အခန်း (၆၇)
Vol. 6 Ch. 67
လုနန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်စားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ သဘောထားကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့် နှင့် အန်တီဝူတို့သည်လည်း သူမလိုလိုက်လုပ်ကြပြီး သူတို့၏ အစားအစာများကို တိတ်တဆိတ် စားသောက်နေကြသည်။
ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် သူမဖခင်ကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း သူမသည် သူ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲလိုက်သောအခါ သူသည် သူမကို မျက်စောင်းထိုးကာ တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သည်။
စားသောက်ပွဲအပြီးတွင် တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး ဖေးကျီအန်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
အဆုံးတွင် တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ညီလေး၊ မင်းက ငါ့ညီလေး၊ ငါ့ရဲ့ ထာဝရရဲဘော်ပဲ။ မင်း အစ်ကိုကို နားလည်ပေးပါ…”
သူသည် သူ၏ စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့သော်လည်း ဖေးကျီအန်း နားလည်သည်။ သူသည် တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ကြားတွင် အရာအားလုံးသည် ရှင်းလင်းနေပြီး တင်းမာမှုသည် သူတို့၏ တိတ်ဆိတ်သော နားလည်မှုတွင် ပျော်ဝင်သွားသည်။
ဖေးကျီအန်း၏ မိသားစုသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် သူတို့၏ ကားနောက်ခန်းကို ဒေသထွက် အထူးအစားအစာများဖြင့် ဖြည့်ပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ကတိပေးထားသော သမင်ချိုများနှင့် သမင်သွေးများကိုလည်း ထည့်ပေးခဲ့သည်။
လုနန် - “…” ဝမ် အဘိုးကြီး၊ ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ အံ့ဩအောင် မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။
အစီအစဉ်များသည် အပြောင်းအလဲများကို မလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် မူလက မြောက်ဘက်သို့ ဆက်ဦးတည်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း လယ်တောတွင် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် ပြန်လှည့်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။
ကားထဲရောက်သည်နှင့် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း သမင်သွေးအလွန်အကျွံ သောက်သုံးခဲ့သည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မေးလိုက်သည်။
“ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား။ နေလို့မကောင်းရင် မနက်ဖြန်မှ သွားလို့ရတယ်။”
ဖေးကျီအန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းတို့ကို ဘာအန္တာရာယ်မရှိစေရဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလိုက ပိုကောင်းပါတယ်။”
အမှန်တကယ်ပင် ဤသည်မှာ ပိုကောင်းသည်။ တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် ယခုအခါ ဖေးကျီအန်း ထွက်သွားမည်ကို စောင့်မျှော်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် ဝမ်ချွေ့ချွေ့နှင့် သူမ၏ဖခင်သည် လယ်တော၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေကြပြီး ဂျစ်ကား၏ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။
“သူသွားပြီ၊ သူ့အကြောင်း မစဉ်းစားနဲ့တော့။”
တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်သည် သူ့သမီးကို မကြည့်ဘဲ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ဖခင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အဖေ? အဖေ ဘယ်လိုလုပ်…?”
“ငါဘယ်လိုသိတာလဲ?” တပ်ကြပ်ကြီးဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ငါသိတာ နောက်ကျသွားပြီ။ ငါ့သမီးမှာ ဒီလို စိတ်ခံစားချက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ အစောကြီးကတည်းက သိခဲ့ရင် ဖေးကျီအန်းကို ဘယ်တော့မှ လာခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် နှုတ်ခမ်းကိုက်လိုက်သည်။ “ဒါက သူ့အမှားမဟုတ်ဘူး၊ အားလုံး ကျွန်မကြောင့်ပါ။”
တပ်ကြပ်ကြီးဝမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့၊ ဒါက သူ့အမှားမဟုတ်ဘူး။”
သူက ထပ်ပြောခဲ့သည်။
“အကယ်၍သာ သူ့အမှားဖြစ်ခဲ့ရင် ငါသူ့ကို သေအောင်ရိုက်မှာ။”
ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သမီး၊ လက်လျှော့လိုက်။ သမီးတို့နှစ်ယောက်က မလိုက်ဖက်ဘူး။ ငါ နင်သွားမယ့် လမ်းမှာ ပိတ်မရပ်ရင်တောင် နင့်ကို အထင်သေးလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင် ဖေးကျီအန်းကို နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”
ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် ငြင်းခုံချင်သော်လည်း စကားလုံးများသည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ လုနန် မရှိရင်ကော သူမ ဖေးကျီအန်းကို တကယ်ရနိုင်ပါ့မလား။
ဖေးကျီအန်း၏ အရိုးထဲစိမ့်သည်အထိ အေးစက်မှုကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ချွေ့ချွေ့သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝလက်လျှော့လိုက်သည်။
သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ညနက်နေပြီဖြစ်သည်။ ညသည် မှောင်မိုက်နေပြီး၊ လမင်းသည် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်။
တိမ်တိုက်များက ရွေ့လျားသွားသည့်အခါ လမင်း၏ ပုံရိပ်အစစ်အမှန်ကို ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့ရပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ကြယ်တာရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဂျစ်ကားသည် ခြံဝင်းအဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လုနန်သည် ရှေ့ခန်းမှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ဖေးကျန့်ကတော့ အိပ်မောကျနေသော ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ပွေ့ချီကာ နောက်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အန်တီဝူကလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
အန်တီဝူသည် ဟွိုက်ဟွိုက် နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လူတိုင်းကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ညလယ်စာ အမြန်လုပ်ပေးမယ်လေ။ ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားကြမလား။”
လုနန်နှင့် ဖေးကျန့်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက သိပ်မဆာကြပေ။ သူတို့သည် နေ့လယ်စာကို လယ်တောတွင် အများကြီးစားခဲ့ကြပြီး အပြန်လမ်းတွင်လည်း ဖေးကျီအန်းက ကားမောင်းနေချိန်တွင် သူတို့ကတော့ ကားပေါ်မှာ အိပ်လာခဲ့ကြသည်သာ…
ဤအကြောင်းကို သတိရသွားသော လုနန်သည် ဂျစ်ကားကို ပတ်၍ ကားမောင်းသူနေရာမှ ထွက်လာသော ဖေးကျီအန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဗိုက်ဆာနေလား။ မွေးစားအမေက ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးမယ်တဲ့။ တစ်ပွဲလောက် စားမလား။”
ဖေးကျီအန်းသည် သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးဖြစ်၍ နက်ရှိုင်းပြီး အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“တော်ပြီ။ မွေးစားအမေကို အနားယူခိုင်းလိုက်ပါ။”
လုနန်သည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် မော့ကြည့်လိုက်စဉ် ဖေးကျီအန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နားနားကပ်၍ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“မကြည့်နဲ့။ သူတို့ကို အရင်ဝင်သွားခိုင်းလိုက်။”
လုနန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားသည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောပြီး အန်တီဝူ နှင့် ဖေးကျန့် ကို ပြောလိုက်သည်။
“မွေးစားအမေ၊ အမေတို့က ကလေးကို အိမ်ထဲခေါ်သွားပြီး အရင်အိပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဖေးကျီအန်းနဲ့ ကျွန်မက တပ်မှူးဝမ် ပေးလိုက်တဲ့ ဒေသထွက်ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးလိုက်ဦးမယ်။”
အန်တီဝူက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဤမျှညဉ့်နက်မှ ပစ္စည်းများ စီစဉ်နေသည်က ထူးဆန်းနေသည်.. မနက်ထိ မစောင့်နိုင်ဘူးလား။ သို့သော် သူမသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။ လရောင်အောက်မှ သူတို့နှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း အန်တီဝူသည် ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ဖေးကျီအန်းသည် ယနေ့ အစောပိုင်းက သမင်သွေးသောက်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။
အန်တီဝူသည် ပါးစပ်ကို အသာအယာ ဖုံးအုပ်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဖေးကျန့်ကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။
“နန်နန် ပြောသလို လုပ်ကြတာပေါ့။ ဟွိုက်ဟွိုက်ကို အိမ်ထဲ အရင်ခေါ်သွားပြီး ကောင်းကောင်းအိပ်ခိုင်းရအောင်။”
ဖေးကျန့် - “...” အဘွားဝူတောင်မှ ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေသည်။
ဖေးကျန့်သည် အိပ်မောကျနေသော သူ့ညီငယ်လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက နူးညံ့သွားသည်။ သူ့ညီငယ်လေးသည် အလွန်အပြစ်ကင်းစင်လှသည်။ အဘွားဝူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်.. သူ သက်တောင့်သက်သာ အိပ်စက်နိုင်ရန်မှာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင် ထူးဆန်းမှုများ ဖြစ်ပျက်နေပါစေ၊ ထိုအရာများသည် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။
ခဏအကြာတွင် လုနန်သည် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အန်တီဝူနှင့် ဖေးကျန့်တို့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး ဧည့်ခန်းမီးများက ယခုအခါ လင်းထိန်နေပြီဖြစ်သည်။
အလင်းရောင်သည် ခြံဝင်းအဝင်ဝဆီသို့ ထိုးကျနေသည်။
ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော သူ့လက်ကို မဖယ်ရှားသေးပေ။ ထိုအစား သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူမ လက်ကို ရှာဖွေကာ လက်ချောင်းများကို ယှက်နွှယ်လိုက်သည်။
သူ၏ အသက်ရှုငွေ့များက ပူနွေးနေပြီး လုနန်သည် မီးလုံးတစ်လုံးက သူမအနီးတွင် လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟပေးရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရပြီး ဖေးကျီအန်း၏ အလုအယက် အပြုအမူများကို ခံယူခဲ့ရသည်။ လုနန်သည် အနည်းငယ် နာကျင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဖေးကျီအန်းက သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ် နာကျင်စေခြင်း ဖြစ်သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဖေးကျီအန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် လုနန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကိုယ် ဗိုက်ဆာတယ်။”
လုနန် - “??” ခုနကပဲ ဗိုက်မဆာဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
ခဏလေး။
ဖေးကျီအန်းက အရိပ်အမြွက် ပြောနေတာလား။
လုနန် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ 'ဟုတ်တာပေါ့၊ ဒီနှာဘူးကြီးက တကယ့်ကို နှာဘူးကြီးပဲ။'
သူမသည် သူ၏ လက်မောင်းများထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်များက အားမရှိတော့ဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသက်ရှုမမှန်ဘဲ ပြန်လည်လဲကျသွားသည်။ သူမက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သမင်သွေးကြောင့်လား…”
“အင်း၊ ကိုယ် သောက်တာများသွားတယ်။” သူက ဝန်ခံလိုက်သည်။
လုနန် - “…”
'ရှင်က သောက်တာများသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူက အဲ့ဒါကို ဝိုင်လိုမျိုး မော့သောက်လို့လဲ' ဒါပေမဲ့လည်း ဖေးကျီအန်းကတော့ အထင်ကြီးစရာပင်။ သူက အိမ်အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမကို မနမ်းခင်အထိ တကယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။
လုနန်သည် သူတို့ကြားရှိ ဖိအားပေးနေသော ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ့အပေါ်တွင် နူးညံ့ကြင်နာစိတ် အနည်းငယ် မခံစားဘဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“အိမ်ထဲဝင်ကြစို့။”
ဖေးကျီအန်းသည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက သဘောတူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
သူတို့သည် တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက်လိုက်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားကြသည်။ မီးများက လင်းထိန်နေပြီး လုနန်က ဖေးကျီအန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် သူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြန်သည်။
“မကြည့်နဲ့။ အပေါ်ထပ်သွားကြစို့။”
လုနန် - “??”
“မျက်လုံးကို ဖုံးထားရင် ဘယ်လိုလုပ် အပေါ်တက်ရမှာလဲ။”
သူမက အကူအကယ်မဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။
ကလစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မီးများ ပိတ်သွားသည်။
လုနန် - “…” ကောင်းကောင်းကစားသွားတာပဲ။
သူမတို့ အပေါ်ထပ်ရှိ အိပ်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဖေးကျီအန်းက သူမကို လှည့်၍ သူမ၏ လက်များကို တံခါးနှင့် ကပ်ဖိထားလိုက်သည်။
ဖေးကျီအန်း၏ အသက်ရှုငွေ့များက သူမ၏ နားနားတွင် ပူနွေးနေစဉ် သူက မေးလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
လုနန်သည် အဆင်ပြေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဖေးကျီအန်းသည် အားဆေးများစွာကို သောက်သုံးခဲ့သော်လည်း သိပ်မထိရောက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သမင်သွေးသောက်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခွန်အားကို ပြသခွင့်ရခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်နိုင်သည်—သူမသည် သူ၏အပေါ်တွင် နူးညံ့ကြင်နာစိတ် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
အကယ်၍ သူမက ယခု ငြင်းဆန်လိုက်လျှင် ဖေးကျီအန်းသည် အလွန်သနားစရာကောင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အကောင်းဆုံးအတွေ့အကြုံကို လက်လွှတ်သွားနိုင်ပေသည်။ ဤအရာသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်လာဦးမည်လားဆိုသည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။
ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ လက်များကို ဖေးကျီအန်း၏ လည်တိုင်တွင် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ဇလုတ်ကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။
“အင်း၊ အဆင်ပြေတယ်။”
သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဖေးကျီအန်းက သူမကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။ သူက သူမအပေါ်သို့ ကိုယ်ကိုင်းလိုက်စဉ် သူမ၏ ဆံပင်များက ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲသွားသည်။
အစောပိုင်းက အလျင်စလိုဖြစ်နေမှုနှင့်မတူဘဲ ဖေးကျီအန်းသည် ယခုအခါ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းက သူမ့နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်နေသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများ ကုတင်ပေါ်မှ လျှောကျသွားသည်နှင့်အမျှ သူ့နှုတ်ခမ်းသည်လည်း အောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆင်းသွားသည်။ လုနန်သည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။
လုနန် - “…” ဒီလူကြီးက တကယ်ကို စိတ်ရှည်တာပဲ။
လရောင်သည် လိုက်ကာများကြားမှ စိမ့်ဝင်လာပြီး လုနန် သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖေးကျီအန်း၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ မျက်နှာတွင် အထူးတလည် ကြောက်စရာကောင်းသည့်အရာ မရှိပေ။ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ မျက်လုံးများဖြစ်သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး အနီးကပ်ကြည့်လျှင် အနီရောင်သွေးကြောများကို မြင်နိုင်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းပုံ ပေါက်နေသည်။
ဖေးကျီအန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ကြောက်နေလား။”
လုနန် - “…” ရှင် ကျွန်မကို အထင်သေးနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ လုပ်သာလုပ်လိုက်ပါ။ ရှင်သာ ကြောက်နေရင် အဲ့ဒါ ကျွန်မရှုံးတာပဲ။
လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပခုံးသာတွန့်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် သူသည် ထိုကိစ္စတွင် မွေးရာပါ အားနည်းသူဖြစ်ပြီး သမင်သွေးသောက်ခြင်းက သူ့ကို သာမန်အဆင့်သို့သာ ရောက်စေမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သာမန်ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မနိုင်နင်းနိုင်ဟု မယုံကြည်ပေ။
“ရပါတယ်” လုနန်က ဖေးကျီအန်း၏ ချောမွေ့သော ပခုံးများကို ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုခံစားမှုတွင် နစ်မျောနေသဖြင့် မပြောသင့်သောစကားတစ်ခွန်းကို မတော်တဆ လွှတ်ခနဲ ပြောထွက်သွားသည်။“ရှင်လည်း တော်တော် ပင်ပန်းမှာပဲ…”
ဖေးကျီအန်းသည် နားမလည်စွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ 'သူက ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းနေရမှာလဲ။'
သူသည် လုနန်၏ အတွေးများကို နားမလည်သော်လည်း သူမ၏ "ပင်ပန်းတယ်" ဆိုသော အယူအဆသည် သူ၏ အယူအဆနှင့် တူညီမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။
ထို့ကြောင့် ဖေးကျီအန်းသည် လုနန်၏ ထိလွယ်ရှလွယ်နေရာများသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ရွေ့လျားပြီး သူမထံမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်လာသည်အထိ နှုတ်ခမ်းမှစ၍ အောက်သို့ နမ်းရှိုက်သွားသည်။ ထိုအခါမှ သူက ပါးနပ်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် ပင်ပန်းနေရတာလဲ။”
ဖေးကျီအန်း၏ တမင်တကာ ချဉ်းကပ်မှုကြောင့် လုနန်၏ စိတ်သည် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဖေးကျီအန်းသည် သူများတွေ ပြောသလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိသည်။ သူ့ရှေ့တွင် လူအများက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုကြသော်လည်း သူက လုံးဝ စိတ်ဆိုးပုံမရပေ။ သူက အလွန်စိတ်သဘောထားကြီးသူဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ အတွေးများကို ပွင့်အံထွက်စေလိုက်သည်။
“မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်ကြစို့လေ၊ သမင်သွေးအာနိသင် မကုန်ခင် ပြီးအောင် လုပ်ဖို့လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်နိုင်တော့ရင် ဆိုးရချည်ရဲ့…”
“နောက်တစ်ခါ” ဆိုသော စကားလုံးသည် အထူးသဖြင့် သက်သေပြနေသည်။
ဖေးကျီအန်း - “……”
“အ...”
ဖေးကျီအန်းက ဦးဆောင်လိုက်စဉ် လုနန်သည် လည်ပင်းကို နောက်သို့လှန်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးဖွင့်၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ဘာလို့ဖေးကျီအန်း အံကြိတ်ထားတာကို မြင်နေရတာလဲ?
ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူမက အရမ်းဆိုးဝါးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်မိလို့လား။
ဖေးကျီအန်းက သူ၏ အားဆေးများကို သောက်တိုင်း အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူမက သူ့ကို ဤအခွင့်အရေးကိုယူ၍ အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခု ခံစားခွင့်ပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ မဟုတ်ပါလား။
လုနန် ဂရုတစိုက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ယောက်ျားများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မရှိခြင်းကို အမျိုးသမီးများက ထောက်ပြသည်ကို မကြိုက်ကြပေ။ ဖေးကျီအန်းသည် စိတ်သဘောထားကြီးသော်လည်း သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ထိုကိစ္စတွင် အားနည်းသောကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ပို၍ပင် ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ မာနကို ကာကွယ်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မဆိုလိုတာက သမင်သွေးက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်လို့။ အကြာကြီး ထိန်းထားရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်နိုင်တယ်လေ…”
ဖေးကျီအန်းက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သောကြောင့် သူမ၏ စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
သူက လုနန်ကို ပင့်မြှောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ပြန်ချလိုက်သည်။ သူမတွင် မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။
အင်း… လုနန်က ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင်ပင် စဉ်းစားနိုင်သေးသည်။ သူက အားနည်းနေနိုင်သော်လည်း သူက သူမအပေါ်တွင် အတော်လေး ဖော်ရွေနေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူက တကယ်စွမ်းဆောင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်ပေသည်။
အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် နာကျင်သော်လည်း ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ဘာမှမသိသော ခပ်တုံးတုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။
ဤနာကျင်မှုသည် အခြားသော ခံစားချက်များနှင့်အတူ တည်ရှိနေပြီး သူမကို သာယာမှုတစ်မျိုးကိုပင် ခံစားစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် ပိုမိုလိုက်ဖက်ညီသော အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အရာအားလုံးသည် အလွန်သာယာဖွယ်ကောင်းလာသည်။ သမင်သွေးက ဖေးကျီအန်းကို သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့သည်… ထိုသမင်သွေးသည် အနည်းငယ် ပြင်းထန်လွန်းသော်လည်း လုနန်သည် ဤသည်မှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ရနိုင်သော အတွေ့အကြုံဖြစ်သည်ဟု ခံစားရပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဆန္ဒရှိစွာ လက်ခံခဲ့သည်။
သူမ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်အတွက် ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ မမျှော်လင့်ဘဲ အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ အဆတိုးလာခဲ့သည်။
ပြီးတော့… အင်း၊ သမင်သွေးက တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။
လုနန်သည် အပြည့်အဝ ခံစားပြီးနောက် တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလာရသည်။
မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော လုနန်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပုံလဲကျသွားသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များက ချယ်ရီသီးကဲ့သို့သော နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော အသားအရေသည် အဖြူရောင် အိပ်ရာခင်းများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် အလွန်လှပနေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် အစောပိုင်းက ရုန်းကန်မှုကြောင့် ကျခဲ့သော မျက်ရည်စများက ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
သူမသည် အသန့်စင်ဆုံး သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်နှင့်တူသော်လည်း သူမအပေါ်မှ ယောက်ျားကို မတွန်းလှန်နိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ဖြားယောင်းသူတစ်ယောက်နှင့်လည်း တူနေသည်။