အခန်း (၈၃)

အန်တီဝူသည် အချက်အလက်အားလုံးကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖေးကျန့်ထက်ပင် သိတာနည်းပါးခဲ့သည်။ သူမ၏ လုမော့ရှင်းအပေါ် အထင်အမြင်မှာ လီမိသားစု နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ မပြောင်းရွှေ့မီက အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ လီ မိသားစု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လုမော့ရှင်းသည် လီဥယျာဥ်ရှိ အန်တီဝူဆီသို့ မည်သည့်အခါမျှ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် “လုနန်” သည် ထိုအချိန်က သူမနှင့် မရင်းနှီးခဲ့ပေ။ သူမသည် လုနန်ကို မီးတွင်းထဲမှ စောင့်ရှောက်ရန် သွားရောက်ခဲ့စဉ်က “လုနန်” သည် လုမော့ရှင်းက သူ့ညီမကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ရောင်းစားခဲ့သည့်အချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ မဖော်ပြခဲ့ပေ။ အချိန်ခရီးသွား၍ ပြန်လာသော လုနန်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသော လု မိသားစုနှင့် မပတ်သက်လိုခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖေးကျီအန်းနှင့် လက်ထပ်ရသည့်အကြောင်းရင်းကို ပြောပြသည့်အခါ လု မိသားစုနှင့် ကု မိသားစုတို့က ပင်စင်လစာအတွက် ရန်ဖြစ်နေကြသည်ကိုသာ ဖော်ပြခဲ့ပြီး အခြားအရာများကို အကျယ်တဝင့်မပြောဘဲ ကျော်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ အန်တီဝူသည် လုမော့ရှင်းနှင့် သူ၏ဇနီးသည်တို့ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာများကို သိရှိခဲ့ပါက သူမ သူတို့ကို အစောကြီးကတည်းက ကန်ထုတ်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

သူမသည် အရာအားလုံးကို မသိသော်လည်း အန်တီဝူ သည် လိမ္မာပါးနပ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖေးကျန့်နှင့် လုနန်တို့၏ သဘောထားများကြားမှ ထူးဆန်းသောလေထုကို လျင်မြန်စွာသတိပြုမိခဲ့သည်။ သူမက လုမော့ရှင်း၏မိသားစုကို ညစာစားဖို့ ဖိတ်ကြားရန် အကြံပြုသောအခါ လုနန်သည် သူမအား တမင်တကာ လမ်းလွှဲခဲ့သည်။

အန်တီဝူသည် ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီး ဖေးကျန့် အား ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အပြင်ထွက်တဲ့အခါ နန်နန်ကို စောင့်ကြည့်ထားဦး။ ငါမသိတဲ့ဟာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”

ဖေးကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲ၌ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်သည်။ သူသည် ရေနွေးတစ်အိုးကို ကျိုချက်ကာ ရေနွေးဘူးထဲသို့ထည့်ပြီး ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဒီမှာ၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ကြပါ။”

ဖေးကျန့်သည် လုနန်က သူတစ်ပါးကိုလှည့်စားသည့်အခါ ပြုံးလေ့ရှိသော ကောက်ကျစ်သည့်အပြုံးကို မသိစိတ်ဖြင့် တုပလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စီကို ကိုယ်တိုင်ထည့်ပေးခဲ့သည်။ လုမော့ရှင်းသည် ဖေးကျန့်၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ရန် ခွက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။

“အား၊ ပူလိုက်တာ!”

သူသည် လက်ဖက်ရည်အများစုကို ဖိတ်စင်သွားစေပြီး ပါးစပ်ကိုအပူလောင်ကာ ရှူးရှူးဟု အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ ဖေးကျန့်သည် သူ့ခွက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

“အိုး၊ လက်ဖက်ရည်က အဲ့လောက်တောင် ပူလို့လား။”

“နည်းနည်းပူတယ်။”

လုမော့ရှင်း အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်ရသည်။ သူသည် ဒီသခင်လေးက သူ့ကို တမင်တကာ စနောက်နေသည်ဟု သံသယဝင်နေသည်။

လက်ဖက်ရည်မှ ရေနွေးငွေ့များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူတို့ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်တော့မည်အပြုတွင် ဖေးကျန့်သည် ရေနွေးပူပူကို အမြဲထပ်ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ဤအချက်က ဖေးကျန့်သည် သူတို့မိသားစုကို အမှန်တကယ် စနောက်နေသည်ဟူသော လုမော့ရှင်း၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

လုမော့ရှင်းသည် သူ၏ညီမ လုနန်အား ဖေးကျန့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဤပြဿနာထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့သည်ဟု အပြစ်တင်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက ဖေးကျန့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားစဉ် စုန့်တာ့လန်သည် ဖေးကျန့်က လုနန်ကို မည်သို့ ဂုဏ်ပုဒ်မပါဘဲ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည့်အကြောင်းအား ရှင်းပြခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လုနန်သည် ဖေး အိမ်တော်တွင် အလွန်နိမ့်ကျသော အဆင့်အတန်းရှိကြောင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ လင်ပါသားက အသိအမှတ်မပြုကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

လုနန်သည် အိပ်ခန်းထဲတွင် စုစုပေါင်းကုန်ကျစရိတ်များကို တွက်ချက်ပြီးနောက် အကြွေးစာချုပ်ကို ကိုင်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် နှစ်များတစ်လျှောက် လုမော့ရှင်းနှင့် သူ့ဇနီးသည်တို့က သူမဆီမှ ယွမ်ငွေ ငါးရာ့ငါးဆယ်ကျော်ကို ဂုတ်သွေးစုတ် သွားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး သူမ အစောပိုင်း ခန့်မှန်းခဲ့သော သုံးရာထက် များစွာပိုများနေခဲ့သည်။

"လုနန်" သည် သူမ မိသားစုထံသို့ ကောင်းမွန်သောအစားအစာများနှင့် အဖျော်ယမကာများဖြင့် ပြန်လာတိုင်း အရာအားလုံးသည် သူတို့ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်ကို ထည့်မတွက်ရသေးချေ။ စုန့်တာ့လန်သည်လည်း လုနန်၏အိမ်သို့ မကြာခဏပြေးလာပြီး ထေ့ငေါ့သောစကားများပြောတတ်ကာ "လုနန်" သည် သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အခါ သူမအား လက်မှတ်များနှင့် အသားများကိုပေး၍ မောင်းထုတ်ရသည်။

သူတို့ကို ကျွေးလေလေ၊ သူတို့က ပို၍လိုချင်လေလေဖြစ်သည်။ လုမော့ရှင်းနှင့် စုန့်တာ့လန်တို့သည် လောဘကို မရပ်တန့်နိုင်သောသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ "လုနန်" သည် သူတို့၏ စားချင်စိတ်ကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ယခု လုနန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လုမိသားစုကို လပေါင်းများစွာ လျစ်လျူရှုခဲ့သောကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်ကာ သူမတံခါးကို လာခေါက်ခဲ့ကြသည်။

သူမ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသဖြင့် လုနန်သည် သူမတို့တစ်ချိန်က သိခဲ့သော "လုနန်" မဟုတ်တော့ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရမည်ကို စိုးရိမ်သည့် လက္ခဏာမပြခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမသာဖြစ်ပြီး မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ကို မကြောက်ပေ။

အမှန်မှာ သူမ၏ ပြောင်းလဲမှုများသည် ထင်ရှားလုံလောက်မှု မရှိမည်ကိုနှင့် သူမ၏ သဘောထားသည် လုမော့ရှင်းနှင့် သူ့ဇနီးကို ယုံကြည်စေလောက်အောင် မပြင်းထန်မည်ကိုသာ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ နာကျင်ခံစားရခြင်း၏ အရသာကို သူတို့အား သိစေချင်သည်။ သူတို့မနာကျင်လျှင် သူတို့ သင်ခန်းစာရမည်မဟုတ်ပေ။

အောက်ထပ်သို့ရောက်သည်နှင့် လုနန်သည် တန်ခိုးကြီးသော ဧကရီတစ်ပါးကဲ့သို့ ဝံ့ကြွားသော ဟန်ပန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ယောက်ထိုင် လက်တင်ကုလားထိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်ကာ လုမော့ရှင်းနှင့် သူ့ဇနီးကို ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အထက်စီးမှ ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ။ အခုပြောလို့ရပြီလား။”

ဖေးကျန့် - “..” သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူ့မိထွေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒရာမာခင်းတတ်လှသည်။

လုမော့ရှင်းသည် လုနန်သည် တစ်ချိန်ကကဲ့သို့ အားနည်းပြီး အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်သူ မဟုတ်တော့သည်ကို ခေတ္တမျှမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ သူ ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်သွားကာ ဖေးကျန့်က သူ့ကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်သည်မှာ သူက တကယ့်သခင်လေးဖြစ်သောကြောင့် အဆင်ပြေသည်ဟု တွေးလိုက်သော်လည်း လုနန်သည် သူ့ကို ထိုသို့စကားပြောရန် သူမက မည်သူနည်း။

စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူ့ဒေါသကို ဖိနှိပ်ကာ သူ့ဇနီးနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်သည်။

မူလက မဲမှောင်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော စုန့်တာ့လန် သည် သူမခင်ပွန်း၏ အချက်ပြမှုကိုရသည်နှင့် ချက်ချင်း မြှောက်ပင့်သော မျက်နှာအမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက မြင်သူ နေမကောင်းဖြစ်စေလောက်အောင် ချိုသာသောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ညီမလေး၊ အခြေအနေက ဒီလိုပါ။ ညီမလေးရဲ့အစ်ကိုက စက်ရုံရဲ့သမဂ္ဂမှာ အလုပ်လုပ်တာ ညီမလေးသိတယ်ဟုတ်။ ဒီနေ့ ဒါရိုက်တာဟောင်းက အငြိမ်းစားယူသွားပြီ၊ ညီမလေးရဲ့အစ်ကိုက အဲ့ဒီရာထူးကို ဆက်ခံရဖို့ အလားအလာ တော်တော်များတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ရှိပြီး သူ့မိသားစုက အဆက်အသွယ်တွေရှိတယ်။ သူတို့ကို အနိုင်ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

“ညီမလေးရဲ့အစ်ကိုနဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တော့ ငါတို့မှာလည်း အဆက်အသွယ်တွေ မရှိတာမှ မဟုတ်တာပဲ။ မတ်လေးရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက အဲ့ဒီပြိုင်ဘက်ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေထက် အများကြီးပိုအားကောင်းတယ်။ သူတစ်ခွန်းပြောလိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူက နားမထောင်ဘဲနေမလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖေးကျန့်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့ဖခင် ဖေးကျီအန်းကို ချီးကျူးကာ ဖေးကျန့်ကိုပါ သွယ်ဝိုက်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ဒါသည် သားအဖနှစ်ဦးလုံးကို မြှောက်ပင့်ရန် သိမ်မွေ့သောကြိုးပမ်းမှုဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သြဇာအာဏာဖြင့် မျက်နှာသာရကာ အကျိုးအမြတ်အချို့ရရှိရန် မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။

မြှောက်ပင့်ပြောဆိုမှုများမှာ ပေါများပြီး အလွယ်တကူရနိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့မမြင်ရပြီးနောက် လုမော့ရှင်းသည် လုနန်၏ ဝေးကွာသော မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ မာနကြီးသော အစ်ကိုကြီး၏ ပုံရိပ်ကို ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုပုံရိပ်သည် လုမော့ရှင်းတစ်‌ယောက် သူ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် သူ့ငယ်ချစ်ဦးကို စွန့်ပစ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လုနန်သည် သူမ့လက်များကို ဆတ်ခနဲခါလိုက်ကာ ခေတ္တမျှစဉ်းစားဟန်ဆောင်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကူညီစေချင်ရင် သဘောထားလေးတော့ ပြရမှာပေါ့။”

“ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

လုနန် တိုက်ရိုက်ငြင်းဆိုခြင်းမရှိသည်ကို ကြားသောအခါ လုမော့ရှင်းက သူ့ရှက်ရွံ့မှုကို လျစ်လျူရှုကာ အမြန် မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မဆိုလိုတာက မောင်နှမတွေအနေနဲ့ စာရင်းတွေ ရှင်းဖို့လိုတယ်။ ကျွန်မက ဘာလို့ရှင်တို့ကို ကူညီရမှာလဲ။”

လုမော့ရှင်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် လုနန်၏ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာနှင့် လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အတန်ကြာရပ်တန့်ပြီးနောက် သူသည် သူမကို သံသယဖြင့် စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူမဘေးရှိ ဖေးကျန့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ယောက်ဖက နင့်စကားကို နားထောင်မှာလား။”

လုနန် သူ့ကို ငတုံးတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ကျွန်မစကားကို နားထောင်ထောင်၊ မနားထောင်ထောင် ရှင့်အနေနဲ့ ဖေးကျီအန်းဆီရောက်ဖို့ ကျွန်မရဲ့အဆက်အသွယ်တွေကို အားကိုးရလိမ့်မယ်။ အခု ကျွန်မက ရှင့်ကို ကန်ထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ရှင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေးမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။”

လုမော့ရှင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ “နင်!”

“ဘာလိုချင်တာလဲ။”

“အဲ့လို အစောကြီးကတည်းက ပြောလိုက်ရင် ကောင်းသားပဲ။” လုနန်သည် ဘုရင့်ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါးကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မက အများကြီးမလိုချင်ပါဘူး၊ သုံးခုပဲ။ ပထမတစ်ခုက အမေယူသွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပဲနီစေ့ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပဲ။ သူက ရှင့်ကို ပေးထားမှာ သေချာတယ်။”

လုနန်သည် ပထမဆုံးပစ္စည်းကိုပြောသည်နှင့် စုန့်တာ့လန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း မဲမှောင်သွားသည်။ လုနန် ပြောသည်မှာမှန်ပေသည်၊ ပဲနီစေ့ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် အမှန်တကယ်ပင် စုန့်တာ့လန်၏ လက်ထဲတွင်ရှိနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ သားဦး လုဝမ်ချန်းကို မွေးဖွားစဉ်က ထိုဆွဲကြိုးကိုရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က စုန့်တာ့လန်သည် အမေလုထံတွင် တန်ဖိုးရှိသောပစ္စည်းများရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်များတစ်လျှောက် အမေလုသည် ငွေနှင့်လဲလှယ်နိုင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်မပေးခဲ့ပေ။

စိတ်ထဲတွင် စုန့်တာ့လန်သည် ဆွဲသီးကို ပြန်မပေးချင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ထိုဆွဲကြိုးကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအဖြစ် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတ်မှတ်ထားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဒုတိယသားကို လက်ဆင့်ကမ်းရန် လုချင်ထံမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ခိုးယူရန်ပင် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ယခု လုနန်က ပဲနီစေ့ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပြန်တောင်းသောအခါ သူမယောက်ျား၏ မျက်နှာသည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်သွားပြီး စုန့်တာ့လန်သည်လည်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နှစ်ဦးလုံးက မလိုလားကြောင်းမြင်သောအခါ လုနန် သည် မီးလောင်ရာလေပင့်လုပ်ကာ မကောင်းကြံသောလေသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

“ရှင့်တို့ ကျွန်မပစ္စည်းတွေကို ပြန်ပေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ရှင့်တို့ရဲ့တာဝန်ကို မပြီးမြောက်ရုံတင်မကဘဲ အခြေအနေဆိုးနဲ့ပါ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။”

လုမော့ရှင်း မှင်တက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏အပြစ်ကင်းစင်သောညီမရော ဟုတ်ပါရဲ့လား။ သူမ မှတ်ဉာဏ်မဆုံးရှုံးမီကပင် သူ့ညီမသည် အလွန်ဆုံးမှာ အနည်းငယ်ဆိုးပြီး မာနကြီးကာ အလွန်အပြစ်ကင်းစင်ခဲ့သည်။ သူမ မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးပြီးနောက် ယုန်ဖြူလေးလို ညီမလေးဖြစ်လာသည်ကို ထည့်မပြောသင့်ပေ။

ဖေး မိသားစုတွင် ရက်အနည်းငယ်နေရုံဖြင့် သူမသည် လက်ဆောင်များ စုဆောင်းရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖေး မိသားစုသည် ဤသို့လည်ပတ်ပုံရသည်။ ဤအချက်ကို သိရှိပြီးနောက် လုမော့ရှင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူအကြောက်ဆုံးမှာ ဖေး မိသားစုသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်နေမှာဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ ယနေ့လာရောက်ခြင်းသည်လည်း အချည်းအနှီး ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

အထင်လွဲမှုမှာ ကြီးမားလှသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

လုနန်သည် အင်တာနက် စွဲလမ်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ဇာတ်ကောင်ကို ကောင်းစွာသရုပ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ အင်တာနက်စွဲလမ်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်မှုများမှာ အဆုံးမရှိပေ။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ ကတိပေးတယ်၊ ကျန်တဲ့နှစ်ခုက ဘာတွေလဲ။”

လုမော့ရှင်းသည် သူ့အသားကို မလိုလားစွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မူလထဲက သူမ ပိုင်ဆိုင်သောအရာဖြစ်သည်၊ သူသည် ထိုသို့ပြုမူခြင်းဖြင့် မည်သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားနေသနည်း။

လုနန် အေးစက်စွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒုတိယအချက်က ရှင့်မိသားစုက ကျွန်မကို အကြွေးတင်နေတဲ့ ပိုက်ဆံပဲ။ အရင်က ကျွန်မတို့ ခရိုင်ရုံးကိုသွားပြီး အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်ယူခဲ့ကြတယ်။ ငါးနှစ်အတွင်း အိမ်ငှားခ ပြန်မပေးရင် ရှင့်အိမ်က ကျွန်မပိုင်ဖြစ်သွားမယ်။ အခုဆို ရှစ်နှစ်ရှိပြီ၊ ပိုက်ဆံရော ဘယ်မှာလဲ။”

“တတိယအချက်ကတော့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် ရှင်တို့က ကျွန်မဆီက ယွမ်ငွေ ငါးရာ့ငါးဆယ်ကျော် ချေးသွားတယ်။ ကျွန်မ အပိုမလိုချင်ဘူး၊ ငါးရာ့ငါးဆယ်ယွမ်ပဲ ပြန်ပေး။”

လုမော့ရှင်းသည် သူ့နဖူးမှ မရှိသောချွေးများကို သုတ်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်သည်။ “ဆွဲသီးနဲ့ ယွမ်ငါးရာကိုတော့ ပေးလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်အတွက် ပိုက်ဆံကတော့…”

လုနန် ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အိမ်ကိုပဲ အပေါင်ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးလိုက်။”

လုမော့ရှင်းမှာမူ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ငါ ဒါရိုက်တာဖြစ်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ပြန်ဆပ်လို့ရမလား။”

လုမော့ရှင်းသည် လုနန်အား သူသည် လက်ရှိရာထူးတွင် ငွေများများ မရှာနိုင်ကြောင်းနှင့် အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် သူဒါရိုက်တာဖြစ်ပြီးနောက် ပိုရှာဖွေပြီး သူမအားပြန်ဆပ်နိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြောလိုက်သည်။

လုနန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုသူက အလွဲသုံးစားလုပ်ရန် သို့မဟုတ် လာဘ်စားရန် ကြံစည်နေသည်လား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူသည် ထိုသို့လုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေနိုင်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် လုမော့ရှင်းကို မစုံစမ်း မစစ်ဆေးပါက သူ သူမကို လှည့်စားခဲ့သောနှစ်များအတွက် သူမကိုယ်သူမ အားနာမိလိမ့်မည်။

လုနန်သည် သူမစိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုရှိသော်လည်း နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။

“မရဘူး၊ မြစ်ကူးပြီး တံတားကိုမီးရှို့မလား ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ သက်တမ်းတိုးပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ မနက်ဖြန်အရောက် ပိုက်ဆံနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။”

လုနန်သည် ပိုဖိအားပေးကာ သူမ၏ သဘောထားမှာ ရဲတင်းပြီး အာဏာရှင်ဆန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အလျှော့ပေး ညှိနှိုင်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။ သူမပေးပို့နေသည့် သတင်းစကားမှာ ရှင်းလင်းသည်- လုမော့ရှင်းသည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ပြန်ပေးရမည်။ သူသည် သူမတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း လုပ်မည်၊ မလုပ်မည်မှာ အခြားကိစ္စဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ပစ္စည်းများကို ပြန်မပေးပါက အကျိုးဆက်များကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဖိအားပေးမှုအပိုင်းတွင် လုနန်သည် သူမ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ကောင်းစွာသရုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖေးကျန့်အား လက်မထောင်ပြချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်အောင်ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လုမော့ရှင်းသည် သူ့မကျေနပ်မှုကို ချုပ်တည်းကာ သူတို့၏မိခင်ကို အသုံးပြု၍ လုနန်အား ဖိအားပေးရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ငါက နင့်ရဲ့အစ်ကိုနော်! နှစ်သစ်ကူးမှာ အိမ်ပြန်ပြီး အမေ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား။ နင် ငါ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့တယ်ဆိုတာ သူသိသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်!”

လုနန် မထီမဲ့မြင်ပြုသောမျက်လုံးများဖြင့် လှန်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရှင်က သုံးနှစ်သားလေးလား။ အမေ့ကိုသုံးပြီး ကျွန်မကို ဖိအားပေးနေတုန်းပဲလား။ စိတ်မပူနဲ့၊ ကျွန်မပြန်မလာဘူး။”

လုနန်၏ ဖေဖေလုနှင် မေမေလုတို့အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များသည် သူတို့၏ နေ့စဉ်မျက်နှာလိုက်မှုများကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာထဲက မှေးမှိန်သွားပြီဖြစ်သည်သည်။ သူမသည် ခေတ်သစ်သို့ အချိန်ခရီးသွားပြီးနောက် အတိတ်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး မကျေနပ်မှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မကျန်ရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ လုမော့ရှင်းသည်သာ ယနေ့ သူမဆီသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမရှိပါက သူမ ဤမိသားစုကို မေ့လျော့သွားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

“နင်က လူစကားပြောနေတာလား။” လုမော့ရှင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ လုနန်၏ စကားများသည် သူမသည် မိဘများနှင့် ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်လိုသည်ဟု ဆိုလိုနေသည်။ အကယ်၍ လုနန်သည် လု မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်လိုက်ပါက သူ့အစ်ကိုဖြစ်သူက မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိမည်နည်း။

“အကြီးအကဲဖေးရော နင်က ဆွေမျိုးကိုမေ့တဲ့၊ မိဘကို စက္ကန့်မဆိုင်းဘဲ စွန့်ပစ်နိုင်တဲ့ နှလုံးသားမရှိတဲ့ မြေခွေးမဆိုတာ သိရဲ့လား။” လုမော့ရှင်း အံကြိတ်ကာ ဖေးကျန့်ကို ကြည့်ပြီး လုနန်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ဖေးကျန့်သည် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး သူသည် ထိုအပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း ပြလိုက်သည်။