အခန်း (၇၃)

သူမနိုးလာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ဖေးကျီအန်းသည် သူ့စာအုပ်ကိုချထားလိုက်ပြီး သူမနားကို နမ်းကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"နိုးပြီလား။ ပြန်အိပ်တော့။"

"အင်း။"

လုနန်သည် အကြောဆန့်ကာ ထိုင်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း ဖေးကျီအန်းသည် သူမ ခေါင်းကို ညင်သာစွာကိုင်ထားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မကြာမီတွင် အခန်းထဲ၌ နူးညံ့သော နမ်းရှိုက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ လုနန်သည် သူမ၏ပါးများ ပူနွေးလာပြီး နှလုံးခုန်မြန်လာသည်ကို မူးရစ်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ညဝတ်အင်္ကျီသည် ပွင့်လျက် သူမ၏ လက်မောင်းတစ်ဝက်တွင် ကျနေသောအခါ အခြေအနေများ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့မည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ ရင်ဘတ်ကို တွန်းကန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့... အိပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဖေးကျီအန်းသည် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူမ ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်နားထဲမှာ ချိုသာတဲ့စကားတွေ တီးတိုးပြောချင်တယ် မဟုတ်လား။ ပြောကြည့်လေ။"

လုနန် - "..." ဤသည်မှာ လွန်လွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမ ကန့်ကွက်မည့် အချိန်မတိုင်မီ ဖေးကျီအန်းသည် သူ၏လှုပ်ရှားမှုကို စတင်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ အသက်ရှူမမှန်ဖြစ်နေသော လုနန်သည် ပြောနိုင်အောင် ကြိုးစားပြောလိုက်သည်။

"တစ်ကြိမ်ပဲ... တစ်ကြိမ်ပဲနော်။ ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ လိင်မှုဘဝက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းတယ်။"

"ကုတင်ပေါ်က စကားက တစ်ကြိမ်နဲ့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။"

ထိုသည်မှာ ဖေးကျီအန်းက ပြောခဲ့သော စကားအားလုံးဖြစ်ပြီး သူသည် လက်ရှိအလုပ်တွင် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်မြှုပ်လိုက်တော့သည်။

လုနန် - "..."

ထိုညသည် လုနန် အတွက် ပြင်းထန်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဖေးကျီအန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သံသယဝင်ခဲ့ခြင်းသည် မည်မျှမှားယွင်းသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားသည်။ သမင်သွေးသောက်ထားသော ဖေးကျီအန်းသည် မခုခံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်ပြီး မသောက်ထားသော ဖေးကျီအန်းသည်လည်း အလားတူပင် အစွမ်းထက်သည်။ သူသည် အားဖြည့်ဟင်းရည်ကိုပင် လိုအပ်ပါရဲ့လား။

အကယ်၍ သူမတွင် အားရှိပါက လုနန် အော်ဟစ်လိုက်မည်သာ။

'မွေးစားအမေ ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးသွားပြီ!'

ကျွန်မမှားပါတယ်၊ တကယ်ကိုမှားပါတယ်။ အစကတည်းက ဖေးကျီအန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သံသယမဝင်ခဲ့သင့်ဘူး။ အဲ့လိုသာဆိုရင် သူက တစ်ညလုံး အကြိမ်ကြိမ်လုပ်ပြပြီး သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် သူမ၏ အသိစိတ်များ အနည်းငယ်ရှိနေသေးစဉ် လုနန်သည် ဖေးကျီအန်းကို တွန်းဖယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလေး၊ အတွင်းထဲမှာ မပြီးနဲ့။ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်မရချင်ဘူး။"

ဖေးကျီအန်းသည် ရပ်တန့်သွားပြီး အပြင်သို့ထုတ်ပြီးမှ သူ့ကိုယ်သူ လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လုနန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ မထနိုင်လောက်နီးပါးဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အိပ်ရာထဲတွင် နေလုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုက သူမကို ကျောင်းပျက်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ခြေထောက်များက တုန်ယင်နေသော်လည်း သူမသည် အားတင်းကာ ထပြီး အတန်းသို့သွားခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုအတွက် အထင်ကြီးမိသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဘတ်စ်ကားစောင့်နေစဉ် လုနန်သည် လူများက သူမကို ငေးမောကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုညပြီးနောက် သူမထံမှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုအသစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် နွေဦး၏ အရိပ်အယောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး မိုးရေစိုရွှဲနေသော ကြာပန်းကဲ့သို့ ပျင်းရိသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ လူတိုင်းကို စွဲလမ်းစေပြီး မရှင်းပြနိုင်လောက်အောင် ရေငတ်စေသည်။

ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ ရှေ့တွင်ရပ်ကာ ကြည့်ရှုနေသူများ၏ အကြည့်များကို ကာဆီးပေးထားသည်။

သူတို့ကျောင်းသို့ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့်သည် လုနန် နှင့် လမ်းခွဲပြီးခါစတွင် ရဲတင်းသော လူငယ်တစ်ဦးက သူမကို တားဆီးကာ ရင်းနှီးခင်မင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

"ဟေး၊ ကျောင်းသူလေး! ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကိုယ့်နာမည်က ရန်ဟွိုက်ပါ၊ စာပေဌာနက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ။ မင်းနာမည်ကို သိခွင့်ရမလား။"

အစပိုင်းတွင် လုနန်သည် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏နာမည် "ရန်ဟွိုက်" ကိုကြားသောအခါ သူမက မေးလိုက်သည်။ "မင်းနာမည်က ရန်ဟွိုက် လား။ ‘ဟွိုက်' က ဘယ်စာလုံးလဲ။"

ရန်ဟွိုက်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ " ‘လရောင် ကျန်ရှိချိန် ငါဟာ သီချင်းဆိုတယ်၊ ငါ့အရိပ်က တစစီပြိုကွဲသွားချိန် ငါဟာ ကခုန်တယ်’ က ‘ဟွိုက်’ပါ။ ‘လရောင်တောက်တောက်က တိုက်ကြီးပေါ်မှာကျလို့၊ တသွင်သွင်စီးတဲ့ အလင်းရောင်က ကျန်နေခဲ့’ ‘အကူအကယ်မဲ့ ပန်းတွေက ကြွေလို့၊ ပျံလွှားငှက်တွေရဲ့ အပြန်ခရီးလို၊ ဥယျာဥ်ထဲမှ လမ်းလေးက မွှေးမွှေးကြိုင်ကြိုင်နဲ့ အထီးကျန်ခဲ့’ "

လုနန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ထို ‘ဟွိုက်’ သည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတခြင်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော 'ဟွိုက်' ဖြစ်နေပြီး ရှောင်ဟွိုက်၏ နာမည်နှင့် မတူညီပေ။ သူမသည် ရန်ဟွိုက်၏ ရင်းနှီးခင်မင်ရန် တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်တော့မည်ပြုစဉ် အဝေးမှကြည့်နေသော ဖေးကျန့်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် ပျော်ရွှင်စွာစကားပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းများ မြည်လာသည်။

သူ၏ဖခင်သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လက်ခံနိုင်သော်လည်း သူသည် တာဝန်ကျေသော သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ချစ်သူငယ်ငယ်ရှာရန် ကြိုးစားနေသော မိထွေးတစ်ယောက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုများမှ သူ့ဖခင်၏ ဆက်ဆံရေးကို ကာကွယ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်လာပြီး ရန်ဟွိုက်၏ နောက်တွင်ရပ်ကာ လုနန်ကို သတိပေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် - သူ့ကို မြန်မြန်ငြင်းလိုက်!

'ကောင်းပြီလေ၊ ကောင်းပြီလေ၊ လူငယ်လေး၊ မင်းက မင်းရဲ့မိထွေးကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းရဲ့မိထွေးက မင်းကို လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို ပြသရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။'

လုနန်သည် ချက်ချင်း သူမစိတ်ကိုပြောင်းလိုက်ပြီး ဖေးကျန့်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ရန်ဟွိုက်သည် သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသောကြောင့် သူသည် လုနန်၏ ဖေးကျန့်ကို ရည်ရွယ်သည့်အပြုံးကို သူ့အတွက်ဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မြင်သွားသည်။ သူသည် အလွန်စွဲလမ်းသွားပြီး လုနန် စကားထပ်ပြောသည့်တိုင်အောင် အာရုံစိုက်မှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

"ကျောင်းသား ရန်၊ မင်းက ငါနဲ့ ရင်းနှီးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့မောင်ကို အရင်ကျော်ဖြတ်ရလိမ့်မယ်။"

ရန်ဟွိုက်က ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ "မောင်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုတောင် အကျိုးအကြောင်းမသင့်ဘဲ နေနိုင်ရတာလဲ။ သူ့နာမည်က ဘာလဲ။ ကိုယ်သူနဲ့ စကားသွားပြောမယ်!"

"ကောင်းလိုက်တာ!"

"ဟမ်?"

လုနန် သည် ရန်ဟွိုက်၏ နောက်တွင်ရပ်နေသော ဖေးကျန့်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "သြော်၊ ငါဆိုလိုတာက အဲ့ဒါ အရမ်းကောင်းတယ်လို့။ သူက မင်းရဲ့နောက်မှာပဲ။"

ရန်ဟွိုက် - "..."

ဖေးကျန့် - "..."

ရန်ဟွိုက်သည် ပထမဆုံး စကားစပြောသူဖြစ်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ မင်းရဲ့အစ်မကို ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းခွင့်မပေးတာလဲ။ ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်တာပဲ! ဒါက မြေရှင်ပဒေသရာဇ်ဆန်တဲ့၊ အမျိုးသား အကြီးအကဲစနစ်ဆန်တဲ့ အတွေးအခေါ်ပဲ။ သူက မင်းရဲ့အစ်မ မင်းရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘူး။ သူ့မှာ ယောက်ျားလေးကျောင်းသားတွေ၊ ယောကျ်ားလေး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ခွင့်ရှိတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်... လွတ်လပ်စွာ ချစ်ခွင့်ရှိတယ်!"

ဖေးကျန့်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူသည် ဒရာမာကို ပျော်ရွှင်စွာကြည့်နေသော လုနန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရန်ဟွိုက် ဘက်သို့ပြန်လှည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး အံကြိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသားမို့လို့၊ ပြီးတော့ လွတ်လပ်စွာချစ်ခွင့်ဆိုတာလည်း မရှိဘူး!"

ရန်ဟွိုက် - "..."

ရန်ဟွိုက်သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် လုနန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုနန်သည် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အစောက ပြောဖို့မေ့သွားတာ၊ ငါက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား။"

ရန်ဟွိုက်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် လုနန်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းသူလေး၊ မင်းရဲ့အိမ်ထောင်ရေးက မိဘတွေက စီစဉ်ပေးတာလား။ ဒါက ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းပဲ။ မင်းက စီစဉ်ပေးတဲ့အိမ်ထောင်ရေးကို သေချာပေါက် ဆန့်ကျင်နိုင်တယ်။ မင်းက သတ္တိရှိရှိနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကွာရှင်းပြီး မိသားစုရဲ့ချုပ်ချယ်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်သရွေ့ မင်းက ပိုပြီးပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာ!"

လုနန် - "..."

ဖေးကျန့် -"..."

လုနန် ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်သည်။ "ဟားဟား၊ အဲ့ဒါ မလိုအပ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါ့အိမ်ထောင်ရေးက တော်တော်ပျော်စရာကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့မှာ ရှောင်ဟွိုက် ဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက်တောင်ရှိသေးတယ်၊ သူက မင်းနဲ့ နာမည်တူပဲ။"

ကျောင်းသားရန်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပို၍ ကြည့်ရဆိုးလာသည်။ လုနန်က သူ့ကို ဘယ် "ဟွိုက်" စာလုံးလဲဟု မေးခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ သူက သူမ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူ ပိုးပန်းချင်ခဲ့သော မိန်းကလေးသည် အိမ်ထောင်ရှိရုံသာမက သူနှင့်နာမည်တူသော သားတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။ ကျောင်းသားရန်သည် ဆက်မရပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော သိက္ခာကို မနည်းထိန်းသိမ်းကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျောင်းသားရန် ထွက်သွားပြီးနောက် လုနန်သည် ဖေးကျန့် ဘက်သို့လှည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို မိစ္ဆာဆန်သော အပြုံးကိုမြင်သောအခါ ဖေးကျန့် အတွက် မပြောပြနိုင်သော နာကျင်ဖွယ် အမှတ်တရများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မှားသွားပါတယ်!"

လုနန်က မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာမှားခဲ့လို့လဲ။"

ဖေးကျန့် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ သူ ဘာမှားခဲ့သည်ကို သူက ဘယ်လိုသိနိုင်မည်နည်း။

လုနန်က ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်ရုံသာ။

ထိုနေ့တွင် ယောကျ်ားလေးအတန်းဖော်များသည် ဖေးကျန့်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရင်ဆိုင်လာကြပြီး သူသည် သူ့အစ်မကို ယောက်ျားလေးများနှင့် တွဲခွင့်မပေးသည့်အတွက် ဒေါသတကြီး မေးမြန်းကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို သူ့အစ်မအပေါ် အလွန်တင်းကျပ်သည်ဟု စွပ်စွဲကာ သူသည် မြေရှင်ပဒေသရာဇ်ဆန်သော အတွေးအခေါ်ရှိသည်ဟု ပြောကြသည်။

ဖေးကျန့် - "..." ဝိုး၊ သူ မကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ လူအများကြီးက သူ့အဖေအိုကြီးရဲ့ မိန်းကလေးကို ခိုးယူချင်နေကြတာပဲ။

အစပိုင်းတွင် ဖေးကျန့်သည် လုနန်က အိမ်ထောင်ရှိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီတွင် သူသည် ငြီးငွေ့လာသည်။ သူ့စိတ်ထဲ၌ ဒေါသများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး နေ့လည်စာစားချိန်တွင် သူသည် အိမ်ပြန်ကာ ကုဟွိုက်ကို ကျောင်းသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာတိုင်း သူသည် တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်စွာကစားနေသော ကုဟွိုက် ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်၊ ဒါက သူမ သားပဲ။"

"..."

ယောက်ျားများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဖေးကျန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ကောင်းကင်သည် ပို၍ပြာလာသလို၊ ရေသည် ပို၍ကြည်လင်လာသလို၊ အရာအားလုံးသည်လည်း လှပလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကုဟွိုက်သည် ဥပဒေဌာနမှ သူ၏အတန်းဖော်များ၊ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးများထံမှ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ကုဟွိုက်ကို ခိုးယူချင်လုနီးပါးဖြစ်နေကြသည်။ သူသည် အတန်းထဲတွင် အလွန်လိမ္မာစွာ သူ့အစ်ကို၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေပြီး ပါမောက္ခ၏ စကားကို နားလည်နိုင်သကဲ့သို့ လေးလေးနက်နက် နားထောင်နေသည်။

ကျောင်းသားများသည် ထိုနေ့က ဥပဒေဌာန၏ ရှုခင်းကို သီးသန့်အဆင့်သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ချောမောသော ဖေးကျန့်နှင့် သူ၏ မယုံနိုင်လောက်အောင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ညီငယ်လေး။

ဖေးကျန့်ကို သင်ကြားပေးသော ပါမောက္ခများပင်လျှင် ပြုံးရယ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ကျောင်းသား ဖေးကျန့်က တကယ်ကို တရားရုံးမှာ အကြိုးစားဆုံး ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ သူ့ညီလေးတောင်မှ သင်ယူချင်စိတ် ဘယ်လောက်ပြင်းပြလိုက်သလဲ။ သူသာ ငါပြောတာကို နားလည်နိုင်ရင် ငါတို့မှာ နောက်ထပ် ဉာဏ်ကြီးရှင်လေးတစ်ယောက် ထပ်ရမှာပဲ။"

အခြားကျောင်းသားများသည် ရယ်မောသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ဒါကို စိတ်အပန်းဖြေရန် ဟာသတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားကြသည်။ ဖေးကျန့် တစ်ယောက်တည်းသာ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ အခြားသူအားလုံးသည် ရယ်မောခြင်း၌ နစ်မွန်းနေသော်လည်း သူသည် ခေါင်းကြည်လင်စွာကျန်ရှိနေပြီး သူ၏ညီသည် မှတ်ဉာဏ်ကောင်းပြီး အမှန်တကယ် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု တွေးနေမိသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ဖေးကျန့်သည် ကုဟွိုက်ကို ပွေ့ချီကာ လမ်းဆုံတွင် လုနန်ကို စောင့်နေကြသည်။ သူမရောက်လာသောအခါ သူသည် လုနန်၏ အစီအစဉ်ကို မည်သို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြောင်း ကြွားဝါရန် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကုဟွိုက်ကို ကျောင်းသို့ ခေါ်လာခြင်းဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ယောက်ျားလေးအတန်းဖော်များအားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ကြက်သေသေသွားပြီလား။ ခင်ဗျားရှုံးပြီ!" ဖေးကျန့်သည် သူ့မိထွေးကို တစ်ကြိမ်အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြင်းထန်စွာပြောလိုက်သည်။

လုနန်သည် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အစပိုင်းတွင် သူမကို ပိုးပန်းနေသူများကို ဖေးကျန့်ဆီသို့ လွှဲပေးခဲ့ခြင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်ခြင်းကိုရှောင်ရှားရန်ဖြစ်ပြီး သူတို့က သူမ၏ စာသင်ချိန်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးစေလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဖေးကျန့်က သူတို့ကို မောင်းထုတ်နိုင်ပြီး သူတို့၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ရပ်တန့်နိုင်သရွေ့ သူမ၏ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖေးကျန့်သည် ရှောင်ဟွိုက်ကို ကျောင်းသို့ခေါ်လာခြင်းဖြင့် ရယ်စရာကောင်းသော အကြံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ အခြားရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူသည် သူမ၏ ပိုးပန်းသူများကို မောင်းထုတ်ရုံသာမက သူမ၏ သားကို ခေါ်လာခြင်းဖြင့် သူမကို ကူညီခဲ့သည်။

သူမသည် ဘာမှမဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။

လုနန် - "..." ယခုမေးခွန်းမှာ၊ သူမရဲ့ လင်ပါသားငတုံးလေးကို ဒီအကြောင်း ပြောပြသင့်လား။

လုနန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖေးကျန့်ကို အမှန်တရားအား ပြောမထွက်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဖေးကျန့်သည် ဟွိုက်ဟွိုက်ကို ကျောင်းသို့ နေ့တိုင်းနီးပါး ခေါ်လာခဲ့သည်။

အသက်နှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ဟွိုက်ဟွိုက်သည် တက္ကသိုလ်မှ ပို့ချသောသင်ခန်းစာများကို နားထောင် တက်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဥပဒေဌာန၏ အချစ်တော်လေးဖြစ်လာကာ အသက်အငယ်ဆုံး နားထောင်တက်ရောက်သူဟူသော ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဖေးကျန့်၏ အတန်းဖော်များနှင့် ပါမောက္ခများက ဟွိုက်ဟွိုက်၏ ထူးခြားသော မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ သူတို့သည် စာသင်ချိန်များအတွင်း သူ့ကို စတင်လေ့လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် ထိုကလေးငယ်လေးက သင်ကြားပို့ချချက်များကို အလွယ်တကူ မှတ်သားနားလည်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ထိုတက္ကသိုလ်သင်တန်းများသည် သူ၏ ငယ်စဉ်ဘဝ ပညာရေးဖြစ်လာခဲ့သည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူတို့ မသိလိုက်မီပင် စာသင်နှစ်ဝက်သည်လည်း အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူမ၏ “ဂျူနီယာ စာသင်နှစ်နှင့် စီနီယာ စာသင်နှစ်မှ စာမေးပွဲများ အားလုံးကို တစ်ထိုင်တည်း ဖြေဆိုပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး အတန်းနှစ်ခုလုံးတွင် အမှတ်အများဆုံးဖြင့် ထိပ်ဆုံးမှ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဘွဲ့ကြိုသင်တန်းကို တစ်နှစ်တည်းဖြင့် အပြီးသတ်ခဲ့ပြီး ယခုနှစ်တွင် နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ဘွဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ချန်းထိုထိုသည် ဤအောင်မြင်မှုအတွက် လုနန်ထက်ပင် ပိုပျော်ရွှင်နေခဲ့ပြီး သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

“နင်က အတန်းနှစ်ခုလုံးမှာ ထိပ်ဆုံးက အောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူတို့သိသွားတဲ့အချိန်က သူတို့မျက်နှာတွေကို နင် မြင်သင့်တာ။ သူတို့မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်တော့မလိုပဲ!”

စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီးနောက် အမှတ်စာရင်းများကို ကြော်ငြာသင်ပုန်းတွင် ကပ်ထားမည်ဖြစ်ရာ မည်သူက မည်မျှရသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်ပေသည်။

ချန်းထိုထိုက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “အဲ့ဒီလူတွေကို တစ်ခါလောက်တော့ သင်ခန်းစာပေးသင့်တယ်။ ဒါမှ သူတို့ထက်သာတဲ့သူတွေ အမြဲရှိနေတယ်ဆိုတာ နားလည်သွားမှာ။ သူတို့တွေ တခြားသူတွေအကြောင်း နေ့တိုင်း အတင်းပြောနေတာတွေ ရပ်တန်းက ရပ်သင့်ပြီ။”

ချန်းထိုထိုသည်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းစွာဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အတန်းတွင် တတိယနေရာ၌ ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး လုနန်နှင့်အတူ ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်ဆောင်ခဲ့ရာမှ အရေးကြီးသော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို သင်ယူခဲ့ရသည်။ ပါရမီတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်သူများကို မလှောင်ပြောင်သင့်ပေ။ အကြောင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကြိုးစားပြီး ပါရမီလည်းရှိပါက မျက်နှာပျက်ရမည့်သူမှာ မိမိကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

.......

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် -

လုနန် - တကယ်ကို စိတ်ထိခိုက်စရာပဲ၊ တကယ်ကို စိတ်ထိခိုက်စရာပဲ။

အမှန်တရားကို သိသွားသော ဖေးကျန့်သည် မျက်ရည်များကျလာခဲ့သည်- နောက်ဆုံးတော့ သူပဲ ရှုံးခဲ့တာပဲ။