အခန်း (၆၄)

လုနန်သည် သေနတ်ပစ်ကွင်းအပြင်ဘက်ရှိ တောင်စောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားရင်း အနီးအနားတွင် ကြီးမားသော ကမ္ဘာဦး သစ်ပင်တစ်ပင်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ ပထမဆုံးရောက်ရှိစဉ်က သတိပြုမိခဲ့သည့်အတိုင်း ရွှေဝါရောင်သစ်ရွက်များက အဝေးမှ လှပစွာ တောက်ပနေပြီး အလွန်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသော စမ်းချောင်းငယ်တစ်ခုသည် အထက်မှ စီးဆင်းလာပြီး စမ်းချောင်း၏ ရေသည် ကြည်လင်သန့်ရှင်းကာ မည်သည့်အညစ်အကြေးမှ မရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများပင်လျှင် နှစ်များတစ်လျှောက် စမ်းချောင်းရေဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ စင်ကြယ်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဌာန် ရွှေဝါရောင် ကမ္ဘာဦး သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် ရေပေါ်တွင် မျောပါလာပြီး ရေ၏ကြည်လင်မှုကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။

ဤစမ်းချောင်းသည် သစ်လုံးအိမ်ရှေ့မှ စမ်းချောင်းထက်ပင် ပိုမိုသန့်ရှင်းပြီး လုနန်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမသည် ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိပြုမိသော ဖေးကျီအန်း သည် သူမကို မနှစ်မြို့သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အရမ်းအေးတယ်။”

လုနန်က ရေထဲသို့ ကစားသလို ခြေချလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဆင်းချင်တယ်။”

ဆောင်းဦးအစ နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည် အပြည့်အဝ မထွက်သေးသောကြောင့် စမ်းချောင်းရေသည် လန်းဆန်းပြီး အေးမြနေသည်။ လုနန်သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ခံစားလို့ကောင်းလိုက်တာ။”

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို အစောပိုင်းက တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သူမ စမ်းချောင်းအတိုင်း ဆန်တက်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။ ငြင်သာသော စမ်းချောင်းရေသည် သူမ၏ နူးညံ့သော ခြေကျင်းဝတ်များကို ပုတ်ခတ်နေသည်။

စမ်းချောင်းကြမ်းပြင်တွင် ရေစီးကြောင်းကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်စားထားသော တိမ်သောမြောင်းများရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်တုံးများနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများသာ ကျန်ရှိနေသည်။ လုနန်သည် မညီညာသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်လှမ်းနေရပြီး ဖေးကျီအန်းမှာမူ သူမထံသို့ လက်ဆန့်ပေးရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

လုနန်သည် သူ့ကို ကျက်သရေရှိသော အပြုံးလေး ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်တက်ခဲ့ကြသည်။

အတော်အတန် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် တောင်စောင်းအလယ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လုနန်သည် စမ်းချောင်းထဲမှ ထွက်ပြီး ခိုင်ခံ့သော ကမ္ဘာဦး သစ်ပင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူမ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ သစ်ပင်ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းချိန်တွင် မြေဆီလွှာတိုက်စားမှုကို ကာကွယ်ရန်နှင့် လူများ အပန်းဖြေရန် သာယာသောနေရာတစ်ခုဖြစ်စေရန် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျောက်စရစ်ခဲငယ်များ အလွှာတစ်လွှာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ လုနန်သည် အနီးအနားတွင် ပြားချပ်သော ကျောက်တုံးခုံတန်းများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမသည် သန့်ရှင်းသော ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အကိုင်းအခက်များမှ ဝေဆာစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော မှည့်နေသည့် ကမ္ဘာဦး သစ်သီးများကို မော့ကြည့်ရင်း စားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

လုနန်တွင် ရဲတင်းသော အကြံတစ်ခုရှိသည် — သူမ သစ်ပင်ပေါ်တက်ချင်သည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာဦးသစ်ပင်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အများအပြားပင် ထိုအပင်ကို လက်ဖြင့်ဖက်၍မရနိုင်ပေ။

ချောမွေ့သော ပင်စည်ကြောင့် နည်းစနစ်တစ်ခုတည်းဖြင့် တက်ရန်ခက်ခဲသော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ပင်စည်သည် အလွန်မမြင့်မားပေ။ ကျောက်တုံးအနည်းငယ်ကို ဆင့်လိုက်ပါက သူမသည် အောက်ခြေအကိုင်းအခက်များကို မှီနိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ထို့အပြင် ဖိနပ်မပါဘဲ တက်ခြင်းသည် ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သစ်ပင်သည် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ချောမွေ့မှုမရှိသော အလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ လုနန်သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို သစ်ပင်အောက်တွင် ထားလိုက်ပြီး တက်ရန်စတင်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်း - “...”

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်က သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသော ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သည့် မိန်းကလေးကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ဒီအခြေအနေကို တွေ့ကြုံဖူးသည့် ခံစားချက်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကမ္ဘာဦး သစ်ပင်သည် ရှေးကျပြီး ခိုင်မာသော အကိုင်းအခက်များနှင့် တောင့်တင်းသော ပင်စည်ရှိသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီး သူတစ်ယောက်သည် အပင်ပေါ်တွင် အလွယ်တကူ ရပ်နိုင်ပြီး လုနန်သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူထက် ပေါ့ပါးသောကြောင့် အပင်တက်ခြင်းသည် အန္တရာယ်များစွာ မဖြစ်စေနိုင်ပေ။

သူသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ကာ သူမကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လုနန်သည် သစ်ပင်မတက်ဖြစ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ အပေါ်သို့ရောက်သောအခါ သူမသည် ရှုခင်းကို လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်သည် နက်ပြာရောင်ဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများသည် မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကျယ်ပြန့်ခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းခြင်းကို ခံစားရစေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် သဘာဝနှင့် လုံးဝတစ်သားတည်းကျသွားသလို ခံစားရပြီး သူမ၏စိတ်သည် အနှောင့်အယှက်အားလုံးမှ ကင်းစင်သွားသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို အောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကို သတိရကာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး အကိုင်းတစ်ကိုင်းကို သတိဖြင့် လှုပ်ခါလိုက်သည်။ သစ်သီးများသည် ကမ္ဘာ့ဆွဲငင်အားကို မခုခံနိုင်ဘဲ "ဖက်" ခနဲ မြည်ကာ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

လောဘကြီးသော လုနန်သည် ပထမအကိုင်းပြီးနောက် နောက်တစ်ကိုင်းကို ထပ်မံလှုပ်ခါပြီး မောပန်းသည်အထိ ဆက်လုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အနိမ့်ဆုံးအကိုင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုမေးခွန်းမှာ အောက်သို့ မည်သို့ဆင်းရမည်နည်း။

ဖိနပ်မပါဘဲ သူမသည် အရှိန်ဖြင့် ခုန်တက်ခဲ့သော်လည်း ခြေဗလာဖြင့် ခုန်ဆင်းပါက နာကျင်လိမ့်မည်။

ဖေးကျီအန်းက သူ၏လက်များကို ဆန့်လိုက်သည်။

“ဆင်းခဲ့။”

လုနန်သည် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ရာ သူသည် သူမကို ဖမ်းလိုက်ပြီး အရှိန်ကြောင့် သူမကို အနည်းငယ် လှည့်ပတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် သူမကို လွှတ်မပေးဘဲ အနီးအနားရှိ ကျောက်တုံးခုံတန်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးမှ ဖုန်မှုန့်များကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

စမ်းချောင်းထဲတွင် လျှောက်ကာ သစ်ပင်တက်ပြီးနောက် လုနန်၏ ခြေထောက်များသည် ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်ထဲတွင် အပြစ်တင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လုနန်၏ ခြေထောက်များကို သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ကပ်၍ အနွေးဓာတ်ပေးလိုက်သည်။

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ဤမျှအထိ လုပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်တိတ်ဆိတ်ပြီး ပြောသည်ထက် ပို၍လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ဘတ်သည် နွေးထွေးပြီး လုနန်၏ အေးစက်နေသော ခြေထောက်များကို ကောင်းစွာ အနွေးဓာတ်ပေးနေသည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ရှင့်ကို ကမ္ဘာဦး သီးကျွေးမယ်။ ဖုတ်စားရင် အရသာအရမ်းကောင်းတယ်။”

သူမ ငယ်စဉ်က သူမ၏ ဝမ်းကွဲမောင်နှမများက သူမကို စားရန်ခေါ်သွားပြီး မီးဖုတ်ကျွေးခဲ့ရာ အလွန်အရသာရှိခဲ့သည်။

လုနန်သည် နွေးထွေးမှုရရန် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခြေထောက်များကို ဆန့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် သူ၏အချစ်အပေါ် အမြင်ကို သိချင်လာပြီး ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

“ဖေးကျီအန်း၊ ရှင် အချစ်ကို ယုံလား။”

ဤသည်မှာ လုနန်သည် သူတို့နှစ်ဦးတည်းရှိချိန်တွင် သူ၏အမည်ကို ဒုတိယအကြိမ် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့သွားသည်။ ဖေးကျီအန်းက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်း ကိုယ်ကို ရှန့်ကျစ်လို့ခေါ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒါ ကိုယ့်ရဲ့ ငယ်နာမည်ပဲ။”

လုနန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ရှန့်ကျစ်…”

သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူမသည် တိုးတိုးလေး မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ကျွန်မ ရှင့်ကို ဖေးကျီအန်းလို့ပဲ ခေါ်ရမယ်ထင်တယ်။”

ဖေးကျီအန်းသည် နားမလည်သော်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒကို လေးစားပြီး သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လုနန်က အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

“ရှင် ကျွန်မမေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူး။ ရှင် အချစ်ကို ယုံလား။”

ဖေးကျီအန်းသည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မယုံဘူး။”

သူသည် လုနန်ကို လိမ်ညာနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူသည် အတိတ်မှသည် ပစ္စုပ္ပန်အထိ ဤသို့သာ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖေးကျီအန်းသည် မာနကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ထက်မြက်ပြီး လူတို့၏ နှလုံးသားကို အလွယ်တကူ ထိုးထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းရှိကာ သူ၏စွမ်းရည်များသည် ကုဝေကော၏ စွမ်းရည်များကိုပင် မကြာခဏ ကျော်လွန်တတ်သည်။

ငယ်စဉ်မှ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်အထိ သူသည် သူ၏မိဘများထံမှ ကျေးလက်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ရွာမှ အခြားကလေးများနှင့် ဆက်ဆံရေး မတည်ဆောက်နိုင်သဖြင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများစု၏ ငြင်းပယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ကုဝေကော၏ မိထွေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခက်အခဲများနှင့် ကျေးလက်ဘဝ၏ ဆင်းရဲမွဲတေမှုတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူသည် စိတ်အတွင်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ ရုပ်ဝတ္ထုရှားပါးသော အချိန်များတွင် စိတ်ဝိညာဉ်လောကကို စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့သည်။

ဤစူးစမ်းရှာဖွေမှုသည် သူ့ကို လူ့သဘာဝကို ပိုမိုနားလည်စေပြီး သူ့ကိုယ်သူနှင့် ကမ္ဘာကြီးကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်စေခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ စိတ်ပျက်စရာသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဖေးကျီအန်းသည် တစ်ကိုယ်တည်းဘဝကို နေထိုင်ရန် အပြည့်အဝပြင်ဆင်ထားပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူဘဝသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အခုတင် မေးလိုက်သော မေးခွန်းတွင် အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးရှိသည် - အချစ်ကိုယုံကြည်ဖို့ရာ အချစ်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ဘာလဲဆိုသည်ကို ဦးစွာနားလည်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်သည် ခေတ်သစ်၏ အချစ်ရေးဆိုင်ရာ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ လွှမ်းမိုးနေပုံနှင့် အတော်လေးကွာခြားသည်။

ဤခေတ်မှ လူများသည် ကာမနှင့်အချစ်အကြောင်း ဆွေးနွေးရန် ရှက်ရွံ့တတ်ကြသည်။ သူတို့သည် အချစ်ကို တော်လှန်ရေးရဲဘော်စိတ်ဓာတ်နှင့် ရောထွေးပြီး တူညီသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများသာလျှင် တရားဝင်သော ပေါင်းစပ်မှုဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ အချို့လူများက အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် ကလေးမွေးခြင်းကို ဘဝ၏ သဘာဝအတိုင်းဖြစ်စဉ်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ကြပြီး အချစ်သည် ဤကိစ္စတွင် မည်သည့် အခန်းကဏ္ဍမှ မပါဝင်ပေ။ သူတို့အတွက် အချစ်သည် ပညာတတ်များ၏ အလုပ်မရှိအလုပ်ရှာ ညည်းညူမှုများထက် မပိုသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

စစ်သားတစ်ဦးဖြစ်သော ဖေးကျီအန်းသည် အချစ်ကို အလေးအနက်ထား စဉ်းစားခဲ့ပုံရသည်မှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။ ထိုသို့သော ပုံသေကားချပ်အမြင်များသည် အမှန်တကယ် လွဲမှားစေတတ်သည်။

သို့သော် သူ၏အဖြေသည် လုနန်နှင့် ထိတွေ့သွားသည်။ သူမကိုယ်သူမ "ပင်လယ်ဘုရင်မ" (မျက်နှာများသူ) ဟု ကြွေးကြော်ထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမပြောချင်သည်မှာ - ငါ့ကိုမချစ်နဲ့။ အဆုံးသတ်မကောင်းဘူး။

လုနန်၏ အချစ်အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချဉ်းကပ်မှုကို လက်ခံရန်ဖြစ်ပြီး ဤရှုမြင်ပုံသည် ၁၉၆၀ ခုနှစ်များတွင်ပင် တသမတ်တည်း ရှိနေခဲ့သည်။ ဤသဘောထားကြောင့်ပင် ဖေးကျီအန်းက စွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို လိုက်ရန် မည်သည့်အခါမျှ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

သူမသည် သူမ ဦးလေးနှင့်အဒေါ်၏ အိမ်ထောင်ရေးကို လေးစားသော်လည်း အခြားသူများ အထူးသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်ကို ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း၏ အချစ်ကိုမယုံကြည်မှုသည် သူမအတွက် စိတ်သက်သာရာရစေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ထိန်းသိမ်းပြီး ကြည်လင်သောစိတ်ဖြင့် နေထိုင်နိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ် နှစ်ဆယ်ကြာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ငြီးငွေ့လာချိန် သူတို့သည် ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားနိုင်ကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီသည် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ချည်နှောင်မှုမရှိဘဲ ဘဝ၏ ဒုတိယနွေဦးသို့ လှမ်းနိုင်ကာ လှပစွာ လမ်းခွဲနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့စဉ်းစားရုံဖြင့်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရသည်...

သူမ၏စဉ်းစားသုံးသပ်မှုအပြီးတွင် လုနန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းထံသို့ ပိုနီးကပ်စွာ တိုးသွားလိုက်သည်။

“ကျွန်မကို မနမ်းချင်ဘူးလား။”

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ စိတ်ထဲ ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို မသိသောကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ထိုသို့သောလုပ်ရပ်များ လုပ်လေ့မရှိသောကြောင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သဘောပေါက်နားလည်သွားပြီးနောက် လုနန်သည် လုံးဝလွတ်လပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖေးကျီအန်း၏ ခဏတာ အာရုံပျံ့လွင့်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းစောင်း၍ သူ့ကိုကြည့်လိုက်ရာ ကုရှောင်ဟွိုက်၏ ပုံစံနှင့် အလွန်ဆင်တူသော အမူအရာဖြစ်နေပြီး အလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းလှသည်။

ဖေးကျီအန်း - “...”

ဖေးကျီအန်း၏ အကြည့်သည် လုနန်၏ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူသည် တံတွေးကို အားနှင့်မျိုချလိုက်သည်။

“မင်း…”

လုနန်က သူ့ကို ဆက်၍ ကစားသလို စနောက်လိုက်သည်။

“ကျွန်မကို မနမ်းချင်ဘူးလား .. ကောကော?”

ဖေးကျီအန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏အကြည့်များက နက်ရှိုင်းသွားသည်။ သူသည် လုနန်၏ နွေးထွေးနေပြီဖြစ်သော ခြေထောက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို ခြေအိတ်ဝတ်ပေးကာ ဖိနပ်ကြိုးကို ချည်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမထံသို့ လက်တစ်ဖက် ဆန့်ပေးလိုက်သည်။

“ထတော့။”

လုနန်သည် သူ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး အရှက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။' မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊' သူမသည် စိတ်ထဲမှ ဝေဖန်လိုက်သည်။ 'ရှင်က သုံးစားမရဘူး၊ အဘိုးကြီး ဖေး။'

သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

“မလိုချင်ဘူး။ ရှင့်လက်တွေက ကျွန်မခြေအိတ်နဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကိုင်ထားတာ။”

မတ်တပ်ရပ်ပြီးနောက် လုနန်သည် စိုးရိမ်လာသည်။ မြေပြင်သည် အခွံများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော ကမ္ဘာဦး သီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသည်။ လုနန် သည် ဒါတွေကို လုံးဝမထိချင်ပေ။ ဖေးကျန့် မရှိသည်မှာ ကံဆိုးလှသည်။

[ဖေးကျန့် - ?? ကျေးဇူးတင်ပါတယ်]

နောက်ဆုံးတွင် ဖေးကျီအန်းသည် အားကိုးရသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူသည် ကမ္ဘာဦး သီးများကို စုစည်းပြီး သူ၏ဖိနပ်ဖြင့် သစ်သီးအခွံများကို ပွတ်တိုက်ဖယ်ရှားကာ အခွံခွာပြီးသား အသီးများကို စမ်းချောင်းထဲသို့ ပစ်ချ၍ ဆေးကြောလိုက်သည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ဂျာကင်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး အသီးများကို ထည့်ရန် အသုံးပြုလိုက်သည်။

“သွားကြရအောင်။”

ဖေးကျီအန်းသည် ကမ္ဘာဦးသစ်သီးများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကို လုနန်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းက သူမကို မနမ်းသည့်အတွက် စိတ်တိုနေဆဲဖြစ်သော လုနန်သည် သူ၏လက်ကို ပုတ်ထုတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏လက်ကို ကိုင်ထားသောကြောင့် သူမသည် လိမ္မာစွာနေထိုင်မည်ဟု မထင်လိုက်နှင့်။ သူမ၏ လက်ချောင်းငယ်များသည် ရံဖန်ရံခါ သူ၏လက်ဖဝါးကို ထိုးဆွနေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရပြီး သူမကို ဆိုးမိုက်မနေစေရန် သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

သေနတ်ပစ်ကွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့်သည် သေနတ်ပစ်လေ့ကျင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နေထွက်လာပြီဖြစ်ပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လှဲကာ ချိန်ရွယ်ခြင်းကို စူးစိုက်စွာ အာရုံစိုက်နေသည်။ အနီးအနားတွင် တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ် သည် မြက်ပင်တစ်ပင်ဖြင့် သူ့ကို စနောက်နေသည်။

“တော်တဲ့ လက်ဖြောင့်သမားတစ်ယောက်ဟာ ပြင်ပလောကကြောင့် ဘယ်တော့မှ အာရုံမပျံ့လွင့်ရဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်၊ နောက်ထပ်ခဏလောက် ဆက်ထိန်းထား။”

ဖေးကျန့်၏နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူ၏အကြည့်မှာမူ ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူတို့သည် လက်ဖြောင့်သမားလေ့ကျင့်ခန်းသို့ ရောက်သွားပြီလားဟု မေးခွန်းထုတ်နေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဖေးကျန့်၏ အလေးအနက်ထားသည့် အမူအရာသည် အလွန်ရှိန်စရာကောင်းလှသည်။ သူသည် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်တွင် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်၏ စစ်တပ်ထဲဝင်လိုသော ဆန္ဒကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စဉ်းစားသုံးသပ်ရင်း ဝင်မနှောင့်ယှက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းတွင် လိုက်နာရမည့် ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းရှိပြီး ဖေးကျီအန်း သည် ဖေးကျန့်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တားဆီးမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အကယ်၍ ဖေးကျန့်တွင် လိုအပ်သော အရည်အချင်းများမရှိပါက ဒါက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးလွန်းသည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်။

တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်သည် ဖေးကျန့် ၏ကျောကို ပုတ်၍ ထူပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ တော်လောက်ပြီ။”

တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်သည် ဖေးကျန့်ကို ရက်ရောစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ရဲဘော်ဟောင်းကြီး၊ မင်းသားက တကယ်တော်တယ်၊ မျိုးစေ့ကောင်းလေးပဲ။”

ဖေးကျန့်သည် ဖေးကျီအန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူ၏အဖေရင်းသည် ဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြပြီး ဖေးကျန့် သည် ဒါကို ယုံကြည်သည်။ သူ၏ဖခင်သည် အေးစက်ပြီး အလှမ်းဝေးကာ သူ့နှင့် အထူးတလည် မရင်းနှီးသော်လည်း ဖေးကျန့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ၏ဖခင်သည် အမြဲတမ်း သူရဲကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် အခြားသူများက သူ့ကို အဖေက ကျားဖြစ်ပြီး သားက ခွေးဟု ထင်မြင်စေရန် မလိုလားပေ။

ထို့ကြောင့် နှစ်များတစ်လျှောက် ဖေးကျန့်သည် အရာအားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာလုပ်ဆောင်ပြီး အရာရာတွင် ထူးချွန်တာ သေချာအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူလုပ်နိုင်သည်ကို သူ့ဖခင် မြင်စေချင်ခဲ့သည်။

ယခု သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြနေပြီး သူပြောခဲ့သောအရာများသည် ဘယ်တော့မှ အချည်းနှီးစကားများမဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဖေးကျီအန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မဆိုးဘူး။”

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ တောက်ပလာပြီး သူ၏စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာကာ လုနန်ထံသို့ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ကော့ပြရင်း သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ကျေနပ်နေသည်။

လုနန် - “??” ဘာလို့ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလောက်ဂုဏ်ယူနေရတာလဲ။ ငါက မင်းနဲ့ မင်းအဖေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို လုနေတာမဟုတ်ဘူး။

အပြန်လမ်းတွင် ဖေးကျန့်သည် ရှေ့ခုံတွင် တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်နှင့်အတူ အမျိုးမျိုးသော သေနတ်များနှင့် နိုင်ငံတကာ စစ်ရေးအခြေအနေများအကြောင်းကို အားတက်သရော စကားစမြည်ပြောနေသည် (လောင်ဝမ်၏ ပြင်းပြသောတောင်းဆိုမှုအရ ဂျစ်ကားကို သူကိုယ်တိုင်မောင်းနှင်ရန် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်)။

လုနန်နှင့် ဖေးကျီအန်းတို့သည် နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏လက်များသည် တစ်ချိန်လုံး ယှက်လျက်ရှိနေသည်။ တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်နှင့် ဖေးကျန့် တို့ နှစ်ယောက်သားသည် သူတို့ဘက်သို့ တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ကြဘဲ ဖေးကျီအန်း၏ ရဲဘော်ကောင်းနှင့် သားကောင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေကြသည်။

ကားသည် မညီညာသော မြေလမ်းအတိုင်း တုန်ခါနေပြီး လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းက သူမကို လီဥယျာဥ်မှ လာကြိုသည့်နေ့ကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့၏ ခြေထောက်များသည် မတော်တဆ ထိမိခဲ့ကြသည်။

သူမသည် ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်း ထံသို့ အနည်းငယ် ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်ကာ သူ၏ပေါင်နှင့် ပွတ်လိုက်သည်။ နွေးထွေးမှုလှိုင်းတစ်ခုသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ စနောက်သလိုလို အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ရှေ့မှ နှစ်ယောက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုနန်၏ ကစားလိုပြီး နောက်ပြောင်သည့် အမူအရာလေးတွကို တားဆီးရန် သူ့လက်ကို သူမ ပေါင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။

လုနန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို အပြစ်တင်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နှာဘူးကြီး”

ဖေးကျီအန်း - “……”

ထိုအချိန်တွင် တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်သည် နောက်ကြည့်မှန်ကိုကြည့်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ရုတ်တရက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လောင်ဖေး၊ ငါတို့မှာ တခြားဘာမှ သိပ်မရှိပေမယ့် တောထွက် စားစရာတွေတော့ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းတို့ပြန်တဲ့အခါ ငါ မင်းတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်မယ်…”

“ဪ၊ ငါ့ဆီမှာ သမင်တစ်ကောင်လည်း ရှိသေးတယ်။ သမင်ချိုက ပစ္စည်းကောင်းပဲ။ ဟီးဟီး၊ ပြီးတော့ သမင်သွေးက အားရှိစေတယ်။ ဒီည ငါတို့တစ်ယောက်တစ်ခွက်စီ သောက်ကြမယ်။”

လုနန် - “……” တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်၊ ရှင်အဲ့စကားနဲ့ ရှင့်ညီလေးရဲ့ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်လိုက်မိပြီ။

အလေးအနက်ထားပြောရရင် ဘာလို့ ငါတို့ဘယ်သွားသွား သူက အဘိုးကြီးဖေးရဲ့ နှလုံးသားကို ထိနိုင်သလို ခံစားနေရတာလဲ။ ဒါက တကယ်မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ။

ဖေးကျီအန်းသည် လုနန် ပေါင်ပေါ်မှ သူ့လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ဘာသာ ခင်ဗျား သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် မလိုဘူး။”

တပ်ကြပ်ကြီး ဝမ်သည် မကျေနပ်သေးပေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ဘာသာသူ ထားနိုင်မှာလဲ။ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ မျှဝေသင့်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ညီအစ်ကိုက ငြင်းဆန်ပါက သူအတွက် အတော်လေး အရှက်ရစရာဖြစ်လိမ့်မည်။

သူသည် ဖေးကျန့်ဆီမှ ထောက်ခံမှုရရန် ကြည့်လိုက်သည်။ “ယူသွားလိုက်ပါ။ မင်းမယူရင် မင်းက ငါ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ငါ့မျက်နှာမထောက်တာပဲ။ ကလေး၊ မင်းသဘောမတူဘူးလား။”

ဤအကြောင်းအရာကိုကြားပြီး ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်ကို အာရုံခံမိသော ဖေးကျန့်သည် သူ၏တည်ရှိမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး မသိသာအောင် ကြိုးစားလိုက်သည် - “...” ကျွန်တော် ဘာပြောသင့်လဲ၊ ဟုတ်တယ် ဒါမှမဟုတ် မဟုတ်ဘူးလား။

'အဆုံးမှ ဘာလို့ ငါပဲ အမြဲတမ်း ထိခိုက်နစ်နာနေရတာလဲ။ ဘဝက ဘာလို့ဒီလောက်ခက်ခဲရတာလဲ။'

......

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်

ဖေးကျီအန်း - ကိုယ် အချစ်ကို အယုံအကြည် မရှိဘူး။

လုနန် - ရေး ! ကျွန်မတို့ ဇာတ်လမ်းဆက်လို့ ရပြီ !

ဖေးကျီအန်း - ??