ဆိုးယုတ်မှုက ကောင်းမြတ်မှုကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်ရမှာမဟုတ်ဘူး

အဲဒါကို သတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်နေသေးသရွေ့ အဆင်ပြေတယ်။

သူပြောသည်မှာ မှန်သည်။

တကယ်တော့ သံချေးတက်နေသော ဤဓားကနေတစ်ဆင့် ဆူဇီမိုသည် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ နောက်ထပ်အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို နားလည်ဆင်ခြင်မိသည်။

ဓားတာအိုမှာ ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူသည် ရိုးရှင်းမှုသို့ ပြန်သွားသော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှာ သံချေးတက်နေသောဓားက မည်သည့်နတ်ဘုရားလက်နက်ထက်မဆို ပိုမိုထက်ရှနေနိုင်သည်။

လင်းရွှင်ကျန်းသည်လည်း အနှိုင်းမဲ့နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခုကို နားလည်ဆင်ခြင်ထားသော်လည်း သူမသည် ဤလူနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် ရှုံးနိမ့်ရဖို့ အခွင့်များသည်။

လင်းရွှင်ကျန်းက အပြင်လောကမှာရှိသည့်အခါ သူမသည် မည်ကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်နှင့် ဆုံတွေ့ရသည်ဖြစ်စေ… သူမမှာ အမျိုးမျိုးသော ထွက်လမ်းများ အမြဲတမ်းရှိနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူအနေဖြင့် ဆိုးယုတ်မိစ္ဆာတိုက်ပွဲမြေမှာ ရှုံးနိမ့်သည့်အခါ ရလဒ်တစ်ခုသာရှိသည်။

သေဆုံးခြင်း…

“လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သယောင် ဟန်ဆောင်မနေနဲ့”

လင်းရွှင်ကျန်းက လှောင်ရယ်ပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

“မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတာအိုကို ကျင့်ကြံပြီး အပြစ်သားသွေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူတွေက ဓားတာအိုကို ကျင့်ကြံဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ထိုက်တန်နိုင်မှာလဲ”

ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ဆိုးယုတ်မှုက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

အထက်လမ်းဂိုဏ်းများမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လင်းရွှင်ကျန်းသည် ဤဆိုးယုတ်မိစ္ဆာများနှင့် အပြစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်များကို ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ အမြဲတမ်း သဘောမတွေ့မှု ရှိခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ဆိုးယုတ်မိစ္ဆာများနှင့် အပြစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်များအပေါ် သူမ၏ မုန်းတီးမှုက အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ပြောင်းလဲဖို့ ခက်ခဲလေသည်။

“မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတာအိုကို ကျင့်ကြံပြီး အပြစ်သားသွေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား..”

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ကျင့်ကြံသူက တီးတိုးရေရွတ်ပြီးနောက် အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

သူက လင်းရွှင်ကျန်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်က အလွန်တရာ တွေဝေရှုပ်ထွေးနေ၏။ အဲဒီမှာ သနားကရုဏာသက်မှု၊ မနာလိုမှု သို့မဟုတ် ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှု…. တို့ ပါဝင်နေပုံရသည်။

“နင် ဘာကို လာရယ်နေတာလဲ”

လင်းရွှင်ကျန်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက ဓားတာအိုကို ကျင့်ကြံထားပြီး မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သူမ၏ ဓားတာအိုက ခိုင်မာမှုရှိပြီး သူမက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိတာအိုက လူတွေက ဓားတာအိုကို ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့စိတ်နေစရိုက်ကြောင့် အဆုံးသတ်ကို ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး… သူတို့က မဟာတာအိုရဲ့ အစစ်အမှန်အနှစ်သာရကို ဖမ်းဆုပ်မိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက ဆိုးယုတ်မှုက ကောင်းမြတ်မှုကို ဘယ်တုန်းကမှ အနိုင်မရခဲ့ဘူး… အဲဒါ အမှန်တရားပဲ”

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းသာညိတ်ပြလိုက်၏။

“ဆိုးယုတ်မှုက ကောင်းမြတ်မှုကို ဘယ်တော့မှ အနိုင်ရမှာမဟုတ်ဘူး… အဲဒါက တကယ်ပဲ ဘယ်တော့မှ မှားမှာမဟုတ်ဘူး”

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူက ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ် သူက ရုတ်တရက်ရပ်တန့်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်၏။

“ဆိုးယုတ်မှုက အနိုင်ရခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက ဆက်ပြီးတော့ ဆိုးယုတ်မှုဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

လင်းရွှင်ကျန်းက ရင်တစ်ချက်ထိတ်သွား၏။

ဆူဇီမိုကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများက သာမန်သာဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူတို့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူသည် သူ့ဘာသာသူ ညည်းတွားရေရွတ်နေပုံရသည်။

ဆိုးယုတ်မှုက ကောင်းမြတ်မှုကို အနိုင်ရမည်ဆိုလျှင် အဲဒါက ဆက်လက်၍ ဆိုးယုတ်မှုဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်ကကြည့်လျှင် အစက ကောင်းမြတ်မှုသည် ရှုံးနိမ့်သွားသည်နှင့် သူတို့သည် ဆိုးယုတ်မှုများဟု ခေါ်ဆိုခံရပေတော့မည်။

ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက ဆိုးယုတ်မှုသည် ကောင်းမြတ်မှုကို ဘယ်တုန်းကမှ အနိုင်မရခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ကောင်းမြတ်မှုက ကောင်းမြတ်မှုသာဖြစ်ပြီး ဆိုးယုတ်မှုက ဆိုးယုတ်မှုသာဖြစ်သည်ကို ဆူဇီမိုက သူ၏ ရင်ထဲမှာ သိရှိထားသည်။

အမှားနှင့်အမှန်က အလှည့်ပြောင်းဖြစ်သွားသော အချိန်များ ရှိလာတတ်သော်လည်း တစ်နေ့မှာ တိမ်စိုင်များက ရှင်းလင်းပြီး နေရောင်ခြည်က တစ်ဖန်တောက်ပကာ လောကထံ တရားမျှတမှုက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အပြစ်သားကုန်းမြေဆယ်ခု၏ သတင်းအချက်အလက်များကို စဉ်းစားပြီး အဲဒါကို ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူပြောသော စကားလုံးများနှင့် တိုက်ကြည့်သောအခါ သူသည် အလေးအနက်စဉ်းစားတွေးတောမိသွားသည်။

ဆိုးယုတ်မိစ္ဆာများနှင့် အပြစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်များ…

ဆိုးယုတ်မိစ္ဆာများနှင့် အပြစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်များ…

ဘေးမှာရှိသော လင်းရွှင်ကျန်းကလည်း နေရာမှာပင် မှင်တက်ကာ ဘာကိုမှ မပြောဆိုနိုင်တော့ပေ။

သူမ နှလုံးသားထဲမှာ ကိုင်စွဲထားသည့် အမှန်တရားသည် အစက ကိုင်လှုပ်၍မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အဲဒါက စတင်၍ ယိမ်းယိုင်လာခဲ့သည်။

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက လောကဓံတရားနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထပ်မံ၍ ရှင်းပြလိုစိတ်မရှိပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို ခံစားမိသည်ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်သလဲ။

အဲဒါက မည်သည့်အရာကိုမှ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည် မဟုတ်သေးပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်အမျိုးသားက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

“တာအိုရောင်းရင်း… ငါ မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူက အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် အစိမ်းရောင်ဝတ်အမျိုးသားက ထပ်မံ၍ မေးလိုက်၏။

“မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လောမှတ်လား”

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူက ဆူဇီမိုကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ်ဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူက စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

“ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ ငါ့ရဲ့နာမည်ကို ပထမဆုံးမေးတဲ့သူက မင်းပဲ”

သူသည် ဆိုးယုတ်မိစ္ဆာတိုက်ပွဲမြေမှာ နေလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကျော် ကြာသွားခဲ့လေပြီ။

နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကျော်အတွင်း အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှာ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများက ဆိုးယုတ်မိစ္ဆာတိုက်ပွဲမြေသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း မည်သူကမှ သူ့နာမည်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမေးခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှ သက်ရှိများ၏ မျက်လုံးများထဲမှာ သူတို့သည် ဆိုးယုတ်မိစ္ဆာများနှင့် အပြစ်သားစိတ်ဝိညာဉ်များသာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တိုက်ပွဲရမှတ်များသာ ဖြစ်လေသည်။

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စေသည့်အရာမှာ ဤအစိမ်းရောင်ဝတ်အမျိုးသားသည် သူ၏ မျိုးရိုးနာမည်ကို ခန့်မှန်းမိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤလူ၏ မျက်လုံးများကနေတစ်ဆင့် ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ်ဓားကျင့်ကြံသူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေ့မြင်နေပုံရသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်အမျိုးသားက အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှ အခြားသောသက်ရှိများနှင့် ကွဲပြားနေသည်။

ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီဝတ် ဓားကျင့်ကြံသူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“လောကျွင်း…”

ထို့နောက် လောကျွင်းက ဆူဇီမိုကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

“တာအိုရောင်းရင်း… ငါကရော မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ”

“ဆူ… ကျူး…”

ဆူဇီမိုက ခဏမျှ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“ငါက ဓားကမ္ဘာကပဲ… ငါက ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့တယ်… ငါက ဓားသင်္ချိုင်းတာအိုကို နားလည်ဆင်ခြင်နိုင်ခဲ့တယ်”

ဆူဇီမိုက သူ၏ နာမည်အရင်းကို မပြောဆိုသော်လည်း လောကျွင်း၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုသူသည် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခန့်မှန်းမိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက ယုံကြည်သည်။

တကယ်ပင်…

လောကျွင်းသည် ဆူဇီမို၏ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းသောအသံကို ကြားရပြီးနောက်… သူက တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိသွားကာ မည်သည့်စကားမှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့မျိုးရိုးနာမည်က လောလား”

လင်းရွှင်ကျန်းက တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားပုံရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဝေါ...

လေဟာနယ်က တုန်ခါသွားသည်။

မလှမ်းမကမ်းမှာ အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်အုပ်စုက ရန်လိုခက်ထန်စွာဖြင့် ပျံသန်းလာနေကြ၏။

ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်လာသူ သုံးယောက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော အော်ရာများရှိပြီး သူတို့သည် ပိုးမွှားကမ္ဘာ၊ ကြွက်ကမ္ဘာနှင့် ပုရွက်ဆိတ်ကမ္ဘာတို့မှ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုကမ္ဘာသုံးခုမှ ပကတိစိတ်ဝိညာဉ် ၃၀အပြင် အခြားသောကမ္ဘာများမှ ပကတိစိတ်ဝိညာဉ်များစွာကလည်း အတူတကွစုဝေးရောက်ရှိလာကြလေသည်။ သူတို့က စုစုပေါင်း အရေအတွက် ရာချီရှိနေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုကမ္ဘာများမှ သက်ရှိများသည် ပကတိစိတ်ဝိညာဉ်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အဖြစ် ပူးပေါင်းထားပြီးပြီဖြစ်သည်။

လင်းရွှင်ကျန်းက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

“သူတို့သုံးယောက်က တိုက်ပွဲရမှတ်ကျောက်စိမ်းကျောက်စာတိုင်ပေါ်က အန္တိမပကတိစိတ်ဝိညာဉ်တွေပဲ”

လောကျွင်းက မတ်တတ်ရပ်ပြီး အလွန်တရာ ပေါ့ပါးသောပုံစံဖြင့် လက်ကာပြလိုက်၏။

“မင်းတို့တွေ သွားလို့ရပြီ”

လောကျွင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည့်ခဏမှာပင် ဆူဇီမိုနှင့် လင်းရွှင်ကျန်းသည် လောကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်မူထူးခြားစွာ ခံ့ညားထည်ဝါနေသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရေကန်ဘေးမှာ ရပ်နေရုံနှင့် သူက ကြီးမြတ်သော အော်ရာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ထားသည်။

သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော လက်ဝါးနှင့် သေးသွယ်သော လက်ချောင်းများသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲဖို့ အသင့်လျော်ဆုံးဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲဖို့အတွက် မွေးဖွားလာသော လက်တစ်စုံဖြစ်သည်။

ဆူဇီမိုနှင့် လင်းရွှင်ကျန်းကဲ့သို့ ဓားတာအိုကို ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သူက ထိန်ချန်ထားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကမှ အခြားသောသက်ရှိများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သူသည် မဟာဆိုးယုတ်မိစ္ဆာဆယ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

လောကျွင်းက သူ၏ ခါးမှ ဘူးတောင်းကို ဖြုတ်ယူပြီး သူ၏ ခေါင်းကိုမော့ကာ ဝိုင်ပြင်းများကို ပါးစပ်အပြည့် လောင်းထည့်လိုက်၏။ ဝိုင်များက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျသွားသည်။

“အဲဒီဝိုင်က ကောင်းလား”

ဆူဇီမိုက ပြုံး၍မေးလိုက်သည်။

လောကျွင်းက ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“မင်း အဲဒါကို သောက်ရဲလို့လား”

“ငါ ဘာလို့ မသောက်ရဲရမှာလဲ”

ဆူဇီမိုက အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

လောကျွင်းကလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ဝိုင်ဘူးတောင်းကို ဆူဇီမိုထံ လှမ်းပစ်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“ညီကိုဆူ… ငါက မသေခင် မင်းလိုမျိုး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ သိကျွမ်းခွင့်ရတယ်ဆိုတော့… ငါ့ဘဝက အချည်းနှီး မဖြစ်တော့ဘူး”

ဆူဇီမိုက ခေါင်းမော့ပြီး ဝိုင်ကို အားရပါးရ သောက်ပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်၏။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ဝိုင်”

ထို့နောက် သူက ဝိုင်ဘူးတောင်းကို လောကျွင်းထံ ပြန်ပစ်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းကောင်းရှင်သန်”

“အမ်..”

လောကျွင်းက ဆူဇီမိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆူဇီမိုက မည်သည့်စကားမှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ သူ့ကို ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

လောကျွင်းက သေဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်ကို ဆူဇီမိုက သတိထားမိနေခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်။ စောစောက သူ၏ စကားသည် သံသယရှိစရာမလိုအောင် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ထပ်မံ၍ ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူက ထိုစကားကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လောကျွင်းက အခြားမည်သည့်စကားမှ မဆိုခဲ့ပေ။ သူက သူ့ဘေးရှိ သံချေးတက်နေသော ဓားကိုသာ ဆွဲထုတ်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ပကတိစိတ်ဝိညာဉ်ပညာရှင် ရာချီထံသို့ ခုန်ထွက်သွားလေသည်။

မနှိုင်းယှဉ်သာအောင် ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် လင်းလက်နေသော ဓားအလင်းတစ်ခုက ပစ်လွင့်ထွက်ပေါ်လာပြီး လောကကို မှင်တက်သွားစေသည်။

ထိုဓားချက်မှာ လင်းရွှင်ကျန်းပင်လျှင် သူမမျက်လုံးထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုတစ်စွန်းတစ်စနှင့်အတူ သူမ၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဓားစိတ်ဆန္ဒနှင့် ဓားတာအိုကို သူမပင်လျှင် ထုတ်ဖော်နိုင်ချင်မှ ထုတ်ဖော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လောကျွင်းပြောသည်မှာ မှန်သည်။

ဓားက အိုဟောင်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း အဲဒါကို သတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်နေသေးသရွေ့ အဆင်ပြေလေသည်။

ဓားအလင်းက ပျောက်ဆုံးမသွားခင် လေထဲမှာ သွေးရောင်အလင်းက ဖြန့်ကြက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး စူးစူးဝါးဝါးအော်ဟစ်သံများက ဆက်တိုက်တွဲဖက်လာခဲ့သည်။

လူပေါင်းရာချီနှင့် ပကတိစိတ်ဝိညာဉ်တပ်ဖွဲ့သည် လောကျွင်း၏ ဓားချက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခံရပြီး သွေးသံရဲရဲ ဒဏ်ရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။