ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် သေဆုံးရခြင်း
Vol. 3 Ch. 21
ညရောက်သည့်အခါတွင် နတ်ဆိုးသားရဲများ အစာရှာသည့်အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ထိတ်လန့်စရာပင်။
လော့မိသားစု၏ တပည့်များအတွက်မူ ဤအခြေအနေက အန္တရာယ်များသည့်အတွက် ပုန်းအောင်းရန် ဘေးကင်းရာနေရာကို ရှာကြရသည်။
သို့သော် လော့ထျန်အတွက်မူ ဤအချိန်သည် သတ်ဖြတ်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။
နတ်ဆိုးသားရဲများလေ ပိုကောင်းလေပင်။
“ဟူး…ဟူး…”
အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အကိုင်းတစ်ခုမှ နောက်ထပ်အကိုင်းကြီးတစ်ခုဆီသို့ ကူးလူးသွားလာနေသည်။
၎င်းမျက်လုံးများသည် လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ပင်။ မှောင်မိုက်သောနေရာကို သတိထားကာ ရှာဖွေနေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်…
သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင်မူ တစ်နေ့တာလုံး သေဆုံးနေသည့် နတ်ဆိုးသားရဲအလောင်းကို ဆုတ်ဖြဲနေသော အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေ၏ မျက်လုံးများက စိမ်းလဲ့စွာ တောက်ပနေသည်။
လော့ထျန်သည် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်-
“မင်းနဲ့အရင်စကြမယ်။”
သူ၏ကိုယ်သည် ရွေ့လျားသွားပြီး အောက်သို့ ဆင်းသက်သွား၏။
လော့ထျန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမထိန်းနိုင်ခင်မှာပင် အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေက အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။
သူ၏သွားချွန်များတွင် တံတွေးများ စီးကျနေ၏။
ဆာလောင်၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေသည့် အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေသည် လော့ထျန်ကို တစ်ခါတည်းနှင့် မျိုချပစ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့သည့်နှယ်။
“သေချင်နေတာပဲ।”
လော့ထျန်သည် လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ့အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်၏။
လက်သီးတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး “လျှပ်စီးပစ်ချ” ဟုဆိုလိုက်သည်။
သူ၏လက်သီးပေါ်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ပျံထွက်သွား၏။
လက်သီးတစ်ချက်သည် အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးလိုက်သည့်အခါတွင် နာကျင်သောအော်ဟစ်သံထွက်လာလေသည်။
ထို့နောက် အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေသည် ပြန်ထလာပြီး နောက်ခြေထောက်များကို အသုံးပြုကာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ခုန်အုပ်လိုက်၏။
လော့ထျန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် လှောင်ပြောင်လိုသည့်အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်သီးသည် တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည်။
အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေ မရောက်ခင်အချိန်တွင် လော့ထျန်က “ကျားထိုးချက်” ဟု အော်လိုက်ပြီး…
“ဖြတ်ချေ”
လက်သီးသည် အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အသေဆောင့်ချပစ်လိုက်သည်။
စနစ်က အသံတစ်ခုဖြင့် အသိပေးလိုက်သည်။
“ဒင်”
“ကစားသမား လော့ထျန်သည် အနီရောင်မီးလျှံဝံပုလွေကို သတ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ အတွေ့အကြုံမှတ် ၂၀၀၊ နက်နဲစွမ်းအင် ၂၀ ရရှိခဲ့ပါသည်…”
သို့သော် ဤအချိန်တွင်ပင် လော့ထျန်၏ အရှေ့အနောက်တွင် အရိပ်နှစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။
၎င်းတို့သည် ပြင်းပြသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်၏ အသွင်ကို ပြသနေကြသည်။
လော့ထျန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်တော့သည်-
“မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာကြပြီပေါ့”
အစကတည်းက လော့ထျန်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပြီး အမြဲနိုးနိုးကြားကြားရှိနေခဲ့သည်။
နတ်ဆိုးသားရဲများကို သတိထားသည့်အပြင် လော့လင်း၏ လိုက်လံသည်ကိုလည်း ပို၍သတိထားမိခဲ့၏။
တစ်နေ့လုံး သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင် သူ့ကို လော့မိသားစု၏ တပည့်အချို့က ရှာတွေ့ကြမည်ကို သူထင်ထားသည်။
ဝမ်ချန်နှင့် လော့ချင်းတို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းသည် လော့ထျန်ကို အံ့အားသင့်စေခြင်းမရှိပေ။
သူသည် ပြုံးနေခဲ့သေးသည်။
နတ်ဆိုးသားရဲများသည် သတ္တဝါများဖြစ်သလို လူများသည်လည်း သတ္တဝါများပင်။
ထိုနှစ်ယောက် ရောက်လာချိန်တွင် လော့ထျန်က သူ့ကိုယ်သူ ပြုံးနေခဲ့သည်-
“အနီရောင်နာမည်တွေ၊ ဒီသတ္တဝါတွေ ငါ့ကို ဘယ်အချိန်မဆို တိုက်ခိုက်လာနိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား”
ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာ၍ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုရှိနေသည်-
“အမှိုက်ကောင်ကြီး မင်းကြောင့် ငါတို့အကြာကြီး စောင့်လိုက်ရတာပဲ।”
ထိုနှစ်ယောက်သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြပြီး ဤညတွင် လှိုဏ်ဂူထဲ၌ လော့ထျန် ပုန်းနေလိမ့်မည်ဟု ထင်နေခဲ့ကြသည်။
သူသည် တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများကို သတ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
သို့ဖြစ်၍ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသည့် ဤအခွင့်အရေးကို သူတို့ အဘယ်ကြောင့် လက်လွှတ်ရမည်နည်း။
လော့ထျန်သည် ဘာမျှမသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်-
“ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်စုက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့လာရှာနေကြတာလဲ။”
လော့ချင်းသည် လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာသည်-
“သခင်လေး လော့လင်းက မင်းကို သတိပေးချင်လို့ပါတဲ့၊ လီရွှယ်အာက သူ့မိန်းမဖြစ်ပြီး မင်းသူမနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ အကောင်းဆုံးပဲတဲ့।”
“အိုး”
လော့ထျန်သည် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ပြန်ဖြေပြီးနောက် “နောက်ရော ဘာရှိသေးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝမ်ချန်လည်း လော့ထျန်၏ နောက်ဆုတ်ရာလမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်- “သခင်လေး လော့လင်းက မင်းကို ငါတို့နဲ့ လိုက်လာစေချင်တယ်။ မင်းအတွက်ကောင်းတယ်ဆိုတာသိရင် အလိုက်သင့်လိုက်လာခဲ့…။”
ဝမ်ချန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် လော့ထျန်က “ကျွန်တော့်အတွက် ကောင်းတယ်၊ အဲဒါစားလို့ရလား” ဟု ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရူးချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား”
“သူနဲ့ စကားပြောပြီး အချိန်မဖြုန်းနေကြနဲ့တော့၊ သူ့ကို ကောင်းကောင်းနှိပ်စက်ပေးလိုက်ရင် သူဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေသေးလားဆိုတာ ငါတို့တွေ့ရမှာပဲ။”
လော့ချင်း၏ မျက်လုံးများက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်- “လော့ထျန် မင်းကို ငါနောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပေးမယ်။ မင်းရဲ့နေရာပြားကို ပေးလိုက်ပြီး ငါတို့နဲ့ အလိုက်သင့်လိုက်ခဲ့။ ဒါက မင်းခန္ဓာကိုယ် မထိခိုက်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ၊ မဟုတ်ရင်တော့…”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လော့ချင်းသည် အေးစက်သောလှောင်ပြောင်အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
⸻
သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ လော့ထျန်နှင့် သုံးလှမ်းထက်မပိုသော နေရာတွင် ရှိနေလေ၏။
လော့ထျန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံကို ပြသလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်- “မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ကို မသတ်ကြဘူးမလား၊ ငါက လော့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးဖြစ်နေတုန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကိုသတ်တာက ပြစ်မှုကြီးတစ်ခုနဲ့ တူတယ်။ လော့မိသားစုက မင်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။”
သူသည် ထိုသို့ပြောနေစဉ်တွင် လော့ထျန်၏ ကိုယ်သည် စတင်တုန်ရီလာခဲ့သည်။
ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံနှင့် ကိုယ်တုန်ရီခြင်းသည် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့၏ အရင်ဘဝက ဟောလိဝုဒ်မင်းသားများထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။
“ဟားဟားဟား…”
“လော့မိသားစုရဲ့ သခင်လေးတဲ့၊ မင်းလာနောက်နေတာလား”
“လော့အမှိုက်ကောင်ကြီး ဒီအမဲလိုက်ပွဲက မင်းရဲ့ အဆုံးသတ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
“မင်းကို ဘယ်သူသတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ အမှိုက်ကောင် လော့ထျန်က သူကိုယ်သူ အထင်ကြီးပြီး ဝိညာဉ်တောင်တန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့လို့ အဆင့်သုည နတ်ဆိုးသားရဲနဲ့ တွေ့ပြီး အလောင်းပင်မကျန်အောင် တစ်ကိုက်တည်းနဲ့ သေဆုံးသွားတာပဲဆိုတာ လူတိုင်းက အဲ့လိုပဲသိကြမှာ။ ငါက တကယ့်တော်တာပဲ ဟားဟားဟား…”
လော့ထျန်၏ ကြောက်လန့်နေသည့်ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချန်နှင့် လော့ချင်းတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အသိများလည်း လျော့နည်းသွားသည်။
“မင်းက တော်ရုံမျှမကဘူး…”
“မင်းက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ।”
ရုတ်တရက်…
လော့ထျန်၏ အကြည့်က ပြောင်းလဲသွားပြီး နက်နဲတပည့်အဆင့် ၅ ၏ အရှိန်အဝါက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ့လက်သီးများက ရွေ့လျားသွားပြီး အချိန် အတော်ကြာစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော စွမ်းအားများက ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“လျှပ်စီးကျားထိုးချက်”
သူ၏ကိုယ်သည် လေးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လက်သီးများသည် မြှားများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘုန်း”
ဝမ်ချန်သည် တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။ သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးလိုက်သောကြောင့် ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ လော့ထျန်၏ လက်သီးက သူ့ကို နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။
လော့ချင်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့်ပုံပေါ်လာပြီး သူအော်ဟစ်လိုက်သည်-
“လခွမ်းအမှိုက်ကောင် မင်းလေးစားရမယ့်ဝိုင်ကို သောက်ဖို့ ငြင်းပြီး အပြစ်ပေးခံရမယ့်ဝိုင်ကို သောက်ရဲတာလား၊ နက်နဲတပည့်အဆင့် ၅ ပဲရှိတဲ့ မင်းက ငါ့ရှေ့မှာ မောက်မာရဲတာလား၊ ဒီအဖေက နက်နဲတပည့်အဆင့် ၆ ရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းသိစေရမယ်…”
“လခွမ်းတွေ ရပ်စမ်း။”
“ကြမ်းသမ်းခြင်း”
“ဂရုမ်…ဂရုမ်…”
နက်နဲစွမ်းအင်တန်ဖိုးသည် ချက်ချင်းပင် အမှတ် ၃၀၀ ကျဆင်းသွားပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာကာ သစ်တောကိုပင် လှုပ်ခါစေခဲ့သည်။
ပုန်းအောင်းနေကြသော နတ်ဆိုးသားရဲများလည်း ဤကြီးမားသော စွမ်းအားကြောင့် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် နှိမ့်ချလာကြသည်နှင့်အမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
လော့ထျန်၏ ကိုယ်သည် တုန်ယင်နေ၏။
ကြမ်းတမ်းခြင်း၏ မြှင့်တင်မှုဖြင့် သူ၏ ခွန်အားသည် နှစ်ဆတိုးလာပြီး သူ၏ အရှိန်လည်း နှစ်ဆတိုးလာသည်။
နက်နဲတပည့်အဆင့် ၆ လော့ချင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် သူသည် ကြမ်းတမ်းခြင်းကို အသုံးမပြုလျှင်လည်း သူထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပါသည်။
သို့သော် လော့ထျန်သည် လက်လွန်သွားသည့် ခံစားချက်ကို သဘောကျသည်။
ခြင်ကို ဗုံးဖြင့် အသုံးပြုခြင်းက ကောင်းမွန်သည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဤသည်မှာ လော့ချင်း၏ မောက်မာသော မျက်နှာကို ဝေဒနာခံစားရအောင် လိမ်ချိုးပြီး ငရဲတွင်ပင် ဤအမှတ်တရကို ပြန်မမှတ်မိဝံ့အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင်။
လော့ချင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ လော့ထျန်သည် ဖြီးခနဲ ပြုံးလိုက်ပြီး-
“သေစမ်း” ဟု အော်လိုက်သည်။
“မင်းပဲ သေရမှာ”
လော့ချင်း၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ညအမှောင်ထဲတွင် ဓား၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဓား၏ ပုံရိပ်ယောင်များ လင်းလက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုးချက်က ရောက်ရှိလာတော့သည်။
လော့ထျန်က မရွှေ့ဘဲ ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်နေတာကို မြင်သောအခါ လော့ချင်းသည် မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်-
“မင်းရူးသွားပြီ။ ခွေးကောင် နက်နဲတပည့်အဆင့် ၅ က ငါ့ရှေ့မှာ မာန်ပြရဲတယ်၊ မင်းသေချင်နေတာပဲ”
ဓားသည် လော့ထျန်၏ နဖူးဆီသို့ ဖြောင့်တန်းစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဓားသည် တစ်စင်တီမီတာ၏ တစ်ဝက်ပင် မရှိတော့ပဲ နီးကပ်သွားသည့်အတွက် လော့ချင်းသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။
သူ၏ ဓားထိုးချက်အကွာအဝေးဖြင့်ဆိုလျှင် လော့ထျန်သည် ၎င်းကို ရှောင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းမရှိပေ။
လော့ချင်းသည် လော့ထျန်ကို သတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သခင်လေး လော့လင်းထံမှ ဆုလာဘ်များ ရရှိရုံသာမက လော့ထျန်၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော နေရာပြားကိုလည်း ရရှိလိမ့်မည်ဖြစ်၍ ဝမ်းသာနေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် လော့မိသားစု၏ အဓိကတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်… ဟဟဟ…
လော့ချင်းသည် ဤသို့တွေးနေသည်နှင့်အမျှ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပြုံးရယ်နေ၏။
သူ့ဘဝက ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သို့သော်…
သူအပျော်ဆုံးအချိန်နှင့် သူ၏ ဓားထိပ်ဖျားသည် လော့ထျန်ကို ထိုးစိုက်ရန် တစ်စင်တီမီတာ၏ တစ်ဝက်သာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် လော့ထျန်သည် ရွေ့လျားလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားပြီး ညာလက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်၏။
စွမ်းအင်အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ညာလက်သီးက ဓားသွားကို ထိုးမိလိုက်သည်။
“ဓားကို မင်းရဲ့ လက်ဗလာနဲ့ တားချင်တာလား၊ မင်းက အမှိုက်ကောင်မှန်ပေမယ့် အဲလောက်တော့ လူညံ့တစ်ယောက် မဟုတ်လောက်ပါဘူး ဟားဟားဟား…”
သံမဏိဓားကို လက်ဗလာနှင့် တိုက်ခိုက်တာလား၊
လော့ချင်းသည် လှောင်ပြောင်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူရယ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ညာလက်ကို တင်းလိုက်သည်။
ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုသည် ဓားသွားတစ်လျှောက် သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။
သူ့လက်မောင်းသည် တုန်ယင်လာပြီး ထုံကျင်လာ၏။
ထို့နောက် သူ့ဓားသည် သူ့လက်မှ ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။
လော့ချင်း၏ အမူအရာသည် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဝုန်း”
လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လော့ချင်း၏ ဓားကို လွှဲချော်သွားစေသည်။
ဘယ်လက်သီးက ဆက်တိုက်လိုက်လာပြီး လော့ချင်း၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်သည်။
“ဘုန်း”
သူ၏ ရင်ဘတ်သည် ကွဲထွက်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး လော့ချင်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။
သူ့ကိုယ်သည် သူ့ဗဟိုချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး သူ့ခြေထောက်များက နောက်သို့ ယိုင်နဲ့ သွား၏။
သူ၏ မျက်လုံးများသည် လော့ထျန်ကို ကြည့်နေပြီး သူ့စွမ်းအားက ဘာကြောင့် ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
နက်နဲတပည့်အဆင့် ၅ ရှိသူ၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်သည် နက်နဲတပည့်အဆင့် ၆ ရှိသူထက် မပိုနိုင်ချေ။
အဆင့်တစ်ခုစီသည် ၎င်းတို့၏ အထက်ကို မကျော်လွန်နိုင်သော သံကြိုးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လော့ထျန်၏ ခွန်အားမှာမူ ထိုစည်းမျဉ်းနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်နေသည်။
လော့ထျန်သည် ထိုဓားထိုးချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသင့်သော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေသည်။
ဘယ်အရာက သူ့ကို ယုံကြည်မှုရှိနေစေတာလဲ။
သူနားမလည်နိုင်တော့ပေ၊ ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။
ဘာတွေဖြစ်နေလဲ၊ နားမလည်နိုင်သည့်အခါ လော့ချင်း၏ နှလုံးသားသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် စတင် ပြည့်နှက်လာသည်။
လော့ထျန်သည် သူ့အနားသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကိုယ်ကို တုန်ယင်စေခဲ့သည်-
“လော့ လော့ လော့ လော့ထျန် မင်းဘာလိုချင်တာလဲ၊ အမဲလိုက်ပြိုင်ပွဲရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေမှာ ငါတို့တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မသတ်ရဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားတယ်လေ။ တစ်ခါတွေ့ရှိတာနဲ့…”
ထိုအခါ လော့ထျန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်-
“မင်းတို့အစက ဘာလို့ ဒီစကားမပြောတာလဲ။”
“နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ အစာဖြစ်သွားပြီး အစအနတောင် မကျန်ရစ်စေရဘူးဆိုတဲ့ မင်းတို့ စကားကို ငါမှတ်မိနေတုန်းပဲ။”
“အိုး လခွမ်း မင်းတို့ရဲ့ အကြံက ဘယ်လောက် အမြတ်များလဲဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ငါနားလည်လိုက်ပြီ”
လော့ချင်း၏ ကိုယ်သည် ဆက်လက် ယိုင်နဲ့ နေခဲ့ပြီး မြေကြီးပေါ်မှ ထွက်နေသည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကြောင့် ချော်လဲကျသွားသည်။
သူ့မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်-
“သခင်လေး လော့ထျန် မ မ မသတ်ပါနဲ့။ မ မသတ်ပါနဲ့ ဒီကနေစပြီး ကျွန်တော် ခင်ဗျားစကား နားထောင်ပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မသတ်ပါနဲ့…”
“အခုတောင်းပန်တာက အသုံးမဝင်တော့ဘူး”
“မင်းက ငါ့အတွက် အတွေ့အကြုံမှတ်တွေပဲ၊ ဒီတော့ ဒီအဖေက ဘယ်လို လက်လွှတ်ပေးရမှာလဲ”
လော့ထျန်၏ လက်သီးများသည် လေးလံသော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ရာ မြေကြီးက ကွဲအက်သွားသည်။
လက်သီးက သူ့ဆီသို့ မကျရောက်လာတာကြောင့် လော့ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် သူ့ကိုယ်ကို လေထဲသို့ အလိုအလျောက်ပင် ခုန်တက်စေခဲ့သည်။
လော့ထျန်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ပြုံးရိပ်သမ်းနေပြီး သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်သည်လည်း-
“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း…” ဟူ၍ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
လက်သီးတစ်ချက်စီက လော့ထျန်အတွင်း၌ မဖော်ပြနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တိုးလာစေသည်။
ကြမ်းတမ်းခြင်းနောက်က ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် စွမ်းအားက တကယ့်ကို အလွန်အမင်း ကောင်းလွန်းသည်။
“ဒင်”
“ကစားသမား လော့ထျန်သည် လော့ချင်းကို သတ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ အတွေ့အကြုံမှတ် ၂၁၀၊ နက်နဲစွမ်းအင် ၂၅ ရရှိခဲ့ပါသည်…”
“ကစားသမား လော့ထျန်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး ၂ လုံးကို ရရှိခဲ့ပါသည်…”
“ကစားသမား လော့ထျန်သည် မရှုံးနိမ့်ခြင်းတန်ဖိုး +၁ ရရှိခဲ့ပါသည်…”
လော့ချင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
သူသည် တကယ့်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရပြီးမှ သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်က လော့ချင်းကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့ပြီးနောက် လော့ထျန်သည် လှည့်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဝမ်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်-
“သေချင်ယောင်ဆောင်တာ ရပ်တော့၊ မင်းအလှည့်ရောက်ပြီ”
ထိုစကားများကြောင့် ဝမ်ချန်သည် လန့်ပြီး သူ့အတွင်းရှိ ချီးများ ထွက်ကျသွားတော့သည်။
သူသည် ထလာပြီး ပြေးတော့သည်။
သူ့မိခင်က သူ့ကို ခြေထောက် အပိုနှစ်ချောင်း မပေးဘဲ မွေးလာသည်ကို နာကြည်းနေတော့သည်။
လော့ထျန်သည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်-
“သိုးပေါက်လေး၊ ဒီအဖေက မင်းဘယ်ကို ပြေးနိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်”
ကြမ်းတမ်းခြင်း၏ စွမ်းအားသည် ဆက်လက် အသက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် လော့ထျန်သည် ဝမ်ချန်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ့ကို သတ်လိုက်သည်။
ထိုအခါ စနစ်က အသိပေးသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“ဒင်”