ရဲရှင်းဟွေ့- ဒါတွေငါ့ဟာ....

အခြားသူများ ဆေးပင်များရှာဖွေရန် ထွက်သွားကြသောအခါတွင် ရဲရှင်းဟွေ့၊ ရဲရှင်းချန်နှင့် စွတ်ဖားလှည်းခွေးနှစ်ကောင်ဖြစ်သော ရှောင်စ နှင့် ရှောင်စစ် တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရဲရှင်းချန်မှာ နေရာမှမခွာဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က သံသယဖြင့် “ဟေး... အစ်ကို... မင်း ဘာကိုထပ်ကြည့်နေတာလဲ...” ဟုမေးလိုက်၏။

ရဲရှင်းချန်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ၏လက်ကိုဆန့်တန်းကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ညင်သာစွာ တို့ထိလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသောမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ စာအုပ်မှာ ကြေမွမသွားဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခြင်းခံလိုက်ရသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက စာအုပ်ကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်သည် ထိုစာအုပ်ကို သူ၏လက်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဆောင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

“မင်းထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... အစ်ကို...။ ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ...”

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏အစ်ကိုကြီးကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာချိုသွေးလိုက်၏။ မျက်နှာချိုသွေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရဲရှင်းချန်က ရဲရှင်းဟွေ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်ရှိစာအုပ်များပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။

တူညီသောအရာပင် ထပ်မံဖြစ်ပွားခဲ့၏။ ရဲရှင်းဟွေ့၏လက်က စာအုပ်ကိုထိသောအခါ စာအုပ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပလာပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် စာအုပ်ကို သူ၏လက်ထဲတွင် အောင်မြင်စွာ ကိုင်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ပို၍ပင်စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြစ်လာပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို တွေးတောမိသည်။

“ဒါက ဓာတ်တိုးတာမဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့... ဒါက ကန့်သတ်မှုတစ်မျိုးပဲ...။ အချို့သောလူတွေက ဒီစာအုပ်တွေကိုထိမှသာ စာအုပ်တွေက ပြာအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲသွားမှာ...”

ရဲရှင်းချန်က ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လက်ကို အခြားတစ်ဖက်ရှိလက်နက်စင်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်၏။

လက်နက်စင်မှ လက်နက်အများအပြား ပျောက်ဆုံးနေလေပြီ။ ထိုလက်နက်များအားလုံးမှာ ယခင်အုတ်ဂူတူးဖော်သူများနှင့် ခုလေးတင်ကလူများ၏ တို့ထိခြင်းကိုခံရပြီးနောက် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အများအပြား ပျောက်ဆုံးနေသော်ငြားလည်း ထူးခြားဆန်းကြယ်ဟန်တူသော လက်နက်အနည်းငယ် ရှိနေသေး၏။

ရဲရှင်းချန်၏လက်က လက်နက်ကိုထိပြီးနောက်တွင် လက်နက်မှာ စာအုပ်ကဲ့သို့ပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် သူသည် ၎င်းကို သူ၏လက်ထဲတွင် ချောမွေ့စွာ ကိုင်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် ရှိနေသမျှအရာအားလုံးကို စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ လိုက်လံတို့ထိလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့အားလုံးကို တောင်တန်းနှင့်မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

“ငါတို့ ဒီအရာတွေကို နောက်မှလေ့လာမယ်...။ ဆေးပင်တွေကိုလည်း သွားလုကြရအောင်...”

အမှန်တကယ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့သည် ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများနှင့်ပတ်သက်၍ အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေပြီးသားဖြစ်၏။ ပထမတစ်ခုမှာ ကျားနှစ်ကောင်သည် နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကမှ လာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာ သူနှင့်သူ၏အစ်ကိုသာ ထိုပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။ ရဲရှင်းဟွေ့ ခန့်မှန်းသည်မှာ အချို့သောသွေးမျိုးနွယ်ရှိသူများသာ ထိုအရာများကို တို့ထိနိုင်သည်ဟူ၍ပင်။ အကယ်၍ အချို့သောသွေးမျိုးနွယ်မရှိသော သတ္တဝါများက ၎င်းတို့ကိုတို့ထိပါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးခြင်းစနစ်မှာ အသက်ဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ရဲရှင်းဟွေ့ ခန့်မှန်းသည်မှာ ထိုဂူထဲမှအရာများမှာ သူတစ်ခါမှမတွေ့ဖူးခဲ့သော သူ၏အဘိုးအဘွားများနှင့် သက်ဆိုင်သင့်သည်ဟူ၍ပင်။ ၎င်းမှာ သူ၏အဘိုးအဘွားများနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူနှင့်သူ၏အစ်ကိုကြီးနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သင့်ပေသည်။ ၎င်းတို့နှင့်သက်ဆိုင်သည်ဖြစ်ရာ သူသည် ထိုလူများကို ၎င်းကိုလုယူခွင့် မည်သို့ပေးနိုင်မည်နည်း...။ သူတို့သာ ၎င်းကိုလုယူလိုပါက သူတို့သည် ၎င်းအတွက် ပေးဆပ်ရပေမည်။

...

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ရဲရှင်းချန်ကို ကျောက်ခန်းမနောက်ဘက်ရှိ ရေကန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံအနက်ရောင်ဝတ်ထားသောလူများမှာ ရှောင်ပုဖန်၏အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို စတင်ခူးဆွတ်နေကြလေပြီ။ သဘာဝကျစွာပင်... ပျိုမြစ်ခြင်းမြက်ပင်ကို ဦးစွာစုဆောင်းရပေမည်။ သူတို့၏စုဆောင်းခြင်းနည်းလမ်းမှာလည်း အလွန်ရိုးရှင်း၏။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လွယ်လွယ်ကူကူမလွတ်မြောက်နိုင်သော ကျောက်စိမ်းဘူးအချို့ကို ထုတ်ယူရန်စီစဉ်ထားပြီးနောက် ရေကန်အနီးမှမြေကြီးကို ကျောက်စိမ်းဘူးများထဲသို့ ထည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆေးပင်များကို ၎င်းတို့ထဲတွင် စိုက်ပျိုးပေမည်။ ထိုအချိန်တွင် ရေကန်ဘေးတွင် ကျောက်စိမ်းဘူးနှစ်ဘူး သို့မဟုတ် သုံးဘူးကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့၏။

“လူတိုင်း... ရပ်လိုက်ကြ...”

ရဲရှင်းဟွေ့သည် ရေကန်၏ဧရိယာသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက်အော်ပြောလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားကိုကြားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြ၏။

“လူတိုင်း ကိုင်ထားတာတွေကို ချထားလိုက်ကြ...။ ဒီအရာအားလုံးက ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ပိုင်တယ်...”

ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားများမှာ သဘာဝကျစွာပင် အများပြည်သူ၏ ဒေါသကို တိုက်ရိုက်နှိုးဆွလိုက်၏။

“ညီလေးရဲ... ဒါက လူမရှိတဲ့မြေပဲ...။ မင်းက ဆေးပင်တွေခူးဖို့လာရင်... ငါတို့က မင်းနဲ့ သဘာဝကျကျပဲ မျှပေးမှာပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒါတွေအားလုံးက မင်းပိုင်တယ်လို့ပြောတာကတော့ အရမ်းလွန်လွန်းတယ်...”

ဝမ်ပင်းနျဉ်မှာ ပထမဆုံးထရပ်ကာ စကားပြောသူပင်။

ထိုဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများမှာ ဝမ်ပင်းနျဉ်အတွက် အလွန်အရေးကြီးလေသည်။ သူမ၏အဘိုး၏ရောဂါကို ကုသနိုင်သော ပျိုမြစ်ခြင်းမြက်ပင်အပြင် အခြားဆေးပင်များသည်လည်း မိသားစု၏နောက်တစ်ဦးဦးခေါင်းဖြစ်လာရန် တိုက်ပွဲတွင် သူမ၏အကောင်းဆုံးညှိနှိုင်းမှုကတ်ပြားအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကယ်ဆေးဝါးများကို မည်သူက မလိုချင်ဘဲနေမည်နည်း...။

လူများမှာ အာဏာနှင့်ငွေကြေးရရှိသည်နှင့် သူတို့သည် ၎င်းကို ပိုမိုကြာရှည်သောကာလတစ်ခုအတွက် ပိုင်ဆိုင်လိုကြပေသည်။ ဝမ်ပင်းနျဉ်သာ ထိုဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို သင့်တော်စွာအသုံးပြုနိုင်ပါက သူမသည် သေချာပေါက် ဝမ်မိသားစု၏ နောက်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာနိုင်ပေမည်။

ဝမ်ပင်းနျဉ်၏စကားကိုကြားပြီးနောက် သူတို့ပတ်ပတ်လည်မှ ဝတ်စုံအနက်ရောင်ဝတ်ထားသော လူအများအပြားမှာ သူတို့၏ခါးမှပစ္စတိုများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။ ရိုင်ဖယ်ကိုင်ထားသောလူများမှာလည်း သူတို့၏သေနတ်များကို ရဲရှင်းချန်ထံသို့ ညွှန်ပြလိုက်ကြသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့မှ အသက်ကယ်ခြင်းခံခဲ့ရသော ရှောင်ပုဖန်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ ရှောင်ပုဖန်ကိုယ်တိုင်မှာ အတ္တကြီးသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ထိုဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏စကားများမှာ သူ၏အကျိုးစီးပွားများကိုလည်း ထိခိုက်ခဲ့၏။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ရဲရှင်းဟွေ့အတွက် ထရပ်ကာ စကားပြောမည်မဟုတ်ပေ၊ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကိုခုလေးတင်မှ ကယ်တင်ခဲ့သည့်တိုင်အောင်ပင်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ခွန်အားအတွက်မူကား... ဟားဟား...။ ထိုနေရာတွင် သေနတ်များစွာထောင်ထားသည်ဖြစ်ရာ သူသည် ကျားကြီးတစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်သူဖြစ်လျှင်ပင် ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း...။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ပုဖန်သည် သူထိုအချိန်က ရဲရှင်းဟွေ့ထံမှ ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ဖိအားကို တိုက်ရိုက်လျစ်လျူရှုလိုက်၏။ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုဆေးဝါးများမှာ အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသောကြောင့်ပင်။

...

ထိုအခိုက်တွင် ကြားနေပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သော ကူယွဲ့သည် ထရပ်လိုက်၏။

“သေနတ်ကိုချထားလိုက်...။ ခင်ဗျားတို့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေနတ်ကိုအသုံးပြုတဲ့အဆင့်ကို မရောက်နိုင်ပါဘူး...”

ကူယွဲ့၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ဝမ်ပင်းနျဉ်သည် သူမ၏မေးစေ့ကို ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် အခြားသူများ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း တို့ထိလိုက်၏။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထင်ရှားလေသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့သာ သူယခင်ကပြောခဲ့သောအရာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါက သူတို့သည် ၎င်းကိုမေ့ပစ်နိုင်ပေသည်။

“ညီအစ်ကိုရဲ... ခင်ဗျားလည်း မြင်ပြီးသားပဲ... အရေးယူဆောင်ရွက်တာက ခင်ဗျားအတွက် ဘာကောင်းကျိုးမှမရှိဘူး...”

ကူယွဲ့စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့သည် တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်လိုက်၏။

“မဟုတ်ဘူး...။ ငါသာ ဒါတွေငါ့ပိုင်တယ်လို့ပြောရင်... ဒါတွေက ငါ့ပိုင်တယ်...။ ပြီးတော့...”

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ထံသို့သေနတ်များညွှန်ပြရဲသောသူများကို အလဲထိုးတော့မည်အပြုတွင် ဆေးဥယျာဉ်၏အလယ်ရှိရေကန်တွင် သိမ်မွေ့သောပူဖောင်းများစွာ ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် ရေကန်ကဲ့သို့ထူသော ကြီးမားသောမြွေပွေးတစ်ကောင် ရေထဲမှခုန်ထွက်လာခဲ့၏။

ထိုကြီးမားသောမြွေပွေး၏အချင်းမှာ လေးမီတာမှငါးမီတာအထိရှိလေသည်။ အရှည်ကိုမူ တွက်ချက်၍မရပေ၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အများစုမှာ ရေအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အထူးဆန်းဆုံးအရာမှာ မြွေပွေး၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အဖုတစ်ခုရှိနေခြင်းပင်။ အဖုမှာ အလွန်ကြီးမား၏။ မကြာမီမှာပင် ထိုအဖုသည် ဦးချိုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကြီးထွားလာဖွယ်ရှိသည်။

ခုလေးတင်မှ ခုန်ထွက်လာသော ကြီးမားသောမြွေပွေးသည် ရိုင်ဖယ်ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝတ်စုံအနက်ရောင်ဝတ်လူများထဲမှတစ်ဦးကို ကိုက်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမိုးကောင်းကင်သို့ ပစ်တင်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သူ၏ပါးစပ်ကြီးကိုဖွင့်ကာ သူ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး မျိုချလိုက်သည်။

“လူသားတို့...။ မင်းတို့ ဒီကိုလာပြီး ငါအိပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်ရဲတယ်...။ ငါ့အပ်ချိန်ကို နှောင့်ယှက်ရုံတင်မကဘူး... မင်းတို့ ငါ့ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ခိုးရဲသေးတယ်...။ မင်းတို့က တကယ်ကို မောက်မာတာပဲ...”

ကြီးမားသောမြွေပွေးသည် လူစကားကို အလွန်ရူးသွပ်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

လူစကားပြောသော ထိုကြီးမားသောမြွေပွေးကိုမြင်သောအခါ မြင်ကွင်းမှလူတိုင်းမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နောက်ဆုတ်သွားကြပြီးနောက် မူလက ရဲညီအစ်ကိုများထံသို့ ညွှန်ပြထားသောသေနတ်များကို ကြီးမားသောမြွေပွေးထံသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

“လူတိုင်း... အမြန်ရွှေ့ကြ...။ ဒါက မြွေပွေးမဟုတ်ဘူး... ဒါက နဂါးအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲတော့မယ့် ကျောဝ့်တစ်ကောင်ပဲ...”

ရှောင်ပုဖန်သည် ထိတ်လန့်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့၏လမ်းကြောင်းအတိုင်းပြေးသွားခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ တစ်ခုတည်းသောထွက်ပေါက်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏နောက်တွင်ရှိသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်ပုဖန်၏စကားကိုကြားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ကြီးမားသောမြွေပွေး၏ဦးခေါင်းပေါ်မှအဖုကို သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။

မြွေတစ်ကောင်သည် မြွေပွေးတစ်ကောင်ဖြစ်လာရန် နှစ်တစ်ထောင်ကြာမြင့်သည်၊ မြွေပွေးတစ်ကောင်သည် ကျောဝ့်တစ်ကောင်ဖြစ်လာရန် နှစ်တစ်ထောင်ကြာမြင့်ပြီး ကျောဝ့်တစ်ကောင်သည် နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်လာရန် နှစ်တစ်ထောင်ကြာမြင့်သည်။ ထိုနေရာတွင် နဂါးဟုခေါ်သောအရာမှာ အမှန်တကယ်တွင် ကျောဝ့်လုံ သို့မဟုတ် ရေနဂါးပင်။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သောနဂါးတစ်ကောင်မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အတော်အတန်အထိရှိနေဆဲဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် စစ်မှန်သောနဂါး၏ သွေးမပါဘဲ ကျောဝ့်လုံတစ်ကောင်ဖြစ်လာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လူအများအပြားမှာ ထိုသို့သောနတ်ဆိုးမျိုးနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြသည်။ သူတို့ထဲမှတစ်ဦး တစ်ကိုက်တည်းဖြင့် မျိုချခြင်းခံလိုက်ရသောမြင်ကွင်းမှာ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်ရာ သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသူများ၏ခြေသလုံးများမှာ မွေးကင်းစသမင်ငယ်လေးကဲ့သို့ တုန်ရီနေကြသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့အတွက်မူကား... ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဂျင်ဆင်းတစ်လုံးကို တစ်ဖန်ပြန်ထုတ်ယူကာ ဝါးစားနေခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်တွင် ထိုမြင်ကွင်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက မျှော်လင့်ထားခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ ဇာတ်ညွှန်းတွင် အားလုံးမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

“ကင်ထားတဲ့နဂါးက ဘယ်လိုအရသာရှိမလဲဆိုတာ ငါတွေးမိတယ်...”