ကြက်ဆင်များ
Vol. 8 Ch. 117
“သုံးဖွဲ့လား”
ချန်ဆီရွှမ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
“ကျွန်မက မူလဖက်ဒရေးရှင်းနဲ့ လက်ရှိ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အဖွဲ့အစည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
“ဒီထက်ပိုတယ်။ မူလဖက်ဒရေးရှင်းက အခု အာရုဏ်ဦးစီမံကိန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှင်သန်ရေးအဖွဲ့ခွဲကို ကိုယ်စားပြုတယ်—သူတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်က လူသားယဉ်ကျေးမှုရဲ့ နောက်ဆုံးအကြွင်းအကျန်တွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ။ တစ်ဖက်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အဖွဲ့စည်းကတော့ ခုခံရေးကို ကိုယ်စားပြုတယ်၊ လူသားတွေရဲ့ စွမ်းအားအကုန်လုံးကို အသုံးပြုပြီး အမှောင်စွမ်းအင်ကို သုတေသနလုပ်ကာ အဲဒါကို ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်အတွက် အသုံးချပြီး နောက်ဆုံးမှာ တွင်းနက်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ထောက်ခံတယ်”
တင်းကျန်းရီက ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် တတိယအဖွဲ့တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ သူတို့က အမှောင်စွမ်းအင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ဟာ ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်တယ်၊ ဘုရားသခင်ရွေးချယ်မှုရဲ့ ပုံစံတစ်ခုလို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ စွမ်းအားရှင်တွေဟာ ရွေးချယ်ခံရသူတွေဖြစ်တယ်—အပြာရောင်ဂြိုဟ်ပေါ်မှာ ယဉ်ကျေးမှုအသစ်ရဲ့ မျိုးစေ့တွေလို့ သူတို့က ဆိုကြတယ်။ ဒီယုံကြည်ချက်က ‘သန့်ရှင်းသောအလင်းတော်’ လို့ခေါ်တဲ့ အစွန်းရောက်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့တယ်။ သူတို့က စွမ်းအားရှင်တွေကို တက်တက်ကြွကြွ စုဆောင်းပြီး တားမြစ်ထားတဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ပစ္စည်းတွေကို သုတေသနလုပ်တယ်၊ အိန်ဂျယ်စီမံကိန်းက အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတချို့ကိုတောင် စုဆောင်းခဲ့တယ်…”
ထိတ်လန့်ဖွယ်ပစ္စည်းတွေ သုတေသနလုပ်တယ်ဟုတ်လား၊၊
လင်းရှန်သည် ချက်ချင်း အမှောင်ရေဒီယိုကို သတိရလိုက်သည်။ ဒါဆို တကယ်ပဲ ဒီထူးဆန်းတဲ့စွမ်းအင်တွေကို လေ့လာပြီး အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူတွေ ရှိပြီးသားပဲ...
ဒါပေမယ့် အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ခွဲထွက်သွားပြီး၊ တစ်ဖွဲ့စီမှာ လုံးဝကွဲပြားတဲ့ အတွေးအမြင်တွေ ရှိနေတယ်။ ဒီအချက်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှုတွေက အံ့သြဖွယ်ရာပဲ။
ကီကီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ရှင်သန်ရေးအဖွဲ့လား၊ အာရုဏ်ဦးစီမံကိန်းက ရှင်သန်ရေးကို ကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုရင်၊ ဘာလို့ အရပ်သားတွေကို ဒီမြေအောက်မြို့တွေထဲ ဝင်ခွင့်မပေးခဲ့တာလဲ၊ လူအများစုက ဒီစီမံကိန်းရှိမှန်းတောင် မသိကြဘူး! သူတို့က အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ရုန်းကန်နေရတာ။ ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ‘ရှင်သန်ရေး’ လဲ”
တင်းကျန်းရီသည် မတုန်မလှုပ်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ “လူမှုဗေဒရှုထောင့်က ကြည့်ရင်၊ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိဘူး။ အရာအားလုံးက အရင်းအမြစ်ခွဲဝေမှုနဲ့ အသုံးချမှုအကြောင်းပဲ�। ဒါက ရထားတစ်စင်းက လူတစ်ယောက်ကို ဖြတ်ကျော်သင့်သလား၊ ဆယ်ယောက်ကို ဖြတ်ကျော်သင့်သလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းမဟုတ်ဘူး—ဒါက လူ ၁၀၀ ပဲတင်ဆောင်နိုင်တဲ့ ရထားတစ်စင်းမှာ ၁၀,၀၀၀ က လိုက်ပါဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ မေးခွန်းပဲ။ အာရုဏ်ဦးစီမံကိန်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ မြေအောက်မြို့တစ်ခုကို အခိုင်အမာတည်ဆောက်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဝင်ရိုးစွန်းညက ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒီမြေအောက်မြို့တွေကို အလွန်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်း တည်ဆောက်ခဲ့ရတာ။ မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို လက်ခံနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ခေါင်းဆောင်တွေဟာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ လျှို့ဝှက်စွာ ရွေးချယ်ထုတ်ယူမှုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတယ်”
လင်းရှန် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ငါ တွေးနေတဲ့ တစ်ခုရှိတယ်။ အာရုဏ်ဦးစီမံကိန်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဝင်ရိုးစွန်းကနေ ခိုလှုံရာဖြစ်မယ့် မြေအောက်မြို့တစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ဖြစ်ပြီး၊ ဒီမြို့သားတွေကို ရွေးချယ်ထားတာဆိုရင်၊ ဘာလို့ စွမ်းအင်အူတိုင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးတဲ့ ပရိုတိုကောတစ်ခုရှိနေရတာလဲ၊ မြေအောက်က အရာတွေကို တားဖို့ပဲလို့ မပြောနဲ့”
“အတိအကျပဲ”
ကီကီသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျိုးယန်နှင့် ရှုဝမ်တို့ထံ ဦးခေါင်းကို လှည့်ကာ စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့မှာ ဒီလိုပရိုတိုကောရှိတယ်—ရှင်တို့က ကျွန်မတို့ကို မြေအောက်ထဲ ဆွဲခေါ်ပြီး ဗုံးခွဲဖို့ စီစဉ်ထားတာလား”
“ဒါ... ဒါကို ငါတို့ ဘာမှမသိဘူး”
ကျိုးယန်သည် ထိတ်လန့်စွာပြောပြီး အဖြေရှာရန် တင်းကျန်းရီထံ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါရိုက်တာ တင်းက မပြောရင်၊ ဒီလိုပရိုတိုကောရှိမှန်း ငါတို့တောင် မသိခဲ့ဘူး”
ရှုဝမ် အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါတို့က သိပ္ပံပညာရှင်တွေပဲ! ဒီလိုအရာကို ငါတို့ ဘယ်လိုသိမှာလဲ?”
လူတိုင်း၏အကြည့်များသည် တင်းကျန်းရီထံ ရောက်သွားသည်။
သူမသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
“ဒါက ရှုပ်ထွေးတာမဟုတ်ဘူး။ ကြီးမားတဲ့ပြောင်းရွှေ့မှုပြီးနောက်၊ ကျွန်မရဲ့ P3အဆင့်ခွင့်ပြုချက်က စနစ်ထဲမှာ အမြင့်ဆုံးလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ အာဏာဖြစ်လာတယ်။ ဒီကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးတဲ့ ပရိုတိုကောဟာ မြေအောက်မြို့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုစနစ်ထဲမှာ စစ်ဘေးအရေးပေါ်အစီအမံတွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် မူလကတည်းက သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ။ ငါ တတိယအရန်အူတိုင်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့အခါ၊ ဒီပရိုတိုကောကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ‘သန့်စင်ရေးစီမံကိန်း’ လို့ ခေါ်တယ်”
“သန့်စင်ရေးစီမံကိန်းလား”
ကီကီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့ ယှက်ထားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“ဘာကို သန့်စင်ဖို့လဲ အတိအကျပြောပါဦး”
“ကျွန်မ အရင်ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မြေအောက်မြို့မှာ အရပ်သားတွေကို ပထမအဆင့်၊ ဒုတိယအဆင့်၊ တတိယအဆင့်ဆိုပြီး အမျိုးအစားခွဲထားတယ်။
အဆင့် ၇၀-၈၀ မှာ တတိယအဆင့်အရပ်သားတွေကို ထားရှိတယ်—လူဦးရေအများဆုံးနဲ့ ထူထပ်ဆုံးအပိုင်း။
အဆင့် ၄၀-၆၀ မှာ ဒုတိယအဆင့်အရပ်သားတွေ။
အဆင့် ၂၀-၄၀ ကတော့ ပထမအဆင့်အရပ်သားတွေအတွက် သီးသန့်ထားရှိထားတယ်။
မြေအောက်မြို့မှာ အရန်အူတိုင်သုံးခုရှိပေမယ့်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးတဲ့ ပရိုတိုကောက နှစ်ခုမှာပဲ ရှိတယ်—အဆင့် ၇၀ မှာ တစ်ခု၊ အဆင့် ၄၀ မှာ တစ်ခု။ ဒီအစီအမံရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနဲ့ ရောဂါဖြစ်ပွားမှုလို အန္တရာယ်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် လုံးဝရှုပ်ထွေးနေသည့်ပုံစံဖြင့် မေးသည်။ “ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုလား၊ ဒါက အူတိုင်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးတာနဲ့ ဘာဆက်စပ်နေလဲ”
“ဘာလို့ မဆက်စပ်ရမှာလဲ”
လင်းရှန်၏မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ “သူမပြောတာက မြေအောက်မြို့မှာ စျေးပေါတဲ့ အလုပ်သမားလိုအပ်တဲ့အခါ၊ ဒုတိယအဆင့်နဲ့ တတိယအဆင့်အရပ်သားတွေကို အမြတ်ထုတ်မယ်။
အစားအသောက်ပြတ်လပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ အောက်ဆင့်တွေကို ပိတ်ဆို့ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးတဲ့စနစ်ကို စတင်လိုက်ရုံပဲ၊ လူသောင်းဂဏန်းကို အသက်ရှင်လျက် မြှုပ်နှံပစ်မယ်။
ငါပြောတာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား”
တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားသည်။
လေထုသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်လာသည်။
ချန်ဆီရွှမ်နှင့် အခြားသူများသည် အလျင်အမြန် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။ လို့ရှားရှားပင်လျှင် မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်လာသည်။
“ဒါက... ယုတ်မာလွန်းတယ်”
ကီကီသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားရင်း၊ ငွေရောင်သွားများကို ကြိတ်ရင်း ပြောသည်။
“ဒီလူယုတ်မာတွေ၊ သူတို့ကို ဖုတ်ကောင်တွေဆီ ပထမဆုံး အစာကျွေးခံရသင့်တယ်”
သို့သော် တင်းကျန်းရီသည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲပေ။
“ကိုယ်ကျင့်တရားရှုထောင့်က ကြည့်ရင်၊ မင်းတို့ရဲ့ဒေါသထွက်မှုကို ငါလုံးဝသဘောတူတယ်။ ငါသာ မင်းတို့ရဲ့ အနေအထားမှာ ရှိရင်၊ ငါလည်း အတူတူပဲ ခံစားရမယ်”
သူမသည် ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်များကို မတုန်မလှုပ် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် ငါအရင်ပြောခဲ့သလိုပဲ—ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ တရားမျှတမှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ လူမှုဗေဒရှုထောင့်က ကြည့်ရင်၊ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့သူတွေက ပိုသန်မာတယ်၊ ပိုဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုကံကောင်းတယ်။ တချို့ကတော့ မထိုက်တန်ဘဲ မွေးဖွားလာတဲ့ အခြေအနေကောင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ငတုံးတွေပဲ။ ဒါပေမယ့် စာရင်းအင်းအရ ပြောရရင်၊ ထိပ်ဆုံးကို တက်ရောက်တဲ့သူတွေက လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုရလဒ်တွေပဲ။
ဒါကြောင့် ရထားတစ်စင်းမှာ ထိုင်ခုံ ၁၀၀ ပဲရှိပြီး လူ ၃၀ ကို စွန့်လွှတ်ရမယ်ဆိုရင်၊ သေရမယ့်သူတွေကို ရွေးချယ်တဲ့အခါ ဒီဖွဲ့စည်းပုံကို အမြဲလိုက်နာတယ်”
သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်သည်။
“ဒီလိုစဉ်းစားကြည့်ပါ—ရှင်က ရောဂါကပ်ဘေးကြောင့် အစားအသောက်ပြတ်လပ်နေတဲ့ လယ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ရှင့်ရဲ့ ကြက်ဆင် တစ်ဝက်ကို သုတ်သင်ရမယ်ဆိုရင်၊ ရှင်က အကျန်းမာဆုံး၊ အသန်မာဆုံး၊ အဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ဆုံး ကြက်ဆင်တွေကို သတ်မှာလား၊၊
ဒါမှမဟုတ် ဖျားနာနေတဲ့၊ အားနည်းတဲ့၊ သာမန်ကြက်ဆင်တွေကို ဖယ်ရှားမှာလား၊၊
ဒါမှမဟုတ် ကြက်ဆင်တွေကို မဲပေးခိုင်းပြီး ဘယ်သူသေရမယ်ဆိုတာ ရွေးချယ်ခိုင်းမှာလား?”
“...ကြက်ဆင်တွေတဲ့လား”
လို့ရှားရှားသည် ရင့်ကျက်သော အမူအရာရှိသော်လည်း ငယ်ရွယ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တင်းကျန်းရီ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် နီရဲလာသည်။
“ဒါပေမယ့်... လူအများကြီးကို သတ်ဖြတ်တာက... ဒါက သိပ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ် မဟုတ်လား”
“ဟူး...”
တင်းကျန်းရီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကိုယ်ပိုင်ရှုထောင့်က ကြည့်ရင်၊ ဒီကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖျက်ဆီးတဲ့ ပရိုတိုကောဟာ တကယ်ပဲ ရက်စက်လွန်းတယ်။
ကိုယ့်မျိုးနွယ်ကို သတ်ဖြတ်တဲ့အခါ၊ လူသားတွေဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ တီထွင်ဖန်တီးမှုကို အမြဲပြသလေ့ရှိတယ်။
ဒါက သိပ္ပံပညာကို နိုင်ငံရေးအတွက် လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုတာနဲ့ မခြားနားဘူး”
သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို အသံထွက်လာသည်။
ရထားတွဲအတွင်း၌ ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်မှု နေလေသည်၊၊
မျက်နှာအမူအရာများသည် ဒေါသမှ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုအထိ ကွဲပြားနေသည်။
“...မင်းပြောတာ အများကြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိပုံရတယ်” လင်းရှန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသံနိမ့်ကာ ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် မင်း တစ်ခုခုကို မေ့နေတယ်”
တင်းကျန်းရီက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ဘာလဲ”
လင်းရှန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုကို ညွှန်ပြသည်။
“ကြက်ဆင်တွေနဲ့ လယ်သမားတွေဟာ မျိုးစိတ်တူမဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့် အာရုဏ်ဦးစီမံကိန်းက လူယုတ်မာတွေဟာ လယ်သမားတွေ မဟုတ်ဘူး။
ဘာလို့ဆို ဝင်ရိုးစွန်းညနဲ့ တွင်းနက်သတ္တဝါတွေအတွက်ကတော့ လူသားအားလုံးဟာ ကြက်ဆင်တွေပဲ”
သူ၏အသံသည် အေးစက်နေသည်။
“ဒါပေမယ့် ကွဲပြားချက်က—ဒီကြက်ဆင်တွေဟာ...”
“သေနတ်တွေ ကိုင်ထားတယ်”