အခန်း (၇၈)
Vol. 7 Ch. 78
အန်တီဝူသည် လက်အိတ်များဖြင့် ထွက်လာပြီးနောက် လုနန် နှင်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး သူမကို ထူပေးကာ သူမ၏ လက်များတွင် လက်အိတ်များကို စွပ်ပေးလိုက်သည်။
“အမယ်လေး! ဘာလို့ နှင်းထဲမှာ သွားထိုင်နေရတာလဲ”
လုနန်သည် အန်တီဝူ လက်အိတ်စွပ်ပေးသည်ကို နာခံစွာ ငြိမ်ခံနေလိုက်သည်။ ဤအိမ်တွင် မည်သူ့ကိုမဆို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း အဘွားကြီးကိုတော့ မဖြစ်စေရပေ။
လုနန်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ မွေးစားအမေ၊ ရှောင်ဟွိုက်နဲ့ ဖေးကျန့်တို့ရော ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့ကို မတွေ့မိဘူး”
ဖေးကျန့်သည် နှင်းထဲတွင် ထွက်မဆော့ဘဲ နေမည့်သူမျိုးမဟုတ်ပေ။
အန်တီဝူက ပြန်ဖြေသည်။ “ဖေးကျန့်က ရှောင်ဟွိုက်ကို မနက်စောစောကတည်းက ခေါ်သွားတယ်။ သူတို့ ဟိုကလေးတစ်သိုက်နဲ့ သွားဆော့နေကြလောက်တယ်”
လုနန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အန်တီဝူကို မေးလိုက်သည်။ “မွေးစားအမေ၊ သမီးတို့ဆီမှာ မုန်လာဥနီရှိလား။ နှင်းလူသားအတွက် နှာခေါင်းလိုနေလို့…”
အန်တီဝူသည် လုနန်ကို ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “တော်စမ်း! မုန်လာဥနီက ဟင်းသီးဟင်းရွက်။ အစားအသောက်ကို မဖြုန်းတီးနဲ့”
လုနန်သည် သူမနှာခေါင်းကို တို့ထိလိုက်ရင်း မိဘများက ငြင်းပယ်ခြင်းခံရသော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဤမျှ အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း အဘွားကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရဆဲဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤသို့ မနေနိုင်တော့ပေ။
အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ လုနန်သည် ပျောက်ဆုံးနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို အစားထိုးရန် သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို ရှာဖွေရတော့သည်။ သူမသည် ကျောက်ခဲများကို မျက်လုံးအဖြစ်သုံးကာ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် ပုံးငယ်တစ်လုံးကို ဦးထုပ်အဖြစ်တင်ပြီး သစ်ကိုင်းတစ်ချောင်းကို လက်များအဖြစ် တပ်ဆင်လိုက်သည်။
ပြီးစီးသွားသောအခါ လုနန်သည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး နွေးထွေးမှုရရန် ရှောင်ပိုင်ကို ပွေ့ဖက်ထားကာ နှင်းလူသားကို အဝေးမှ ချီးကျူးကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
လုနန်သည် နှင်းလူသားကို ရှောင်ပိုင်အား မြင်စေရန် ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရှောင်ပိုင်၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။ မားမားလုပ်ထားတဲ့ နှင်းလူသားက လှရဲ့လား”
အန်တီဝူ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရသည်။ “မင်း တကယ်ပဲ ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ စကားပြောပြီး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြနေတာလား။ အဲ့ကောင် နားမလည်ဘူး။ အဲ့ခွေးက ရှောင်ဟွိုက်ကို ‘အစ်ကို’ လို့ခေါ်ပြီး ငါ့ကို ‘အဘွား’ လို့ ခေါ်ရမှာလား”
လုနန် အံ့ဩဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မွေးစား အမေက သဘောတူတယ်ပေါ့”
“လာ ရှောင်ပိုင်၊ မြန်မြန် အဘွားလို့ခေါ်လိုက်!”
အန်တီဝူ - “…”
“သွားရအောင် ရှောင်ပိုင်။ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး မင်းအစ်ကိုကို သွားရှာကြမယ်၊ သူတို့ မင်းမပါဘဲ ဘာတွေကစားနေလဲ သွားကြည့်ရအောင်”
သူမ ရှောင်ပိုင်ကို အောက်သို့ချပေးလိုက်ရာ သူသည် လုနန် နောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် နှင်းများသည် အလွန်ထူထပ်သောကြောင့် ရှောင်ပိုင်သည် နှင်းထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားသည်။ လုနန်သည် သူ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကောက်ချီထားရပြီး ရှောင်ပိုင်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် မြေကြီးကို ခြေဖြင့်ကုတ်ခြစ်နေသည်။
လုနန်သည် သူ့ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ရပြီ၊ ရပြီ၊ မားမားက သားလေးကို ချီသွားမယ်”
သူမတို့ အစ်မချင်၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် နှင်းများကို ဂေါ်ပြားဖြင့် ရှင်းလင်းနေသည်။ လုနန်ကို မြင်သောအခါ အစ်မချင်သည် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“မင်း ကျောက်ရှင်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်မိသေးလား”
လုနန် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင်လုပ်တယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်မတော့ မထင်မိဘူး”
သူမသည် မကြာသေးမီက ကျောက်ရှင်းကို မတွေ့မိသလို ဘေးအိမ်က အစ်မဟော်ပင် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးရန် ရောက်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် ထိုအဖွဲ့ ငြိမ်သက်သွားပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အစ်မချင်၏ စကားများအရ ပြဿနာများက ဆက်တည်ရှိနေနိုင်သေးသည်ဟု အရိပ်အမြွက်ပြနေသည်။
အစ်မချင်သည် လျှာတစ်ချက်သပ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ကျောက်ရှင်း နေမကောင်းဘူးလေ။ မင်း သူ့ကို သွားမကြည့်ဘူးလား။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အကုန်ပျံ့နေတာ၊ ကျောက်ရှင်းနဲ့ မင်းက အတူတူ ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သူက နေမကောင်းဖြစ်သွားတယ်တဲ့။ ဟော်ရှောင်းလင်က မင်းကို သူ့ဆီသွားကြည့်ဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ငြင်းလိုက်တယ်တဲ့။ ကောလာဟလတွေက အသေးစိတ်ကျလွန်းလို့ လူတိုင်းက မင်းကို အပြုအမူမတတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြတာ”
လုနန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ကျောက်ရှင်း ဘာလိုချင်နေသည်မှန်း အတိအကျ မသိပေ။
လုနန် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ အစ်မချင်သည် သူမ၏စာနာမှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
“ဒါကို နားမလည်ဘူးဖြစ်နေတဲ့ ဟော်ရှောင်းလင်က ထုတ်ပြောလိုက်တာပဲဖြစ်ရမယ်။ သူ မပြောရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ တခြားသူတွေက ဘယ်လိုသိမှာလဲ”
“ငါ မင်းကိုမေးနေတာ၊ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ဒါမှ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ကျောက်ရှင်းဆီ သွားကြည့်သင့်လား”
လုနန်သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေမိသည်။ သူမသည် ခွေးဖြူလေးကို အမှတ်တမဲ့ ပွတ်သပ်နေပြီးနောက် အစ်မချင်ကို ရင်ဖွင့်လိုက်သည်။
“အစ်မချင်၊ ကျောက်ရှင်းက အရမ်းထူးဆန်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ သူမနဲ့ မပတ်သက်ချင်ဘူး”
အစ်မချင်သည် သူမပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ “အာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါနဲ့ အတွေးတူတဲ့သူတစ်ယောက် တွေ့ပြီ။ ဟော်ရှောင်းလင်က အရင်တုန်းက အရမ်းအလုပ်ကြိုးစားတာ၊ အခု သူမကိုကြည့်။ သူမက တခြားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ၊ အမြဲတမ်း လောင်ချွေ့နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတော့တာ”
လုနန်သည် ကျောက်ရှင်းကို သွားတွေ့ရန် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။ ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် ပေါ့ပေါ့ဆဆနေထိုင်သူဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားများဖြင့် ဆွဲဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ကောလာဟလများသည် ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့နေပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ သွားတွေ့ပါက သူမတွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရကြောင်း ပြသရာရောက်သွားမည်သာဖြစ်သည်။
သူမသည် အဆုံးတွင် လူရယ်စရာသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ဤအခြေအနေတွင် ကျောက်ရှင်းဆီမှ အလျင်စလိုဖြစ်နေသည့် အငွေ့အသက်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဖေးကျီအန်းဘက်တွင် တိုးတက်မှုတစ်ခုခု ရှိနေပြီလား။
သို့ဖြစ်ပါက သူမသည် တည်ငြိမ်ပြီး မယိမ်းမယိုင်နေရန် လိုအပ်သည်။
လုနန်သည် စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့တွေးကာ အစ်မချင်ကို အားပေးစကားပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲ့ဒီနေ့က သူ့ကိုကယ်တင်ခဲ့တာက ဖေးကျန့်ပါ၊ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ နေမကောင်းဖြစ်ရုံနဲ့ ကျွန်မ အပြေးအလွှား သွားတွေ့ရမယ့် အကြောင်းမရှိဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ဘာအကြွေးမှမတင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က အဲ့ဒီလောက်လည်း မရင်းနှီးပါဘူး”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။” အစ်မချင်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါက မင်းလောက် မတော်ဘူး”
အစ်မချင်သည် ပို၍စဉ်းစားလေ ပို၍ယုံကြည်လာလေဖြစ်သည်။ သူမသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူမက မင်းကို ကျေးဇူးတောင်မတင်ဘူး။ မင်းကို လာတွေ့ခိုင်းဖို့ သူမ ဘယ်က မျက်နှာရလာတာလဲ။ အဲ့ဒီလူတွေက တော်တော်ခေါင်းမာတာပဲ။ သူမတို့က ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမသိဘူး”
လုနန် အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အစ်မချင်သည် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ထားလိုက်တော့”
သူမသည် လုနန်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးစစဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
“လောင်ဖေးက မကြာသေးခင်က အကောင်းစားတွေများ စားထားလို့လား။ မင်း ကြည့်ရတာ စိုပြေတောက်ပနေတာပဲ၊ ဘယ်အသားအရေထိန်း ပစ္စည်းထက်မဆို ပိုပြီးထိရောက်တယ်။ မင်းမှာ အကြံကောင်းတွေရှိရင် ငါ့ကိုလည်း မျှဝေပေးဦး”
အေးမြသောရာသီဥတုကြောင့် လုနန်၏ မျက်နှာသည် ပိုနီမြန်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နွေဦး၏ အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းများသည် နှင်းဖုံးနေသော အလှလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ နီရဲနေသည်။
လုနန်သည် သူမနှုတ်ခမ်းကို တို့ထိလိုက်ပြီး ယနေ့ အပြင်ထွက်လာခြင်းသည် အမှားတစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ အိမ်မှာသာ နေခဲ့သင့်သည်။
အစ်မချင်သည် စကားဆက်ပြောရင်း သူမ၏ခင်ပွန်းအပေါ် မကျေနပ်မှုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖော်ပြလိုက်သည်။
“ငါ့ယောက်ျား လောင်ကျန့်က တကယ်ပဲ ဒီရက်ပိုင်း အခြေအနေမကောင်းဘူး”
“…”
အစ်မချင်၏ အတွင်းရေးကိစ္စများကို ပွင့်လင်းစွာပြောတတ်သည့် အကျင့်ကြောင့် လုနန်သည် ချွေးစေးများပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုသို့သော ပွင့်လင်းမှုမျိုးကို အသားကျရန် အခက်အခဲရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“အစ်မ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မစပါနဲ့တော့”
အစ်မချင်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ဘာရှက်စရာရှိလို့လဲ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးသွားရင် ဒါက ဘဝရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ မင်း ကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးရင် နားလည်လာမှာပါ။ မိန်းမတွေမှာ အားအားယားယားပြောစရာတွေ အများကြီးပဲ။ သူတို့က မိသားစုတစ်စုချင်းစီရဲ့ ချွေးမတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်သူကကောင်းတယ်၊ ဘယ်သူက မကောင်းဘူးဆိုတာ ပြောနိုင်တယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတိုင်းက ယောက်ျားတွေအားလုံးရဲ့ အမှန်တရားကို သိကြတယ်”
“လောင်ဖေးမှာ အရင်က ဇနီးမရှိခဲ့လို့သာ သူ အခြေအနေကို မသိခဲ့တာ။ အခု မင်းကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရင် အဲ့ဒီအမျိုးသမီးတွေက လောင်ဖေး အကြောင်း ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိမှာ သေချာတယ်”
လုနန် - “…”
သူမသည် မျက်ဖြူလှန်လိုက်ပြီး အစ်မချင်၏ စိတ်ဖိစီးမှုအချို့ကို သက်သာစေရန် သမင်သွေးအချို့ ပေးနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ ဖေးကျီအန်းရဲ့ ရဲဘော်ဟောင်းက သူ့ကို သမင်သွေးခြောက်တွေ အများကြီးပေးထားတယ်။ ကျွန်မ နည်းနည်းလောက် နောက်မှပေးလိုက်မယ်လေ”
အစ်မချင်က ငြင်းလိုက်သည်။ “ဪ၊ ဒါက သမင်သွေးလား။ ငါကတော့ တိုင်းရင်းဆေးနည်းတစ်ခုခု ထင်နေတာ။ သမင်သွေးက တကယ်ကောင်းတဲ့အရာပဲ။ မင်း လောင်ဖေး အတွက်ပဲ သိမ်းထားသင့်တယ်”
လုနန်က အခိုင်အမာဆိုသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မ။ အိမ်မှာ အများကြီးရှိတယ်။ မကုန်သွားစေရဘူးလို့ ကျွန်မအာမခံတယ်”
အစ်မချင်သည် တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ် ငြင်းဆိုခဲ့သော်လည်း လုနန် တကယ်ပေးချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သဘောတူလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ လောင်ကျန်းကိုလည်း သမင်သွေး မြည်းစမ်းခိုင်းကြည့်ရအောင်”
လုနန်သည် အစ်မချင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အိမ် ပြန်လာခဲ့သည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ယွမ်ယွိဖန်၊ ယဲ့ဟွေဟွေ့တို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ထိုသားအမိသည် လှပစွာဝတ်စားထားပြီး သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။
ယဲ့ဟွေဟွေ့က ပြောသည်။ “ဒီကို ပြန်မလာနဲ့တော့။ ငါတို့ နင့်ကို မကြိုဆိုဘူး”
ယွမ်ယွိဖန်သည် သူမ သမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“နင် အစ်မကို ဘာလို့ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာလဲ။ ယွဲ့ရှန်းမှာလည်း သူ့အခက်အခဲနဲ့သူရှိတာပဲ။ သူက နင့်အဖေရဲ့ အထောက်အပံ့ကို လာတောင်းတဲ့အခါ ငါတို့က သူ့ကို နားလည်ပေးသင့်တယ်”
သူမ၏ လေသံသည် အလွန်ပင် ခနဲ့တဲ့တဲ့နိုင်လှသည်။
ယဲ့ယွဲ့ရှန်းသည် အနိုင်ကျင့်ခံရမည့်သူမျိုးမဟုတ်ပေ။
သူမ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ယဲ့မိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါ ဒီနေ့ ယဲ့ချွမ်ကို လာရှာတာမဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အတွေးမမှားကြပါနဲ့။ နောင်မှာ ငါတို့ သူစိမ်းတွေလိုပဲ နေကြရအောင်။ ပြီးတော့ ယဲ့ချွမ်ကိုလည်း ငါ့ကို ထပ်မရှာဖို့ ပြောလိုက်”
လုနန်သည် ကြားဝင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ခွေးဖြူလေးကို လက်မောင်းထဲတွင် ပိုက်ထားပြီး ထိုသုံးယောက်ကို ကျော်ဖြတ်သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
သို့သော် မျက်စိလျှင်သော ယဲ့ဟွေဟွေ့သည် သူမကို မြင်သွားသည်။ လုနန် ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ယဲ့ဟွေဟွေ့က အော်လိုက်သည်။
“အရှက်မရှိတဲ့ မြေခွေးမ!”
လုနန် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ထပ်ပြောကြည့်စမ်း”
“မြေခွေးမ! မြေခွေးမ! ငါပြောရဲတယ်!”
ယဲ့ဟွေဟွေ့သည် လည်ဆန့်ပြီး လုနန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။
ဖြောင်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လုနန်သည် ယဲ့ဟွေဟွေ့၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။
ယဲ့ဟွေဟွေ့သည် လုနန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အား! နင် ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ဟုတ်လား!?”
“ငါ ရိုက်ရဲတယ်လေ! ခုနကပဲ နင့်ကို ငါ ရိုက်လိုက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလဲ။ အဲ့ဒါ မလုံလောက်သေးဘူးထင်ရင် ဒီကိုလာပြီး မျက်နှာထိုးပေးလေ။ နင် အဲ့လိုလုပ်ရဲရင် ငါလည်း ထပ်ရိုက်ရဲတယ်” လုနန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အား!! မေမေ၊ သူက သမီးကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်။ သူက…”
ယဲ့ဟွေဟွေ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမ၏ အဖေတူ အမေကွဲ အစ်မရှေ့တွင် ပါးရိုက်ခံရခြင်းက သူမကို အရှက်ရစေသည်။ သူမသည် လက်တုံ့ပြန်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း!” ယဲ့ဟွေဟွေ့၏ မိခင် ယွမ်ယွိဖန်သည် လုနန်ကို သတိထားကြည့်ရင်း ကြားဝင်လိုက်သည်။ “မြန်မြန် အဒေါ် လုကို တောင်းပန်လိုက်”
မကြာသေးမီရက်များအတွင်း ရပ်ကွက်ထဲမှ လူတိုင်းသည် ရှန့် မိသားစုနှင့် ရှန့်ယီမေ့တို့၏ အဖြစ်အပျက်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ယွမ်ယွိဖန်သည်လည်း အထူး သတိပြုမိနေသည်။
အရာအားလုံးသည် ဖေးမင်ရှ၏ သဘောထားက တစ်ညတည်းနှင့် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားချိန်မှ စတင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ယခုအခါ ရှန့်ယီမေ့ အကြောင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုလျက်နှင့် မုန်းတီးမှုများဖြင့်သာ ပြောဆိုနေတော့သည်။
သူမက သူတို့ကို “ဖေးကျီအန်းနှင့် ရှန့်ယီမေ့” ကိစ္စသည် ရှန့်ယီမေ့၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်ဖြစ်ပြီး သူမအစ်ကိုသည် အစမှအဆုံး ဘာမှမသိခဲ့ကြောင်းနှင့် သူတို့အားလုံး ရှန့်ယီမေ့၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်စားခံခဲ့ရပြီးနောက် ဖေးမင်ရှမှလွဲ၍ အားလုံးသည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို အနည်းငယ် သဘောပေါက်နေကြသော်လည်း သူမကမူ အမှောင်ထဲတွင် ကျန်နေခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူမ လုပ်နိုင်သောအရာ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။ ရှန့်ယီမေ့သည် ကောင်းမွန်သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး အောင်မြင်သော အစ်ကိုတစ်ယောက်က သူမကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ရှန့်ယီမေ့သည် နောက်ထပ်ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအထိ မောက်မာနိုင်သေးပြီး သူတို့ကမူ သည်းခံရဦးမည်ဖြစ်သည်။
ယွမ်ယွိဖန်သည် ဖေးမင်ရှ ဤမျှ ဒေါသထွက်နေသည်ကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ဘဲ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖေးမင်ရှသည် အသိဉာဏ်အနည်းငယ် ရှိကြောင်း ပြသခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ရှန့် မိသားစု ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ယွမ်ယွိဖန်သည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း ရှန့် မိသားစု ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ရှန့်ယီမေ့ ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဖေးမင်ရှ နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်းကိုတော့ သိသည်။
ရှန့် မိသားစု၏ အခြေအနေသည် လုနန်နှင့် ဘာမှမဆိုင်ဟု သူမ တစ်စက်ကလေးမျှ မယုံကြည်ပေ။ ဤအမျိုးသမီးသည် မရိုးရှင်းပေ။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ဖေးကျီအန်းကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး မောက်မာသော ရှန့်ယီမေ့ကို ဖြုတ်ချကာ သူမ နှလုံးသားထဲမှ “ဖေးကျီအန်း၏ ဇနီးဟောင်း” ဟူသော ဆူးကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူမသာ လုနန်၏ နေရာတွင် ရှိခဲ့ပါက လုနန်ထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မည်ဟု ယွမ်ယွိဖန် မပြောနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်စရာကောင်းပြီး လေးစားဖွယ်ဖြစ်ကာ သူမသည် လုနန်ကို စော်ကားရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။
ယွမ်ယွိဖန်၏ မိသားစုသည် ရှန့်ယီမေ့နှင့် ဖေးမင်ရှတို့လောက် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းမရှိသော်လည်း သူမသည် “ရွှေပန်းသုံးပွင့်” ထဲမှ တစ်ယောက်အဖြစ် သူတို့နှင့်အတူ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အခြေအနေကို အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကို အားကိုးပြီး သူမ အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု သိသောသူများကိုသာ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမတွင် တုံးအသော သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်ကို သူမ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။
“သမီးက တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ!?”
ယဲ့ဟွေဟွေ့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ယွမ်ယွိဖန်၏ အလိုလိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဖေးကျန့်၏ လက်ထဲတွင်သာ နာကျင်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး ပါးရိုက်ခံရဖို့ အသာထား၊ မည်သူမျှ သူမကို လက်ဖျားဖြင့်ပင် မထိရဲခဲ့ချေ။
ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သူမမိခင်၏ သတိပေးစကားကို နားမလည်ခဲ့ဘဲ ယွမ်ယွိဖန်က သူမဘက်မှ မရပ်တည်ဟု ထင်နေသည်။ သူမသည် အလွန်နစ်နာသည်ဟု ခံစားရပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သမီး တောင်းပန်မှာမဟုတ်ဘူး! မေမေ၊ မေမေ တိတ်တိတ်လေး ပြောတာတွေကို သမီးကြားတယ်။ သူမက အန်တီ ရှန့်ကို အရမ်းဆိုးဝါးအောင် ဒုက္ခပေးခဲ့တာ။ သူမက… လူယုတ်မာမ! သူက သမီးကို ရိုက်တယ်၊ မေမေက သမီးကို တောင်းပန်ခိုင်းနေတုန်းပဲလား။ မေမေက တကယ်ပဲ သမီးရဲ့အမေ ဟုတ်ရဲ့လား”
သူမသည် လုနန်၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို “မြေခွေးမ” ဟု ထပ်မခေါ်ရဲတော့ပေ။
ယွမ်ယွိဖန် - “…” ငါက နင့်ရဲ့အမေအရင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း နင့်ကို သေအောင် ရိုက်သတ်ချင်နေတာ။