အခန်း (၆၅)

ဖေးကျန့်သည် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခုရသွားပြီး တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး ဝမ်၊ ကျွန်တော့်အဖေက မသောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သောက်တယ်။ ဒီဟာကို သောက်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား။”

သမင်သွေးသည် အာနိသင်ပြင်းမှုကြောင့် လူသိများကြောင်း သိသည်။ အခြားသူများက ထိုအကြောင်းကို မရေမရာ ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး သူကလည်း မရေမရာ နားထောင်ခဲ့သည်။ အသေးစိတ်ကိုမူ သူ မရှင်းလင်းပေ။

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ဖေးကျန့်ကြောင့် အာရုံပြောင်းသွားပြီး စကားစလိုက်သည်။ “မင်းက တကယ်ကို ဗဟုသုတ ကြွယ်တာပဲ။ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာမှာ ငါတို့ဘိုးဘေးတွေက သမင်သွေးကို အဖိုးတန်ဆုံး ဆေးဝါးပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာ။ အဲ့ဒါက ပန်းသေပန်းညှိုးရောဂါကို ကုသပြီး ကိုယ်ကာယစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးရုံတင်မကဘူး.. ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အဆုတ်ရောဂါတွေကိုလည်း ကူညီပေးတယ်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အကျိုးကျေးဇူးတွေက အများကြီးပဲ။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရ ဧကရာဇ် ရှန့်ဖုန်းက နေ့တိုင်း တစ်ခွက်သောက်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုလို့ မင်းမထင်ဘူးလား။”

ဖေးကျန့်သည် ထိုသည်က အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိကြောင်း သဘောတူညီကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ထို့နောက် အကြောင်းအရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလိုက်သည်။

“ငါ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အရာကို မင်းအဖေကိုကမ်းလှမ်းခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငြင်းတယ်။ ဒါက စေတနာကောင်းတွေ အလဟဿဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စပဲလို့ မင်းထင်လား။”

ဖေးကျန့် - “……” ဘာလို့ ဒီကိစ္စက ငါ့ဆီပဲ ပြန်ပြန်ရောက်လာရတာလဲ။

သူသည် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ “ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေး ဝမ်၊ ဦးလေးမှာ စေတနာကောင်းတွေ ရှိပါတယ်။ သမင်သွေးမှာ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီးရှိမှတော့ လုနန်နဲ့ အဘွားဝူ အပါအဝင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး သောက်သင့်တယ်။”

ဖေးကျန့်သည် အကူအညီတောင်းရန် လုနန်ကို အသည်းအသန် အချက်ပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်မလား၊ လုနန်။”

လုနန်သည် တစ်လစာ အစောင့်တာဝန်ကို အချက်ပြရန် လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ သမင်သွေး တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး၊ အရသာဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ သိချင်နေတာ။”

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့သားနှင့် ဇနီးကြားတွင် ညပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်ကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မြှင့်တင်နေကာ “မသောက်ရင် ညီအစ်ကိုကောင်း မဟုတ်ဘူး” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောနေသောကြောင့် သူသည် သဘောတူလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ပျော်ရွှင်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ 'ဖေးကျီအန်း၊ မင်းက ကိုယ့်မျက်ချေး ကိုယ်မမြင်တဲ့ကောင်ပဲ။ ငါမင်းကို သောက်ဖို့ဖိတ်တိုင်း မင်းက ငြင်းတယ်။ အခုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို နောက်ဆုံးတော့ သင်ခန်းစာပေးနိုင်ပြီ။'

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်က ဧည့်ခံကျွေးမွေးသောကြောင့် အစားအသောက်နှင့် အဖျော်ယမကာများကို သူ၏အိမ်တွင် စီစဉ်ရမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သည် သစ်လုံးအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး အန်တီဝူနှင့် ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ခေါ်ကာ တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်၏ အိမ်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်၏ အိမ်သည် လယ်တောပေါ်ရှိ သာမန်အဆန်ဆုံး ဘန်ဂလိုတစ်လုံးဖြစ်သည်။ သူ့တွင် သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူ့သားမှာ အသက်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ကာ မြို့တော်တွင် အလုပ်လုပ်သည်။ တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် သူ၏သားက သူ၏နေရာကို ဆက်ခံမည်ဟု အမြဲမျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူ့သားက လယ်တောသည် အလားအလာမရှိဟု ယူဆကာ မြို့တော်တွင် နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ၏သမီးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး မြို့တော်တွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်မရသောကြောင့် လယ်တောသို့ ခဏပြန်လာကာ တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်နှင့်အတူ နေထိုင်နေသည်။ သူမသည် နောက်နှစ်တွင် မြို့တော်သို့ ပြန်သွားကာ ပညာဆက်သင်ကြားရန် စီစဉ်ထားသည်။ တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်၏ ဇနီးမှာမူ သူနှင့် ကွာရှင်းခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူတို့၏ သားနှင့်အတူ မြို့တော်တွင် နေထိုင်နေသည်။

“အခု ငါတစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ တခြားသူကို စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ကောင်းကောင်းစားနိုင်တယ်။ ငါ့နေရာက နည်းနည်းရှုပ်ပွနေတယ်၊ ဒါကြောင့် စိတ်ထဲမထားကြပါနဲ့။” တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ဖေးမိသားစုကို အိမ်ထဲသို့ ကြိုဆိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားပြီး အပွင့်အခတ်များပါသည့် ဂါဝန်ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ညည်းညူလိုက်သည်။

“အဖေ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အဖေ့မှာ သမီးနဲ့ သမီးအစ်ကိုရှိသေးတာပဲ၊ ဒါကြောင့် အဖေက တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး!”

“ချွေ့ချွေ့၊ သမီး အချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာတာ။ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ခြောက်နဲ့ ဝိုင်ကို သွားရှာလိုက်။ ဒီနေ့ ငါတို့ဆီမှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်၊ မင်းရဲ့ဦးလေး ဖေးနဲ့ သူ့မိသားစုလေ။” တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် သူ၏သမီးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် အစပိုင်းတွင် သူမဖခင်၏ လယ်တောမှ ကြမ်းတမ်းသော သူငယ်ချင်းများသာဟု ထင်ခဲ့သောကြောင့် သူမထွက်လာသောအခါ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမသည် လာရောက်လည်ပတ်သူများသည် လယ်တောမှလူများမဟုတ်ဘဲ ဖေးကျီအန်း ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် လန့်ဖြတ်တကြား အော်သံတစ်ချက်ပြုပြီး အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။

“အာ!”

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ခေါင်းကုတ်ရင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

“အဲ့ဒီကောင်မလေး—သူက အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေပြီး ဘယ်တော့မှ ရှက်တတ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ အခု ရုတ်တရက် လူတွေရှေ့မှာ ပုန်းနေရတာလဲ။”

လုနန်မှာမူ ဝမ်ချွေ့ချွေ့ ဘာတွေစဉ်းစားနေသည်ကို အရိပ်အမြွက်သိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော မိန်းကလေးငယ်များ၏ အတွေးများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို မပြောဘဲ သူမသည် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းကာ စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကို ဝမ်၊ ကျွန်မတို့နေနေတဲ့ သစ်လုံးအိမ်က ဘယ်သူပိုင်တာလဲ။”

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းမသိဘူးလား။ ကျီအန်းက မင်းကို မပြောဘူးလား။ အဲ့ဒီသစ်လုံးအိမ်ကို ကျီအန်း ကိုယ်တိုင်ဆောက်ခဲ့တာ။ သူ ငါ့ဆီလာလည်တိုင်း အဲ့ဒီမှာနေတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ အဲ့ဒါကို အသုံးမပြုဘဲထားရတာ နှမြောစရာကောင်းတယ်လို့ ငါထင်လို့ လယ်တောက အိမ်ထောင်မပြုသေးတဲ့ လူငယ်တွေကို ငှားပေးလိုက်တယ်။ အိမ်ကို နွေးထွေးပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေတယ်၊ ပြီးတော့ ကျီအန်း လာတဲ့အခါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတဲ့ ဒုက္ခကို သူခံစရာမလိုတော့ဘူး။”

ဒါကြောင့်ကိုး။ လုနန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖေးကျီအန်းသည် တပ်ကြပ်ကြီးဝမ် လမ်းမပြဘဲ ထိုနေရာသို့ လမ်းရှာနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းကို ယခုမှ သိရှိနားလည်သွားသည်။

“လာ၊ ထိုင်ကြ။ ငါ ချွေ့ချွေ့ကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။ အဲ့ဒီကောင်မလေးက သူ့အမေ့ရဲ့ ချက်ပြုတ်လက်ရာကို အမွေဆက်ခံထားတာ—သူ့ရဲ့ လက်ရာကို နည်းနည်းပြခိုင်းရမယ်။”

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် သူ့သမီး၏ တံခါးသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါက်လိုက်သည်။ “ချွေ့ချွေ့? မင်း အထဲမှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ထွက်လာပြီး ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့လိုက်ဦး။”

တံခါးသည် အတွင်းမှ ဖွင့်လာသည်။ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှု အတောအတွင်းမှာပင် ဝမ်ချွေ့ချွေ့ သည် သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်သည် ယခင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကျစ်ဆံမြီးတစ်ချောင်းတည်း ကျစ်ထားခဲ့ရာမှ ယခုအခါ သပ်ရပ်စွာ နှစ်ဖက်ခွဲထားသော ချောမွေ့သော ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ချောင်းဖြစ်နေပြီး တစ်ခုချင်းစီကို အစိမ်းရောင်ဖဲကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ ကျစ်ဆံမြီးများသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေပြီး သူမသည် ခေတ်မီသော ဂါဝန်ငယ်လေးတစ်ထည်သို့ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူမသည် လှပပြီး သန့်စင်နေကာ လုံးဝကွဲပြားသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ယောက်ျားစစ်စစ်များထဲမှ ယောက်ျားစစ်စစ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါမင်းကို ထွက်လာပြီး ချက်ပြုတ်ခိုင်းတာလေ—ဒီလို ဝတ်ကောင်းစားလှနဲ့က ဘာလုပ်တာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းအမေဝယ်ပေးတဲ့ အဝတ်အစားအသစ်ကို ဝတ်ထားတာလား။ အဲ့ဒါနဲ့ ချက်ရင် ဂါဝန် ပျက်စီးပြီး ပိုက်ဆံအလဟဿဖြစ်မှာပေါ့!”

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “အဖေ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး!”

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။ ချွေ့ချွေ့ သည် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးဖြစ်ပြီး သူမသည် အလွန်စဉ်းစားတတ်ပြီး ထောက်ထားစာနာတတ်သောကြောင့် သူသည် သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခု သူ့သမီးသည် သူမ၏ ရပ်တည်ချက်တွင် ခိုင်မာနေသောကြောင့် သူသည် သူ၏ လေသံကိုသာ ချိုချိုသာသာလေသံသို့ ပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

“သမီးချောလေး၊ ဒီနေ့ အဖေ့ရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ယောက်က သူ့မိသားစုနဲ့အတူ လာလည်တယ်။ သမီးအဖေရဲ့ ချက်ပြုတ်လက်ရာက ဆိုးတယ်ဆိုတာ သမီးသိတယ်မလား၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ဧည့်သည်တွေကို အထင်ကြီးစေဖို့ သမီးကိုပဲ အားကိုးနေရတာ။ နောက်မှ အဖေက သမီးကို ဂါဝန်အသစ်တစ်ထည် ဝယ်ပေးမယ်။”

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် ဤစကားကြောင့် ကျေနပ်သွားပြီး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် သူမကို ရှေ့သို့ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။

“လာ၊ ဦးလေးဖေးကို နှုတ်ဆက်လိုက်။ မင်း ဟိုတစ်နေ့ကပဲ ဦးလေး ဖေး ဘာလို့မလာသေးတာလဲလို့ မေးနေတာလေ။ အခု သူရောက်လာပြီ၊ ဒါကြောင့် နှုတ်ဆက်လိုက်။”

ဝမ်ချွေ့ချွေ့ သည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပူလောင်နေသည်။

“မင်္ဂလာပါ၊ ဦးလေး ဖေး။”

အခြားသူများက ချွေ့ချွေ့သည် ဧည့်သည်များနှင့် မရင်းနှီးသောကြောင့် ရှက်နေသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း လုနန်သည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ချွေ့ချွေ့သည် ဧည့်သည်များကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဖေးကျီအန်းကြောင့် ရှက်နေသည်ကို အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်သည်။

'ကျစ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အလှက အရမ်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ။'

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်က ဆက်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

“ဒါက မင်းရဲ့အဒေါ် ဖေး၊ ပြီးတော့ ဟိုတစ်ယောက်က အဒေါ် ဖေးရဲ့ မွေးစားအမေပဲ၊ မင်းက သူ့ကို ဖေးကျန့် လိုပဲ အဘွားဝူလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ဒီနှစ်ယောက်က ဦးလေး ဖေးရဲ့ သားတွေ၊ ဖေးကျန့်နဲ့ ကုဟွိုက်ပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မင်းထက်ငယ်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းက သူတို့ကို မင်းရဲ့မောင်လေးတွေလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။”

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီး လုနန်ကို ဗလာကျင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် မရင်းနှီးသော လုနန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရကတည်းက ဝမ်ချွေ့ချွေ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ဦးလေး ဖေး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးသည် ဆွေမျိုးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးကာ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ယခု သူမ ဖခင်က ထိုအမျိုးသမီးသည် ဦးလေး ဖေး၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ရင်ကွဲနာကျမှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာကြောင့်လဲ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေခဲ့ပြီးနောက် သူမ နောက်ဆုံးတွင် ကြီးပြင်းလာပြီး သူ့ကို လက်ထပ်ရန် အသက်အရွယ်ရောက်ချိန်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် အခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် ဖေးကျီအန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးအပေါ် မနာလိုစိတ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ဝမ်ချွေ့ချွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို အခြားမည်သူမျှ မသိပေ။ မိတ်ဆက်မှုများအပြီးတွင် သူတို့အားလုံးသည် နေ့လည်စာ ပြင်ဆင်ရန် စတင်ခဲ့ကြသည်။ တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် အစပိုင်းတွင် ဧည့်သည်များကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် မလိုလားခဲ့သော်လည်း သူ့မိသားစုသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများစွာ မပြုလုပ်ထားဘဲ ကူညီရန် လက်များနည်းပါးသောကြောင့် ထင်းခွဲခြင်း၊ ကြက်သတ်ခြင်း၊ အရိုးဖြတ်ခြင်း စသည့် ယောက်ျားတို့၏ ခွန်အားလိုအပ်သော အလုပ်များရှိနေသည်။ သူတစ်ယောက်တည်း အားလုံးကို မနိုင်နင်းနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သောအခါ သူသည် ဧည့်သည်များကို အလုပ်အချို့ ခိုင်းစေရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ အန်တီဝူနှင့် လုနန်တို့သည်လည်း သဘာဝအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။ အန်တီဝူသည် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ ချွေ့ချွေ့ကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး လုနန်သည် သူမတို့လို ချက်ပြုတ်စွမ်းရည် မရှိသောကြောင့် ခြံဝင်းရှိ ရေတွင်းဘေးတွင် ထိုင်ချကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်းက ထောင့်တွင် ကြက်သတ်နေသည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ကြက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးများစီးကျသွားသည်နှင့် လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအရာကို မြင်သောအခါ လုနန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအပေါ် အာရုံစိုက်ရန် ခေါင်းကို အမြန် ငုံ့လိုက်သည်။

ထိုစဉ် တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ကလေးငယ် ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ချီထားပြီး ဖေးကျန့်ကို ထင်းခွဲရန် ညွှန်ကြားနေသည်။

“ပုဆိန်ကို လူတွေဘက်ကို မချိန်နဲ့။ ဟုတ်တယ်၊ အတိအကျပဲ—မင်းလက်လွတ်သွားရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိခိုက်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ခွန်အားကို ပညာရှိရှိသုံးပြီး ထင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို ချိန်။ ပုဆိန်ကို လွှဲမခုတ်ခင် နေသားကျအောင် ကြိုးစားကြည့်။”

ဖေးကျန့်သည် အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသည်။

တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ဖေးကျီအန်းကို ပြုံးရယ်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ဟေး၊ ဖေး အဘိုးကြီး၊ မင်းသားကို လာသင်ပေး!”

ဖေးကျီအန်းသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သော ကြက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကုန်အောင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုနန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ရေအချို့ကို ခပ်ယူကာ သူ့လက်များကို ဆေးကြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူသည် သူမ လက်ထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ယူကာ သူမနှင့်အတူ ဆေးကြောနေခဲ့သည်။

“ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်” တပ်ကြပ်ကြီးဝမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လုနန် ဖေးကျီအန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လုံးဝတည်ငြိမ်နေပြီး တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်၏ စနောက်သော အကြည့်များကြောင့် လုံးဝမတုန်လှုပ်ပေ။ ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူသည် သူမကို ခေတ္တကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

လုနန်၏ မျက်လုံးများသည် ကျီစယ်ချင်စိတ်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။ မည်သူမျှ မကြည့်နေသည့် အခိုက်အတန့်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ လက်ကို သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့် စနောက်သလို ကုတ်ခြစ်လိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သောကြောင့် မတုန်လှုပ်ပေ။ သူသည် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ငယ်လေးကို တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆက်လက်ဆေးကြောနေခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော စွယ်စုံရ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးပင်။

လုနန် - “…”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့ မသိစိတ်ဖြင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်နေသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။ စကားမပြောဘဲနေသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်သော ရင်းနှီးမှုတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

စိတ်ပညာအရ လူများသည် သူတို့ကြိုက်နှစ်သက်သောသူများထံသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ရွေ့လျားပြီး သူတို့ကို ထိတွေ့ချင်ကြသည်။

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် စိတ်ပညာအကြောင်း ဘာမှမသိသော်လည်း သူမ ချက်ပြုတ်နေစဉ် ခြံဝင်းထဲရှိ လုနန်ကို ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူမသည် လုနန် လုပ်နေသမျှကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း လုနန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် သူတို့အတူတကွရှိနေသော ပုံရိပ်သည် နှလုံးသားကို အလွန်ထိုးနှက်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဘာမှမလုပ်နေ စကားပင်မပြောနေသော်လည်း ထိုပုံရိပ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးနှက်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသည် မနာလိုမှုဖြင့် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေကာ ပူလောင်သော အားကျမှုက သူမရင်တွင်း၌ တရိပ်ရိပ် တက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လုနန်ကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်ကာ လုနန်က သူမထက် ဘာက ပိုကောင်းသည်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

'သူမက နည်းနည်းပိုလှလို့ပဲလား။'

'သူမကိုယ်တိုင်လည်း မဆိုးပါဘူး… ကောင်းပြီ၊ လုနန်က နည်းနည်းပိုဆွဲဆောင်မှုရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမက အပျိုတစ်ယောက်ပဲ။ ဟိုအမျိုးသမီးက အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးပြီး ကလေးတစ်ယောက်တောင် ရှိသေးတယ်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဆွဲခေါ်ပြီး ဖေးကျီအန်းကို လက်ထပ်တာ .. သူမက သူ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။'

မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ချွေ့ချွေ့သည် စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ အသားကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

အန်တီဝူ - “…” ဒီကောင်မလေးက အရမ်းလွန်တာပဲ၊ သူက ဝက်သားကြော်အစား ဝက်သားနုပ်နုပ်စင်းလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။

“သမီးလေး… ငါပြောပြမယ်” အန်တီဝူသည် တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

“ဆက်ပြီးခုတ်နေရင် ဒယ်အိုးထဲထည့်လိုက်တာနဲ့ အသားကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် ထိုအခါမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အသားကို ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ပြီး အန်တီဝူဆီသို့ ပေးလိုက်ရာ အန်တီဝူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ။”