖေးကျန့်သည် စစ်တပ်ဝင်းထဲတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး စစ်တပ်မှ ဦးလေးများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူဖြစ်သည်။ သူသည် သေနတ်ကိုပင် ကိုင်ဖူးပြီး သူ့ကို သေနတ်ပစ်သင်ပေးသော ရင်းနှီးသည့် ဦးလေးအချို့လည်း ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ဖခင်ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို သင်ကြားပေးလိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့သောကြောင့် ကျေးဇူးတင်လွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝဲလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။
သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် သူ့ဖခင်သည် သူ့မိထွေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်ကို သူကြည့်နေခဲ့ရသည်။
“မင်း စမ်းကြည့်ချင်လား။”
ဖေးကျန့် - “...” ဒါဆို အချစ်ဆိုတာ ဒီလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာလား။
ထိုစကားသည် သူ့မိထွေးထံမှ တစ်ခါက ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်သည် ဒါသည် သူ၏လက်ရှိခံစားချက်ကို ကောင်းစွာဖော်ပြနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုနန်သည် စမ်းကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်သေနတ်တစ်လက်ပင်။ သူမသည် သေနတ်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ထိတွေ့နေပြီး ထိုသေနတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာကိုင်တွယ်နိုင်ပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော အလှပဂေးတစ်ဦးအဖြစ် သူမကိုယ်သူမ စိတ်ကူးယဉ်ရင်း သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်ကို ရှင်းပြခဲ့သကဲ့သို့ လုနန် ကိုလည်း စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူသည် အမျိုးသမီးများ သေနတ်ကိုင်တွယ်ခြင်းအပေါ် ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ လုနန်တွင် ကောင်းမွန်သောစွမ်းရည်များရှိသည်ကို သိထားသည်။ ပိုမိုလေ့လာခြင်းသည် မည်သည့်အခါမျှ ဆိုးရွားသောအရာမဟုတ်ပေ။
လုနန်သည် အလွန်ထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖေးကျီအန်း ရှင်းပြသောအရာများကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ကာ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ကုဟွိုက်၏ ထူးခြားသောမှတ်ဉာဏ်ကို သတိရပြီး သူသည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုများကို မသင်ကြားမီ ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် လုနန်သည် သေနတ်ကို ချိန်ရွယ်ပြီး အနေအထားမှန်အောင် နေရာယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ဖေးကျီအန်းက သူမ၏နားနားကပ်၍ သူ၏ဩရှရှအသံဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောရင်း သူမအား လက်မောင်းများဖြင့် ပတ်၍သိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။
“အာရုံစိုက်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မင်းကို အာရုံပျံ့လွင့်စေမှာကို ခွင့်မပြုနဲ့။ မင်းရဲ့ပစ်မှတ်က မင်းရှေ့မှာပဲရှိတယ်။ ပစ်လိုက်တော့။”
“ဖောင်း!”
လုနန်သည် သေနတ်၏ နောက်ပြန်ကန်အားကြောင့် နောက်သို့ယိုင်သွားသော်လည်း ဖေးကျီအန်းက သူမအား နောက်မှ ဖမ်းထိန်းထားပေးလိုက်သည်။
“တော်လိုက်တာ၊ မင်းလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။”
ပထမဆုံးတစ်ချက် ပစ်ခတ်ပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ အတွင်းစွမ်းအားများ ပွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ စကားများကို သတိရပြီး ရှေ့မှ ပစ်မှတ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ နောက်တစ်ချက် ထပ်မံပစ်ခတ်လိုက်သည်။
လုနန်သည် သူမ၏အလုပ်ကို အာရုံစိုက်နေချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်တည်ငြိမ်သွားပြီး ဆူးများပါသော နှင်းဆီတစ်ပွင့်နှင့် တူနေသည်။ ဖေးကျန့် ပင်လျှင် သူမကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်မိသည်။
နှင်းဆီပန်းများသည် နူးညံ့ပြီး မာနကြီးကြရာ ပန်းပွင့်ကို ခူးဆွတ်ရာတွင် သတိထားရန် လိုအပ်သည်။ အချို့က ဆူးများကို ကြောက်ကြပြီး အချို့မှာမူ နှင်းဆီပန်းကို မထိခိုက်စေရန် သတိထားကာ ညင်သာစွာ ချဉ်းကပ်၍ ပွေ့ဖက်ကြသည်။
— ကြမ်းတမ်းသော နှလုံးသားသည်ပင် နှင်းဆီပန်း၏ အလှကို တန်ဖိုးထားနိုင်သေးသည်။
လောင်ဝမ်က လုနန်ကို လက်မထောင်ပြပြီး အားရပါးရ ပြောလိုက်သည်။ “တော်လိုက်တာ ခယ်မလေးရာ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် သေနတ်ကို ဒီလောက်တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကိုင်တွယ်တာကို ဒါပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ မင်းက သတ္တိရှိပြီး တည်ငြိမ်တယ်၊ တကယ့် ဖေး မိသားစုဝင်စစ်စစ်လိုပဲ။ မင်းတို့မိသားစုက တကယ်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးတဲ့ အတွဲညီတဲ့စုံတွဲလို့ ငါပြောရမယ်။”
ဖေးကျန့် ဘက်သို့လှည့်၍ သူသည် အလားအလာရှိသော စစ်သားတစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ လောင်ဝမ်သည် မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးကျီအန်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းလှသည်။ သူသည် ယခင်ဘဝက မည်သည့်ကောင်းမှုများ ပြုခဲ့သောကြောင့် ဤမျှကောင်းမွန်သော မိသားစုကို ရရှိခဲ့သနည်း။
သူ၏ဇနီးသည် အလွန်လှပရုံသာမက ကျက်သရေရှိသောအလှဖြင့် ပြည့်စုံနေပြီး သူမအနားတွင် ရှိနေရုံဖြင့် လူများကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကောင်းမွန်သည်မှာ တစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း ထိုအပေါ်တွင် ဤမျှကောင်းမွန်သော သားတစ်ယောက်ပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်။
သူကိုယ်တိုင်၏ လမ်းလွဲနေသော သားကိုစဉ်းစားရင်း ဖေးကျန့် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လောင်ဝမ်သည် ဖေးကျန့်ကို သူ့သားအဖြစ် မွေးစားရန် လုယူချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။
စိတ်ထဲတွင် ချဉ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်နေသော်လည်း ရယ်ချင်စိတ်လည်းဖြစ်နေသော လောင်ဝမ်သည် ဖေးကျီအန်းကို သေနတ်ပစ်ပြိုင်ရန် စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် ရလဒ်မှာမူ အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်… သူသည် ဆယ်ပွဲရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
လောင်ဝမ်၏ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည် မကောင်းသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပုံမှန်လေ့ကျင့်ပြီး ကောင်းမွန်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သို့သော် သူ၏ပြိုင်ဘက်မှာ ဖေးကျီအန်း ဖြစ်သည်။ လောင်ဝမ် ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့သလိုပင် ဖေးကျီအန်းသည် စစ်နယ်ပယ်တွင် "သေနတ်ဘုရား" ဟု ကျော်ကြားစဉ်က သူ့ကို မည်သူမျှ စိန်ခေါ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူ၏စံချိန်သည် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် မကျိုးခဲ့ပေ။
အလွန်ကံဆိုးလှသည်။ လောင်ဝမ်သည် သူ၏တတိယမြောက်ကျည်ဆန်ကို ချိန်ရွယ်ရန်ပင် မစရသေးခင် ဖေးကျီအန်းသည် ကျည်ဆန်ထည့်၊ ချိန်ရွယ်ပြီး ငါးချက်တိုင်တိုင် ပစ်ခတ်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဖေးကျီအန်း သူ၏ ဆယ်ချက်လုံး ပစ်ခတ်ပြီးသွားချိန်တွင် လောင်ဝမ်သည် သူ၏ ဆဋ္ဌမမြောက်ကျည်ဆန်ကို ပစ်ခတ်နိုင်ရန် မနည်းကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်နှလုံးကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် စွဲလမ်းနေမိသည်။ သူသည် အတွေ့အကြုံမရှိသော်လည်း ကစားလိုစိတ်ပြင်းပြသူဟု လူများခေါ်ဆိုကြသည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် သူ၏စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးရန် တစ်ကြိမ်လောက် အနိုင်ပေးကောင်းပေးလိမ့်မည်။
သို့သော် ဖေးကျီအန်းမှာ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူသည် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ခေါင်းခါနေသော လောင်ဝမ်ကို မမြင်သလို ပြုမူခဲ့သည်။ သူသည် အပြတ်အသတ်အနိုင်ရဖို့သာလုပ်ခဲ့သည်။ အနိုင်ရသည့်တိုင်အောင် သူသည် မည်သည့်ပျော်ရွှင်မှုကိုမှ မပြဘဲ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရယ်စရာကောင်းလှသော အလေးအနက်ထားသည့် အမူအရာကို ဆက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။
လုနန်သည် ဘေးသို့စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ လိမ္မာပါးနပ်မှု အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။ ဖေးကျီအန်း သည် ဤသို့ တမင်တကာလုပ်နေခြင်း မဟုတ်တန်ရာလော။
နောက်ဆုံးတွင် လောင်ဝမ်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် လက်လျှော့လိုက်သည်။
“မင်းကောင်စုတ်လေး၊ မင်းဒါကို တမင်လုပ်နေတာလား။ မင်းရဲ့တပ်ကြပ်ဟောင်းကို တစ်ခါလောက်တောင် အနိုင်မပေးနိုင်ဘူးလား။ မင်းမိန်းမနဲ့သားရှေ့မှာ ငါ့ကို အရှက်ရစေချင်နေတာလား။”
ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
လုနန် - ...သေချာသွားပြီ။ သေချာသွားပြီ၊ သူ့လို ကြံစည်တတ်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ခံနိုင်မှာလဲ။
ခဏတာလေ့ကျင့်ပြီးနောက် လုနန်သည် သေနတ်၏ နောက်ပြန်ကန်အားကြောင့် လက်မောင်းများ အနည်းငယ်ကိုက်ခဲလာသဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဖေးကျန့်သည် ပို၍ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာရာ လုနန်မှာ မနာလိုဖြစ်မိသည်။
တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ သူမသည် အကန့်အသတ်ရှိသော အချိန်အတွင်း နည်းစနစ်များကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် လုံးဝအရှုံးမရှိခဲ့ပေ။
ဖေးကျန့်သည် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ပိုမိုတည်ငြိမ်လာပြီး သူ့ဖခင်၏ အရည်အချင်းကို အမွေဆက်ခံခဲ့ပုံရသည်။ သူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာနေထိုင်ပြီး ထူးချွန်သော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကို ပြသကာ ပစ်မှတ်ကို အကြိမ်တိုင်းထိမှန်ခဲ့သည်။ လုနန်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူသည် လှည့်၍ ဂုဏ်ယူသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
လုနန် - “...” သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါအရမ်းစိတ်တိုတာပဲ.jpg
သူမသည် ဖေးကျန့်ကို အာရုံစိုက်ရန် ပျင်းရိလွန်းသဖြင့် သေနတ်ပစ်ကွင်းမှ ထွက်လာပြီး လေကောင်းလေသန့်ရှူရန် လမ်းလျှောက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်းက သူမနောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
လုနန်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အပြင်က ကမ္ဘာဦး သစ်ပင်တွေကို သွားကြည့်ချင်လို့။”
အမြဲတမ်း ဟာသလုပ်တတ်သော လောင်ဝမ်က စနောက်လိုက်သည်။
“ညီလေး၊ ဒီမှာ မင်းကိုမလိုတော့ဘူး။ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်ပြီး ခယ်မလေးနဲ့ လမ်းလျှောက်လိုက်သွား။ ငါ မင်း သားကို စောင့်ကြည့်ထားလိုက်မယ်။”
လောင်ဝမ်က ဖေးကျန့်ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ရာ ဖေးကျန့် သည် သူ့ဖခင်၏ အချစ်ရေးကို အားတက်သရော ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဖေ၊ အဖေ့ဆီက အကုန်သင်ပြီးသွားပြီ။ စိတ်မပူနဲ့၊ ဦးလေး ဝမ်က အမှားအယွင်းမရှိအောင် စောင့်ကြည့်ပေးမှာပါ။”
လောင်ဝမ်သည် ဖေးကျန့် ၏ခေါင်းကို ချစ်စနိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ ဤကလေးသည် နေ့တိုင်း ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေသော ဖေးကျီအန်းနှင့် အလွန်ကွာခြားလှသည်။ ဖေးကျန့်သည် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေတတ်ပြီး လိုက်လျောညီထွေရှိသူဖြစ်သောကြောင့် သားကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည် — သူ၏သား မဟုတ်သည်မှာသာ ကံဆိုးလှသည်။
လုနန်သည် တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်၏ စနောက်မှုကို ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သေနတ်ပစ်ကွင်းထွက်ပေါက်ဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားကာ ထိုစနောက်မှုသည် သူမနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ပြုမူနေခဲ့သည်။
ဖေးကျီအန်းသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လုနန်၏နောက်သို့ အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ပါသွားသည်။
တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ် - “...”
တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်က မယုံနိုင်စွာဖြင့် ဖေးကျန့် ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။
“မင်းအဖေက ဟန်ဆောင်ကောင်းတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မိန်းမက ဘာလို့ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။”
ဖေးကျန့်သည် သူ၏မိထွေးအုပ်စိုးမှုအောက်မှ နေ့ရက်များကို ပြန်လည်သတိရကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ရှကျီပန်းမှ နာမည်ကြီးစာသားတစ်ကြောင်းကို မသီဆိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
“ဒီအမျိုးသမီးက သာမန်မဟုတ်ဘူး။”
တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ် - “...”
........
စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်
ဖေးကျန့် - ဒါဆို အချစ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တာပဲနော်။
ဖေးကျီအန်း - *နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်*