အခန်း (၇၅)

ဖေးကျန့်သည် ရက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ အခန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏အဖွားနှင့် မိခင်တို့ ဇာတိမြို့သို့ ထွက်ခွာသွားသည့်နေ့မှ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ရာမှထကာ အဝတ်အစားများ ကောက်စွပ်ပြီး ရထားဘူတာသို့ သွားခဲ့သည်။

ရထားပေါ်တွင် ရှန့်ယီမေ့သည် စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ ဖေးကျန့်ကို မြင်သောအခါ ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ အားကုန်အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

“ဖေးကျန့်၊ မင်း ငါ့ကို ကူညီရမယ်! မင်းအဖွားကို သွားပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပေးပါ။ ငါ ယကျိုးကို ပြန်မသွားချင်ဘူး။ ငါထွက်သွားရင် မင်း မေမေ့ကို ဘယ်တော့မှ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဖေးကျန့်၊ မင်းက မေမေ့ကို သူတို့ ချုပ်နှောင်ထားတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေနိုင်လို့လား? မင်းက ကောလိပ်ကျောင်းသားပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလွတ်လပ်ခွင့်ကို ချိုးဖောက်တာဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။ သူတို့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်!”

ဖေးကျန့်သည် သူမကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်ထိတိုင် သူမသည် အဘွားက သူမကို ကာကွယ်ရန် အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားလိုသည်ကို နားမလည်သေးပေ။ ရှန့် မိသားစုသည် ပြိုလဲသွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ရန်သူများသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ၏အဘိုးက လက်အောက်ငယ်သားများကို အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည့်နှစ်များမှ ကျန်ရစ်သော အကြွေးများစွာလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုလူများသည် ရှန့် မိသားစုကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူ၏အဘွားနှင့် ဦးလေးတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ဖေးကျီအန်း၏ အကာအကွယ်မရှိဘဲ ရှန့်ယီမေ့ တစ်ဦးတည်းသာ ပေကျင်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါက ထိုလူများ၏ လက်စားချေမှုသည် သူမအပေါ်သို့ ကရုဏာမဲ့စွာ ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဖေးကျန့် တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မိခင်ရှန့် သည် သက်ပြင်းချကာ သူ၏ခေါင်းကို တို့ထိပြီး မျက်ရည်စများနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ကောင်းကောင်းနေထိုင်နေတာပဲ။ နှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းက မင်းအမေနဲ့ ရှန့် မိသားစုနဲ့ မရင်းနှီးဘူးဆိုပြီး ငါ မင်းကို အပြစ်တင်ခဲ့မိတယ်။ အခုမှ ငါ မင်းကို အေးစက်စက်ဆက်ဆံခဲ့တာ မှားမှန်း ငါသိတော့တယ်။ မင်း သူတို့နဲ့ရော၊ ငါတို့နဲ့ရော အရမ်းမရင်းနှီးခဲ့တဲ့အတွက် ငါ ကျေးဇူးတင်တယ်။”

“မင်းအဖေက မင်းကို ကောင်းကောင်းသင်ကြားပေးခဲ့တယ်။ သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူ လုပ်ပေးခဲ့တာတွေက လုံလောက်နေပါပြီ။”

“သွားတော့၊ အိမ်ပြန်တော့။ ရထားက ထွက်တော့မယ်။ မင်းအဖေစကားကို နားထောင်ပြီး အားတဲ့အခါ ယကျိုး မှာရှိတဲ့ အဘွားကို လာတွေ့ဦး။”

မျက်ရည်များဝိုင်းလျက် မိခင်ရှန့်သည် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသော ရထားပေါ်မှ လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်ကို တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်နေစေခဲ့သည်။

သူအိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဖေးကျန့်သည် သူ၏ခေါင်းအုံးထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်သည်ဆိုသော်ငြားလည်း၊ သူသည် အရွယ်ရောက်ခါနီး ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတည်းနီးပါးနှင့် သူ၏ကမ္ဘာသည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှန့် မိသားစုသည် ပြိုလဲသွားပြီး သူ၏ အဘွား၊ ဦးလေးနှင့် မိခင်တို့သည် သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ဖေးကျီအန်း၏ သားဖြစ်ရခြင်းကို ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း သူ၏မွေးဖွားခြင်းသည် ဤသို့သော အရှက်တရားနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်။ ဖေးကျန့်သည် သူ့ဘဝနှင့် သူ့ကိုယ်သူ မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့သည်။

သူသည် အပြင်မထွက်ရဲဘဲ၊ သူ၏ဖခင်ကို မမြင်လိုဘဲ၊ လုနန်ကိုလည်း ရှောင်ရှားခဲ့သည်၊ သူမက သူ့ကို ရယ်မောမည် သို့မဟုတ် အထင်သေးမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် လုနန်သည် သူ့ကို သိပ်အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဒီထိုးနှက်ချက်သည် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူမသည် သူ့အနေဖြင့် ဖြေဆည်ရန် အချိန်လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်ရာထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အပြင်မထွက်ဘဲ နေပါက သူသည် ဖျားနာလာမည်မှာ သေချာသည်။

ဟွိုက်ဟွိုက် တိုက်ကွက်နှင့် ရှောင်ပိုင် တိုက်ကွက်နှစ်ခုလုံးကို အလှည့်ကျ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်ပြီးနောက် လုနန်သည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဖေးကျန့်၏ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

“ဖေးကျန့်၊ မြန်မြန်ထပြီး အလုပ်ခွင်စစ်ဆေးဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။”

ဘွဲ့ရပြီးနောက် လုနန်၏ ဆရာအချို့က သူမအား ဘွဲ့လွန်ဆက်တက်ရန် အကြံပြုခဲ့ကြပြီး အချို့ကမူ အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းများ ထောက်ခံပေးခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ အထင်ကြီးလောက်ဖွယ်ရာ အမှတ်များကြောင့် နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းအများအပြားက သူမထံ ဆက်သွယ်လာခဲ့ကြသည်။

သူမ၏ပညာရေးကို ဆက်သင်ကြားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ၁၉၆၅ ခုနှစ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ၁၉၆၆ ခုနှစ်မှာလည်း မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်။ လုနန်သည် ကျောင်းနှင့် ၎င်း၏ဒုက္ခများမှ ထွက်ခွာလိုစိတ်ပြင်းပြနေပြီး ဖေးကျန့်ကို စာကြိုးစားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် ဘွဲ့လွန်ဆက်တက်ရန် လမ်းမရှိခဲ့ပေ။

လုနန်သည် ပါမောက္ခများအား အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့်အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုခဲ့သော်လည်း သူမ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် သူတို့၏ မမောမပန်းနိုင်သော ပံ့ပိုးမှုများကို ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် သီးသန့်အရိပ်အမြွက်ပြောပြခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ပါမောက္ခအနည်းငယ်သည် အကင်းပါးကြသည်။ ၁၉၅၀ ခုနှစ်များအတွင်း ကျေးလက်ဒေသ အလုပ်ကြမ်း၏ ခက်ခဲမှုများကို တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ အနာဂတ်အကြောင်းကို စဉ်းစားတွေးတောလာကြသည်။

အခြားသူများအတွက်မူ သူတို့သည် တစ်လှမ်းချင်းသာ လှမ်းနိုင်ပြီး ဖြစ်လာမည့်အရာများကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။

အလုပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ ကမ်းလှမ်းချက်များရရှိပြီးနောက် လုနန်သည် သူမ၏ဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုများ ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဖေးကျန့်ကို စိတ်အပန်းဖြေစေရန် ကူညီပေးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ရဲဝံ့စွာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဖေးကျန့် - “…” ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!

သူသည် အပေါ်ယံတွင် မလိုလားသကဲ့သို့ ပုံပေါ်နေသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖေးကျန့်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ လုနန်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ဆန္ဒအလျောက် လိုက်ပါသွားသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖေးကျန့်သည် စိတ်ဓာတ်ကျလျက်ရှိပြီး လုနန်မှာမူ သူမည်မျှကံဆိုးကြောင်းကို တွေးတောရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ သို့သော် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်သည် မိမိ၏ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်း သို့မဟုတ် မိဘများကို ရွေးချယ်နိုင်ခွင့်မရှိပေ။ ဘုရားသခင်သည် ဖေးကျန့်အား မွေးဖွားရာမှပင် ထင်ရှားသော ရာထူးနေရာ၌ ထားရှိခြင်းဖြင့် ရွှေအခွင့်အလမ်းတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုသည်က သူ့မိဘများနှင့် ဆက်နွှယ်မှုကိုလည်း တံခါးပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝတ္ထုထဲတွင် ဖေးကျန့်သည် သူ၏ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများ၏ ဆိုရွားစွာ ဆက်ဆံမှုကို ခံခဲ့ရပြီး၊ မိခင်ထံမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့ကာ ဖခင်နှင့်လည်း စိမ်းကားခဲ့သည်။ သူသည် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးနှင့် တွေ့ဆုံပြီး သူမ၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော မိသားစုကို နှစ်သက်မိမှသာ မိဘနှင့် သားသမီးကြားက နွေးထွေးသော သံယောဇဉ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်၏ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးအပေါ်ထားရှိသော အချစ်သည် သူမ၏ မိသားစုကြောင့် သိသိသာသာ လွှမ်းမိုးမှုရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

လုနန်သည် ရှန့်ယီမေ့၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ စာအုပ်ထဲတွင် "လုနန်" ကွယ်လွန်ပြီးနောက် များမကြာမီမှာပင် ဖေးကျီအန်း၏ အလုပ်အကိုင်သည် ရာထူးနှစ်ဆင့်တိုးခြင်းနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဖေး မိသားစု၏ ဆွေမျိုးများက ဖေးကျီအန်းအတွက် အလားအလာရှိသော သတို့သမီးလောင်းများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလာကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန့်ယီမေ့သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဖေးကျီအန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် ငြင်းပယ်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ရှန့်ယီမေ့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့ပြီးနောက်မှာပင် ဖေးကျီအန်းက သူမကို အရေးမပါသူတစ်ဦးအဖြစ် မြင်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်သည်ကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူမ၏သား ဖေးကျန့်ထံမှ အားပေးမှုရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း သူက လုံးဝမထောက်ခံဘဲ သူ့အဖေကို မနှောင့်ယှက်ရန်သာ အကြံပေးခဲ့သည်။ ရှန့်ယီမေ့သည် ဖေးကျန့်အား မိဘကို မသိတတ်သူဟု ဒေါသတကြီး ပြောဆိုခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ဖေးကျန့်သည် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးကို ရှန့်ယီမေ့နှင့် တွေ့ဆုံရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူထံမှ ထောက်ခံမှုမရရှိခြင်းကို လက်စားချေသည့်အနေဖြင့် ရှန့်ယီမေ့သည် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးအား အခက်တွေ့အောင်လုပ်ခဲ့ပြီး အထက်တန်းလွှာများတက်ရောက်သော ညစာစားပွဲတစ်ခုတွင် အရှက်ရစေခဲ့သည်။ ဖေးကျန့် ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းမှသာ အခြေအနေက ပြေလည်သွားခဲ့သည်။

ဤညစာစားပွဲမှ အဖြစ်အပျက်သည် ဖေးကျန့်နှင့် ရှန့်ယီမေ့တို့၏ တရားဝင် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်ခြင်း၏ အစပင်ဖြစ်သည်။ ရှန့်ယီမေ့သည် ဖေးကျီအန်း ကို ဆက်ဆွဲထားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရဖွယ်ရာများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မိခင်နှင့် အစ်ကိုတို့က သူမအား ယကျိုးသို့ ပြန်ပို့ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သူမ၏ ယခင်ဖောက်ပြန်ခဲ့ဖူးသူ ရှုရှီးလျန်နှင့် ပြန်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှုရှီးလျန်သည် အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးများပင် ရနေပြီဖြစ်သည်။ ရှန့်ယီမေ့နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မီးပွားများ တစ်ဖန်ပြန်လည်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ရှုရှီးလျန်သည် သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော်လည်း ကွာရှင်းခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ ရှန့်ယီမေ့ကမူ မယားငယ်အဖြစ်ကို တလိုတလား လက်ခံခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှုရှီးလျန်သည် ရှန့်ယီမေ့၏ သားဖြစ်သူ ဖေးကျန့် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိနေကြောင်း သိရှိသောအခါ အံကြိတ်ပြီး သူ့ဇနီးဟောင်းနှင့် ကွာရှင်းရန် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှန့်ယီမေ့အား သူနှင့် သူ၏ ကလေးများကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဖျောင်းဖျခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်၏ အဆက်အသွယ်များကို သူတို့ အကျိုးအတွက် အသုံးချရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် သူ၏အရင်းဖြစ်သော မိခင်ကို စွန့်လွှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမက ဤသို့ စည်းကျော်လာနိုင်သေးသည်ကို အံ့အားသင့်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အာဏာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီးနောက် နည်းလမ်းအချို့သုံးကာ ရှုရှီးလျန်နှင့် သူ့မိသားစုကို ယကျိုး သို့ အရှက်တကွဲ ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ ရှန့်ယီမေ့သည်လည်း ရှုရှီးလျန်နှင့်အတူ ယကျိုးသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရှန့်ယီမေ့၊ ရှုရှီးလျန်နှင့် သူ့ဇနီးဟောင်းတို့သည် သေသည့်တိုင်အောင် ငြိမ်းချမ်းမှုမတွေ့ခဲ့ဘဲ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုများတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့ကြသည်။

ရှုရှီးလျန် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူ၏ ကလေးများက သူတို့၏ မိဘများကို အတူတကွ မြှုပ်နှံရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ ရှန့်ယီမေ့သည် ငိုယိုကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အောင်မြင်သော သားကို သတိရမိသွားသည်။ သူမသည် ဖေးကျန့်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး သူမကိုယ်စား ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ဖေးကျန့်သည် အဆိုပါကိစ္စကို သွားရောက်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ရလဒ်မှာ သူတို့သုံးဦးလုံးကို အတူတကွ မြှုပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန့်ယီမေ့သည် ဤရလဒ်ကို လက်မခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ မည်မျှပင် မလိုလားစေကာမူ သူမ၏ သားက အခြားသူများ၏ မိဘများမြှုပ်နှံခြင်းကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အတူတကွမြှုပ်နှံရန် သဘောတူခြင်းသည် အလျှော့ပေး လိုက်လျောမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယကျိုးသည် မြို့တော်နှင့် အလွန်ဝေးကွာပြီး နောင်တွင် အုတ်ဂူသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်းသည် ရှုရှီးလျန်၏ ကလေးများအပေါ် မူတည်နေမည်ဖြစ်သည်။

ဤအတွေးများသည် မကြာသေးမီက လုနန်၏ စိတ်ထဲသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမအား ဖေးကျန့်ကို ပို၍ပင် သနားဂရုဏာသက်စေခဲ့သည်။ ပျော်ရွှင်မှုမရှိသော ငယ်ဘဝသည် ကုစားရန် ဘဝတစ်ခုလုံး လိုအပ်သည် ဟု ဆိုရိုးစကားတစ်ခုရှိသည်။

ဒုက္ခများသော ငယ်ဘဝ၏ အကြောင်းရင်းများသည် မိဘများထံမှ မကြာခဏဆိုသလို ပေါက်ဖွားလာတတ်ပြီး ဖေးကျန့်၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားခဲ့သည်။ သူ့မိခင်သည် သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို အရိပ်မည်းလွှမ်းခြုံစေခဲ့သည်။

ကုစားရန် လိုအပ်သူသည် ဟွိုက်ဟွိုက် တစ်ယောက်တည်းသာမက ဖေးကျန့်လည်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဝတ္ထုထဲမှ အေးစက်ပြီး နှလုံးသားမရှိသော ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးရှေ့တွင်သာ နွေးထွေးမှုကို ပြသသော ဖေးကျန့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လုနန်သည် ယခုလက်ရှိ ရယ်မောပြောဆိုနိုင်သော အူကြောင်ကြောင်နိုင်သည့် ဖေးကျန့်ကို ပိုနှစ်သက်သည်။

ရွှင်လန်းတက်ကြွသော ဖေးကျန့် ပျောက်ကွယ်မသွားစေရန်အတွက် လုနန်သည် သူ့အား ဆက်၍ (နောက်ပြောင်ကျီစယ်ရင်း) စောင့်ရှောက်ရန် မတတ်နိုင်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

(ဖေးကျန့် - ဒါက ယဉ်ကျေးရဲ့လား။)

သူတို့ ပထမဆုံး စစ်ဆေးရေးဌာနသို့ ရောက်သောအခါ လုနန်သည် ဖေးကျန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမလည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ကင်မရာကိုယူကာ လေးနက်စွာ မှာလိုက်သည်။

"ဒါကို သေချာကိုင်ထား။ ငါ့ကို ဓာတ်ပုံလှလှလေးရိုက်ပေးနော်။ ငါ့ပုံက ရုပ်ဆိုးနေရင် နင်တော့သေပြီပဲ၊ ကြားလား။"

ထို့နောက် လုနန်သည် ဌာန၏ရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အပြုံးဖြင့် ကိုယ်ဟန်ပြကာ ပို့စ်ပေးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ကင်မရာကို ယူရင်း မျက်ဖြူလှန်ပြလိုက်သည်။ ဌာနတစ်ခု၏ အဝင်ဝသို့ အရောက်သွားပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရလောက်အောင် မည်သူက ဤမျှ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းနိုင်မည်နည်း။ အဆိုးဆုံးမှာ သူပါ လိုက်လုပ်ရခြင်းဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ရှက်စရာကောင်းလှသည်။

သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားများသည် ရာစုနှစ်တစ်ဝက်ခန့် ကွာခြားနေသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ဖေးကျန့်သည် လုနန်၏ ဌာနအဝင်ဝတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်မှုကို လုံးဝရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ ခေတ်သစ်အခေါ်အဝေါ်ဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ဦးသည် စည်သွပ်အစားအစာစက်ရုံ၏ အဝင်ဝသို့ သီးသန့်သွားပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းနှင့်တူသည်။

တစ်ဖက်တွင် လုနန်ကမူ ဤခေတ်တွင် သူမ၏ ခြေရာကို ချန်ထားခဲ့ရန် စဉ်းစားနေသည်။ အင်တာနက်ခေတ်ရောက်လာသည်နှင့် သူမသည် ရာစုတစ်စုကို ဖြတ်ကျော်လာသော အဘွားအိုတစ်ဦးအဖြစ် ဤတန်ဖိုးရှိသော ဓာတ်ပုံများကို ကြွားဝါနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကြည့်စမ်း၊ အဘွားက ငယ်ငယ်တုန်းက တရုတ်သိပ္ပံကျောင်းတော်ကြီးထဲကိုတောင် ရောက်ခါနီးလေးပဲ။

မယုံဘူးလား။ ကြည့်လေ၊ ဒီမှာ သက်သေနဲ့ ဓာတ်ပုံ။

အမှန်စင်စစ် လုနန် လက်ခံရရှိခဲ့သော ကမ်းလှမ်းမှုများထဲမှ တစ်ခုမှာ တရုတ်သိပ္ပံအကယ်ဒမီ၏ ရှေးဟောင်း သုတေသနဌာနမှ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနသည် နိုင်ငံ၏ ပထမဆုံး နိုင်ငံအဆင့် ရှေးဟောင်း သုတေသန အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ဘန်ပို ရှေးဟောင်းနေရာ၊ လော်ယန်ရှိ အရှေ့ ကျိုး မြို့တော်နေရာ၊ မာဝမ်သွေ့ဟန် သင်္ချိုင်းဂူနှင့် စွေ့နှင့် ထန်းလော်ယန် မြို့တော်နေရာကဲ့သို့သော အရေးပါသည့် နေရာများ၏ တူးဖော်မှုများတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဒါတွေသည် လုနန် မှတ်မိသော လူသိများသည့် စီမံကိန်းအချို့သာ ဖြစ်သည်။

၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး ဌာနတစ်ခုလုံးတွင် လူတစ်ရာကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ လုနန်သည် ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနမှ ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

အခွင့်အလမ်းမှာ ကြီးမားသော်လည်း နိုင်ငံအဆင့် ရှေးဟောင်း သုတေသနဌာနတစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် ကွင်းဆင်းလုပ်ငန်းများ မလွဲမသွေ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။ ၁၉၆၀ နှင့် ၁၉၉၀ ခုနှစ်များအတွင်း နိုင်ငံအနှံ့တွင် ရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းဂူများနှင့် အပျက်အစီးများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး အများစုမှာ ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာန၏ ပါဝင်မှုဖြင့် ဖြစ်သည်။

လုနန်ကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဝင်ရောက်သည်နှင့် နိုင်ငံအနှံ့ ခရီးသွားလာနေရလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန် လွယ်ကူသည်။

လုနန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသော်လည်း ချီတုံချတုံလည်း ဖြစ်နေမိသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမသည် အခက်အခဲများ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မရှိမည်ကို မသေချာပေ။

သူမသည် သူမ ဦးလေး၏ အိမ်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် အမြဲတမ်း ဇိမ်ခံဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ယခု ခေတ်သစ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်လည်း သူမသည် ခရီးဝေးသွားလာရန် လေယာဉ်နှင့် အမြန်ရထားများ၏ အဆင်ပြေမှုကို နှစ်သက်ပြီး အဆင့်မြင့်ဟိုတယ်များတွင် တည်းခိုကာ အခက်အခဲများနှင့် ဘယ်တုန်းကမှ အမှန်တကယ် မဆက်စပ်ခဲ့ဖူးပေ။

ထို့အပြင် သူမသည် တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပေ။ သူမဘေးတွင် အန်တီဝူနှင့် ဟွိုက်ဟွိုက်တို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

လုနန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှောင်ဟွိုက်ကို များများစားစား ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ့မိခင်အရင်းရှိနေချိန်နှင့် သူမသည် တစ်နှစ်တာ၏ အများစုကို အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်နေချိန်တို့မှာ မတူညီပေ။

သူမသည် ရှောင်ဟွိုက်ကို ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်မည်ဖြစ်ပြီး ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲမှ ဗီလိန်တစ်ယောက်ဖြစ်လာစေမည်မဟုတ်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သောကြောင့် ထိုကတိကို တည်မြဲရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

......

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်

ဖေးကျန့် - မိထွေးကြောင့် နောက်ထပ်တစ်ရက် ထပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားရပြန်ပြီ။

လုနန် - ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဟီးဟီး၊ အားကိုးရတဲ့အဖော် ဖေးကျန့်ကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့တဲ့ နောက်ထပ်တစ်နေ့ပါပဲ။