အိပ်မက်တစ်ခုလို လွင့်မျောသွားခြင်း

ဆူဇီမိုကာ ငေးငိုင်နေစဉ်မှာပင် သူက ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွား၏။

“ဟမ်”

သူက အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူသည် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ တည်ရှိမှုကို နောက်တစ်ဖန် အာရုံခံမိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာ၏ အခြေအနေက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။ သူသည် မိန်းမောနေပြီး ယခုအချိန်ထိ နိုးထမလာသေးသည့်အလားပင်။

ဆူဇီမိုက အကြိမ်ရေအနည်းငယ် လှမ်းခေါ်ပြီးနောက် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာခဲ့သည်။

အဆုံးမဲ့ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ထဲမှာ…

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက မလှုပ်မယှက် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။

သူသည် အသိစိတ်ကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီး အစိမ်းရောင်ကြာပန်းအစစ်အမှန်ခန္ဓာ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း မာန်နတ်မျက်နှာဖုံး၏ အောက်မှာ သူ၏ အမူအရာက ငေးငိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်လည်စဉ်းစားဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။

စောစောက သူသည် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးမှ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် အဖြူရောင်ရစ်ငှက်တစ်ကောင်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ သူသည် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးမှုမရှိသည့် အခြားသော လောကတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်ပုံပင်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ထိုလောကမှာ သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသည့် အရာရာတိုင်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်နေ၏။

ဘာကြောင့်ရယ်မသိ သူသည် ဘယ်လိုပင် ကြိုးစားကြည့်သည်ဖြစ်စေ… ထိုစဉ်တုန်းက တွေ့ကြုံခဲ့သော အခြေအနေအများစုကို ပြန်လည်စဉ်းစားမကြည့်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတချို့ကိုသာ ခပ်ရေးရေး ဖမ်းမိနိုင်သည်။

ထိုနေရာသည် သူဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့မြင်ဖူးခဲ့သည့် ကြောက်စရာကောင်းသော လောကတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုလောကမှာ အသိဉာဏ်မိုက်မဲမှုက အားကောင်းနေလေသည်။ ထိုနေရာမှာ နေထိုင်သော လူများသည် အမှားအမှန်ကို မခွဲခြားနိုင်ကြပေ။ သူတို့က စာနာထောက်ထားမှု ကင်းမဲ့ပြီး သွေးအေးကာ နှလုံးသားမဲ့ကြသည်။

ထိုလောကမှာ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် သူ၏ ခွန်အားများအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားရပြီး သူက သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှာ မည်သူကမှ မကျင့်ကြံနိုင်သည့် မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

သူ့အတွက်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာမှာ အလိမ်အညာ မုသားများက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေ၏။ အမှန်တရားကို ပြောဆိုသော လူတိုင်းကား ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလေသည်။ သူတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများ၊ ကျိန်ဆဲမှုများနှင့် ကိုက်ခဲမှုများကို တွေ့ကြုံခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ကျယ်ပြောသော လူအုပ်ကြားထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုနေရာမှာ ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုက နေရာတိုင်းမှာ ပျံ့နှံ့နေ၏။

ကြင်နာတတ်သော လူတိုင်းက ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရသည့်အလား သူတို့က သတိကြီးကြီးထားကာ ရှင်သန်နေထိုင်ရလေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ စိတ်ကောင်းစေတနာကို အမှတ်တမဲ့ ထုတ်ဖော်မိမည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် လူဆိုးလူကြမ်းများစွာ၏ ဝန်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ထိုနေရာမှာ အမှောင်ထုနှင့် အကျည်းတန်မှုက ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုနေရာမှာ နွေးထွေးမှု သို့မဟုတ် အလှအပဆိုတာ မရှိပေ။

ထိုနေရာမှာ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိဘဲ ယုတ်ညံ့မှုကသာ ကြီးစိုးနေ၏။

တစ်ယောက်ယောက်က ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို သူတွေ့မြင်သည့်အခါ သူက ဝင်ရောက်ကူညီမိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်က ဒုက္ခရောက်ရလေသည်။

အားအင်ချိနဲ့နေသော လူတစ်စုက ချိန်ကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ခံထားရသည်ကို သူက တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့က မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ကျနေပြီး ကျာပွတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရကာ ကျွန်ပြုခံနေရသည်ကို တွေ့မြင်သည့်အခါ သူက ရှေ့သို့ထွက်ပြီး သူတို့ကို ဝင်ရောက်ကယ်တင်ပေးလိုလေသည်။

မထင်မှတ်ထားစွာပင် သူ ရှေ့သို့တက်လှမ်းလာသည့်ခဏမှာပင် ထိုလူအုပ်စု၏ အစက ထုံထိုင်းနေသော မျက်နှာများက ရုတ်တရက် ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်သော အမူအရာများကို ထုတ်ဖော်ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် အားအင်ချိနဲ့ပုံရသော ထိုသူများက သိပ်သည်းပြင်းထန်သော ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်ပြီး ရှေ့သို့ပြေးတက်ကာ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်မှာ ဖိချလိုက်ကြသည်။ သူတို့က သူ၏ ခြေလက်များနှင့် ဒူးများကို ချိုးပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောနေ၏။

“ငါတို့ဘာသာငါတို့ ဒူးထောက်နေရတာ မင်းက ဘာဆိုင်လို့ ဝင်ပါတာလဲ”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ဤလောကနှင့် သဟဇာတမဖြစ်ပေ။

သူသည် ဤလောကမှာ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် ရုန်းကန်နေရပြီး နေရာတိုင်းမှာ အဟန့်အတားပေါင်းစုံနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည်။

သူသည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူက ဘယ်တုန်းကမှ အညံ့မခံခဲ့ပေ။

သူသည် အာရှဲ့ဟုခေါ်သည့် အိမ်ခြေယာမဲ့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးကြောင်း ခပ်ရေးရေးမှတ်မိလေသည်။

ထိုလောကမှာ သူသည် လူများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးကသာ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သူနှင့် မိန်းကလေးသည် သူနောက်ဆုံးအိုမင်းလာသည့်အထိ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အတူနေထိုင်ခဲ့ပုံရလေသည်။

သူက ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ဘဝသက်တမ်းက နှစ်တစ်ရာထက် မပိုခဲ့ပေ။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ သူ၏ ဆံပင်များက ဖြူဖွေးလာပြီး သူက ဘဝ၏ နှောင်းပိုင်းအရွယ်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်မှာပင် မိန်းကလေးက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူအမှတ်မှားတာလား သို့မဟုတ် အခြားသော အကြောင်းရင်းတချို့ကြောင့်လား မပြောတတ်ပေ။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ထိုမိန်းကလေးက ဘယ်တော့မှ ကြီးပြင်းမလာခဲ့ပေ။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူမက ဘယ်တုန်းကမှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။

သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်ကအတိုင်း သူမက တူညီသောပုံစံမှာပင် ရှိနေ၏။ သူမသည် အမြဲတမ်းလိုလို ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြစ်ပြီး အရောင်လွင့်အောင် လျှော်ဖွပ်ထားသည့် စုတ်ပြဲနေသော ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

သူ၏ နှစ်တစ်ရာဘဝမှာ သူသည် ထိုလောကနှင့် လိုက်ဖက်ညီမှုမရှိသည့် ကိစ္စများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

သူက ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ရသည် ဆိုလျှင်တောင် သူသည် အမြဲတမ်း ရိုးသားမှုရှိခဲ့ပြီး သူအိုမင်းလာသည့်အချိန်မှာ ကြည်လင်ရှင်းလင်းသောစိတ်ကို ရရှိထားသည်။

သူသည် တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်တင်သည့်အခါတိုင်း မိန်းကလေးက ဝင်ရောက်ကူညီခြင်း သို့မဟုတ် သူ့ကို တားဆီးခြင်းမရှိဘဲ ဘေးကနေ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။ သူမက လုံးဝ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

ရံဖန်ရံခါမှာ သူတို့နှစ်ယောက်က စကားပြောကြလေသည်။

တစ်နေ့မှာ အာရှဲ့က မေးလိုက်၏။

“တစ်ယောက်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်ပြီး ဘာမှမလုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်မလား”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ပြောလိုက်၏။

“ငါက ဘေးမှာရပ်နေပြီး ဘာမှ လုပ်မပေးဘူးဆိုရင် ငါဒုက္ခရောက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကိုကူညီပေးလာဖို့ မျှော်လင့်လို့မရဘူး”

“ငါက သူတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါ့ကိုယ်ငါ ကူညီနေတာလည်းဖြစ်တယ်”

အာရှဲ့က လက်ခုပ်တီးပြီး ပြုံးလိုက်၏။

“အဲဒါက တကယ့်ကို ရိုးရှင်းတဲ့သဘောတရားပဲ… ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ သူတို့တွေက အဲဒါကို နားမလည်ကြဘူး”

နောက်တစ်နေ့မှာ…

ရုတ်တရက် အာရှဲ့က မေးလိုက်၏။

“သူတို့တွေက လူသားတွေဖြစ်တယ်လို့ ရှင်ထင်လား… သူတို့က လူသားတွေဆိုရင် သူတို့က ဘာလို့ လူမဆန်ကြတာလဲ”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက နှုတ်ဆိတ်နေ၏။

အာရှဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့တွေက တခြားသူတွေ ထိခိုက်ခံစားရတာကို တွေ့မြင်တဲ့အခါ သူတို့တွေက လှောင်ပြောင်သရော်ကြတယ်… သူတို့တွေက ပိုဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ရင်လုပ် မဟုတ်ရင် ဘေးကနေ တိတ်တဆိတ် ရပ်ကြည့်နေကြတယ်… သူတို့တွေလည်း တစ်နေ့မှာ တူညီတဲ့နာကျင်မှုကို တွေ့ကြုံခံစားရမယ်ဆိုတာ သူတို့က ဘာလို့နားမလည်ကြတာလဲ”

“သူတို့တွေက အမြဲတမ်း ကံကောင်းပြီး သူတို့တွေက နောက်ဆုံးမှာ ချမ်းသာရမယ်ဆိုတဲ့စိတ်ကို အမြဲတမ်းမွေးမြူထားကြတယ်… ဒါပေမဲ့ ကမ္မက ကြမ္မာနဲ့ ဝဋ်နဲ့အတူ ယှဉ်တွဲပြီးတော့ လည်ပတ်နေတယ်… သံသရာစက်ဝန်းထဲကနေ ဘယ်သူက လွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ”

အာရှဲ့သည် ဘေးကနေ သူမဘာသာသူမ နောင်တသံဝေဂရဟန်ဖြင့် ပြောဆိုနေ၏။

မသိလိုက်မသိဘာသာ အချိန်တစ်ခုကြာသွားပြီးနောက် အာရှဲ့က ရုတ်တရက် မုန်းတီးစွာပြောလိုက်၏။

“သူတို့တွေက တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေပဲ”

အကန့်အသတ်မဲ့ ကျယ်ပြောသော ကောင်းကင်ထဲမှာ…

ရုတ်တရက် သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် အလွန်တရာ ခေါင်းကိုက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေ၏။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။ နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်း သက်သာပျောက်ကင်းလာ၏။

အစိမ်းရောင်ကြာပန်းအစစ်အမှန်ခန္ဓာထံကနေ သူက ထိုလောကသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်တာ ကြာသွားခဲ့ပြီကို သိရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုလောကမှာ နှစ်တစ်ရာနေထိုင်ခဲ့ပြီး ဘဝတစ်ခုကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်ကွာဟချက်က သူ့ကို အနည်းငယ် တွေဝေရှုပ်ထွေးသွားစေ၏။

ထိုလောကမှာ နှစ်တစ်ရာဘဝသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး အခြေအမြစ်မရှိသော အိပ်မက်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ထောက်လှမ်းကြည့်ရှုနေ၏။ သူ၏ တည်နေရာက လုံးဝပြောင်းလဲမသွားပေ။

သူသည် ဤနေရာကနေ ဘယ်တုန်းကမှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်း မရှိသည့်အလားပင်။

သို့သော်လည်း အစက သူ့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးမှ ဧကရာဇ်ကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။ ထိုလောကမှာတုန်းက သူသည် လူအုပ်ကြားထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးမှ ဧကရာဇ်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ပုံရလေသည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးမှ ဧကရာဇ်သည်လည်း သူ့လိုပင် မော်တယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် ထိုထက်ပိုပြီး ဆက်လက်၍ မမှတ်မိတော့ပေ။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ မည်သည့်အရာကမှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက သူ၏ လက်သီးကို အနည်းငယ်ဆုပ်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“အဲဒါက တကယ်ပဲ အိပ်မက်တစ်ခုလား”

ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထူးဆန်းသော တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက်ခံစားမိလိုက်၏။ သူက လက်သီးဆုပ်လိုက်မှသာ အဲဒါကို အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့်ပင် သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအရာသည် အာရှဲ့၏ ပစ္စည်း ဖြစ်ခဲ့ပုံရလေသည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို တွေ့မြင်စဉ်မှာ အာရှဲ့နှင့်ပတ်သက်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ခပ်ရေးရေး ပြန်လည်အမှတ်ရလာ၏။

အတိအကျဆိုရလျှင် ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် အာရှဲ့ကို သူမအဖေပေးထားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးလက်ဆောင်ဖြစ်လေသည်။

အာရှဲ့၏ အဖေသည် စောလျင်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမသည် သူ့အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းမမှတ်မိပေ။

သူမ မှတ်မိသည်မှာ ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် သူမအတွက် သူမအဖေ ချန်ပေးထားခဲ့သည့် နောက်ဆုံးလက်ဆောင်ဖြစ်သည်။

အာရှဲ့သည် ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို အလွန်တရာတန်ဖိုးထားပြီး အမြဲတမ်းဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဆုံစဉ်က အာရှဲ့သည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားပြီး အသက်ရှင်နိုင်တော့မည့်ပုံ မရှိပေ။

သူမကို သူမအမေထံ ခေါ်သွားပေးဖို့ သူမက သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

အစကတော့ အာရှဲ့သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို သူမအမေအား ပေးဖို့ရည်ရွယ်ထားခဲ့လေသည်။ သူမက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားပြီး သေရတော့မည်ဆိုတာကို သူမအမေကို ပြောပြချင်သည်။ သူမ သေဆုံးသွားပြီဆိုလျှင် သူမကို မြှုပ်နှံရန် သူမအမေသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ရောင်းချပြီး ငွေကြေးတချို့ကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နာရေးပြီးလျှင်တောင် ငွေကြေးအတော်များများ ကျန်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ထားစွာပင် အာရှဲ့က သူမ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိလာသည်ဟု ပြောလိုက်သည့်ခဏမှာပင် သူမအမေ၏ မျက်နှာက အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး လက်ကာပြကာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“ငါ့မှာ ဘာငွေကြေးမှ မရှိဘူး… ငါ့က နင့်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ ဘာမှမရှိဘူး… ဒုက္ခိတမ… မြန်မြန်ထွက်သွားစမ်း… ဒီမှာလာပြီး သေမနေနဲ့”

“လောကမှာ ဒီလိုနှလုံးသားမဲ့တဲ့ မိခင်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေရတာလဲ”

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာက ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားသည်။ သူက သူ၏ လက်ထဲမှ အားအင်ချိနဲ့နေသော အာရှဲ့ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှာ နောက်တစ်ဖန် နာကျင်ကိုက်ခဲလာ၏။ သူက အာရှဲ့ကို သယ်ပိုးပြီး လှည့်ထွက်သွားရင်း သူမကို ပြောလိုက်၏။

“မပူပါနဲ့… နောက်ပိုင်း မင်းအသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ… သေသည်ဖြစ်စေ… ငါ မင်းကို အဖော်ပြုပေးမှာပါ။”