လမ်းကြောင်း

“ဟိုမှာ။ အဲဒါပဲ”

အရေးပေါ်တံခါးသို့ မရောက်မီ ကီကီ သည် သူမ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တံခါးကို ဘောင်မှ ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။ ထူထဲသော သတ္တုတံခါးသည် အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ကွေးညွတ်ကာ ဆွဲဖယ်ခံလိုက်ရပြီး လမ်းကြောင်းပွင့်သွားသည်၊၊

လင်းရှန်သည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

“မင်း တံခါးဖွင့်တာ ငါ့ထက် အများကြီးမြန်သားပဲ”

“စကားနည်းနည်းပဲပြောပြီး များများပြေးကြရအောင်”

ကလန် ကလန် ကလန်

သူတို့နောက်တွင်၊ အနီရောင်အရိုးစုသရဲတစ်ကောင်သည် စင်္ကြံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ရှည်လျားသော ခြေလက်များနှင့် ချွန်ထက်သော အရိုးချွန်များသည် နံရံများကို ခြစ်ရာ၍ စူးရှသောအသံများထွက်ပေါ်နေသည်၊၊

“ဂါးးး”

လင်းရှန် တုံ့ဆိုင်းမနေပဲ ကီကီကို ဆွဲလျက် လှေကားထစ်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်—တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သတ္တုအတားအဆီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ကာ သူတို့နောက်မှ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ—

လှေကားထစ်သည် မတ်စောက်လွန်းသည်။

“အားးးး”

ကီကီ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဗီဇအလျောက် လင်းရှန်၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပလာပြီး သူတို့၏ ခြေလွတ်လက်လွတ်ဖြစ်သွားခြင်းသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားသည်။

သို့ပေမယ့် သူတို့သည် အနည်းဆုံး မီတာ ဆယ်မီတာခန့် လှိမ့်ကျပြီးမှ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကာ နာကျင်စွာ လဲကျသွားသည်၊၊

ဝုန်း

လင်းရှန် တည်ဆောက်ထားသော သံမဏိတံခါးသည် ရုတ်တရက် ဆွဲဖြတ်ခံရပြီး သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ပျံသွားကာ လှေကားထစ်နံရံသို့ ဆူညံစွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ထိခိုက်မှုကြောင့် တံခါးသည် ပုံပျက်သွားပြီး နီရဲကာ မျက်နှာပြင်မှ ရေနွေးငွေ့များ တလူလူထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

“သေစမ်း..”

ဤအရာသည် မီးကို ထုတ်နိုင်ရုံမက—မယုံနိုင်ဖွယ် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။

“အာ့… အာ့…”

ကီကီ သည် ညည်းတွားရင်း ထိုင်ထလိုက်ကာ နာကျင်နေသော တင်ပါးနှင့် ခေါင်းကို ပွတ်သပ်နေသည်။

သူမ၏ စွမ်းအားဖြင့် ကျဆုံးမှုကို မသက်သာစေခဲ့လျှင် သူတို့သည် ဤလှိမ့်ကျမှုကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်နေလောက်ပြီ၊၊

ခြစ်ခြစ်

ရုတ်တရက် သွေးနီရောင် လက်သည်းတစ်ခုသည် ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားထစ်ဝင်ပေါက်မှ ထိုးဖောက်ဝင်လာပြီး ၎င်း၏ မီးလောင်နေသော အသားများသည် လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသည်၊၊

ဖာခ့်...

နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လင်းရှန်သည် ကီကီကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ အဆတ်မပြတ် လက်များသည် သူတို့နားမှ ဖြတ်သွားသည်၊၊

ထိုရုပ်ဆိုးသော လက်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ လှုပ်ရှားပြီးနောက်—၎င်းသည် သူတို့ကို ဖမ်းမမိနိုင်တာ သေချာမှန်း သဘောပေါက်သွားသလို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည်။

လင်းရှန် အေးစက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသည် ခုန်ပေါက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် သူယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အဖြူရောင်သတ္တဝါကြီးနှင့် လုံးဝမတူပေ။

ဤအရာသည် ကြွက်သားတစ်ရှူးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သဘာဝမကျသော အပူရှိန်ဖြင့် အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထို့နောက်—

၎င်းသည် ထပ်မံစကားပြောလာပြန်သည်။

“မင်း...ဟယ်လို”

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့၏ ဓာတ်မီးများမှ အလင်းရောင်ဖြင့် သွေးနီရောင် ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုကို လှေကားထစ်ဝင်ပေါက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊၊

၎င်း၏ အခေါင်းပေါက်မျက်လုံးပေါက်များသည် သွေးရေကန်များကဲ့သို့ လင်းလက်ကာ ၎င်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းသည် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သားကောင်ကို စောင့်ကြည့်နေသော မုဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့။

“ဘုရားရေ၊ ဒါကြီးက မီးတောက်သုံးတဲ့အပြင် စကားလည်းပြောတယ်”

ကီကီ၏ မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားပြီး ဗီဇအလျောက် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သည်။

“ဒီဟာတွေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးဝါးလာတာပဲ”

လင်းရှန် သည် လှေကားထစ်မှ နောက်ဆုတ်ရင်း စိတ်မသက်မသာ အတွေးတစ်ခု စိမ့်ဝင်လာသည်—

ဤအရာသည်…

လူသားပုံစံနှင့် ပိုမိုတူလာနေသည်။

ထိုအရာကို သဘောပေါက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သော ခံစားမှုတစ်ခု တွယ်တက်လာသည်။

“အဲဒါ ဝင်လာနိုင်မယ်ထင်လား”

“မသိဘူး” လင်းရှန်သည် သူ၏ ဓာတ်မီးကို လှေကားထစ်အောက်သို့ ထိုးပြီး အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထဲကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် အဲဒါကြီးက ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားရင် ငါတို့ ပြန်လမ်းအတိုင်း မသွားနိုင်တော့ဘူး”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြန်မသွားချင်ဘူး”

ကီကီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တုန်ယင်နေသည်။

ဤအရာသည် သာမန် ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တုတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤမျှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မရှိပေ။

သို့သော် ဤအရာသည် စကားပြောနိုင်သည်။

ထိုလူမဆန်သော၊ အေးစက်စွာ တုပထားသော အသံသည် သူမ၏ အရေပြားများကို တဆတ်ဆတ်တုန်ခါစေလေသည်၊၊

“သွားရအောင်။ ဒီထဲကို ဝင်မလာနိုင်လောက်ပါဘူး”

လင်းရှန်သည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကီကီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်သို့ ဦးဆောင်သွားသည်။

လှေကားထစ်၏ တွင်းနက်များအတွင်းသို့ ဆင်းသွားစဉ် ၎င်းတို့ နောက်ဆုံးကြားလိုက်ရသည်မှာ—

“မင်း... ဟယ်လို...”

စကားလုံးများသည် အထက်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဝေးကွာသော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

လင်းရှန်၏ နဖူးပေါ်တွင် အေးစက်သော ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။

ဟယ်လို တဲ့လား။

ဤသည်မှာ သူ အဆောက်အဦးအတွင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ သတ္တဝါများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအရာသည် ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ်

သူတို့၏ ဓာတ်မီးများဖြင့် အမှောင်ကို ထိုးဖောက်ကာ လှေကားထစ်အောက်သို့ ဆက်လက်ဆင်းသွားသည်။

မကြာမီ အဝါရောင်အရေးပေါ်တံခါးတစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဒါပဲလေ”

တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လင်းရှန်က ကီကီကို တားလိုက်သည်။ “တံခါးဖွင့်ဖို့ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ထပ်မသုံးနဲ့တော့”

ကီကီသည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သော်လည်း စွမ်းအင်ကို မဖြုန်းတီးနိုင်ပေ။ အောက်တွင် မည်သည့်အန္တရာယ်များ ရှိနေဦးမည်ကို မသိရသေးပေ။

လင်းရှန် သည် တံခါးလက်ကိုင်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်ပြီး ယန္တရားနှလုံးသား ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်—

ကလစ်။

သော့သည် ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ဝူးးးဝှစ်

တံခါးပွင့်သွားပြီး အေးစက်သော လေတစ်ခု သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်တိုက်သွားသည်။

သူတို့၏ ဓာတ်မီးများနှင့် ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်သည်—

မြေအောက်ရထားလမ်းကဲ့သို့သော ဥမင်တစ်ခု။

ပိုက်လိုင်းများနှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး စင်္ကြံများသည် ၎င်း၏ နံရံများတွင် တန်းစီနေပြီး၊ မကြာသေးမီတည်ဆောက်ထားသည့်အလား သစ်လွင်နေသည်၊၊

သို့သော် လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးသည် ပုပ်သိုးနေသည့် လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊၊

“တကယ်ပဲ ရထားလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားရမှာလား”

ကီကီက မေးလိုက်သည်။

လင်းရှန်က ရေဒီယိုသတ္တိကြွတိုင်းကိရိယာကို ထုတ်လိုက်သည်၊၊

56.66 μSv/h.

ဓာတ်ရောင်ခြည်သည် မျက်နှာပြင်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော်လည်း လုံခြုံရေးအဆင့်အတန်းအတွင်း၌ပင် ရှိနေသေးသည်။

ကီကီ သည် သူမ၏ ဓာတ်ငွေ့မျက်နှာဖုံးနောက်မှ ညည်းတွားလိုက်သည်။

“အိုကေ၊ ထပ်ပြီး ပြေးရပြီ”

ဘီး။ ဘီး။

ကီကီ၏ မိုဘိုင်းဖုန်းသည် လင်းလာပြီး တင်းကျန်းရီ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရထားလမ်းပိုင်းထဲ ဝင်ပြီးပြီလား”

“ဝင်နေပြီ”

“ကောင်းတယ်။ အလွှာ ၈၉ ရဲ့ လမ်းပိုင်းမှ အလွှာ ၉၅ အထိ စုစုပေါင်း အကွာအဝေးက ၂,၆၂၀ မီတာပဲ။ အဆင့် ၁၀၀ မှာရှိတဲ့ နူကလီးယားဓာတ်ပေါင်းဖိုနံပါတ် ၁ အထိ ဒေါင်လိုက်အကွာအဝေးက ၆၂ မီတာပါ။ ဓာတ်ရောင်ခြည်အဆင့်က ၁၀၀ မိုက်ခရိုဆီဗတ်ပါနာရီ ထက်ကျော်သွားရင် မစ်ရှင်ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ”

“သွားရအောင်။ ကျရှုံးရင် ပြန်လှည့်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပြန်တက်ရမယ်”

“မဖြစ်ဘူး။”

ကီကီသည် လက်တစ်ဖက်ဝှေ့ယမ်းရင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်၊၊

“အဲဒီဟာနဲ့ ထပ်ပြီး မတွေ့ချင်တော့ဘူး”

“ဒါဆို ဆက်သွားရအောင်”

လင်းရှန်သည် သူ၏ ဓာတ်မီးရောင်ကို ချိန်ညှိပြီး အလင်းရောင်အချင်းဝက်ကို ပိုကျယ်ပြန့်စေကာ ဥမင်ထဲသို့ စတင်ဆင်းသွားသည်။

အသစ်တည်ဆောက်ထားသော မျက်နှာကျက်တွင် ယိုစိမ့်နေပြီး ရေစက်များ အောက်သို့ စီးကျနေသည်၊� နေရာအချို့တွင် အက်ကွဲကြောင်းများပင် ပေါ်နေသည်၊၊

တင်းကျန်းရီ သတိပေးထားသည့်အတိုင်း မြေအောက်မြို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် ပြိုကျနေပြီဖြစ်သည်။

ဝုန်းးး

သူတို့ အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးသည့်နောက်—

ဥမင်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါစေသော ကြီးမားသော တုန်ခါမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အပျက်အစီးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ မိုးရွာသလို ကျဆင်းလာပြီး အနည်းငယ် မူးဝေသွားသည်၊၊

မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။

“မြေငလျင်လား”

လင်းရှန်နှင့် ကီကီသည် မရပ်နိုင်အောင် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သတ္တုတိုင်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မတ်တပ်ပြန်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“အား”

ကီကီသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တုန်ခါမှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ လင်းရှန်သည် ဗီဇအလျောက် ကီကီကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို အကာအကွယ်ပေးရင်း မျက်နှာကျက်ကို ထောက်ကူရန် အတားအဆီးတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်သည်�၊၊

မြေငလျင်သည် ပိုမိုဆိုးရွားလာတော့မည်ဟု ထင်လိုက်ချိန်တွင်—

ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ဥမင်သည် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဘီးပ်။ ဘီးပ်။ ဘီးပ်။

လင်းရှန်၏ မိုဘိုင်းတယ်လီဖုန်းသည် မြည်လာသည်�၊၊

ချန်ဆီရွှမ်၏ အရေးတကြီး အသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လင်းရှန်၊အဆင်ပြေရဲ့လား။”

“အဆင်ပြေတယ်”

လင်းရှန်သည် သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

“တင်းကျန်းရီ—”

“ဒါက ပုံမှန်လား။ ဒီမြေငလျင်တွေက မြေအောက်သတ္တဝါတွေနဲ့ ဆက်နွယ်မှုရှိလား”

တင်းကျန်းရီ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်�၊၊

“ဟုတ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်အတွင်း ဒီမြေငလျင်တွေက ညတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။”

လင်းရှန် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း—

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်။