တောင်

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရှန်သည် ဤမြေအောက်သို့ ဆင်းလာခြင်းသည် ကြီးမားသော အမှားတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်ဟု စတင်ခံစားလာရသည်။

မြေငလျင်များကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော သတ္တဝါတစ်ကောင်—ဤမြေအောက်မြို့၏ အောက်ခြေတွင် ရှိနေနိုင်သည်ကို သူ စိတ်ကူးပင်မယဉ်ချင်တော့ပေ။

သူ့ကိုယ်၌ ကပ်ငြိနေသော ဖုန်မှုန့်နှင့် အပျက်အစီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း လင်းရှန်သည် ရင်ထဲတွင် ဖော်မပြနိုင်သော နစ်မြှုပ်သွားသော စိတ်ခံစားချက်တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့်—

ပြန်လှည့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“သွားရအောင်”

“အိုးး.. လင်းရှန်၊ ဒီနေရာတစ်ခုလုံး မြေငလျင်ကြောင့် ပြိုကျသွားရင် ငါတို့ အရှင်လတ်လတ် မြှုပ်ခံရမှာ”

ကီကီသည် လျှောက်ရင်း ရေရွတ်သည်။

“ဖုတ်ကောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် အနက်ရောင်ကင်းခြေများသတ္တဝါတွေ စားခံရတာထက်တော့ ပိုကောင်းသေးတယ်”

“…ဟွန့်၊ ရှင် တကယ်မကြောက်ဘူးလား။”

“ကြောက်လို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ”

လင်းရှန်သည် သူ၏ ဓာတ်မီးကို ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထိုးထားရင်း အသံတွင် အရေးတကြီးဟန်ပါနေသည်။

“ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီ—ဒီခရီးကို တန်ဖိုးရှိအောင် လုပ်ရမယ်”

“ချီးပဲ။ ဒီမှာ ကျွန်မသေသွားရင် ရှင်နဲ့ ထာဝရ ပိတ်မိနေတော့မှာလေ”

ကီကီက မျက်နှာရှုံ့တွလျက် ပြောသည်။

“မင်း ပြန်သွားပြီး ‘ဟယ်လို’ ပြောတတ်တဲ့အနီရောင်အရိုးစုနဲ့သွားပေါင်းလိုက်လေ—သူက အနည်းဆုံး ယဉ်ကျေးတာပဲ”

လင်းရှန်သည် ဤမိန်းကလေးသည် ဤအချိန်တွင်ပင် နောက်ပြောင်နိုင်နေသေးသည်ကို အလွန် အံ့သြဖွယ်ရာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ဘယ်နည်းနဲ့မှ မဖြစ်ဘူး”

ကီကီသည် ခြေလှမ်းများကို အလျင်စလို လှမ်းလိုက်ပြီး လင်းရှန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ရှင်နဲ့ပဲ နေမယ်။ အနည်းဆုံး ငါ တစ္ဆေလို လျှောက်သွားနေရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ရှည်လျားပြီး အခေါင်းပေါက်ကဲ့သို့ ဥမင်အတွင်း ဆက်လက်ဆင်းသွားရင်း ၎င်းတို့၏ တိုးညှင်းသော စကားပြောသံများသည် စိုစွတ်သော နံရံများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လင်းရှန်သည် သူ၏ ဓာတ်မီးကို လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ဂရုတစိုက် လှည့်ထိုးလိုက်သည်—

ထို့နောက် ရုတ်တရက်—သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကီကီသည် သတိမထားမိဘဲ သူ၏ ကျောပြင်သို့ တိုက်မိသွားသည်။

“အာ့..ဘာလဲ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တာလဲ”

သူမသည် စိတ်ဆိုးစွာ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်—လင်းရှန် ဓာတ်မီးထိုးထားသည့်နေရာကို သတိပြုထားမိသွားသည်။

ဥမင်၏ မျက်နှာကျက်တွင်။

ရေချိုးဇလုံအရွယ်ခန့်ရှိသော နီညိုရောင်အရာတစ်ခုသည် နံရံတွင် ကပ်ငြိနေပြီး ၎င်း၏ မူမမှန်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် အော်ဂဲနစ်တစ်ရှူးနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် တူညီနေသည်။

“…ဒါ… အသားတွေလား”

ကီကီ၏ မျက်နှာသည် ရွံရှာမှုကြောင့် မဲ့ရွဲ့သွားသည်။

“ခဏလေး—ရှေ့ကိုကြည့်—အဲဒါ ထပ်ရှိသေးတယ်”

သူမ အသက်ရှူသံပြင်းလာသည်။

လင်းရှန် ချက်ချင်း သူ၏ ဓာတ်မီးကို ရှေ့သို့ ထိုးလိုက်သည်—

သေချာပေါက်ပင်—

ထိုအသားနှင့်တူသော အဖုအထစ်များ ထပ်မံပေါ်လာသည်။

သွေးရောင်သန်းသော၊ အကျိတ်ကဲ့သို့သော အစိုင်အခဲများသည် ဥမင်နံရံများတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေပြီး ၎င်းတို့ ပိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုသိပ်သည်းလာသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူသည် ငုံ့ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ထိုအသားနှင့်တူသော အဖုအထစ်တစ်ခုသို့ ပစ်လိုက်သည်။

ဘုတ်...

ကျောက်ခဲသည် ပြန်ခုန်ထွက်သွားသည်။ တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။ ပျက်စီးခြင်းလက္ခဏာလည်း မပြပေ။

ဂရုတစိုက်ဖြင့် လင်းရှန်သည် အနီးကပ်လျှောက်သွားပြီး ထိုအသားမျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ဖိထိလိုက်သည်။

“…ဒါ ဘာလဲ။ သန္ဓေပြောင်းမှိုတစ်မျိုးလား”

ကီကီသည် တုန်ယင်လျက်။

“လင်းရှန်… ဒီနေရာက တကယ်ကို ကြာကြာနေဖို့မကောင်းဘူး…”

မသက်မသာခံစားမှုကို လျစ်လျူရှုကာ လင်းရှန်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လျုက်သည်။

သူတို့ ပိုဝေးဝေးသွားလေ—

ထိုရုပ်ဆိုးသော အသားများသည် ပိုပေါ်လာသည်။

ပို၍ကြီးမားသော အစိုင်အခဲများသည် ပုံသဏ္ဌာန်ယူလာသည်—

အချို့သည် ဥမင်၏ အပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

“လင်းရှန်…” ကီကီသည် မျိုချလိုက်သည်။

“ဒါက… ကျွန်မတို့ ဧရာမသတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ အစာအိမ်ထဲ လျှောက်နေမိသလို မခံစားရဘူးလား”

“…ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတယ်”

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းရှန်သည် အကြောင်းမဲ့ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ—

အကြောင်းမှာ ထိုအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ကီကီသည် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“လင်းရှန်၊ သတိထား”

ဝှစ်

အေးစက်သော လေတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာသည်။

လင်းရှန်၏ ဓာတ်မီးရောင်သည်—တစ်စုံတစ်ခုက ၎င်းကို လုံးလုံးလျားလျား ဝါးမျိုလိုက်သည်အလား နေရာလွတ်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊၊

သူ အသက်ရှူရပ်တန့်သွားသည်။

ဥမင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“…သောက်ကျိုးနည်း”

ကီကီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်—ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်�၊၊

ဥမင်၏ ညာဘက်နံရံသည် မရှိတော့ပဲ ကျယ်ပြန့်သော မြေပြင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူတို့အထက်တွင်—

မြေအောက်မြို့၏ မျက်နှာကျက်ရှိ ကြီးမားသော စတုဂံပုံဖောက်အပေါက်တစ်ခုမှ ဖြူဖျော့သော အလင်းတန်းများ ကျဆင်းနေလေသည်၊၊

ထိုနေရာသည် မြေပြင်ဖြစ်သည်။

ဥမင်သည် မြေအောက်မြို့၏ အတွင်းနံရံများတစ်လျှောက် အောက်သို့ လိမ်ပတ်ဆင်းနေခဲ့သည်။

ယခု၊ ၎င်းတို့၏ လက်ရှိအနက်...အလွှာ ၉၀နှင့်အောက်တွင် ဖြစ်သည်၊၊

အထက်မှ ကောင်းကင်သည် တွင်းအောက်ခြေမှ မော့ကြည့်သကဲ့သို့ ဝေးကွာသော အပေါက်ငယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

အောက်တွင်မူ—

ကြီးမားသော ပြိုကျထားသည့် တွင်းတစ်ခု။

ထိုတွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်—

တောင်တစ်ခု။

တနည်းအားဖြင့် အသားတောင်တစ်ခု။

ဥမင်တစ်လျှောက် ပေါက်နေသော ရုပ်ဆိုးသော သွေးရောင်သန်းသော တစ်ရှူးများသည် အောက်သို့ ဆက်လက်စီးဆင်းကာ ချောက်ထဲသို့ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးဝင်နေသည်။

ယခုမူ—

ပို၍နီးကပ်စွာ ရပ်တည်နေရင်း—

လင်းရှန်သည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်၊၊

ထို “တောင်” သည် အသက်ရှူနေသည်။

“ဒီအရာက… အောက်ကနေ ရောက်လာတာ”

လင်းရှန်နှင့် ကီကီသည် ရထားလမ်း၏ ပြိုကျထားသော အစွန်းတွင် ရပ်တည်လျက် တွင်းနက်ထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“…လင်းရှန်၊ အဲဒါကို မြင်လား။”

ကီကီသည် မသေချာမှုဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်သည်။

လင်းရှန်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး အာရုံစူးစိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဓာတ်မီးကို အောက်သို့ ထိုးလိုက်သောအခါ အလင်းတန်းသည် အမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“…ဘာမြင်ရလဲ”

ကီကီသည် တွင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ညွှန်ပြသည်။

လင်းရှန်သည် သူ၏ အလင်းတန်းကို ချိန်ညှိလိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မမြင်ရသေးပေ။

“ဘာမှ မမြင်ရဘူး”

“…ခဏလေး။”

ကီကီ တုံ့ပြန်မှုမရှိသောကြောင့် လင်းရှန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—

ထို့နောက် တောင့်တင်းသွားသည်။

ကီကီသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားပဲနေရာမှ

ဖြည်းညှင်းစွာ—

သူမသည် ဓာတ်ငွေ့မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ဖြူဖျော့သော လရောင်အောက်တွင်—

မှိန်ဖျော့ဖျော့လရောင်အောက်တွင်—

သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဆုတ်နေလေသည်၊၊

မျက်လုံးများသည် ပြူးကျယ်လျက်၊ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တွင်းထဲသို့ ညွှန်ပြသည်။

အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်—

သူမသည် လင်းရှန်၏ ဓာတ်မီးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကလစ်။

ဓာတ်မီးပိတ်လိုက်သည့်အခါ တစ်ခဏမျှမှောင်ကျသွားသော်လည်း လရောင်သည် တွင်းနက်၏ ပိုမိုရှင်းလင်းသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးသည်။

လင်းရှန်သည် ကီကီ၏ အကြည့်နောက် လိုက်သွားသည်—

ထို့နောက် သူမြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်ဆံများသည် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

ကီကီသည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူမသည် တောင်တစ်ခုလုံးကို ညွှန်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ လင်းရှန်သည် ၎င်းကို မြေမျက်နှာသွင်ပြင်အဖြစ် ကြည့်ရှုခြင်းမှ ရပ်လိုက်ပြီး—

အရာတစ်ခုလုံးအဖြစ် မြင်လိုက်သည့်အခါ—

သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်—

၎င်းသည် တောင်တစ်လုံး မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

မီတာ၁၀၀၀‌ကျော် ရှည်လျားသော ဧရာမသတ္တဝါတစ်ကောင်။

၎င်း၏ ရုပ်ဆိုးသော၊ တောင်တန်းကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေအောက်မြို့၏ ဗဟိုတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး ၎င်း၏ အသားများသည် ကင်ဆာရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ အပြင်သို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ထို့ထက် ထိတ်လန့်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ—

ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည်—

ဧရာမငါးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော၊ တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသော လူသားလက်များနှင့်အတူ။

လင်းရှန်သည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အေးစက်သော လေကို မျိုချလိုက်သည်�၊၊

ထိုအရာသည်…

အသက်ရှင်နေသည်။

အသက်ရှင်နေသော ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါကြီး။

ကီကီသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားရင်း အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“…လင်းရှန်…”

သူမသည် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်သည်။

“…ဒါက သူတို့ပြောတဲ့ ‘မြေအောက်သတ္တဝါ’ ဖြစ်မလား”

“…ဖြစ်နိုင်တယ်”

လင်းရှန်၏ လက်ချောင်းများသည် လက်သီးဆုပ်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ရှိနေသည်၊၊

“…ဘုရားရေ”

သူ၏ စိတ်သည် လှုပ်ရှားနေသည်။

ဤအရာသည် မြေအောက်မှ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ၎င်းသည် ဆက်လက်ပြန့်ကျဲနေဆဲဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် လူသားများသည် ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်—

မြေအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းသည် ပို၍လုံခြုံသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်နေ့ရောက်လာသောအခါ နက်ရှိုင်းသော ဘန်ကာများသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာဖြစ်လိမ့်မည်ဟုပင်။

သို့သော် ယခု—

မြေအောက်မြို့၏ အခြေတည်ရာတွင် အမြစ်တွယ်နေသော ဤဧရာမသတ္တဝါရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း အရာအားလုံး ရှင်းလင်းလာသည်။

လူပေါင်း ၃၇,၀၀၀ သည် တစ်ညအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဒေါ်လာထရီလီယံပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော ခံတပ်သည် တစ်ခဏအတွင်း ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။

တွင်းနက်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်—

လူသားများသည် ပုရွက်ဆိတ်ထက် မပိုခဲ့ပေ။