အခန်း (၇၄)

အဆောင်မှ အခြားမိန်းကလေးသုံးဦးသည်လည်း သူတို့၏ စာမေးပွဲများတွင် ကောင်းစွာဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူမတို့သည် လုနန်ကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားကြသည်။ အကယ်၍ ရှောင်မလွတ်ပါက၊ သူတို့သည် သူမရှေ့တွင် ကြက်ပေါက်လေးများကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေကြသည်။

သူတို့သည် လုနန်ကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့ကြပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းကျန့်ကျန့်မှာမူ သူမအတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော သင်တန်းအချိန်ဇယားမှာ အပင်ပန်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။ စာကျက်ခြင်းသည် အဆုံးမရှိဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူမသည် လုနန်၏ တင်းကျပ်သော အုပ်ချုပ်မှုကို ဆန့်ကျင်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

သူမတွင် နေ့ရောညပါ စာကျက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ဘဲ အလှပြင်ရန်၊ သူငယ်ချင်းများဖြင့်တွေ့ရန် သို့မဟုတ် ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ရန်ပင် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖြူဖျော့ပိန်လှီလာပြီး မူလက လှပနူးညံ့သော မိန်းကလေးမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ပျင်းရိရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ "နတ်ဆိုး" လုနန်သည် ကျန်းကျန့်ကျန့်ကို ထမင်းစားချိန်နှင့် စကားစမြည်ပြောနေစဉ်အတွင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးခွန်းများ မေးတတ်သည်။ အကယ်၍ သူမ မဖြေနိုင်ပါက၊ အခြေအနေသည် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်။ လုနန်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာ နင်က စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။”

တောင်းပန်ရာတွင် ရိုးသားမှုမရှိခြင်း၏ အကျိုးဆက်များမှာ… လုနန်သည် သူမခင်ပွန်း၏ ရာထူးကြီးမားပုံကို ဖော်ပြပြောဆိုတတ်သည်။

ကျန်းကျန့်ကျန့် - “…” ပွဲပြီးသွားပြီ။

လုနန်၏ အရှိန်အဟုန်နှင့် ပြင်းထန်မှုကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ လိုက်မီအောင်ကြိုးစားပြီးနောက် ကျန်းရှုယင်းနှင့် ဝမ်ကျူးတို့သည် ဤအလုပ်ဝန်သည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပွားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းကျန့်ကျန့်သည် မိမိကိုယ်ကို ဆိုးရွားသောအခြေအနေတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးကာ လုနန်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူမအား ပြစ်ဒဏ်တစ်ရပ်အနေဖြင့် ပင်ပန်းသော အချိန်ဇယားကို ချပေးခဲ့သည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းကျန့်ကျန့် ရုန်းကန်ခဲ့ရပုံကို မြင်တွေ့ရပြီး သူမ၏အမှားများကို သဘောပေါက်သွားသည်ကို သိရှိသောအခါ လုနန်သည် သက်ညှာပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်းကျန့်ကျန့်ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပြီး အစောကြီးကတည်းက ဖွင့်မပြောသည့်အတွက် ညင်သာစွာ ဆုံးမခဲ့ကာ အနာဂတ်တွင် သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ဦးစားပေးရန် သတိပေးခဲ့သည်။

လုနန်သည် ဤကြေညာချက်ကို လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သောကြောင့် ကျောင်းသားများအကြား စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် လုနန်တစ်ယောက် သူမ၏စာပေများတွင် လုံ့လဝီရိယရှိရုံသာမက၊ မေဂျာအသီးသီးမှ သူမ၏ အဆောင်ဖော်သုံးဦးအတွက် စာကျက်ရန် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးကာ သူမတို့၏ ပညာရေးလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေစေရန် ကူညီပံ့ပိုးပေးကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းသည် လုနန်၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်နှလုံးထိမှန်သွားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းကျန့်ကျန့် - “…”

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုနန်၏ ကောင်းသတင်းသည် ကျောင်းတစ်ခွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ နားသို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုသတင်းအချက်အလက်ကို သိရှိပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျောက်ရှုချန်း ကိစ္စကို ပိုမိုသတိထားပြီး အလေးအနက်ထား ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

သူသည် ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ စာပေများအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ထားသော ကျောင်းသားများဖြစ်ကြသော်လည်း အခြားသူများ၏ မနာလိုမှုနှင့် အသရေဖျက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဤမတရားမှုကို မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ကျောင်းနှင့် ကျောင်းသားများအပေါ် အပျက်သဘောဆောင်သော သက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး သူရှောင်ရှားလိုသော အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။

ဒါက ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်များဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျောက်ရှုချန်းနှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စကို အလေးအနက်ထားရန် နောက်ထပ်ညွှန်ကြားချက်များ ထုတ်ပြန်ခဲ့ရာ ကျောက်ရှုချန်း၏ ဆရာများက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ပိုမိုအာရုံစိုက်လာစေခဲ့သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအတွင်း ကျောက်ရှုချန်း၏ ရုပ်ရည်သည် ပညာရေးဗျူရို၏ မှတ်တမ်းများရှိ ဓာတ်ပုံနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သိသာထင်ရှားသော မှဲ့တစ်လုံးပါသည့် လူတစ်ဦးကို ပြသထားသော်လည်း ကျောက်ရှုချန်းတွင်မူ ထိုမှဲ့မရှိပေ။

သူတို့သည် ကျောက်ရှုချန်း၏ ဖခင်ကို လက်ခံတွေ့ဆုံသောအခါ ဆရာသည် ကျောက်ရှုချန်း၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ အတူလိုက်ပါလာသည်ကို မြင်၍ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူသည် ဓာတ်ပုံထဲမှသူနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူညီပြီး မှဲ့ပင်ပါရှိသည်။

အနည်းငယ် စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးနောက် ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ကျောက်ရှုချန်း ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတွင် ကျောက်ရှုချန်းဟု သိကြသော ကျောင်းသားမှာ အမှန်စင်စစ် သူ၏ ညီဖြစ်သူ ကျောက်ရှုရှို့ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သုံးနှစ်ကွာခြားပြီး ဖခင်တူသော်လည်း မိခင်မတူကြပေ။ သူတို့၏ ဖခင်ရင်းနှင့် မိထွေးတို့သည် ညီငယ်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်စေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အစ်ကိုကြီးကို ကျောင်းသို့ သုံးနှစ်နောက်ကျမှ ပို့ခဲ့ကြသည်။ ညီငယ် ကျောင်းတက်ရမည့်အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါမှသာ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးလုံးကို အတူတကွ ကျောင်းပို့ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျောင်းတက်ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရသည့် ထူးခြားသောအခြေအနေဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ကျောင်းတွင် အစ်ကိုကြီးသည် ထူးချွန်ပြီး ညီငယ်မှာမူ ပညာရေးတွင် အားနည်းခဲ့သည်။ သို့သော် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ အစ်ကိုကြီးသည် ကျရှုံးခဲ့ပြီး ညီငယ်မှာမူ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ မိသားစုသည် အစ်ကိုကြီးအတွက် စိတ်ပျက်ခဲ့ကြသော်လည်း ညီငယ်၏ အောင်မြင်မှုအတွက် အလွန်ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသည်။

စာမေးပွဲကျရှုံးပြီးနောက် အစ်ကိုကြီးသည် သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဘဝလမ်းကြောင်းများသည် ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီး တစ်ဦးမှာ တောက်ပသော အနာဂတ်ဆီသို့ ဦးတည်နေပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများကဲ့သို့ သာမန်ဘဝဖြင့်သာ နေထိုင်ရန် ကံကြမ္မာပါလာခဲ့သည်။

ကျောင်းမှစာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မိထွေးဖြစ်သူသည် သူမ၏ ဖျားနာနေသော မိခင်ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်နေစဉ် အစ်ကိုကြီးသည် ကျောင်းသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျောင်းစာတွင် ရထားလက်မှတ်နှစ်စောင်ပါဝင်ပြီး အခြေအနေ၏ အရေးကြီးမှုကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ လက်မှတ်တစ်စောင် အလဟဿမဖြစ်စေရန် ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏သားကြီးကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ရောက်ရှိသောအခါ ညီငယ်ဖြစ်သူ မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မဆွေးနွေးနိုင်မီမှာပင် သူတို့သည် ဆရာ၏ စကားလုံးများဖြင့် ဗုံးကြဲခံခဲ့ရသည်။

ဘာလဲ? ညီငယ်ရှုရှို့က အစ်ကိုကြီးရှုချန်း အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တက္ကသိုလ်တက်နေတာလား?

“မဖြစ်နိုင်ဘူး!” ဖခင်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ မယုံကြည်ခြင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက တွေးခဲ့သည်မှာသူ့သားငယ်လေးက ဒီလိုလုပ်နိုင်စွမ်း ဘယ်မှာရှိမှာလဲဟုပင်။

သို့သော် သူပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ညီငယ်၏ ပညာရေးညံ့ဖျင်းမှုနှင့် သူ၏ဇနီးသည် အစိုးရပညာရေးဌာနတွင် အဆက်အသွယ်ရှိသော ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သည်ကို သတိရမိသွားသည်။ သူ၏ မသေချာမှုသည် ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

ဆရာ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြားသောအခါ အစစ်အမှန် ကျောက်ရှုချန်း၏ မျက်လုံးများသည် လျင်မြန်စွာ နီရဲလာပြီး သူ၏ဖခင်အပေါ် နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

စာနာမှုအပြည့်ဖြစ်နေသော ဆရာသည် အစစ်အမှန် ကျောက်ရှုချန်းကို အားပေးစကားဆိုခဲ့သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာက အမြဲတမ်း မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဘယ်သူမှ ယူသွားလို့မရဘူး!”

ဖခင်ကျောက် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ကျောင်းမှာရှိတဲ့ ဒီလူက ကျောက်ရှုရှို့ လို့ခေါ်တယ်၊ ကျောက်ရှုချန်း မဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျားပြောခဲ့တယ်။ ဒီမှာကြည့်၊ ဝင်ခွင့်ရစာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။ ဝင်ခွင့်ရတဲ့သူက ကျောက်ရှုချန်းလို့ ရေးထားတယ်။”

ဖခင်ကျောက်သည် သူ့သားကြီး၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်နိုင်ဘဲ တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မှားသွားတာပါ။ ကျွန်တော့်သားက တကယ်တော့ ကျောက်ရှုချန်းပါ။ ကျွန်တော် မှားပြောမိတာပါ။”

သူသည် ညီငယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းသည် အစ်ကိုကြီးကို သစ္စာဖောက်ရာ ရောက်မည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် ညီငယ်ကို ကာကွယ်ရန် သူဖိအားပေးခံနေရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူ မကာကွယ်ပါက ညီငယ်၏ ဘဝသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ သားနှစ်ယောက်လုံးသည် သူ၏သွေးသားများဖြစ်ကြပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ဒုက္ခရောက်သည်ကို သူ မမြင်လိုခဲ့ပေ။ သူသည် အစ်ကိုကြီးကို နောက်မှ ပြန်လည်ပေးဆပ်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။

ဆရာသည် အစစ်အမှန် ကျောက်ရှုချန်း အတွက် ပို၍ပင် စာနာမိသွားသည်။ သူသည် စားပွဲကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်နာမည်သုံးရမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားက ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိလို့လား? ဒီကျောင်းက ခင်ဗျားမိသားစုက ဖွင့်ထားတာလား? ဘယ်သား တက်ရမယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားက ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိလို့လား?”

“စိတ်ချပါ၊ ဒါက မိသားစုပြဿနာသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒေသဆိုင်ရာ ပညာရေးဌာနနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီ။ ကျောင်းက ဘယ်သူက ဒီကိစ္စရဲ့နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေသလဲ၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အစားထိုးခဲ့လဲဆိုတာကို သေချာပေါက် ဖော်ထုတ်သွားမှာပဲ!”

ဖခင်ကျောက်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်သွားပြီး တုန်ရီနေခဲ့သည်။ အရပ်ခြောက်ပေကျော်ရှိသော်လည်း သူသည် အားနည်းပြီး သတ္တိမရှိသူကဲ့သို့ ပေါ်နေကာ သူ့သားကြီး၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်။

ကျောက်ရှုချန်း အတုက အခြားသူများကို အသရေဖျက်သည့်ကိစ္စမှာ ခေတ္တဘေးဖယ်ထားခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဆရာသည် ကျောက်ရှုချန်း အစစ်က အတုနေရာတွင် ပေါ်လာသည့်အမှုကို ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ လျင်မြန်စွာ တိုင်ကြားခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ထိုညမှာပင် ပညာရေးဌာနသို့ အဖြစ်အပျက်ကို တိုင်ကြားခဲ့သည်။ ပညာရေးဌာနက ခရိုင်ပညာရေးဌာနသို့ ကြေးနန်းတစ်စောင်ပို့ကာ ကျောက်ရှုချန်း အမှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

အရာရာကို ဖုံးကွယ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန် နိုင်ငံတော်ယန္တရားကို အသုံးပြုခြင်းသည်လည်း ရိုးရှင်းလှပေသည်။

သုံးရက်အတွင်း အမှန်တရားသည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အမှန်တရားမှာ ရိုးရှင်းလှသည်- ကျောက်ရှုချန်း၏ မိထွေးသည် ဆရာမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုတွင် ပညာရေးဌာန၌ အလုပ်လုပ်သော ဆွေမျိုးတစ်ဦးရှိသည်။ သူတို့အတူတကွ ကျောက်ရှုချန်း၏ ဝင်ခွင့်ရစာကို ကြားဖြတ်ယူခဲ့ကြပြီး ကျောက်ရှုရှို့သည် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရသူဖြစ်သည်ဟု မမှန်မကန်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကျောက်ရှုရှို့၏ အမည်ကို ကျောက်ရှုချန်းဟု ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ဝင်ခွင့်ရစာနှင့်အတူ ကောလိပ်သို့ ပို့ခဲ့ကြသည်။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဝင်ခွင့်ရစာသည် ကျောက်ရှုချန်းထံသို့ ဘယ်သောအခါမျှ မရောက်ရှိခဲ့ပေ။ ဖခင်ကျောက်က ထိုစာကိုကြည့်ရှုလိုသည့်အခါတိုင်း မိထွေးသည် သူ့အား မမြင်တွေ့စေရန် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးရှာကာ တားဆီးခဲ့သည်မို့ ကျောက်ရှုချန်းကိုမူ ကြည့်ရှုခွင့်ပေးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်သွားသည်နှင့် ကျောက်ရှုချန်း အတုသည် ကျောင်းမှ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ အရှက်ရဖွယ် အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ရသည်။ ကျောက်ရှုချန်းအစစ်သည် သူ၏ဖခင်နှင့် သားအဖအဖြစ်မှ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး သူ့ပညာရေးအတွက် မြို့တော်၌သာ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ကျောင်းက သူ့အတွက် တည်းခိုရန်နေရာ စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး နောက်နှစ်တွင် ကျောင်းသားသစ်များနှင့်အတူ စာသင်ခန်းများတက်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့ရာ ဤပြဿနာကြီးမှာ ကျေနပ်ဖွယ်ရာအဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

လုနန်သည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို ဖေးကျန့် ထံမှ သိရှိခဲ့ရပြီး နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေများကိုလည်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ကျောက်ရှုချန်းအတု ဖော်ထုတ်ခံရပြီးနောက် သူသည် အဆောင်မှထွက်ခွာရန် ခေါင်းမာစွာငြင်းဆန်ခဲ့ရာ သူ၏ဖခင်က သူ့ကို အလွန်အမင်း ရှက်စရာကောင်းစွာဖြင့် ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် ထိုဇာတ်လမ်းကို အရသာခံ၍ ပြောပြခဲ့သည်။

“ကျောက်ရှုချန်း၊ မဟုတ်ဘူး၊ ခဏနေဦး၊ ကျောက်ရှုရှို့ က အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာတယ်။ သူ့အဖေက အရပ် ပိုတောင်ရှည်သေးတယ်။ သူ့ကို ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို ကျောင်းထဲကနေ သယ်ထုတ်သွားတာ။ ကျောက်ရှုရှို့က အသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ရဲဘူး။ တကယ့်ကို မြင်ကွင်းကောင်းပဲ! တစ်နိုင်ငံလုံးက သားတိုင်းက သူတို့အဖေကို ကြောက်ကြပုံပဲ။”

လုနန်မှာမူ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဖခင်တစ်ဦးသည် သူ၏သားကို ကောင်းမွန်စွာ ပညာပေးခဲ့ပါက သားဖြစ်သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုမူနိုင်မည်နည်း။ ကျောက်ရှုရှို့သည် သူ့အစ်ကိုအရင်း၏ တောက်ပသောအနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးရန် သတ္တိရှိခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်တွင် အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်ခံခဲ့ရပြီး အမှားအမှန်ကို ကောင်းစွာသင်ကြားခြင်း မခံခဲ့ရသည်မှာ သေချာသည်။

“ကံအဆိုးဆုံးကတော့ ကျောက်ရှုချန်းအစစ်ပဲ။ ကျောက်ရှုရှို့က သူ့နာမည်ကိုသုံးပြီး မိန်းကလေးတွေနောက်လိုက်၊ နေရာတိုင်းမှာ ပြဿနာရှာနေခဲ့တာ။ အခု သူသွားပြီဆိုပေမယ့် ‘ကျောက်ရှုချန်း’ ဆိုတဲ့ နာမည်က ညစ်နွမ်းသွားပြီ။”

ဖေးကျန့်သည် ကျောက်ရှုချန်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ အကယ်၍ ကျောက်ရှုရှို့၏ ပြစ်မှုသာမရှိခဲ့ပါက လေးနှစ်အတွင်း သူသည် အစစ်အမှန် ကျောက်ရှုချန်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အမှန်တကယ် ကျောက်ရှုချန်း သည် သူတစ်ချိန်က အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်ကို သို့မဟုတ် မတူညီသောဘဝတစ်ခုကို တွေ့ကြုံခံစားခွင့်ရခဲ့သည်ကို ဘယ်သောအခါမျှ သိရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်သည်ဟုသာ ဆိုနိုင်ပေသည်။ ကောင်းမှုပြုလျှင် ကောင်းကျိုးရပြီး မကောင်းမှုပြုလျှင် မကောင်းသောပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမည်။ အကြွေးတင်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဆပ်ရလိမ့်မည်။

ကျောက်ရှုချန်း အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ရှန့် မိသားစုနှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စများလည်း ဖြေရှင်းပြီးစီးခဲ့သည်။

ရှန့်စုန့်နျန်သည် ပါတီမှ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။ စစ်အတွင်း သူစစ်မှုထမ်းဆောင်ခဲ့မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ သူ၏ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုများကို ချိန်ရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း အခက်ခဲဆုံးသော အလုပ်ကြမ်းစခန်းတွင် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

သူ၏အကာအကွယ် ပေးခြင်းခံခဲ့ရသော လက်အောက်ငယ်သားများ အားလုံးကို တစ်ဦးချင်းစီ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူတို့၏ပြစ်မှုများ၏ ပြင်းထန်မှုအလိုက် တရားမျှတမှုကို ရရှိခဲ့၏။ သေဒဏ်ထိုက်သူများ သေဒဏ်ကျခံရပြီး၊ ရာထူးမှရပ်ဆိုင်းခံရသင့်သူများ ရပ်ဆိုင်းခံရကာ၊ ထုတ်ပယ်ခံရသင့်သူများ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။

မိခင်ရှန့် နှင့် ဖခင်ရှန့်တို့သည်လည်း ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။ သူမသည် သူတို့၏သမီး ရှန့်ယီမေ့ကို ခေါ်ကာ သူမတို့၏ဇာတိမြို့ ယကျိုးသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ရှန့်ယီမေ့ သည် ထွက်ခွာသွားရန် မလိုလားသော်လည်း ရှန့်ယီမင်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူမအား ရထားပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် လိုက်ပို့စေခဲ့သည်။

ဖေးကျီအန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှန့်ယီမင်သည် တောင်ပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အလျင်အမြန်ပြောင်းရွှေ့မှုကြောင့် ထိုစုံတွဲသည် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

တက္ကသိုလ်တွင် ရှိနေသေးသော ရှန့်ကျီမင်သာလျှင် ပေကျင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖေးကျန့်သည် ရှန့် မိသားစု၏ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးနှစ်စာမေးပွဲများကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် နှစ်နှစ်စာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။

သူ၏အမှတ်များသည် လုနန်လောက် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်နေခြင်း မဟုတ်သော်ငြား အထင်ကြီးလောက်ဖွယ်ရာ ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ရလဒ်များကို အဘွားဝူအား ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပြနေစဉ် ဖေးကျီအန်းက သူ့ကို သူ၏စာကြည့်ခန်းသို့ ခေါ်ခဲ့သည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ဖေးကျန့် သည် အရာအားလုံးကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ သူထွက်လာသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် နီရဲနေပြီး သူသည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့အဘိုးသည် သူ့ဆီအဘွားမှ တိုင်ကြားခြင်းခံခဲ့ရပြီး သူ၏ဖခင်မှာလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်။ သို့သော် သူ့ဖခင်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က သူ့မိခင်နှင့် ဦးလေးတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဆိုးသွမ်းမှုများကြောင့် ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အဘိုးသည် သူ့ဖခင်ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်…

ဖေးကျန့်သည် မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ သူသည် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အပြစ်တင်ပိုင်ခွင့်မရှိဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ၏ဖခင်သည် သူ့နှင့် ဘယ်သောအခါမျှ မရင်းနှီးခဲ့ဘဲ… စိမ်းတောင် စိမ်းကားခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ သူသည် သူ့ဖခင်၏ အရှက်ရမှု သင်္ကေတတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။