အခန်း (၇၆)

ထိုသည်မှာ သူမ အစောပိုင်းက မသင့်တော်သော အလုပ်ကမ်းလှမ်းမှု အများအပြားကို ငြင်းပယ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်ပြီး၊ သူမ သွားရောက်လေ့လာရန် ရည်ရွယ်ထားသော တစ်ခုတည်းသောနေရာမှာ ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံများရိုက်ရန်သက်သက်ဖြစ်ပြီး ထိုအတွက် ရှန့်ကျီမင်ဆီမှ ကင်မရာတစ်လုံး ငှားရမ်းခဲ့သည်။

ရှန့်ကျီမင် အကြောင်းပြောရလျှင် လုနန်သည် သူ လူမှုရေးမကျွမ်းကျင်ဟု အလေးအနက် သံသယဝင်မိသည်။ သူသည် ယခု ရှန့် မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းနေထိုင်သော်လည်း သူသည် ဖေးကျန့်ထက် များစွာ ပိုပွင့်လင်းသည်။

ဖေးမိသားစုတွင် ကျင်းပသော ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်နေ့တွင် သူသည် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ရှန့်မိသားစုတွင် ပြဿနာများဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူသည် အခြေအနေများ ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ အိမ်တွင်နေခဲ့သည်။ အခြေအနေများ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသောအခါ သူသည် ဖေးမိသားစုသို့ ပြန်လည် လည်ပတ်လာပြီး ဖေးကျီအန်းကို "ဦးလေး ဖေး" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ဖေးကျီအန်းမှာမူ သူတို့မိသားစုများကြားတွင် တင်းမာမှုများ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ်ပင်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အရှိန်အဝါကို ဆောင်ကြသည်။

ဝတ္ထုအဆုံးသတ်၌ ဖေးကျီအန်းသည် စစ်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး ရှန့်ကျီမင်သည် နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်လာသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနတွင် သူမ၏အမှတ်တရဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးနောက် လုနန်သည် ဖေးကျန့်ကို အခြားနေရာများစွာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အခြားသူများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံရသော်လည်း ဓာတ်ပုံများရိုက်ခဲ့သည်။

ဖေးကျန့်သည် သူ့မိထွေးရဲ့ အခြားသူများ၏ ထင်မြင်ချက်များကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည့် သတ္တိကို အံ့ဩလေးစားမိသည်။

နောက်ဆုံးနေရာဖြစ်သော လုနန် အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ဓာတ်ပုံမရိုက်ဘဲ ဖေးကျန့်နှင့်အတူ တားမြစ်နန်းတော်သို့ လက်မှတ်နှစ်စောင်ဝယ်ရန် သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တားမြစ်နန်းတော်၌ နောင်နှစ်များတွင်ကဲ့သို့ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှ လာရောက်လည်ပတ်သူများ မရှိသေးပေ။ လူစည်ကားမှု အလွန်နည်းပါးပြီး လက်မှတ်များမှာ ရှစ်ပြားသာကျသင့်သဖြင့် အလွန်ဈေးပေါသည်။

လူများသည် နိမ့်ကျသော ဘဝအဆင့်အတန်းဖြင့် နေထိုင်နေကြသည်။ အများစုမှာ စားဝတ်နေရေးအတွက် အလုပ်များနေကြပြီး သူတို့၏ ရုပ်ဝတ္ထုလိုအပ်ချက်များအတွက် ကြိုးပမ်းမှုသည် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ဖြည်းဆည်းမှုများကို ရှာဖွေဖို့ ဆန္ဒထက် များစွာသာလွန်နေသည်။

ရာစုနှစ်တစ်ဝက်အကြာမှ တရုတ်နိုင်ငံကို စဉ်းစားကြည့်ရလျှင်။ ထိုနိုင်ငံသည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ကြုံခဲ့ရပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေသည်။ ခေတ်နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လုနန်သည် ဤသမိုင်းဝင်ကာလ၏ သက်သေခံတစ်ဦးဖြစ်သည်။

အတွေးအမျိုးမျိုးသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမသည် မရှင်းပြနိုင်သော ငိုချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဖေးကျန့် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုနန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့ဝဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဝမ်းနည်းနေပုံမပေါ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသဖြင့် သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုနန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဖေးကျန့်၊ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါတို့နိုင်ငံက အာကာသထဲသွားပြီး လပေါ်ဆင်းသက်နိုင်ဖို့ ဒုံးပျံတွေ တည်ဆောက်လိမ့်မယ်လို့ နင် ယုံလား။ ငါတို့ အာကာသစခန်းတစ်ခု တည်ထောင်မယ်၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နယ်မြေတွေကို ပြန်လည်ရယူမယ်။ ငါတို့နိုင်ငံကို တစ်ကမ္ဘာလုံးက လေးစားလာကြပြီး လူတိုင်းမှာ စားစရာအလုံအလောက်ရှိလာလိမ့်မယ်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူတွေက တားမြစ်နန်းတော် ကို လာလည်ကြလိမ့်မယ်။"

ဖေးကျန့်က လုနန်၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် လှမ်းစမ်းလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား နေမကောင်းဘူးလား။"

လုနန်က သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို မယုံဘူးလား။"

ဖေးကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံ အနာဂတ်မှာ သန်မာလာမယ်ဆိုတာတော့ ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားပြောနေတဲ့အရာတွေက စိတ်ကူးယဉ်သိပ္ပံဝတ္ထုထဲကလိုပဲ။"

လုနန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်ကူးယဉ်သိပ္ပံဆိုတာ တစ်ခါတလေ အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ခန့်မှန်းချက်ပဲလေ။ နော်တီလပ်စ်ကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက တကယ်မတည်ဆောက်ခဲ့ဘူးလား။ အောက်တိုဘာလမှာ ငါတို့နိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံး အဏုမြူဗုံးကို အောင်မြင်စွာ စမ်းသပ်ဖောက်ခွဲနိုင်ခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက ဒါတွေအားလုံးက စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲလေ။ စိတ်ကူးယဉ်သိပ္ပံဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်တာ သက်သက်ပါလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာလဲ။"

ဖေးကျန့်က ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။ "ခင်ဗျားပြောသလို ဖြစ်လာရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။"

ဖေးကျန့်က သူမကို အားပေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားခေါင်းထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အတွေးတွေ ဒီလောက်များနေတာ၊ စိတ်ကူးယဉ် သိပ္ပံဝတ္ထုတစ်ပုဒ်လောက် ရေးကြည့်ပါလား။ ခင်ဗျားက စာပေကောလိပ်က ဘွဲ့ရထားတာဆိုတော့ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို အလဟဿမဖြစ်စေသင့်ဘူး။ ခင်ဗျား နာမည်ကြီးလာတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ဆက်ဆံရေးအကြောင်းမေးရင်၊ နာမည်ကျော်သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်စာရေးဆရာမ လုနန်က ကျွန်တော့်ရဲ့မိထွေးပါလို့ ပြောပြလိုက်မယ်။"

"ဝိုး၊ မဆိုးဘူးပဲ။ နင့်မှာ အတွေးကောင်းတွေရှိသားပဲ၊ ကောင်လေး။"

လုနန်၏ ခေါင်းထဲ ရှင်းလင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဖေးကျန့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေတ်သစ်ဘဝအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်သိပ္ပံဝတ္ထုပုံစံဖြင့် စာအုပ်တစ်အုပ် အမှန်တကယ် ရေးသားနိုင်သည်။ ဒါသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိမည်လားဆိုသည်မှာ အခြားမေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဒါသည် အနာဂတ်အတွက် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် သမိုင်းနှင့်အတူ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကင်မရာဖြင့် မှတ်တမ်းတင်သကဲ့သို့ပင် အချိန်ကာလ၏ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို မှတ်တမ်းတင်လိုသည်။ သူမသည် လူသားကင်မရာတစ်လုံးဖြစ်နိုင်ပြီး သူမကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကို ရေးချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူမတို့ တားမြစ်နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အစမှအဆုံး လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ကာ အလုပ်လျှောက်ရန် ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။

စာကြည့်တိုက်တွင် မီးခိုးရောင် ကျုံးရှန့်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော သက်ကြီးပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသာ ရှိသည်။ လုနန် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် သူက သူမကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ပါမောက္ခ ကျင်းလျန်က ထောက်ခံပေးလိုက်တဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းသူ လုနန်လား။"

သူမက အနည်းငယ်ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းသောနေ့ပါ၊ ကျွန်မက လုနန်ပါ။"

ထိုအဘိုးကြီး၏ လေသံသည် သူမ၏ ယဉ်ကျေးသော နှုတ်ဆက်မှုကြောင့် နူးညံ့မသွားဘဲ သူမကို ပိုလေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အပေါ်အောက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"မင်းက စာကြည့်တိုက်ပညာရပ်နဲ့ ပုံမှန်ဘွဲ့ရထားတာမဟုတ်ဘူး။ စာကြည့်တိုက်က အလုပ်ကို မင်းတကယ်လုပ်နိုင်မှာ သေချာလို့လား။"

လုနန်သည် စာကြည့်တိုက်စီမံခန့်ခွဲမှုကို အမှန်တကယ် မထိတွေ့ဖူးသော်လည်း သူမသည် သင်ယူလိုစိတ်ရှိသည်။ စာတော်သောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် စိန်ခေါ်မှုများကို မကြောက်ပေ။ တားမြစ်နန်းတော်တွင် အလုပ်ရခြင်းသည် သူမ၏ ပထမခြေလှမ်းဖြစ်သည်။

လုနန်က ကျိုးနွံစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်လို့ရပါတယ်။"

အဘိုးကြီးက မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြိုးစားကြည့်မယ် ဟုတ်လား။ ဒီနေရာက မင်းအတွက် ကြိုးစားကြည့်ရုံ သက်သက်နေရာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်၊ ငါ မင်းကို စမ်းသပ်မယ်။ မင်းအောင်ရင် အလုပ်လုပ်ဖို့နေခဲ့လို့ရတယ်။ မအောင်ရင်တော့ တခြားအလုပ်သွားရှာရလိမ့်မယ်။"

ဖေးကျန့်က လုနန်ကို စိုးရိမ်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လုနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။"

သူမ အလွယ်တကူ သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ကာ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့၊ ဒီကောင်လေးလည်း လိုက်ခဲ့။"

လုနန်နှင့် ဖေးကျန့်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး အဘိုးကြီးနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

သူက သူမတို့ကို ကြီးမားသည့် စာအုပ်စုစည်းထားရာ ဧရိယာကို ဖြတ်၍ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မတူညီသော စင်များမှ စာအုပ်တစ်အုပ် သို့မဟုတ် တစ်အုပ်ထက်ပို၍ ဆွဲထုတ်ကာ ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်ဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။ စုစုပေါင်း စာအုပ် အနည်းဆုံး အုပ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက လုနန်နှင့် ဖေးကျန့်ကို စုစည်းထားရာဧရိယာမှ ထုတ်ခေါ်သွားပြီး လုနန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု မင်းဒီစာအုပ်တွေကို သူတို့မူလနေရာတွေမှာ ပြန်ထားရမယ်။ မင်း သုံးပုံနှစ်ပုံလောက် မှန်အောင်ပြန်ထားနိုင်ရင် နေခဲ့လို့ရတယ်။ ဒီကောင်လေးတော့ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။"

ဖေးကျန့်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ အဘိုးကြီးသည် လုနန်ကို တမင်သက်သက် အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။ ဤမျှများပြားသော စာအုပ်များနှင့်အတူ တစ်ဝက်ကိုပင် မှန်အောင်ပြန်ထားနိုင်ရန် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်နေသည်။ သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

လုနန်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

သူမသည် စာအုပ်တစ်ပုံကို ယူကာ စုစည်းထားရာဧရိယာထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး အဘိုးကြီးက သူမနောက်မှ လိုက်လာသည်။

လုနန်သည် ပထမဆုံးစာအုပ်ကို မူလစင်ပေါ်တွင် ပြန်ထားသောအခါ အဘိုးကြီးသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ပြနေသည်။ သူမသည် ဒုတိယစာအုပ်ကို ပြန်ထားပြီးသည့်တိုင်အောင် သူက အထင်မကြီးဟန်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် လုနန်သည် တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ၊ ထို့နောက် ဒသမစာအုပ်ကို သူတို့နေရာများသို့ ပြန်ထားသောအခါ အဘိုးကြီး၏ အမူအရာသည် လေးနက်လာသည်။

လုနန်သည် အုပ်နှစ်ဆယ်မြောက်၊ အုပ်သုံးဆယ်မြောက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို သင့်တော်သောနေရာသို့ ပြန်ထားပြီးနောက် အဘိုးကြီးသည် မှင်တက်သွားသည်။

သူက သူ၏စာဖတ်မျက်မှန်ကို ချွတ်ပြီး လုနန်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏အကြည့်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းမဟုတ်ဘဲ အံ့ဩလေးစားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့စမ်းသပ်မှုကို အောင်သွားပြီ။ မင်းဒီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ နေခဲ့လို့ရတယ်။ လာမယ့်တနင်္လာနေ့ အလုပ်ဆင်းပေးပါ။"

လုနန်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ရှင့်။"

သူတို့ ရုံးခန်းဧရိယာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုနန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဆရာ လီ၊ ကျွန်မ သွားလိုက်ပါဦးမယ်။"

ဆရာ လီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး သူ၏ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားကာ သတင်းစာဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။

ရလဒ်ကို မသိသော ဖေးကျန့်က လုနန်ကို တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုနေလဲ။"

လုနန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သွားကြစို့။"

ဖေးကျန့်သည် ဆရာ လီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်မှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သော လုနန်ကို ကြည့်ကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် အမြန်လိုက်သွားလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်က လုနန်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "မအောင်ဘူးလား။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ စာအုပ်အုပ်သုံးဆယ်ကျော်တောင်ရှိတာ၊ ကျွန်တော်တောင် အကုန်မမှတ်မိနိုင်ဘူး။"

"နင်တောင် မမှတ်မိနိုင်ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ နင်က ငါ့ကို နင့်ထက်ညံ့တယ်လို့ ပြောနေတာလား။"

ဖေးကျန့် - "..." သူကတော့ ဒါကိုပြောဖို့ တကယ်မရဲပေ။

သူက စိတ်ကိုထိန်းကာ လုနန် အလုပ်မှပယ်ချခံရ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို သတိရပြီး နားလည်ပေးရမည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်အဲ့လို ဆိုလိုတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ထင်တာက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ခင်ဗျားကို တမင်သက်သက် အခက်တွေ့အောင်လုပ်နေတာ။ သူက ခင်ဗျားကို မထားရင်လည်း ခင်ဗျားအတွက် နေရာတစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပါ။ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။"

လုနန်သည် သူမ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားပြီး သူမအသံသည် လက်များကြားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ငါဒီလောက်တောင် စိတ်ဆင်းရဲနေပြီ၊ နင့်မှာ ပြောစရာဘာမှမရှိဘူးလား။"

ဖေးကျန့်သည် ဟင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု စိတ်ထဲတွင်တွေးမိသည်။ လုနန် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေချိန်တွင် သူ့ကို နှိပ်စက်ရန် ဘယ်လိုမကောင်းတဲ့အကြံအစည်တွေ ထုတ်လာမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

"...ခင်ဗျားဘာလိုချင်လဲ။"

လုနန်က ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဒီစနေ၊တနင်္ဂနွေမှာ နင့်အဘွားဝူနဲ့ ရှောင်ဟွိုက်ကို မဟာတံတိုင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ခေါ်သွားမလို့။ နင် ငါတို့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးပြီး ကျောပိုးအိတ်လွယ်ပေးရမယ်။"

ဖေးကျန့်က အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်ကတိပေးတယ်။"

လုနန်က ချက်ချင်း သူမ၏မျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တောက်ပစွာပြုံးလိုက်သည်။ "သိပ်ကောင်းတယ်။ နင့်ရဲ့ညီအစ်ကိုတွေကိုပါ ခေါ်လို့ရတယ်။ တစ်ယောက်က ရှောင်ဟွိုက်ကိုချီ၊ တစ်ယောက်က ကျောပိုးအိတ်လွယ်၊ တစ်ယောက်က ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးပေါ့။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က နင့်အဘွားဝူကို ကူညီပေးလို့ရတယ်။"

ဖေးကျန့် - "..." အစီအစဉ်ကြီးတွေပါလား။

လုနန်သည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ အလုပ်အောင်မြင်စွာရရှိခြင်းကို ဂုဏ်ပြုရန် သရေစာများစွာပြုလုပ်ပြီး အန်တီဝူနှင့်အတူ အရသာရှိသော ဟင်းလျာများစားပွဲတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အဝတ်အစားလဲရန် အပေါ်ထပ်သို့ သွားနေစဉ် ဖေးကျန့်ကို ကူညီရန်ခေါ်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များရွေးနေရင်း အန်တီဝူကို စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။ "အဘွားဝူ၊ ဒီနေ့ ဘာထူးခြားလို့ ဟင်းတွေအများကြီးချက်ထားတာလဲ။"

အန်တီဝူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မင်းမသိဘူးလား။ နန်နန်က တားမြစ်နန်းတော်က စာကြည့်တိုက်မှာ အလုပ်ခန့်ခံရတယ်လေ။ သူမက စာကြည့်တိုက်မှာဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ အဲ့ဒါကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ဟင်းကောင်းကောင်းလေး ချက်ချင်လို့။"

ဖေးကျန့် - "..."

"သူမက အဲ့လိုပြောတယ်လား။ စာကြည့်တိုက်မှာ အလုပ်ရတယ်လို့။"

အန်တီဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဪ၊ သူက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်ပြီး စာအုပ်တစ်ပုံကြီးကို နေရာပြန်ထားခိုင်းတယ်လို့လည်း ပြောသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက အကုန်လုံးကို ပြန်ထားနိုင်ခဲ့တယ်တဲ့။ ဒါက လှည့်ကွက်သေးသေးလေးပါ။ ငါတို့ နန်နန်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဓာတ်ပုံရိုက်ထားသလိုမျိုး မှတ်ဉာဏ်ရှိတာ။ သူမက အခန်းတစ်ခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အရာအားလုံး ဘယ်နေရာမှာထားလဲ အတိအကျမှတ်မိနိုင်တယ်၊ စာအုပ်နည်းနည်းလေးဆို ပြောမနေနဲ့တော့။"

အန်တီဝူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ "မင်း သူနဲ့အတူတူ သွားတာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းပိုသိသင့်တာပေါ့။ ဘာလို့ ငါ့ကိုလာမေးနေတာလဲ။"

သူ နောက်တစ်ကြိမ် အလိမ်ခံလိုက်ရပြန်ပြီ။

ဖေးကျန့် သည် သူ၏လက်သီးကိုဆုပ်ပြီး ရင်ဘတ်ကိုထုလိုက်ကာ တစ်နေ့နေ့တွင် လုနန်ကြောင့် သူရူးသွားလိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။

လုနန် အဝတ်အစားလဲပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာသောအခါ သူမသည် နိုးနေပြီဖြစ်သော ရှောင်ဟွိုက်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူမကို ကြိုဆိုနေသည်မှာ ဖေးကျန့်၏ စူးရှသော အကြည့်နှင့် သူ၏ စွပ်စွဲမှုများဖြင့်ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြစ်သည်။

လုနန်က ရှောင်ဟွိုက်ကို ချပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဖေးကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား စမ်းသပ်မှုမအောင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား။"

လုနန်သည် ခဏရပ်ပြီး ပြန်စဉ်းစားဟန်ပြုလိုက်သည်။ "ငါအဲ့လိုပြောမိလို့လား။"

"..."

ဖေးကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ ဟုတ်သည်၊ လုနန်သည် သူမ ကျရှုံးခဲ့သည်ဟု တိုက်ရိုက်မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် တည်ငြိမ်နေဟန်သာ ဆောင်ခဲ့ပြီး ထိုတည်ငြိမ်မှုသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ပိုတူနေခဲ့သည်။

ဒီလှည့်စားတတ်တဲ့သူကတော့။ သူသာ လုနန်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ယုံမိလျှင် သူက အရူးတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

လုနန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက နင့်ဘက်က နားလည်မှုလွဲတာဆိုတော့ နင့်ကတိကို ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်ဘူးနော်။"

ဖေးကျန့်က ခါးသီးစွာပြုံးပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကတိပေးပြီးရင်တော့ ကတိမဖျက်ပါဘူး။" သူသည် လုနန်၏ အလိမ်ခံရခြင်း၏ ရလဒ်ကို အမှတ်ရထားလိုသည်။

လုနန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်။"

ထိုညနှောင်းပိုင်းတွင် ဖေးကျီအန်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် ကျင်းပသော ပွဲတော်ကဲ့သို့ စားဖွယ်စုံလင်သော ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက လုနန်ကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အန်တီဝူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ နန်နန် က တားမြစ်နန်းတော်က စာကြည့်တိုက်မှာ အလုပ်ရလို့ ဟင်းကောင်းကောင်းလေးနဲ့ ဂုဏ်ပြုနေကြတာ။"

ရှောင်ဟွိုက်က အန်တီဝူ၏ စကားကို လိုက်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မကြာသေးမီက စကားပိုပြောတတ်လာသည်။

"ဂုဏ်ပြုတယ်။"

လုနန်က ရှောင်ဟွိုက်၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပြီး ကျိုးနွံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အမှန်ပဲ၊ ဒါက ဂုဏ်ပြုထိုက်တယ်။"

ဖေးကျီအန်းက စားပွဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရက်ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူက ဗီရိုကိုဖွင့်ပြီး အယ်လ်ကိုဟော ပါဝင်မှုနည်းသော ဝိုင်တစ်လုံးကို ယူကာ စားပွဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ပုလင်းကိုဖွင့်ပြီးနောက် သူ့အတွက်၊ အန်တီဝူ အတွက်နှင့် လုနန် အတွက် ခွက်လေးတစ်ခွက်စီ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် ဖေးကျီအန်း ဝိုင်ထည့်ပေးနေသည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် သူသည် သူ့ဖခင်၏ အကြည့်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရဲသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ဒါသည် ဝိုင်တစ်ခွက်အတွက်ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

"..." သူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော လုနန်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရမည်။

သူ ချက်ချင်း အကြည့်ကို အောက်သို့ချလိုက်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်ရှေ့မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး သွန်ထုတ်လိုက်ကာ သူ့အတွက် ဝိုင်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြည့်ပေးပြီး ဖေးကျန့် ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် မယုံနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဖခင်က သူ့အတွက် ဝိုင်ထည့်ပေးနေတာလား။

သားအဖနှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်းဖလှယ်မိကြသည်။ ဖေးကျန့်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ဖေးကျီအန်းက ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ အမူအရာ တင်းမာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်က သွေးနဲ့ချွေးပဲကျရတယ်၊ မျက်ရည်မကျရဘူး။ မင်းက ငါ ဖေးကျီအန်းရဲ့သား၊ နောင်မှာ မင်းအားနည်းတဲ့ပုံစံပြတာကို ငါမမြင်ချင်ဘူး။"

ပြင်းထန်ပြီး မညှာတာသော စကားများဖြစ်သော်လည်း ဖေးကျန့်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နှလုံးသားထဲသို့ စွဲမှတ်ထားလိုက်သည်။

လုနန်သည် ဖေးကျီအန်း၏ စကားများကို သဘောမတူသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ဖေးကျန့်သည် လုံခြုံမှုကို အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်ထံမှ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းသည် အခြားသူများထံမှ နှစ်သိမ့်စကားတစ်ထောင်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားများသည် ဂရုစိုက်မှုကိုပြပြီး သူ စွန့်ပစ်မခံရကြောင်းကို ဆိုလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဖေးကျီအန်းသည် ဤအခြေခံသဘောတရားကို နားလည်ပြီး တည့်တိုးပြောလိုက်သည်လား မရှင်းလင်းပေ။

ဖေးကျီအန်းသည် ဖေးကျန့်ကို ဆူပူပြီးနောက် သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လုနန်၏ အလုပ်အောင်မြင်စွာရရှိခြင်းကို ဂုဏ်ပြုရန် တရားဝင်စကားအချို့ပြောလိုက်သည်။ မိသားစုသည် သူတို့၏ခွက်များကို တူတူတိုက်ပြီး ဝိုင်တစ်ငုံသောက်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း သူတို့ခွက်များကို ချပြီး စားသောက်စပြုသည်နှင့် အန်တီဝူသည် ရုတ်တရက် သူမ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလေး၊ ငါဒီနေ့ ငါ့သားမက်အတွက် သမင်သွေးဟင်းရည်ကို အထူးလုပ်ထားတယ်။ အခုသွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

ဖေးကျီအန်း - "..."

လုနန် - "..." မွေးစားအမေ၊ မေမေကတော့ အရမ်းမိုက်တာပဲ။ ကျွန်မ တားဖို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့တာတောင် မွေးစားအမေက ကျွန်မမျက်စိအောက်မှာပဲ ဟင်းရည်ကို ချက်သွားတယ်။

ဖေးကျန့် - "..." ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါခေါင်းငုံ့ရမယ့်အချိန် ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖေးကျန့်သည် သူ့ညီလေး၏ ခေါင်းကိုပါ ဖိချလိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ပန်းကန်များရှေ့ ကိုင်းညွတ်နေကြပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အခြားသူအားလုံးကို သူတို့ဘာမှမကြားရကြောင်း သိစေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။ သို့မှသာ သူတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ စားသောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လုနန် - "..."

........

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက် -

ဒီည သမင်သွေးရဲ့ မျိုးရိုးက ထပ်ထကြွလာပြီ။

ဖေးကျန့် - အမြဲတမ်းယုံတယ်၊ အမြဲတမ်းအလိမ်ခံရတယ်။