အခန်း (၆၉)

Vol. 6 Ch. 69

လုနန် လျှောက်သွားနေစဉ် ချန်းထိုထိုထံမှ အဖြစ်အပျက်၏ အသေးစိတ်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ အလွန်ရိုးရှင်းသည် - ဖေးကျန့်၏ အခန်းဖော်တစ်ဦးသည် သူတို့ကောလိပ်မှ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လိုက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမိန်းကလေးသည် ထိပ်တန်းကျောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော ကျောင်းသားကျောင်းသူများသည် အခြားထူးချွန်သူများကို သဘောကျတတ်ကြသည်။ ကျောင်းတက်ကတည်းက သူ၏ စာပေကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သော ဖေးကျန့် သည် ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဘတ်စကတ်ဘော ကစားရာတွင် ထူးချွန်ကာ တယောပင် တီးတတ်သည် (သူက လုနန်ကို သင်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်)။

ထိုမိန်းကလေးသည် အရည်အချင်းရှိ၊ ချောမောပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသည့် ဖေးကျန့်ကဲ့သို့သော တစ်စုံတစ်ဦးသည် အကောင်းဆုံးလက်တွဲဖော် ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖေးကျန့် အခန်းဖော်၏ ချဉ်းကပ်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူမနှင့်အတူ စာကြိုးစားကာ တိုးတက်မည့် လက်တွဲဖော်ကို လိုချင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ထိုပြောစကားသည် မျှတသော်လည်း မိန်းကလေးက ထပ်ဖြည့်ပြောခဲ့သေး၏။ “ဖေးကျန့် လိုပေါ့။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒါသည် သူ့ကို သိသိသာသာ ထိုးနှက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အခန်းဖော်က ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူသည် မိန်းကလေးကို အပြစ်မတင်နိုင်ဘဲ အပြစ်အားလုံးကို ဖေးကျန့် အပေါ်သို့ ပုံချကာ သူသည် သူမနှင့် တိတ်တဆိတ် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် လက်မခံနိုင်စရာပင်!

အဆောင်ရှိ လူတိုင်းက သူ ကျိုးရှောင်ယွီကို ကြိုက်သည်ကို သိကြသည်။ ဖေးကျန့်သည် သူကြိုက်သော မိန်းကလေးကို ခိုးယူကာ သူမနှင့် တိတ်တဆိတ် ပရောပရီလုပ်ခြင်းမှာ မကောင်းမှန်း သိခဲ့သင့်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် စော်ကားခြင်းပင်!

ထို့အပြင် လူတိုင်းက သူသည် ယနေ့ ကျိုးရှောင်ယွီကို ဖွင့်ပြောရန် စီစဉ်ထားသည်ကို သိကြသည်။ အကယ်၍ သူကြိုက်သော မိန်းကလေးသည် ဖေးကျန့်နှင့် အတူတူ ဖြစ်နေပြီဆိုလျှင် သူက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မရိုက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူ ဘယ်မှာ မျက်နှာသွားထားရမည်နည်း။

ဤကိစ္စတွင် နောက်ခံအကြောင်းအရာအချို့လည်း ရှိသည်။ စာသင်နှစ်အစတွင် အဆောင်နေရာချထားစဉ်က တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဖေးကျန့်၏ ခုတင်ကို ယခု စိတ်ဆိုးနေသော အခန်းဖော်၏ ခုတင်နှင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်သည် ထိုသူကို အထင်သေးပြီး သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် ကြည့်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အခန်းဖော်၏ အကြံအစည်လေးများသည် ဖေးကျန့်၏ စည်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်သည် သူ့ကို အများအားဖြင့် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

အခန်းဖော်သည် ဖေးကျန့်သည် မာနကြီးပြီး သူ့ကို အထင်သေးသည်ဟု ခံစားရကာ သူတို့ကြားတွင် တင်းမာမှုများ အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖေးကျန့်သည် စာကြည့်တိုက်တွင် သူ၏ စာအုပ်ပုံထဲ၌ နစ်မြုပ်နေလေ့ရှိပြီး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုများကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အခန်းဖော်သည် ဖေးကျန့်က သူ အရှက်ရခြင်းအကြောင်းရင်းဟု ထင်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖေးကျန့်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖေးကျန့်က သူ့ဒုတိယနှစ်စာသင်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး စာကျက်ရန် စာကြည့်တိုက်သို့ ထပ်သွားနေချိန်ဖြစ်သည်။ သူက ဖေးကျန့် ဘယ်ဘက်ပါးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

အခန်းဖော်သည် အရပ်ရှည်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းကာ အနားမှလူများသည် ရန်ပွဲကို မြင်သောအခါ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အပြေးအလွှားလာကြသော်လည်း သူက အလျင်အမြန် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် ကြိုးစားပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ကျောင်းသား ဖေးကျန့်အတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဖေးကျန့်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ သူသည် စစ်သားများနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ရင်း ကြီးပြင်းလာသော စစ်ဘက်မိသားစုမှ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ပြောစရာမလိုအောင်ပင် သူသည် လမ်းဘေးရန်ပွဲများတွင် တစ်ခါမျှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေ။

သူ့လို အခန်းဖော်မျိုးအတွက် သူ၏ ပထမလက်သီးချက်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်သီးချက်ဖြစ်ကာ ဖေးကျန့် သည် ချွေးမထွက်ဘဲ သူ့လိုလူ ဆယ်ယောက်လောက်ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက အခန်းဖော်သည် ဖေးကျန့်ကို အားပြင်းသော လက်သီးဖြင့် ထိုးပြီး ထပ်ထိုးရန် ရည်ရွယ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖေးကျန့်သည် သူ့လက်သီးကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် လက်မောင်းကို လိမ်လိုက်ပြီး အခန်းဖော်ကို ပါးရိုက်ကာ လည်ထွက်သွားစေခဲ့သည်။

လူတိုင်း - “…”

ထိုမျှသာမကသေးပေ။ ဖေးကျန့်သည် အခန်းဖော်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ပေ။ သူသည် အရပ်ရှည်သော အခန်းဖော်ကို ဖမ်းချုပ်ကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည် ..ဖေးကျန့် ခုနက အရိုက်ခံခဲ့ရသော နေရာပင်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း - “…”

အခန်းဖော်သည် အအရှက်ရသည်ဟု ခံစားရကာ ပြန်ထရန် ရုန်းကန်နေစဉ် နံရံဖက်သို့ ကန်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး ထပ်မထနိုင်တော့ပေ။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိကိုင်ရင်း နာကျင်စွာ ညည်းညူနေသည်။

အကုန်လုံး - “…”

ဆရာတစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး ဖေးကျန့် နှင့် ငိုကြွေးနေသော အခန်းဖော်ကို ဖမ်းမိသောအခါမှသာ ဆူညံမှုက အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ငိုကြွေးနေသော အခန်းဖော်သည် အလွန်သနားစရာကောင်းသောကြောင့် သူတို့ ပညာရေးရာရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဆရာသည် သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ရန်ဖြစ်ကြသည်။ မည်သူက အရင်စတင်ထိုးကြသည်ကို အရင်မေးမြန်းခဲ့သည်။

အခန်းဖော်သည် ဖေးကျန့်ဆီမှာ မိန်းကလေးကို ဆုံးရှုံးခဲ့သောကြောင့် လက်စားချေရန် ကြိုးပမ်းနေသည်ဟု ဝန်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ အရှက်ရပြီး ဒေါသထွက်ကာ သူသည် စကားထစ်နေပြီး ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ပေ။

ဆရာသည် ဖေးကျန့် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ပြောပါဦး၊ မင်းနဲ့ ကျောက်ရှုချန်း ဘာလို့ ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ။ ဘယ်သူက အရင်စတာလဲ။”

ဖေးကျန့်သည်လည်း ဆရာကဲ့သို့ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ထိုအရူးသည် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို အကြောင်းမဲ့ ထိုးကြိတ်ခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝမသိပေ။ သူသည် သူ၏ မိထွေးဖြစ်သူ ဟန်ဆောင်ညည်းညူပုံကို အတုခိုးကာ ငယ်ရွယ်သော ဇနီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျောက်ရှုချန်းက အရင်စတာပါ။ သူ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ထိုးမှန်းမသိဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရင်းနဲ့ သူ့ကို ပြန်ထိုးလိုက်တာပါ။”

ဆရာ - “???” ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရင်းနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို မျက်ရည်ကျအောင် ရိုက်နှက်တယ်လား။ သူက ဥပဒေကို မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။

ကျောက်ရှုချန်း - “…” ဖေးကျန့်၊ ရှက်တတ်စမ်းပါ။ မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်ရိုက်ပြီးတော့တောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပဲလား။ သူအန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

ကျောက်ရှုချန်း၏ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ဗိုက်ထဲမှ မကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် သူမှားကြောင်း သိသည်။ လူအများအပြားက သူ ပထမဆုံ စထိုးသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။

…သူသည် တစ်ချက်သာ ထိုးပြီးနောက် သတိလစ်မေ့မြောသွားအောင် အရိုက်ခံရသည်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးသည်။

ကျောက်ရှုချန်းသည် ဤအရာကို လက်ခံရန် အလွန် မလိုလားခဲ့ပေ။ သူမှားကြောင်း ဝန်မခံနိုင်သောကြောင့် ဖေးကျန့်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ညှိုးနွမ်းစေမည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ကြံစည်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်တွင် သမိုင်းဘာသာရပ်မှ လှပသော အတန်းဖော်တစ်ဦးရှိပြီး ဖေးကျန့်က သူ့အစ်မဖြစ်ကြောင်း ပြောထားကာ လူသိများသည်။ ကျောက်ရှုချန်းသည် လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူနှင့် သူ့အတန်းဖော်များသည် သူမကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး လုနန်နှင့် ဖေးကျန့် ကြားတွင် ရုပ်ချင်းဆင်တူမှု မရှိပေ။ သူတို့သည် မောင်နှမ သို့မဟုတ် ဝမ်းကွဲများပင် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်မရှိပေ။

အကယ်၍ သူတို့သည် ဝမ်းကွဲများဖြစ်ပါက ဥပဒေအရ သူတို့ကို လက်ထပ်ခွင့်မတားမြစ်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့သည် တကယ်ပင် ရင်းနှီးသော မောင်နှမကဲ့သို့သော ဆက်ဆံရေးတွင် ရှိနေနိုင်သည်။

ကျောက်ရှုချန်း မနာလိုဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းခြင်းအားလုံးသည် ဖေးကျန့်ဆီသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်သွားရသနည်း။ သူ့အတွက် “အစ်မ” တစ်ယောက်ရှိရုံနှင့် မလုံလောက်ဘဲ ယခု ကျိုးရှောင်ယွီကိုပါ လိုက်နေသေးသည်။ ကျောက်ရှုချန်းသည် ဖေးကျန့်က သူ့ထက် ဘာက ပိုကောင်းတာလဲဟု တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာနှင့် အနားမှလူများရှေ့တွင် ကျောက်ရှုချန်းသည် ဖေးကျန့်ကို အသရေဖျက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အရင်စတာက ဖေးကျန့်ရဲ့ အချစ်ရေးရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးတွေကို မမြင်နိုင်တော့လို့ပါ!”

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် အခြေအနေများက ပိုဆိုးသွားသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ရန်ပွဲတစ်ခုသည် သတိပေးချက်တစ်ခုသာ ရရှိနိုင်သော်လည်း ဆက်ဆံရေးတွေ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးလုပ်ခြင်းသည် ကျောင်းထုတ်ခံရခြင်းနှင့် တစ်စုံတစ်ဦး၏ မှတ်တမ်းတွင် အမြဲတမ်းအမှတ်အသား ကျန်ရစ်စေနိုင်သည်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူမှုရေးစံနှုန်းများ ပိုမိုတင်းကျပ်လာသည်နှင့်အမျှ “ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးလုပ်ခြင်း” ဟု တံဆိပ်ကပ်ခံရသူ မည်သူမဆို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲခံရပြီး အရှက်ရကာ သူတို့၏ ဘဝကို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

ဆရာက ပြင်းထန်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ကျောက်ရှုချန်း မင်း ပြောတာ အမှန်လား။”

ကျောက်ရှုချန်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါပေါ့ မှန်တာပေါ့! လူတိုင်းသိတယ် ဖေးကျန့် မှာ လုနန် ဆိုတဲ့ အစ်မတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကျောင်းရဲ့ သမိုင်းဌာနကပါ။ ကျောင်းသားတော်တော်များများက သူတို့ကို အတူတူတွေ့ဖူးတယ်။ သူတို့က ခွဲလို့မရဘူး၊ ကျောင်းကို အတူတူသွား၊ အတူတူပြန်တယ်။ အရူးတစ်ယောက်တောင် သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြင်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်ကြားတာက ကျောင်းစတက်တဲ့ ပထမနေ့မှာ ဖေးကျန့် က ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ချီထားပြီး လုနန်က အဲ့ကလေးက သူမရဲ့ကလေးဖြစ်တယ်လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံခဲ့တယ်။”

“ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ကလေးက ဖေးကျန့်ရဲ့ကလေး၊ လုနန် နဲ့ ဖေးကျန့်ကနေ မွေးတာပဲ! ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါပဲ!” ကျောက်ရှုချန်းသည် ပိုပြောလေ ပိုယုံကြည်လာလေ ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သဖြင့် ကျောက်ရှုချန်းကို ထပ်ထိုးချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ “မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ! လုနန်နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မင်းပြောသလို မဟုတ်ဘူး။ ငါက ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်၊ ရှောင်ဟွိုက်က နှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ ငါက သူ့ကို ဆယ့်လေးနှစ်သားအရွယ်မှာ မွေးပေးနိုင်လို့လား။”

ကျောက်ရှုချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသတွေမှာ ဒီလိုကိစ္စတွေ အများကြီးရှိတယ်။ လုနန်က မင်းရဲ့ ကလေးသတို့သမီး ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”

ဖေးကျန့်သည် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ “နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း!?”

ဒီကောင်က “ဖြစ်နိုင်တယ်”၊ “ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်” လို့ပဲ ပြောနေပြီး ပုံပြင်တွေ ထွင်နေသလိုပဲ!

ဆရာသည် ဖေးကျန့် ကို တားဆီးရန် ဝင်ရောက်လာပြီး ကျောက်ရှုချန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့လိုပဲဖြစ်နေရင်တောင် ဒါက လုနန်နဲ့ ဖေးကျန့် ကြားက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပဲ၊ ဒါက အချစ်ရေးရှုပ်ထွေးတာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”

“ဖေးကျန့်က ကျွန်တော်တို့ဌာနက ကျိုးရှောင်ယွီနဲ့လည်း တွဲနေတာ! သူက လှေနံနှစ်ဖက် နင်းနေတာ၊ လုနန်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရရုံတင်မကဘဲ ဘာမှမသိတဲ့ ကျိုးရှောင်ယွီနဲ့ပါ ပတ်သက်နေတယ်။ ကျွန်တော်က လောကကြီးကို ကပ်ဘေးတစ်ခုကနေ ကယ်တင်ဖို့ သူ့ကို ရိုက်တာ!”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်ရှုချန်းသည် သူ့ လုပ်ရပ်များကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အလွန် အထင်ကြီးသွားပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော မျက်နှာနှင့်ပင် ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးပုံ သရုပ်ဆောင်နေသည်။

ဖေးကျန့် - “……” ဒါက တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ!

သူ သိချင်စိတ် ထိန်းမနိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ကျိုးရှောင်ယွီက ဘယ်သူလဲ။ ငါက သူနဲ့ ဘယ်တုန်းက တွဲခဲ့လို့လဲ။”

ကျောက်ရှုချန်း - “……”

ကျောက်ရှုချန်းသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ဆရာ၏ နောက်မှ ဖေးကျန့်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ! ကျိုးရှောင်ယွီက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးထဲက လက်တွဲဖော်က မင်းလိုလူမျိုးလို့ ပြောခဲ့တယ်! မင်းက မသိဘူးလား။”

“ပြီးတော့ လုနန်၊ ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က မင်းကို ကလေးတစ်ယောက်တောင် ပေးထားပြီးပြီ၊ မင်းက ထပ်လိုချင်သေးတယ်။ မင်းက သူ့ကို နာမည်တစ်ခုတောင် မပေးဘဲ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်အတွက် သစ္စာဖောက်တယ်။ မင်းက လူယုတ်မာပဲ!”

ဖေးကျန့်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အသိဉာဏ်မရှိသူနှင့် အငြင်းအခုံလုပ်ကာ အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ချေ။ အကယ်၍ သူက ဒီကောင်ကို ဒီနေ့ မြေပေါ်လဲကျအောင် မရိုက်နှက်ခဲ့လျှင် သူသည် ဖေး မျိုးရိုး မဟုတ်တော့ပေ!

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ကျောက်ရှုချန်းသည် အကူအညီတောင်းရန် ဆရာဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်သည်။

“ဖေးကျန့်က လူသတ်တော့မယ်! ဆရာ၊ သူက အပြစ်ရှိတယ်!”

ဆရာက သူတို့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “တော်ကြတော့။ အခု နှစ်ဖက်စလုံးမှာ သူတို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေပြီး ငါက ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ဘူး။ သွားပြီး လုနန်နဲ့ ကျိုးရှောင်ယွီကို ရှာခေါ်ခဲ့၊ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်တဲ့ နှစ်ယောက်လုံး။ ဒါဆို အရာအားလုံး ရှင်းသွားလိမ့်မယ်။”

ရလဒ်အနေဖြင့် လုနန်သည် ပညာရေးရာရုံးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး အာရုံစိုက်မှုများစွာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ အချို့သော အနားမှကြည့်ရှုသူများသည် ကျောက်ရှုချန်း၏ အပြောများကို ယုံကြည်ပြီး သူမကို သနားကြင်နာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုကြသည်။

လုနန် - “……”

ကျိုးရှောင်ယွီသည် မရောက်သေးပေ။ လုနန် ဝင်လာသောအခါ ကျောက်ရှုချန်းသည် လုနန်က ဖေးကျန့်နှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။

“လုနန်၊ မင်းရဲ့ကလေးအဖေ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါတို့အားလုံးသိတယ်! မင်း ဖုံးကွယ်ထားစရာမလိုတော့ဘူး။”

လုနန်သည် ကျောက်ရှုချန်းကို လျစ်လျူရှုပြီး ဖေးကျန့် ထိခိုက်မှုမရှိကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမသည် ဖေးကျန့် သန်မာကြောင်း သိသော်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်နေသော ကျောက်ရှုချန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ့အတွက် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဆရာသည် ကျောက်ရှုချန်းကို သတိပေးသော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုနန်ကို ရှေ့သို့ခေါ်ကာ အခြေအနေကို လေးနက်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“လုနန်၊ မင်းကလည်း ဒီကျောင်းက ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းမှာ မကျေနပ်ချက်တွေရှိရင် ကျောင်းနဲ့ ဆရာတွေကို ပြောလို့ရတယ်။ ဒါက လူ့ဘောင်သစ်တစ်ခုပဲ၊ ငါတို့က မင်းကို ကူညီပေးမှာပါ။”

ဖေးကျန့် - “……” ဒါဆို သူတို့က ငါ့ကို မယုံသေးဘူးပေါ့။

လုနန်သည် ဆရာ၏ စေတနာကောင်းကို နားလည်သည်။ အကယ်၍ ဖေးကျန့်သည် တကယ်ပင် လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဖြစ်ပါက ဤချဉ်းကပ်မှုသည် ထိခိုက်နာကျင်နေသော အမျိုးသမီးကို များစွာ နှစ်သိမ့်မှုပေးပေလိမ့်မည်။

အမှားလုပ်သူမှာ ကောလာဟလ ဖြန့်သူများပင်ဖြစ်သည်။

လုနန် ရှင်းပြရန် စတင်လိုက်သည်။ “ဆရာ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အာမခံပါတယ်၊ ဖေးကျန့် နဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဘာရှုပ်ထွေးမှုမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မကလေးရဲ့အဖေက ကုဝေကောဆိုတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ပါ။ ဆရာ မယုံရင် ဒါကို စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်။ ဖေးကျန့်နဲ့ ကျွန်မမှာ ဆက်ဆံရေးရှိတာမှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချစ်ရေးနဲ့ မပတ်သက်ပါဘူး။”

“သမိုင်းဌာနက လူတော်တော်များများက ကျွန်မမှာ စစ်သား ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ သိကြပါတယ်။ ဖေးကျန့် အနေနဲ့ကတော့ တိတိကျကျပြောရရင် သူက ကျွန်မခင်ပွန်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့က နေ့တိုင်း ကျောင်းကို အတူတူသွားကြတာပါ။”

ဆွေမျိုးတော်စပ်ရုံသာမက။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဖေးကျန့်၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။

“စစ်သား” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် အရေးပါသော အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည်။ အကယ်၍ လုနန်သည် တကယ်ပင် စစ်မှုထမ်းမိသားစုဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပါက သူမသည် ဖေးကျန့်နှင့် အချစ်ရေးဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု ဆိုခြင်းသည် စစ်မှုထမ်းမိသားစုဝင်များသည် တရားမဝင်သော အချစ်ရေးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သည်ဟု ဆိုလိုရာရောက်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လုနန်သည် ဖေးကျန့်က သူမ၏ ကလေးအဖေမဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ဖခင်၏ နာမည်ကိုပင် ပေးခဲ့ရာ သူမတွင် ဖုံးကွယ်စရာမရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ လူတိုင်းသည် လုနန်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး သူမသည် အမှန်တရားကို ပြောနေကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

လုနန်၏ ပြောဆိုချက်များသည် မှန်ကန်ပုံရသောကြောင့် ကျောက်ရှုချန်း၏ စကားများသည် သိသာစွာပင် မှားယွင်းနေသည်။ လူအုပ်သည် သူ့ထံသို့ လှည့်ကာ သူ နောက်ထပ် ဘာပြောမလဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကျောက်ရှုချန်းသည် ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဖေးကျန့်နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာ၊ ဒါကြောင့် မင်းက သူ့ကို ထောက်ခံမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ကျိုးရှောင်ယွီ! ဖေးကျန့် က ကျိုးရှောင်ယွီကို လိုက်နေတာ!”

လုနန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ “မင်းက ဥပဒေကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ယုတ္တိမရှိတာလဲ။ ဖေးကျန့်နဲ့ ကျွန်မ ဆက်ဆံရေးက ရှင်းလင်းမှတော့ သူက ကျိုးရှောင်ယွီနဲ့ တွဲနေရင်တောင် ဒါက အချစ်ရေးရှုပ်ထွေးတာလို့ မသတ်မှတ်ဘူး မဟုတ်လား။”

ဖေးကျန့်က ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မင်းက ဒီလောက် မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာလဲ။ အိုး၊ ငါထင်တယ် ဒါက မင်းမျက်စိထဲမှာ ကြည့်မရနေလို့ ဖြစ်ရမယ်။”

ကျောက်ရှုချန်း၏ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။ “မင်း!”

ဖေးကျန့်က တိုးတိုးလေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ကျိုးရှောင်ယွီနဲ့ မတွဲပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော် မေးချင်နေတာက ကျိုးရှောင်ယွီဆိုတာ တကယ်က ဘယ်သူလဲ။”

လုနန် အံ့အားသင့်ကာ အော်လိုက်သည်။ “နင် သူ့ကို မသိဘူးလား။ ဒါဆို သူက နင် ကျိုးရှောင်ယွီနဲ့ တွဲနေတယ်လို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ။”

ဖေးကျန့်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က သူမှမဟုတ်တာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။”

လုနန်သည် ကျောက်ရှုချန်းကို စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ “...ဒါဆို ကျိုးရှောင်ယွီက ဘယ်သူလဲ။”

ဖေးကျန့်သည် ကျောက်ရှုချန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး လုနန် ကလည်း လိုက်ကြည့်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တူညီသော စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျောက်ရှုချန်း - "..... " ပွဲသိမ်းသွားပြီ။

အခန်း (၆၉)

Vol. 6 Ch. 69

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒါသည် သူ့ကို သိသိသာသာ ထိုးနှက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း - “…”

အကုန်လုံး - “…”

ဆရာသည် ဖေးကျန့် ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် အခြေအနေများက ပိုဆိုးသွားသည်။

ဆရာက ပြင်းထန်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ကျောက်ရှုချန်း မင်း ပြောတာ အမှန်လား။”

ဖေးကျန့်သည် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ “နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောကြည့်စမ်း!?”

ဖေးကျန့် - “……” ဒါက တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ!

ကျောက်ရှုချန်း - “……”

“ဖေးကျန့်က လူသတ်တော့မယ်! ဆရာ၊ သူက အပြစ်ရှိတယ်!”

လုနန် - “……”

ဖေးကျန့် - “……” ဒါဆို သူတို့က ငါ့ကို မယုံသေးဘူးပေါ့။

အမှားလုပ်သူမှာ ကောလာဟလ ဖြန့်သူများပင်ဖြစ်သည်။

ဆွေမျိုးတော်စပ်ရုံသာမက။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဖေးကျန့်၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှုချန်းသည် ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျောက်ရှုချန်း၏ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။ “မင်း!”

ကျောက်ရှုချန်း - "..... " ပွဲသိမ်းသွားပြီ။