ဘန်ကာ
Vol. 9 Ch. 134
ဗုံး ဗုံး ဗုံး
လမ်းများပေါ်တွင် မီးလျှံများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေပြီး၊ မီးတောက်များသည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုလျက်ရှိသည်။
ဖုတ်ကောင်များ၏ အင်အားက မယှဉ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။ လုရှင်းချန်နှင့် ကျောက်လုံတို့သည် လမ်းဘေးမှ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ တိုက်ခိုက်ရင်း ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု အဆင့်ရှိ စွမ်းအားရှင်များဖြစ်သည်။ လုရှင်းချန်၏ မီးအခြေခံ စွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အားကောင်းလှသော်လည်း၊ ကျောက်လုံ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် သွေးအော်ရာက တိုက်ခိုက်လေလေ၊ ပိုအားကောင်းလာလေလေဖြစ်ပြီး၊ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ တိုက်ပွဲမှာ လက်ရည်တူ ဖြစ်နေသည်။
“မင်း ပြန်ကောင်းနိုင်သေးတယ်ပေါ့”
လုရှင်းချန်၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်နေသည်၊၊ သူသည် အံကြိတ်ကာ တံတွေးထွေးလိုက်ရင်း “ဒါဆိုလည်း မင်းကို ပြာကျအောင် မီးရှို့လိုက်ပြီး ပြန်ကောင်းနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်”
“စကားများလိုက်တာကွာ”
ကျောက်လုံသည် သွေးနီရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ဝေဝါးသွားကာ၊ လုရှင်းချန်ရှေ့သို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိလာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးလိုက်သည်။ လုရှင်းချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နောက်ကျောမှ မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
“ပြောင်းပြန်တွန်းကန်မှု”
“ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နာမည်ကြီးလဲဟ၊ မင်း anime ကာတွန်းထဲကလို အော်ဟစ်နေတာလား”
“ဟမ့်...မီးလက်သီး”
လုရှင်းချန်သည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မွန်းနေရင်း ကျောက်လုံ၏ အော်ဟစ်လှောင်ပြောင်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ထိုးလိုက်ရာ၊ စည်ပိုင်းလုံးလောက်ရှိသည့် မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
“မြင့်မြတ်သော: ဖျက်ဆီးခြင်းမီးတောက်” –လက်နှစ်ဖက်မှ မီးတောက်နှစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။
“မြင့်မြတ်သော: မီးဓား” – လက်တစ်ဖက်မှ မီးတောက်ဖြင့် အောက်သို့ ရိုက်ချသည်။
“မီးတောက်ဧကရာဇ်” – ကြီးမားသော မီးလုံးတစ်ခုကို ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ကျောက်လုံ၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူသည် ၎င်း၏ ခရီးတစ်လျှောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ဤလူငယ်လေးမှာ တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ထို့အပြင် ရယ်စရာကောင်းလှသော သိုင်းကွက်နာမည်များကို အော်ဟစ်နေသည်။ ဤအရာက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးစေသည်။
ထိုစဉ်၊ဟွမ်မိုသည် ယဉ်တန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြေးသွားပြီး၊ လမ်းကြမ်းယာဉ်တစ်စီးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ၊ ကျည်များမိုးရွာနေရင်း၊ ပိုးကောင်ကဲ့သို့ မာကျောသော အရိုးခွံလက်များရှိသည့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးသည် လက်နက်ကိုင်လူဆိုးများကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ၊ တာ့ရုံ၊ အဲဒီမိန်းကလေးကို ဖမ်းလိုက်။ မင်းကားထဲမှာ အလှတစ်ယောက်ထားပေးမယ်” ဟွမ်မိုက အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ...ကောင်းပြီလေ”
တာ့ရုံသည် ယခင်က ကျိုးလီကို နောက်လိုက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ တုံးအသူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ၊၊ သူသည် ရထားအနီးရှိ ကီကီကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း၊ တံတွေးမျိုချကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“အဲဒီတစ်ယောက်ကို ငါလိုချင်တယ်”
“ချီးပဲ...ဒါဆိုလည်း မြန်မြန်လှုပ်ရှားလိုက်စမ်း”
ဟွမ်မိုက ပစ်ခတ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အိုကေ...အကုန်ရှင်းလိုက်မယ်”
တာ့ရုံသည် ဆဲဆိုခံရသော်လည်း၊ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပိုးကောင်ကဲ့သို့ လက်များကို ဒိုင်းကာအဖြစ်အသုံးပြုကာ၊ ပျက်စီးနေသော ကားတစ်စီး၏ ခေါင်းမိုးပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်လွှားလိုက်သည်။
ဒိန်းးး
မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ သေနတ်သံတစ်ချက် လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
တာ့ရုံသည် ခုန်ပျံနေရင်း ကားခေါင်းမိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်နှင့် ဦးခေါင်းမှာ သွေးနှင့် အသားများ ဖောက်ထွက်သွားသည်။
သူ၏ ဦးနှောက်၊ အူများ၊ နှင့် ကျိုးပဲ့သွားသော အရိုးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်ကျဲသွားပြီး ထူထဲသော သွေးမြူခိုးတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစစီ ဖြစ်သွားပြီး၊ ကျောရိုးတစ်ခုသာ လေထဲတွင် တွန့်လိမ်နေသည်�၊၊
ယာဉ်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူဆိုးများအကြား ထိတ်လန့်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုကျရောက်လာသည်။ ဟွမ်မို၏ မျက်ဝန်းများ ထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“သေစမ်း...သူတို့မှာ စနိုက်ပါရှိတယ်ဟ”
အနန္တရထား၏ အတွဲ ၁ အတွင်းတွင်၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ၎င်း၏ A33K အကြီးစားတင့်ဖျက်သေနတ်ကို ကိုင်ထားရင်း၊ မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ၊ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိန်းမရသော ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။
သူမသည် အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း၊ ထိုဓားပြများက ယဉ်တန်းကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေပုံ၊ သူမ၏ မဟာမိတ်များကို ဖုတ်ကောင်များနှင့် သတ်ဖြတ်ခံနေရပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။
သူမသည် သေနတ်ကို တစ်ခါမျှ မပစ်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ စနိုက်ပါသေနတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မရင်းနှီးသော သတ္တိတစ်ခုက သူမအတွင်း တဖွားဖွားထကြွလာသည်။
မှန်ပြောင်းတင်လိုက်သည်။ လုံခြုံရေးခလုတ်ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျည်ထိုးလိုက်ပြီး ချိန်ရွယ်ကာ ပစ်ချလိုက်သည်၊၊
တစ်ချက်ပစ်။တစ်ယောက်...
မှန်ပြောင်းထဲမှ တစ်ဆင့်၊ တာ့ရုံ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ပြိုကွဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူမသည် လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပါးစပ်မှာ ခြောက်သွေ့သွားပြီး၊ အသက်ရှူသံများ မမှန်ဖြစ်လာကာ၊ လက်ဖျားများပင် တုန်ခါလာသည်�၊၊
သို့သော် သူမလက်များသည် မောင်းခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်စဉ်တွင် မည်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်ကို သူမမသိခဲ့ပေ…
ထိုအခိုက်အတန့်သည် အိမ်တွင် တိတ်ဆိတ်သော နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် ကိတ်မုန့်တစ်ခုပေါ်သို့ ချယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ဂရုတစိုက်တင်လိုက်သည့် နူးညံ့သော အခိုက်အတန့်နှင့် ထူးဆန်းစွာ တူညီလှသည်။
“အစ်မချန်”
လို့ရှားရှားသည် ပြေးလာရင်း၊ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမကို ဖြည်းဖြည်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ… ငါ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်မိတာလား၊ သူ… သေသွားပြီလား”
ရှားရှားသည် တာ့ရုံ၏ နှစ်ပိုင်းပြတ်နေသော ရုပ်ကလာပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေသည်။
“အစ်မ… သူက အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာဖြစ်သွားပြီ။ သူ ပြန်ရှင်လာနိုင်မယ်မထင်ဘူး…”
သေနတ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ လင်းရှန်နှင့် ကီကီတို့သည် ရထားတွဲထဲသို့ အပြေးအလွှားဝင်လာကြသည်၊၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် ကြီးမားသော စနိုက်ပါသေနတ်ကို ကိုင်ထားရင်း၊ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“လင်းရှန်၊ ကျွန်… ကျွန်မ ကူညီချင်ရုံပါ”
ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံမှာ အားနည်းနေပြီး၊ ၎င်း၏ လုပ်ရပ်များကို အကြောင်းပြရန် ကြိုးစားနေသယောင် ဖြစ်နေသည်။
လင်းရှန်သည် သူမကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဆရာမချန်… မင်း ဘယ်တုန်းက စနိုက်ပါပစ်တတ်လာတာလဲ”
သူမသည် ၁.၆ မီတာရှည်သော စနိုက်ပါသေနတ်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမြင့်ပြီး၊ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်တတ်သူဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ… သူမသည် လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်အောင် ပစ်ချလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
“ရှားရှား သင်ပေးထားတာ”
ရှားရှားသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ လက်များကို အလျင်အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်—ကျွန်မက သူ့ကို အခြေခံတွေပဲ သင်ပေးခဲ့တာ၊ သူ တစ်ခါမှ မပစ်ဖူးဘူး”
“အိုးဂေါ့.... အစ်မချန်၊ရှင့်မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်၊၊ အဲဒါ အရမ်းမိုက်တယ်”
ကီကီ၏ မျက်ဝန်းများ တလက်လက်တောက်ပနေပြီး၊ ချန်ဆီရွှမ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ စနိုက်ပါသေနတ်ကို ကိုင်ထားရင်း၊ သူမသည် ပုံမှန်တည်ငြိမ်သော အမူအကျင့်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပြင်းထန်သော အလှတရားတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လွင်နေသည်။
“မင်းက ငါ့ရဲ့ idolပဲ”
လင်းရှန်သည် အံ့ဩကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
ဤအရာက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဆရာမတစ်ဦးကိုပင် စနိုက်ပါသေနတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ သတ်ဖြတ်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
ချန်ဆီရွှမ်တွင် ဤအတွက် အရည်အချင်းရှိသည်ဆိုပါက၊ သူမအတွက် စိတ်ကြိုက်စနိုက်ပါတစ်လက်ကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်မည်လား…
အပြင်ဘက်တွင်၊ ဖုတ်ကောင်များ၏ လှိုင်းထန်သော အင်အားသည် ရထားလမ်းကြောင်းများကို ဖြည့်လျက်ရှိသည်။
အဖွဲ့သည် တိုက်ခိုက်ရင်း ရထားထဲသို့ ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။
“အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ”
ရှုချင်းသည် အသက်ရှူပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းဖြစ်နေရင်း၊ လက်ကိုင်စကားပြောစက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က လုရှင်းချန်နဲ့ ဆက်တိုက်နေတုန်းပဲ။ သူတို့ထဲမှာ နောက်ထပ် စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်”
“ဖုတ်ကောင်တွေကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူက ဘယ်မှာလဲ”
လင်းရှန်က ယဉ်တန်း၏ ရေဒီယိုချန်နယ်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတွေ့ဘူးလား”
ရှုချင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒရုန်းတစ်စင်းကို စတင်အသုံးပြုကာ တိုက်ပွဲကွင်းကို စကင်ဖတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် သေလွန်သူများဖြင့် ဝိုင်းထားခံရသဖြင့် အလွန်အမင်း အားနည်းနေသည်။ အကယ်၍ ထိန်းချုပ်သူကို ဖယ်ရှားနိုင်ပါက၊ ၎င်းတို့သည် ပြန်လည်စုဖွဲ့ရန် အခွင့်အရေးရှိနိုင်သည်။
ယဉ်တန်း၏ ရေဒီယိုတွင်၊ ရှကျင်း၏ အသံသည် အက်ကွဲစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဖုတ်ကောင်တွေကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့သူက ယာဉ်တစ်စီးထဲမှာ ပုန်းနေတယ်..လူအိုကြီးမို၊ မင်း သူ့ကို ရှာနိုင်မလား”
လူအိုကြီးမိုက ပြန်ဖြေသည်၊
“ငါ ဟွမ်မိုကိုပဲ တွေ့တယ်။ အရင်ဆုံး သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်မယ်”
ဖုတ်ကောင်များဖြင့် ဝိုင်းနေသော အထူးပြုပြင်ထားသည့် ထရပ်ကားတစ်စီးအတွင်း၊ လူအိုကြီးမိုသည် မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။
သူသည် ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်ကာ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အားလုံးသတိထား။ ဟွမ်မိုက အဲဒီ အစိမ်းရောင်လမ်းကြမ်းယာဉ်နောက်မှာ ပုန်းနေတယ်”
“ရှာတွေ့ပြီ။ အဲဒီဧရိယာမှာ ပုန်းနေတဲ့ သေနတ်သမားတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“သူတို့မှာ ဘန်ကာလို အကာကွယ်ကောင်းကောင်းရှိတယ်”
“ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီးပဲ… ဒါက အတော်လေးစိတ်ညစ်စရာပဲ”
“ဟေ့၊ သူတို့ကို တစ်ခါတည်း ဖောက်ခွဲလိုက်ကြမယ်”
အဖွဲ့သည် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
“အကြံကောင်းတယ်”
လူအိုကြီးမိုက ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။
ထရပ်ကား၏ ခေါင်းမိုးပွင့်သွားပြီး၊ ဒုံးကျည်ပြွန်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူသည် ပစ်မှတ်ထားသည့် အကွာအဝေးကို ချိန်ညှိရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ဘန်ကာနဲ့အတူ ငရဲကို ပို့လိုက်ကြမယ်”
လူအိုကြီးမိုသည် တုန့်ဆိုင်းမနေပဲ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်၊၊
ဟွမ်မိုသည် ကားနောက်တွင် ပုန်းနေရင်း အမောဆို့နေသည်၊၊ ၎င်း၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးက သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသည်။
“ဘာလဲ”
ထိုလူဆိုးသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ထရပ်ကားကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ဟွမ်မို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်စက်တစ်ခုသည် သူ့ကို ချိန်ထားသည်။
“ဘာ ဒါဘာ—”
ရွှီး ရွှီး ရွှီး
ဒုံးကျည်သုံးစင်းသည် သူ့ဆီသို့ ဆူညံသံဖြင့် ပြေးလာသည်။
ဟွမ်မို၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်စွာ တွန့်လိမ်သွားသည်။
“ဟာ—ရှ...”
အုန်းးးး