လက်နက်ဝိညာဉ်….ပါးစပ်တွင်ဆေးလိပ်ခဲထားသော ဆေးလိပ်တို...

။

ပြာခွက်ကို လက်တစ်ဖက်တွင်ကိုင်ရင်း ရဲရှင်းဟွေ့က ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းနောက်ကို အသာအယာပွတ်သပ်နေမိသည်။ တစ်စုံတစ်ခုမှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူတွေးနေမိ၏။ ဤပြာခွက်လေးတစ်ခုက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှတောင် အစွမ်းထက်နေရသလဲဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ၎င်းကို အုတ်ခဲတစ်လုံးပမာ သဘောထားကာ ကြီးမားသောသစ်ပင်တစ်ပင်ကို ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။ တစ်ချက်မျှသာတို့ထိလိုက်ရုံဖြင့် ထိုကြီးမားသောသစ်ပင်ကြီးမှာ လဲပြိုကျသွားခဲ့လေသည်။

“ကျစ်... ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပဲ... မဟုတ်သေးဘူး... ငါပြန်သွားပြီးတော့ ငါ့အစ်ကိုကို ဒီပြာခွက်ကို မျက်လှည့်လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ဘယ်လိုသန့်စင်ရမလဲဆိုတာ မေးကြည့်ဦးမယ်... မင်းက ဓားတစ်ချောင်းကိုထိန်းချုပ်... ငါက ပြာခွက်တစ်ခွက်ကိုထိန်းချုပ်တယ်...”

ပြာခွက်ကိုနင်းပြီး ပျံသန်းခြင်းမှာ အလွန်မိုက်မဲပုံပေါ်နေပေမဲ့ ပြာခွက်ကိုယ်တိုင်က အလွန်အစွမ်းထက်နေသောအခါတော့ ၎င်းမှာ သီးခြားကိစ္စတစ်ရပ် ဖြစ်လာသည်။ မည်သူမဆို သူ့ကိုရယ်မောဝံ့လျှင် အုတ်ခဲဖြင့်ရိုက်နှက်လိုက်ရုံ... သို့မဟုတ် ဘယ်သူမကျေနပ်သလဲဆိုတာ သိရအောင် ပြာခွက်ဖြင့် ပါးရိုက်လိုက်ရုံပင်။

ဤသို့စဉ်းစားရင်း ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏အစ်ကိုကိုရှာဖွေဖို့ အာကာသတံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်၏။

...

တစ်ဖက်တွင်တော့ အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရားက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ဖွာရှိုက်နေပြီး သူ၏ကွန်ပျူတာဘေးမှပြာခွက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အစားထိုးအနေဖြင့် အလွတ်ဘူးခွံတစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။ ခုလေးတင်ကပြာခွက်မှာ သူ ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းသာကျန်တဲ့ အမျိုးသမီးကိုဖြေရှင်းပြီးနောက် အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရားက code များရေးသားခြင်းကို အာရုံစိုက်ကာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်ဝန်မှာ လေးလံလှပြီး သူက ၎င်းကို အမြန်ဆုံးပြီးမြောက်ချင်ခဲ့သည်၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် တစ်နှစ်စောနိုင်ရင်တောင် ကောင်းမည်။

သူက အလုပ်ကိုအာရုံစိုက်ချင်ပေမဲ့... အခြေအနေက အမှန်တကယ်ပင် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

နောက်ဆယ်မိနစ်အတွင်း အာကာသတံခါးက ဆက်တိုက်ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျောက်တုံးတစ်တုံးထွက်လာ၏၊ တစ်ခါတစ်ရံ မြေကြီးတစ်ဆုပ်ထွက်လာ၏၊ တစ်ခါတစ်ရံ သစ်ပင်တစ်ပင်ထွက်လာသည်။ အစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာအကောင်းဆုံးကတော့ နောက်ဆုံးတွင် မစင်ပင် ပါလာခဲ့ခြင်းပဲ။

သူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ၎င်းတို့အားလုံးကို အပြင်သို့ပစ်ထုတ်တော့မည်အပြုတွင် အာကာသတံခါးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ ယခုအခါတွင် သူ၏အာကာသတံခါးအသုံးပြုခွင့်မှာ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီ။ အလုပ်မပြီးမြောက်သရွေ့ သူက ထိုအခန်းထဲတွင်သာ လှည့်ပတ်သွားလာနိုင်ပေမည်။ သူဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဘာမှလုပ်နိုင်စရာမရှိပေ။

သူ တစ်ဖန်ပြန်၍ code ရေးတော့မည်အပြုတွင် နောက်ထပ်မြားတစ်စင်းက အာကာသတံခါးမှ ပစ်ထွက်လာခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူအမှားများစစ်ဆေးနေစဉ် code မှာ အစိမ်းရောင်အမှတ်အသားပြုခြင်းခံထားရပြီး အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရား၏လက်ချောင်းများမှာ ctrl+s ကို နှိပ်တော့မည်ဖြစ်၏။ မြားက သူ၏အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ကံအားလျော်စွာ ထိမှန်သွားပြီး ထိုလက်၏လက်ချောင်းများထဲမှတစ်ခုမှာ delete ခလုတ်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်ဝဲနေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် မြားက သူခုလေးတင်မှရေးသားခဲ့သော code ကို သူ control+s လုပ်သည့်အခိုက်တွင် ဖျက်ပစ်ရာ၌ ကူညီပေးသလို ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်က အလွန်ခက်ခဲစွာရေးသားထားသော စာတမ်းတစ်စောင်ကို ခုလေးတင်မှ ပေါင်းစပ်ပြီးစီးကာ သိမ်းဆည်းတော့မည်အပြုတွင် အခန်းဖော်တစ်ဦးက မတော်တဆ ပါဝါခလုတ်ကို ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ပင်... ထို့နောက်... ဘာမျှမကျန်တော့။

ထိုခံစားချက်မှာ ယခုအခါတွင် အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရားနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေလေသည်။

ထို့ကြောင့်... အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရားသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ဒေါသထဲတွင် သူက ဘာကိုမျှဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ဘေးမှပြာခွက်ကိုကောက်ယူကာ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့၏။

ပစ်လွှတ်ပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ်နောင်တရသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ... အိမ်တွင် ထိုသို့သောပြာခွက်မျိုး တစ်ခွက်သာရှိသောကြောင့်ပင်။

“ကောင်လေး... မင်းနောက်တစ်ခါတံခါးဖွင့်တဲ့အထိစောင့်... ငါမင်းကိုမဖြေရှင်းဘူးလားဆိုတာ ကြည့်...”

စကားပြောနေရင်း အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရားသည် အံဆွဲထဲမှ နောက်ပြောင်စရာပစ္စည်းများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

...

တစ်ဖက်တွင်တော့ ရဲရှင်းဟွေ့က မီးကွင်းတံခါးမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ့ကိုမြင်သောအခါ အနည်းငယ်စိုးရိမ်နေဟန်တူသော ရဲရှင်းချန်က ရုတ်တရက်စိတ်သက်သာရာရသွား၏။

ထိုအချိန်တွင် ရဲရှင်းချန်နှင့် ဖန်လုံတို့က သူတို့ယခင်ကငှားရမ်းခဲ့သော နေ့စဉ်ငှားအိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေခဲ့ကြပြီ။

“ရှင်းဟွေ့... မင်း ဘာအန္တရာယ်မှမရှိဘူးမလား...”

ရဲရှင်းဟွေ့ ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူက သူ၏အစ်ကိုကြီးကို ယခင်ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြာခွက်ကိုထုတ်ယူလိုက်၏။

ထိုပြာခွက်ကိုမြင်လိုက်သောအခါ ရဲရှင်းချန်၏မျက်ခွံများမှာ သိသိသာသာပင် ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ပြာခွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ထားလိုက်ပြီး ရဲရှင်းချန် ၎င်းကိုကောက်ယူရန်ကြိုးစားစဉ်မှာပင် အရှက်ရဖွယ်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ရဲရှင်းချန် မည်မျှကြိုးစားပါစေ၊ သူက ပြာခွက်ကို မကောက်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။

“အဟမ်း...”

ရဲရှင်းချန်က ညင်သာစွာချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်ကိုသုံးပြီး ပြာခွက်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူ့အသိဉာဏ်က ပြာခွက်ထဲကိုဝင်သွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်... ပါးစပ်မှာဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကိုခဲရင်း သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဆေးလိပ်တိုတစ်တိုကို ချက်ချင်းမြင်လိုက်ရတော့သည်။

“ကျစ်... ဒါဘာကြီးလဲ...”

သူ၏ပုံမှန်တည်ငြိမ်သောအစ်ကိုကြီး ရုတ်တရက်ဆဲဆိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည်လည်း အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူဘာမြင်တွေ့ခဲ့သည်ကိုမသိခဲ့။ သူက ရဲရှင်းချန်ကို သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“အင်း... ငါထင်တာတော့ ဒီပြာခွက်က မင်းကိုသူ့သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသင့်တယ်... ငါအတွင်းထဲမှာ လက်နက်ဝိညာဉ်တစ်ခုကိုတွေ့ခဲ့တယ်... လက်နက်ဝိညာဉ်ရဲ့အသွင်အပြင်က... ဖော်ပြဖို့နည်းနည်းခက်တယ်...”

သူ၏အစ်ကို၏စကားကိုကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့သည် တစ်ခဏမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက် အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။

“လက်နက်ဝိညာဉ်... ဒါက ချစ်စရာမိန်းကလေးတစ်ယောက်လား...”

ရဲရှင်းချန်က ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ရင်သားကြီးမားတဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်လား...”

ရဲရှင်းချန်က တစ်ဖန်ပြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒါက ယောက်ျားတစ်ယောက်လား...”

ရဲရှင်းချန်က ခေါင်းခါနေဆဲပင်။

“ဒါဆို ဒါက တကယ်ဘာကြီးလဲ...”

“ဒါက ဆေးလိပ်တိုတစ်တို...”

“ဆေးလိပ်... တို...”

“ဟုတ်တယ်... သူက ပါးစပ်မှာတောင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ခဲထားသေးတယ်...”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ၏အစ်ကိုက သူ့ကိုနောက်ပြောင်နေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။ ဆေးလိပ်တို... ဆေးလိပ်သောက်နေတုန်းပဲလား... ပါးစပ်တွင်ဆေးလိပ်ခဲထားသော ဆေးလိပ်တိုတစ်တို...။

“မင်းမယုံရင်... မင်းပြာခွက်နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရတယ်... စောစောကငါ့ကိုလျစ်လျူရှုခဲ့တဲ့ လက်နက်ဝိညာဉ်က ပြာခွက်နဲ့လုံးဝမပေါင်းစပ်သေးဘူးထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့အဆင်ပြေသင့်ပြီ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းချန်သည် အခန်းမှထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရဲရှင်းချန်အတွက် ထိုသို့သောအရာကိုမြင်တွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်ဖြစ်၏။ သူက ထိုပြာခွက်ကို မည်သည့်အရူးကပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို အမှန်တကယ်ပင်မသိရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ညီ၏အရှုပ်ထုပ်များကဲ့သို့ပင် ကောင်းမွန်လေသည်။

ထင်ရှားစွာပင် ရဲရှင်းချန်က ရဲရှင်းဟွေ့၏ ကိုယ်ပိုင်ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် ပြာခွက်မှာ သူ၏မျက်လုံး၏ အာကာသဝဲဂယက်စွမ်းရည်မှ ပျံထွက်လာခဲ့ကြောင်းကို သိရှိခဲ့သည်။

ရဲရှင်းချန်၏အမြင်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့၏မျက်လုံးများမှာ အခြားကမ္ဘာ သို့မဟုတ် အခြားအာကာသတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသင့်သည်။ ထိုပြာခွက်၏ခွန်အားကိုကြည့်၍ သူက ထိုအာကာသ၏အဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားသည်၊ သို့မဟုတ် ထိုအာကာသမှလူများမှာ အဆင့်မြင့်ကြသည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့၏။

ရဲရှင်းချန်က သူသည် အသိပညာကြွယ်ဝသည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက မျိုးဆက်တစ်ဆက်၏ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ပါးပင်၊ သို့သော်... သူသည် ပြာခွက်မှာ မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည်ကို အမှန်တကယ်ပင်နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ၎င်းကိုဖန်တီးရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုအသုံးပြုခဲ့သည်ကိုပင် မသိရှိခဲ့ချေ။ ထို ရှေးဟောင်းပစ္စည်း၏အဆင့်မှာ အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကြယ်ဓားကိုပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

အစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာအကောင်းဆုံးအရာမှာ အခြားတစ်ဖက်မှာ ထိုမျှအဆင့်မြင့်ပါက သူတို့သည် ဓားရှည် သို့မဟုတ် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း... ကျစ်...

ထိုအခြားတစ်ဖက်၏ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသဖြင့် ပြာခွက်တစ်ခုကိုပြုလုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

...

တစ်ဖက်တွင်တော့ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုအသုံးပြု၍ ပြာခွက်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်ကြိုးစားခဲ့၏။

ပြာခွက်က လျင်မြန်စွာတုံ့ပြန်ခဲ့ပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ အနက်ရောင်အာကာသတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားမိလိုက်သည်။

အာကာသထဲတွင် ဆေးလိပ်တိုတစ်တိုက ဆိုဖာတစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ခဲထားခဲ့၏။

“ကောင်လေး... ကျေးဇူးတင်တယ်...”

ရဲရှင်းဟွေ့ ဝင်လာသည်နှင့် ဆေးလိပ်တိုက ရဲရှင်းဟွေ့အား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ငါ့ကိုကျေးဇူးတင်ရတာလဲ...”

“မင်းသာမရှိရင်... ငါအပြင်ကို ပစ်ထုတ်ခံရမှာမဟုတ်ဘူး... ဒီပြာခွက်ရဲ့လက်နက်ဝိညာဉ်ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မပြောနဲ့ဦး...”

ချက်ချင်းပင် ဆေးလိပ်တိုက သူ၏ဘဝဇာတ်လမ်းကို ပြောပြလိုက်၏။ ဆေးလိပ်တိုလေးတစ်တို၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းမှာ အလွန်ပင်တိုတောင်းလှပေသည်။ ဆေးလိပ်တို၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ဟုခေါ်သော သစ်ပင်တစ်ပင်မှ အရွက်တစ်ရွက်ဖြစ်ပြီး ဘွဲ့အမည်ရဘုရားတစ်ပါးက ထိုအရွက်ကို အခြားဘွဲ့အမည်ရဘုရားတစ်ပါးထံမှ ခိုးယူကာ နောက်ဆုံးတွင် ဆေးလိပ်များအဖြစ်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အခြားဘာမှမဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက... ဆေးလိပ်တိုမှာ အသုံးပြုခြင်းခံရပြီးနောက် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုတစ်ကြိမ်တွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု အမှန်တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့၏။

ဒေါသထွက်နေသောဘုရားက ပြာခွက်နှင့် သူ၏ဆေးလိပ်တိုကို အာကာသဝဲဂယက်ထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

အာကာသဝဲဂယက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဆေးလိပ်တို၏ဝိညာဉ်မှာ ပြာခွက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့၏။

...

“အဲ့ဒီ... ဘုရားတစ်ပါးက ဘယ်သူလဲ...”

ရဲရှင်းဟွေ့က ဆေးလိပ်တိုမှဖော်ပြသောဘုရားမှာ သူသိသောလှည့်စားတတ်သည့်ဘုရားဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းပြီးသားဖြစ်သော်လည်း သူက မေးမြန်းခဲ့ဆဲပင်။

“သူက အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရား...”

“ကျစ်... ဒါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလှည့်စားတတ်တဲ့ကောင်ပဲ...”

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ သူ ဘဝကူးပြောင်းခဲ့ပြီးသည့်တိုင်အောင် ထိုကောင်က သူ၏တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ပြာခွက်ဖြင့် သေလုနီးပါးထိပစ်ထားခဲ့သေး၏။

ရဲရှင်းဟွေ့ ဘယ်သောအခါမှ မစဉ်းစားခဲ့သည်မှာ သူ့ထံသို့ပြာခွက်တစ်ခွက် ပစ်လွှတ်ခြင်းခံရခြင်း၏အကြောင်းရင်းက သူသည် သစ်သား၊ အလောင်းများ၊ မြေကြီး သို့မဟုတ် မစင်များကိုပင် အရာအားလုံးကိုသိမြင်နိုင်သောနတ်ဘုရားထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သောကြောင့်ဟူ၍ပင်။

စာရေးသူ၏ မှတ်ချက်:

တော်တော်များများက Omniscience God ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေ့နေကြပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော်ထပ်ပြောပြပါရစေ၊ ဒီနတ်ဘုရားက ဝတ္ထုရဲ့အစပိုင်းမှာ ပါလာခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရား... ဇာတ်လိုက်ရဲရှင်းဟွေ့က ဒီနတ်ဘုရားလှည့်စားတာကိုခံရပြီး သေသွားကာ ကမ္ဘာကူးသွားခဲ့တယ်။ ဇာတ်လိုက်ရဲ့‌ ရွှေလက်ချောင်းကလည်း အဲ့ဒီနတ်ဘုရားရဲ့ရွှေလက်ချောင်းပါပဲ။

TL Note: Taobao is like the chinese Amazon