တိုက်ခိုက်ခံရခြင်း

မြေအောက်မြို့အမှတ် ၉၊ အလွှာ ၆၅၊ အဆင့်-၄ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးရထားဂိုထောင်...

အနန္တရထားပေါ်တွင် ချန်ဆီရွှမ်နှင့် လို့ရှားရှားတို့သည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီထံမှ သတင်းကို စိတ်တထင့်ထင့်ဖြင့် စောင့်မျှော်နေကြသည်။

မြေအောက်ထဲတွင် အစောပိုင်းငလျင်ဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက်၊ ဖိအားအပြည့်ရှိသော လေထုသည် အသက်ရှုရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ဤမြေအောက်မြို့သည် ယဉ်ကျေးမှု၏ နောက်ဆုံးခံတပ်ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ စုဝေးရာနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သူတို့အစပိုင်းတွင် ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ကီကီ၏ စွမ်းအားဖြင်ြ ဤစွန့်စားခန်းမှ တစ်စုံတစ်ခုရရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း… သူတို့တွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ သင်္ချိုင်းတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

သူတို့ကယ်တင်ခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျိုးယန်နှင့် ရှုဝမ်တို့ထံမှပင် ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော လူပေါင်း ၃၇၀,၀၀၀ ၏ ဝိညာဉ်များက မြေအောက်တွင် ခြောက်လှန့်နေဆဲဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

တင်း တင်း တင်း

စားပွဲတစ်ခုတွင်ထိုင်နေရင်း လို့ရှားရှားသည် စိုက်ပျိုးရေးဖန်အိမ်အတွင်းမှ ဂန္ဓမာနက်ငရဲပန်းကို စူးစမ်းစိတ်ဖြင့် စိတ်ဝင်တစားကြည့်ရှုနေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျိုးယန်နှင့် ရှုဝမ်တို့သည် နှလုံးသားထဲမှ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်များသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုစားပြီးနောက် စိတ်တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရထားအတွင်းရှိ သံမဏိဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အတွင်းပိုင်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေသည်။

“ရှင်တို့က… ဘယ်ကလာတာလဲ...ယူပေမြို့ကို ဦးတည်နေတာလား”

လို့ရှားရှားသည် သူတို့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်မဖြေဘဲ နေလိုက်သည်။

ကျိုးယန်လည်း စကားစမြည်ပြောရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှုဝမ်နှင့်သာ တီးတိုးစကားပြောနေသည်။

အနီးတွင် လို့ဟွာသည် သေနတ်ကိုင်ထားပြီး ခရီးသည်များနှင့် ရထားအပြင်ဘက်ကို အာရုံခွဲ၍ ကြည့်နေသည်။

ရထားမောင်းခန်း အတွင်းတွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် တုံ့ပြန်စက်ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရင်း၊ တင်းကျန်းရီသည် စားသောက်ပြီး သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

“‌အစ်မတင်း”

ချန်ဆီရွှမ်က အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်၊၊

“ဒီမြေအောက်မြို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဘယ်ကို ပြောင်းရွှေ့သွားကြတာလဲ”

တင်းကျန်းရီ၏ အကြည့်သည် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားပြီးမှ တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်၊

“ပြောင်းရွှေ့ရေးအစီအစဉ်ကတော့ လူတွေကို တခြားမြေအောက်မြို့တစ်ခုကို ပို့ဆောင်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဘယ်မြို့လဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့ အဲဒီကို လုံခြုံစွာ ရောက်သွားလားဆိုတာတောင် ကျွန်မလည်း မသိဘူး”

“ရှင်တို့အပြင် ဒီမှာ တခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိသေးလား”

တင်းကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်သည်။

“စာရင်းအရ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းက နည်းပါးတယ်။ အခုဆို မြို့ရဲ့ ပင်မစွမ်းအင်ဗဟိုချက်နဲ့ အရန်စွမ်းအင်နှစ်ခုစလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ အလုပ်လုပ်နေတုန်းရှိတဲ့ဟာက အလွှာ ၇၅ မှာရှိတဲ့ အရန်စွမ်းအားအမှတ် ၃ တစ်ခုတည်းပဲ၊၊ မြေအောက်မြို့ကို ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် ကျွန်မတို့ ဒီအရန်စွမ်းအားကို စွမ်းအင်အတွက် ချိတ်ဆက်ခဲ့တယ်။ တခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကတော့… စနစ်ထဲမှာ သန္ဓေပြောင်းသွားတဲ့သူတွေကို မတွေ့ရသလို၊ ကင်မရာစောင့်ကြည့်ရေးကတစ်ဆင့်လည်း မတွေ့ရဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျောရိုးထဲသို့ အေးစက်စက်ခံစားမှုတစ်ခုထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ဤကျယ်ပြန့်သော မြေအောက်မြို့သည် တစ်ချိန်က မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ တစ်ညအတွင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်သင်္ချိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လူ ၃၇၀,၀၀၀ ၏ ဝိညာဉ်များကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ မြှုပ်နှံထားသည်။

ထို့အပြင် ဤသို့ရောက်ရှိလာရင်း သူတို့သည် နှင်းဖုံးလွှမ်းသော မြေရိုင်းထဲတွင် ထွက်ပြေးနေသော ဒုက္ခသည်များစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်…

—ဘီးပ်။ ဘီးပ်။

ထိုအခါ စက်မှ သတိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် တင်းကျန်းရီက ၎င်းသည် တုံ့ပြန်စက်မှဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမတုံ့ပြန်မီ ချန်ဆီရွှမ်က သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက်ဆွဲလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေရန် အချက်ပြသည်။

ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထား၏ ရေဒါဖန်သားပြင်ကို ညွှန်ပြသည်။

အမှောင်ထုအတွင်း… တစ်စုံတစ်ခုက ရွေ့လျားနေသည်။

အနန္တရထားသည် မြေပြင်မှ ဝင်ရောက်လာခဲ့သဖြင့် အတွဲများသည် ထွက်ပေါက်ကို မျက်နှာမူထားပြီး ရထား‌ခေါင်းသည် အောက်ပိုင်းဥမင်များဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

တစ်ခဏမျှ ချန်ဆီရွှမ်သည် ၎င်းမှာ လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့ ရထားလမ်းကြောင်းမှ ပြန်လာခြင်းဖြစ်မည်လားဟု တွေးမိသော်လည်း၊ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားလိုက်သည်—သူတို့သည် အလွှာ ၈၉ ဥမင်မှ ယခုမှ ဆင်းသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက်မြန်ဆန်စွာ အလွှာ ၆၅ သို့ ရောက်ရှိလာရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမ၏ ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုက တင်းကျန်းရီကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်စေသည်။

သူမတစ်ဦးတည်းမဟုတ်—ရထားတွဲ ၁မှ လို့ရှားရှားနှင့် လို့ဟွာတို့လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ တင်းမာလာသည်၊၊

ကျိုးယန်နှင့် ရှုဝမ်တို့က သူတို့ကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့မှု တိုးပွားလာသည်။

“ဘ-ဘာဖြစ်တာလဲ၊ သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီလား”

“ရှူး”

လို့ရှားရှားက တိတ်ဆိတ်နေရန် အချက်ပြသည်။

သူမသည် လိုက်ကာများကို ဖွင့်ရန်ထရပ်လိုက်စဉ်၊ ရုတ်တရက် ရထား၏ဘေးဘက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ဝင်တိုက်လိုက်သည်၊၊

ဘန်း

အမှောင်ထဲမှ အရာက သူတို့ကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်၊၊

“အား”

ရုတ်တရက်ဆူညံသံကြောင့် ကျိုးယန်နှင့် ရှုဝမ်တို့ ထိတ်လန့်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

လို့ရှားရှားက လိုက်ကာများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်—

လိမ္မော်ရောင်အတွင်းမီးများသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ဖြာထွက်လာပြီး၊ သွေးနီရောင်ခြောက်ကပ်နေသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်၊၊

၎င်းသည် ရထား၏ သံမဏိကိုယ်ထည်သို့ အပြေးဝင်တိုက်လိုက်သည်—

ခရက်ရှ်

ဆူညံသံတစ်ခုသည် ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးဂိုထောင်တစ်ခုလုံးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်ကာ ၊စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

“ဒါ ဘာကြီးလဲ”

“ဒါ ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားတစ်ကောင်ပဲ”

လို့ဟွာ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။

သူသည် မကြာသေးမီက ဤသတ္တဝါများထဲမှ တစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤတစ်ကောင်သည် ပုံစံမတူသော်လည်း၊ ၎င်းသည် သာမန်ဖုတ်ကောင်မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။ ၎င်းသည် တင်းကျန်းရီက ဖော်ပြခဲ့သော သန္ဓေပြောင်းထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါတစ်ကောင်ဖြစ်ရမည်။

ရထားခန်းမတွင် ချန်ဆီရွှမ်သည် ရထားတွဲ ၁တွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုကို မြင်လိုက်ပြီး အပြေးသွားရန်ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်—

ထပ် ထပ်

ရထားအင်ဂျင်၏ အမိုးပေါ်မှ တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ခုက အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

“ဂယားး~”

တင်းကျန်းရီ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမနှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် ဗီဇအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ထူးဆန်းသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်အော်သံတစ်ခုသည် လေထုအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သံဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဆူးချွန်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

၎င်းတို့သည် ရထားခန်းမ၏ သံမဏိချပ်ကာတွင် တရွရွလှုပ်ရှားလျက်၊ နီညိုရောင် အကျိအချွဲများကို ချန်ထားခဲ့သည်။

လူသားလက်တစ်ဖက်သည် ဆူးများထဲသို့ ပေါင်းစပ်လျက်ရှိသည်။

ထိုထူးဆန်းသောအရာ၏ အတွင်း၌ အစွယ်များပါသောသွားများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ပါးစပ်တစ်ခုကို ဝိုးတဝါးမြင်ရသည်။

“ဒါလည်း ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသား”

တင်းကျန်းရီက မျက်ခုံးများတွန့်လျက် ရေရွတ်သည်။

သူမသည် ချန်ဆီရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး၊ “ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေကို ဖွင့်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြန်တိုက်ခိုက်မလား”

ချန်ဆီရွှမ်သည် အပြင်ဘက်ရှိ အိပ်မက်ဆိုးဖြစ်ဖွယ်သတ္တဝါများကို စိုက်ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်—

“မလိုဘူး။ သူတို့ အထဲဝင်လို့မရဘူး။”

ဘန်း။ ဘန်း�। ဘန်း!

ရထားသည် ထိခိုက်မှုများကြောင့် တုန်ခါလျက်၊ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် ၎င်း၏ ဘေးဘက်နှင့် ခုံးမိုးထက်တွင် တွားသွားနေသည်။

“ဂါးးးး”

ထိုအသံများသည် အမှောင်ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးဂိုထောင်၏ နက်ရှိုင်းသောအမှောင်အတွင်းမှ ထပ်မံပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများကို ဆွဲဆောင်လာသည်။

ဖုတ်ကောင်များ။ ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားများတို့သည် ရထားကို ဝိုင်းရံထားသည်။

ရထားအတွဲ ၁တွင် အော်ဟစ်သံများက လေထုထဲ ပြည့်နှက်နေသည်၊၊

လို့ရှားရှားသည် ကျိုးယန်နှင့် ရှုဝမ်ထံသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား၊ နောက်တစ်ခါထပ်အော်ရင် ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို အပြင်ထုတ်ပစ်မယ်”

ကျိုးယန်သည် ဤမိန်းကလေး၏ ရက်စက်သည့်အမူယာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူမမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လို့ဟွာသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ခဏမျှ သူတို့သည် သူမကို အမှန်တကယ် ပစ်ထုတ်မည်ဟု ထင်လာမိသည်။

ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူမနှင့် ရှုဝမ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားရင်း၊ ပါးစပ်ကို အုပ်ထားကာ ထပ်မံအသံထွက်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။

“အစ်မချန်၊ အစ်ကိုလင်းဆီက သတင်းရပြီလား”

လို့ရှားရှားက ရထားမောင်းခန်းဆီသို့ လှမ်းအော်မေးသည်၊၊

ချန်ဆီရွှမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရထားသည် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ခံနေရသည်။

သူတို့အထက်တွင် အနက်ရောင်ကင်းခြေများနှင့်တူသော သတ္တဝါများသည် ပြတင်းပေါက်များထက်တွင် တွားသွားနေသည်။

“အား”

သန္ဓေပြောင်းမျိုးသမီးဖုတ်ကောင်သည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရထားမောင်းခန်း၏တံခါးများဆီသို့ ပြေးလာနေသည်၊၊�

သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်သည်းများသည် အားဖြည့်ထားသော သံမဏိချပ်ကာကို ဖြတ်ဝင်ရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားနေသည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါများသည် ရထားကို အုံဖွဲ့ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ထူးဆန်းသော အော်သံများသည် ရထားခန်းများအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်ကာဖြစ်ပေါ်နေသည်။

တင်းကျန်းရီက ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေသည်။

ဤရထားသည် ထူထပ်သော သံမဏိချပ်ကာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို သူမသိခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ပါမောက္ခဟန်ကို တစ်ခဏအတွင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားများပင်လျှင် ၎င်း၏ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ပုံမရှိပေ။

ဤအရာသည် စစ်သုံးတင့်ကားတစ်စီးနှင့် နီးစပ်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့သည်။

—ဘီးပ်။ ဘီးပ်။

တုံ့ပြန်စက်သည် အသက်ဝင်လာသည်။

ချန်ဆီရွှမ်က လျင်မြန်စွာ ဖြေကြားသည်�।

အဆုံးတွင် လင်းရှန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်—

“ဆရာမချန်၊ ငါတို့ ရထားအင်ဂျင်ကို ရှာတွေ့ပြီ”

“အံ့သြစရာပဲ၊ အခုဘယ်လိုအခြေအနေမှာလဲ”

လင်းရှန် ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

“အာ… နည်းနည်းရှုပ်ထွေးတယ်။ အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်နေလဲ”

“ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ်လူသားတွေက ကျွန်မတို့ကို ဝိုင်းထားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မွန်းစတားတွေပါမလားဆိုတာ မသေချာဘူး”

ချန်ဆီရွှမ်သည် တည်ငြိမ်နေရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းဖိအားပေးရင်း၊ အမိုးနှင့် ရထားတွဲများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့”

သူမက ထပ်ပေါင်းပြောသည်။

“ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေသင့်တယ်”