ယာယီမဟာမိတ်
Vol. 9 Ch. 129
“အခုဆို ငါတို့အားလုံး အတူပူးပေါင်းနေပြီပေါ့၊ ဒါပေမယ့် လက်ရှိအခြေအနေမှာ မင်းတို့အားလုံးကို ငါတို့နဲ့ အတူခေါ်သွားလို့မရဘူး။ လူတိုင်းရဲ့ ယာဉ်တွေမှာ ပစ္စည်းတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ တာ့ဇူမြေပြန့်လွင်ပြင်ကို အသက်ရှင်လျက် ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး ကျန်းကျိုးမြို့မှာ ရှင်သန်ရေးရထားတွဲ အနည်းငယ်ရှာတွေ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ တကယ်ပဲ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်တဲ့ ခံတပ်ရထားတစ်စီး ဖွဲ့စည်းပြီး အတူတကွ ရှင်သန်နိုင်မှာပါ”
လက်ရှိတွင်၊ အနန္တရထားတွင် ရှင်သန်ရေးရထားတွဲများ မလုံလောက်ပေ။ ယခုဦးစားပေးမှာ ညမိုးချုပ်မီ မြင့်မားသောလမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိရန်ဖြစ်သည်။ မြို့သည် ထူထပ်သောမြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ လက်ရှိဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ ထိပ်တန်းဦးစားပေးဖြစ်သည်။ လင်းရှန်အနေဖြင့် ရထားကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် သို့မဟုတ် ရထားတွဲအပိုများ ရှာဖွေရန် အချိန်မရှိပေ။
တစ်ခုလုံးသော ကုန်စည်တင်ဆောင်ရာပလက်ဖောင်းတွင် ကွန်တိန်နာကားများ သို့မဟုတ် ကုန်တင်နောက်တွဲများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ အကြံအစည်သည် နားထောင်ကောင်းနေသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ မလွယ်ကူပေ။
ရှုချင်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြောခဲ့သော်လည်း၊ လင်းရှန်၏ စကားများသည် သူမကို မမျှော်လင့်ဘဲ ရင်ထဲ ထိသွားသည်။ သူမက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
“ကျေးဇူးပါ။ ငါတို့အားလုံး ရှင်သန်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားမယ်၊ နင့်ရထားနဲ့ အချိန်ကိုက် လိုက်နိုင်အောင်လည်း ကြိုးစားမယ်”
“ဒါပဲ တူညီတဲ့စိတ်ဓာတ်ရှိရမယ်”
ခံစားမှုပြည့်နှက်နေသော လေထုနှင့်မတူဘဲ၊ လူအိုကြီးမိုက ပေါ့ပါးသောလေသံဖြင့် ပြုံးလျက်ပြောသည်။
“ဒါပေမယ့် အခွင့်အရေးရရင်၊ ရထားကို ဘီးတပ်လမ်းကြောင်းနဲ့ ပြန်ပြင်ဆင်ဖို့ ရှင်းချန် ဒါမှမဟုတ် ကျင်းဟိုင်ကို သွားဖို့ အကြံပေးချင်တယ်။ ရေနဲ့ကုန်းပေါ်လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ နည်းပညာတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကို အပြန်အလှန်ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ ယာဉ်မောင်းစနစ်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါအလုပ်လုပ်ရင်၊မင်းက လမ်းကြောင်းမလိုဘဲ ဘယ်နေရာမဆို မောင်းနိုင်မယ်”
လူအိုကြီးမိုက သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။ “လမ်းကြောင်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘီးတပ်ယာဉ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့လမ်းကြောင်းက ငါတို့ရဲ့ ထရပ်ကားတွေ၊ လမ်းကြမ်းယာဉ်တွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် စကားတွေ အများကြီးမပြောတော့ဘဲ၊ မမှောင်ခင် မြို့ထဲဝင်ကြမယ်။ အာကာသဆိပ်ကမ်းက မနက်ဖြန်မှာ တက်လမ်းကြောင်းကို ပိတ်မယ်လို့ ကြေငြာထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်မှာ အဲဒီအကောင်ကြီ ရှိနေတော့၊ ဆိပ်ကမ်းက ခံနိုင်ရည်ရှိမလားဆိုတာ မသိရဘူး။ ငါတို့ အဲဒီကို မရောက်နိုင်ရင်၊ ဒီစကားတွေအားလုံး အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး—ငါတို့ ယူပေမြို့မှာ သေဖို့ပဲ စောင့်နေရမှာ”
လင်းရှန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မျက်နှာထားတင်းမာလာသည်။
“အိုကေ၊ ထွက်ကြမယ်။ သတိအပြည့်နဲ့ နေကြ၊ နောက်ကျမနေနဲ့”
“လုံခြုံတဲ့ခရီးဖြစ်ပါစေ”
“ကံကောင်းပါစေ...”
“ဂရုစိုက်သွား၊ ကောင်လေး”
ရိုးရှင်းသော စကားအနည်းငယ်ဖြင့်၊ ၎င်းတို့၏ ယာယီမဟာမိတ်ဖွဲ့မှု ပြီးစီးသွားသည်။ ရှကျင်းသည် သူ၏ ယဉ်တန်းသို့ ပြန်လှည့်ကာ စီစဉ်ပေးပြီး၊ မကြာမီတွင် ရှေ့တွင်ရပ်ထားသော ယာဉ်များသည် လမ်းကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။
အနည်းငယ်ဝေးသောနေရာတွင်၊ လုရှင်းချန်သည် သူ၏ RV ယာဉ်အောက်တွင် အေးအေးလူလူ အနားယူနေရင်း၊ နေကာမျက်မှန်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အကြောဆန့်၍ထလိုက်ကာ ထီးနှင့် ခုံကို သိမ်းဆည်းပြီး ယာဉ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
“အဲဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ၊ အတော်လေး မာနကြီးနေတာပဲ”
အနန္တရထား၏ ထိန်းချုပ်ခန်းအတွင်း၊ ကီကီနှင့် လို့ရှားရှားတို့သည် မှန်ပြောင်းများဖြင့် လုရှင်းချန်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
လို့ရှားရှားက နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောသည်။ “မိုက်လှချည်လား၊ သူက နေပူထဲမှာ လှဲနေတာလား၊၊ သူက အရမ်းမိမိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား”
လင်းရှန်သည် ထိန်းချုပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး နောက်ဆုံးသတင်းများကို အမြန်ပြန်ပြောပြသည်။ ထို့နောက် ရထားကို စတင်မောင်းနှင်ကာ ကုန်စည်တင်ဘူတာရှိ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
စက်မှုမြို့သည် နှင်းဖုံးလွှမ်းသော မြေပြန့်လွင်ပြင်၏ ခြေရင်းတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ဘူတာရှိ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် တောင်ကြားအတွင်းရှိ မြို့၏ အစွန်အဖျားကို မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း၊ မြို့လယ်ခေါင်သည် မထင်ရှားသေးပေ။
သို့သော် တောင်ကြားအပြင်ဘက်တွင်၊ အမြင့်လမ်းကြောင်း၏ ကောင်းကင်တာဝါကြီးသည် တင့်တယ်စွာ ရပ်တည်နေပြီး ထင်ရှားကြီးကျယ်နေသည်။
ဂျစ် ဂျစ်...
“ကပ္ပတိန်လင်း၊ ကြားရလား”
မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ၎င်းတို့၏ ရေဒီယိုကြိမ်နှုန်းများကို ညှိယူထားပြီး၊ ယခုအခါ လင်းရှန်၊ လူအိုကြီးမို၊ ရှုချင်း၊ ရှကျင်းနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လုရှင်းချန်တို့သည် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားသည်။
အကြီးစားထရပ်ကားတစ်စီးပေါ်တွင်၊ လမ်းချော်ခြင်းကို ကာကွယ်ရသံကြိုးများတပ်ဆင်ထားပြီး၊ ရှုချင်းက သူမ ရေဒီယိုကို စစ်ဆေးရင်း ပြောသည်။
“အခုက ညနေ ၆:၁၅။ ညမှောင်ဖို့ နာရီဝက်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဘာမှထူးခြားတာမဖြစ်ဘူးဆိုရင်၊ အာကာသဆိပ်ကမ်းကို ရောက်ဖို့ ၄၀ မိနစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းတယ်”
“ညဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး”
ရှကျင်းက ပြန်ဖြေသည်။
“မြို့ထဲမှာ မြူခိုးတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ဖီးနစ်အဖွဲ့က နေ့အချိန်မှာတောင် ထူးဆန်းသတ္တဝါတွေ ပေါ်လာနိုင်တယ်လို့ သတိပေးထားတယ်—ဒါကြောင့် ဘယ်နှစ်ကောင်လောက် ပုန်းနေမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ၊၊ညအချိန်လောက်နီးနီး ဆိုးရွားမယ်လို့ ငါထင်တယ်”
သူ၏ရှုထောင့်အရ၊ ယူပေမြို့သည် ကပ်ဘေးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုဝင်ရောက်ခြင်းသည် နေ့ဖြစ်စေ ညဖြစ်စေ အသက်နှင့်ရင်းရမည့် လောင်းကစားတစ်ခုဖြစ်သည်။ တက်လမ်းကြောင်းပိတ်သိမ်းမည့်အချိန်နီးကပ်လာသဖြင့်၊ လူ ၂၀၀ နီးပါးအတွက် လွတ်မြောက်ရန် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မြူခိုးက အမှောင်လောက်ကို ဆိုးရွားတယ်”
လင်းရှန်က ရေဒီယိုကတစ်ဆင့် ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ပိုင်ဝမ်မြို့တွင် မြူခိုးထဲမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့်၊ မြူခိုးသည် လုံးလုံးကြီးကို အမှောင်နှင့် မခြားနားကြောင်း ကိုယ်တိုင်သိရှိခဲ့သည်။
ပြန်တွေးကြည့်လျှင်၊ ပိုင်ဝမ်သို့ဝင်ရောက်စဉ်ကတည်းက နှင်းများကျဆင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဖီးနစ်အဖွဲ့၏ အစီရင်ခံစာသည် ထူးထူးခြားခြား တိကျနေသည်။
“ထွက်ကြမယ်၊ သတိထားကြပါ”
လင်းရှန်၏ မျက်နှာထားသည် တင်းမာလာပြီး အနန္တရထားကို ရှေ့သို့ မောင်းနှင်လိုက်သည်။ ပင်မလမ်းမှာ နှင်းများရှင်းလင်းထားပြီး၊ အခြားရထားများက နှင်းများကို ထိုးခွဲသွားပုံရသည်။
အနန္တရထားပေါ်တွင်၊ အဖွဲ့သားများသည် အမြင့်ဆုံးသတိအနေထားတွင် ရှိနေသည်။
လို့ဟွာနှင့် လို့ရှားရှားတို့သည် လက်နက်အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသည်။ လင်းရှန်၏ ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံကြောင့်၊ လို့ရှားရှားသည် ယခုအခါ ဗုံးပစ်လောင်ချာကျည်တောင့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျည်ဆံအိတ်ကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ လို့ဟွာမှာ ကျည်ဆံခါးပတ်နှစ်ချပ်ကို ပခုံးပေါ်တွင် ဆွဲထားသည်—တိုက်ပွဲအတွက် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။
“အာ…အဲဒီ မိုးပျံဧရာမဂျယ်လီဖစ်ကို ထပ်မြင်ရတော့မယ်...”
ကီကီက သူမလက်များကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ပြောသည်။
“ဆူးတောင် ရှိတဲ့အရာတွေကို ငါ တကယ်မုန်းတယ်”
ဘီးပ်—ဘီးပ်—ဘီးပ်—
လင်းရှန်သည် ရှကျင်းထံမှ စကင်ဖတ်ပုံစံများကို အသုံးပြု၍ ရေအရည်အသွေးစမ်းသပ်ကိရိယာတစ်ခုကို အမြန်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ချန်ဆီရွှမ်ထံ လွှဲပြောင်းပေးပြီး ညွှန်ကြားသည်။
“ဆရာမချန်၊ ရေတစ်ခွက်ယူပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ပါ။ အလင်းရောင်က အစိမ်းဆိုရင် အဆင့်-၁ အရည်အသွေးပဲ။ ပြီးရင် တစ်နာရီအကြာမှာ ထပ်စစ်ပြီး ပြောင်းလဲမှုရှိမရှိ ကြည့်ပါ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်းနားလည်ပြီး ရေယူရန် သွားလိုက်သည်။
ကီကီက မေးသည်။
“ရှင်က တကယ်ပဲ အမှောင်ညကူးစက်မှုက ရေသန့်ဘူးကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်တယ်လို့ ထင်တာလား”
“ထင်စရာမလိုဘူး—ငါသိနေတယ်၊ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်”
လင်းရှန်က ကီကီဆီသို့ လှည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါပေမယ့် အခု ငါစမ်းသပ်နေတာက ငါတို့ရထားရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းရည်ပဲ”
သူသည် ထူးဆန်းသောကုဗတုံးကို ရှင်းပြရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ ထို့နောက် ၎င်းကို သူကိုယ်တိုင်တောင် အပြည့်အဝနားမလည်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အမှောင်ညကျူးကျော်မှု၊ အမှောင်ညကူးစက်မှု ကြောက်ရွံ့မှု ယိုယွင်းမှု—သူပင်လျှင် ၎င်းတို့မည်သို့အလုပ်လုပ်သည်ကို လုံးဝမသိပေ။ ၎င်းတို့ကို ရှင်းပြရန်ကြိုးစားခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။
ထိုပြဿနာသည် တင်းကျန်းရီနှင့် ဖီးနစ်အဖွဲ့တို့၏ လေ့လာရန်အလုပ်သာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့တွင် ခိုင်မာသော သုတေသနရလဒ်များ မရရှိမချင်း၊ သူလုပ်နိုင်သည်မှာ ထူးဆန်းသောကုဗတုံး၏ ကာကွယ်ရေးကို စမ်းသပ်ရန်သာဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ရထားပေါ်ရှိ ရေသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်၊ ထူးဆန်းသောကုဗတုံးသည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဖယ်ဒရယ်သည် ၎င်းကို လေ့လာလိုမည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ သူ၏ ယန္တရားနှလုံးသားဖြင့်ပင်လျှင်၊ လင်းရှန်သည် ၎င်းကို စကင်ဖတ်ရန် သို့မဟုတ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘဲ ချိတ်ပိတ်ထားရန်သာ တတ်နိုင်သည်။
ကလန်—ကလန်—ဂျုံး ဂျုံး
အနန္တရထားသည် ဘူတာမှ ထွက်ခွာကာ တောင်ကြားလမ်းအတိုင်း မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
၎င်း၏နောက်တွင်၊ ထရပ်ကားများနှင့် ယာဉ်များစွာသည် စည်းကမ်းတကျ လိုက်ပါလာသည်။ အနောက်ဆုံးတွင်၊ လူအိုကြီးမို၏ ဧရာမခံတပ်ထရပ်ကားနှစ်စီးသည် ကျန်ယာဉ်များထက် သိသိသာသာ မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသည်။
ရွှေ့ပြောင်းနေသော ယာဉ်များထဲတွင်၊ လုရှင်းချန်မောင်းနှင်သော ချောမွေ့ပြီး ဇိမ်ခံ RV ယာဉ်တစ်စီးသည် တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။ နေကာမျက်မှန်တပ်ထားပြီး၊ သူ၏ ထက်မြက်သည့်ဟန်နှင့် မျက်နှာထားသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး၊ သူသည် ပေါ့ပါးစွာ လေချွန်ရင်း မောင်းနေသည်၊၊
RV ယာဉ်အတွင်းတွင်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ အထိမ်းအမှတ်များကို နောက်ကြည့်မှန်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ ဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်တွင် ပျော့ပျောင်းသော ကူရှင်များနှင့် သိမ်မွေ့သော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် စီထားသည်။ စုတ်ပြတ်ပြီး အပူတပြင်းဖြစ်နေသော ရှင်သန်သူများနှင့် မတူဘဲ၊ သူ၏ယာဉ်သည် သန့်ရှင်းပြီး စတိုင်ကျနေသည်။
ယဉ်တန်းခေါင်းဆောင်များအကြား ပြင်းထန်သော ရေဒီယိုစကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ သူသည် အနည်းငယ်ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“လူတိုင်းက အရမ်းတင်းမာနေတာပဲ... ဟူး”
သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် နေကာမျက်မှန်ကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် မီးတောက်သေးသေးလေးတစ်ခု လင်းလာပြီး၊ တောက်ပလာသည်၊၊ ထို့နောက် လေတစ်ချက်မှုတ်ကာ လွယ်ကူစွာ ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။
“ဒါဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ လိုအပ်ရင် ငါဝင်ပါလိုက်မယ်”