နောက်တစ်ယောက်ကဘယ်သူဖြစ်မလဲ

လော့မိသားစု တပည့်များစွာသည် “ အဆက်မပြတ် မိုးခြိမ်းများသံများ” အောက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးသည် အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏သွေးများက မြေပြင်ပေါ်သို့ ရွာကျလာသည်။

ဤနေရာသည် ငရဲတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

⸻

“အဆက်မပြတ် မိုးခြိမ်းသံများ ” သည် မိုးကြိုးနွားသိုး၏ အဆုံးစွန်သော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး အတုမရှိ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နတ်ဆိုးဗဟိုစွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံထားသည့် နတ်ဆိုးသားရဲများသာ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် မိုးကြိုးနွားသိုး၏ အတွင်းတွင် နတ်ဆိုးဗဟိုစွမ်းအင်တစ်ခု ရှိသည်မှာ သေချာပေသည်။

⸻

လော့ထျန်သည် နွား၏နောက်ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်။

သူ့မျက်လုံးများတွင် ကစားလိုသည့် အကြည့်များ ပြည့်နေပြီး လော့လင်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

⸻

လော့လင်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ရူးသွပ်နေပြီဖြစ်သည်။

လော့မိသားစုတပည့်များ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ…။

⸻

နက်နဲဆရာ အဆင့် (၄) နှင့် နက်နဲဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သူပင် ဤသို့ မလုပ်နိုင်ချေ။

၎င်းသည် မိုးကြိုးနွားသိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကို ပြသနေသည်။

အားလုံးထဲတွင် အကြောက်ရဆုံးအချက်မှာ ဤထူးခြားသည့် မိုးကြိုးနွားသိုးသည် လော့ထျန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

⸻

လော့ထျန်၏ ကစားလိုသော အကြည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လော့လင်၏ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများက အတိုင်းမသိ မြင့်တက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုကြောက်ရွံ့မှုက သူ့စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားသောကြောင့် သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ယင်လာသည်။

⸻

သူ ကြောက်သည်။

သူ အလွန်အမင်း ကြောက်နေသည်။

သူ့မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ခါနေသည်။

⸻

သူတစ်ယောက်တည်းသာမက၊ လော့မင်နှင့် ကျိုးဟန်ရန်ပင် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းသည်။

⸻

သို့သော်…

သူတို့အားလုံးသည် စိတ်ထဲတွင် တူညီသော ကောက်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်- လော့ထျန်ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

⸻

အဆင့် (၄) နတ်ဆိုးသားရဲကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် သူ့စွမ်းရည်မှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။

သူသာ ဤနတ်ဆိုးသားရဲကို ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့သို့ ပြန်ယူသွားနိုင်ပါက မိသားစုကြီးလေးခုအနက် မည်သူက သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

⸻

လော့မိသားစုသည် ဤစွမ်းအားဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့တစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးရန် အလွန်လွယ်ကူလိမ့်မည်။

သူ အသက်မရှင်သင့်ပေ။

သူသာ အသက်ရှင်ပါက သူသည် ကျိုးမိသားစု၏ အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

⸻

ကျိုးဟန်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများသည် လော့ထျန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

⸻

လော့မင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လော့ထျန်သည် ဆက်လက် ရှင်သန်၍ မရတော့ပေ သူသာ ဆက်

ရှင်သန်ပါက လော့ကျန့်ရှန်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘဲ လော့ထျန်ခေါင်းဆောင်ရာထူးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိတော့ပေ။

လော့ထျန် အခုချက်ချင်း သေရမည်။

⸻

ထိုနှစ်ယောက်သည် ထိုသို့ ဖြစ်နေချိန်တွင် ဆုန်းယန်ချွင်းကမူ သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်မရအောင် ပြုံးနေသည်။

သူ့စိတ်က အလွန်တုန်လှုပ်နေပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။

“သန်မာတယ်… အရမ်းကို သန်မာလွန်းတယ်။ အစ်ကိုကြီး မှားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ဒီကလေးက တကယ်ပဲ မရိုးရှင်းဘူး” ဟု ဆိုသည်။

⸻

“သခင်လေး… သခင်လေးက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်၊ သခင်က အရမ်း ကြီးစိုးနိုင်တယ်၊ ဟားဟားဟား…” ဖုန်းလေသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး လော့ထျန်ကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

⸻

လီရွှယ်အာ၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တောက်သွားပြီး သူမသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

“အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်က အမြဲတမ်း တော်နေတာပဲ” ဟု ရေရွတ်သည်။

⸻

“လော့လင်”

“ဒီကို အခုချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့” လော့ထျန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်လိုက်သည်။

⸻

ထိုအချိန်တွင်…

မိုးကြိုးနွားသိုးက မြေပြင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းလိုက်သည်။

“ဒုန်း၊ ဒုန်း”

⸻

ကောင်းကင် တုန်ခါပြီး မြေကြီး လှုပ်ခါသည်။

သစ်ပင်များသည် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လှုပ်ခါနေပြီး အရွက်များက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျနေသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းသည်။

⸻

လော့လင်သည် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

လော့ထျန်၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲတော့ဘဲ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ “လော့… လော့… လော့ထျန်၊ မင်း ဘာလိုချင်လဲ” ဟု မေးသည်။

⸻

“ငါ ဘာလိုချင်လဲ” လော့ထျန်က စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် ပြုံးပြီး “ဒီအစ်ကိုကြီး ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ခွေးအသက်ကိုပဲ လိုချင်တာပါ” ဟု ဆိုသည်။

လော့လင်၏ စိတ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် မိုးကြိုးနွားသိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လော့ထျန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သေးသေးလေးပဲ ကျန်တော့သည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် နောင်တများလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်က အခွင့်အရေးများစွာရှိခဲ့သော်လည်း လော့ထျန်ကို ဘာလို့ မသတ်ပစ်ခဲ့မိပါလိမ့်ဟု နောင်တရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန်းတီးမှု

မုန်းတီးမှုများစွာ

ထိုအချိန်တွင် လော့မင်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ကျိုးဟန်ရန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “ခေါင်းဆောင် ကျိုး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော် ရည်မှန်းချက် တူနေတယ်။ ဘာလို့ အတူတူ မပူးပေါင်းကြလဲ” ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးဟန်ရန်က ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

“ညီလေးလော့ရဲ့ အကြံက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ။ မကောင်းဆိုးဝါး လော့ထျန်က ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းတွေကို လစ်လျူရှုပြီး သူ့ရဲ့ အဖော်တွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့အတွက် အပြစ်ပေးခံထိုက်တယ်။

ကျွန်တော့်လို ပြင်ပလူတောင် ဒါကို ဆက်ကြည့်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ သူ့ကို ဒီလို မာနထောင်လွှားနေခွင့် ပေးထားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ” ဟု ပြောသည်။

လော့မိသားစုတပည့် တစ်ဝက်ကျော်သာ သေဆုံးသေးသောကြောင့် ကျိုးဟန်ရန်၏ မစ်ရှင်သည် အလုံအလောက် မအောင်မြင်သေးပေ။

လော့ထျန် သေသွားသည်နှင့် အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံသွားလိမ့်မည်။

လော့မင်နှင့် ကျိုးဟန်ရန်တို့ ပူးပေါင်းတော့မည်လား။

နက်နဲ ဆရာအဆင့် (၄) ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး ပူးပေါင်းနေသည်။

တစ်ယောက်က မိုးကြိုးနွားသိုးကို ဟန့်တားနေစဉ် ကျန်တစ်ယောက်က လော့ထျန်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိမ့်မည်။

လော့လင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး သူ့မျက်နှာသည် မာနကြီးပြီး အေးစက်သော ပုံစံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

“ဟားဟားဟား… ဒီခွေးကောင်၊ မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ပေါ့။ အိပ်မက် မက်မနေနဲ့”

“အပေါ့သွားပြီး ကိုယ့်ဟာကို ပြန်ကြည့်လိုက်ဦး။ မင်းက ဒီအဖိုးကြီးနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ အရမ်း နုသေးတယ်” လော့လင်က ထောင်လွှားစွာ ပြောသည်။

နက်နဲဆရာနယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦး ပူးပေါင်းနေသည်ကို သူ ဘာကို ကြောက်ရမည်နည်း။

လီရွှယ်အာကို ငုံ့ကြည့်ပြီး လော့လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်က အခြေအနေတွေကို ပြောင်းနိုင်မယ် ထင်နေလား။ အိပ်မက် မက်မနေနဲ့၊ အမှိုက်က အမှိုက်ပဲ။ ငါ လော့လင်ကို စိန်ခေါ်ရင် သေဖို့ပဲ ရှိတယ်၊ ဟားဟားဟား…” ဟု ဆိုသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင်…

လော့မင်နှင့် ကျိုးဟန်ရန် နှစ်ဦးလုံး ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး လော့ထျန်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။

“ညီလေး လော့၊ ခင်ဗျားက မိုးကြိုးနွားသိုးကို ဟန့်တားထားပြီး ကျွန်တော်က ဒီမကောင်းဆိုးဝါး လော့ထျန်ကို သတ်လိုက်မယ်။

ဒါက လော့မိသားစုကို ကျွန်တော် လက်ဆောင် ပေးလိုက်တယ်လို့ ယူဆလိုက်ပါ” ဟု ကျိုးဟန်ရန်က လှောင်ပြောင်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

လော့မင်က ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါမယ်” ဟု ဆို၏။

“ဟေးဟေး”

“ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ ဒီလို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ငါ၊ ဆုန်းယန်ချွင်း မပါဝင်နေဘူးဆိုရင် ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နောင်တရလိမ့်မယ်”

ဆုန်းယန်ချွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုးကြိုးနွားသိုး၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပြီးနောက် လော့ထျန်ကို ကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြသည်။

“ကလေး၊ မင်းက အရမ်း ပြတ်သားတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ငါ သဘောကျတယ်”

ဆုန်းယန်ချွင်း ပေါ်လာသည်နှင့် လော့မင်နှင့် ကျိုးဟန်ရန်တို့၏ မျက်နှာများသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကျိုးဟန်ရန်က ပြုံးလျက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင် ဆုန်း၊ ဒါက လော့မိသားစုရဲ့ အတွင်းရေး ကိစ္စမို့ ခင်ဗျားလို ပြင်ပလူ ဝင်ပါတာ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ပြောသည်။

ဆုန်းယန်ချွင်းက ပြုံးနေဆဲပင်။

“ခေါင်းဆောင် ကျိုးလည်း ပြင်ပလူတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အမ်…”

ကျိုးဟန်ရန်သည် ခဏမျှ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“ညီလေး လော့မင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်တာမို့ ကျွန်တော်လည်း စေတနာထားပြီး ကူညီလိုက်တာပါ” ဟု ဆိုသည်။

“စေတနာထားပြီး ကူညီတာလား”

“ခင်ဗျားက လော့မိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြတ်ချင်နေတာပဲ ထင်တယ်။ ဒီမိုးကြိုးနွားသိုးကို လော့မိသားစုရဲ့ အမဲလိုက်မြေပြင်ကို ခင်ဗျား ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား” ဆုန်းယန်ချွင်းက မဲ့ရွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးဟန်ရန်၏ မျက်လုံးများ တင်းကျပ်သွားပြီး

“ခေါင်းဆောင် ဆုန်း၊ ခင်ဗျားစကားတွေမှာ အထောက်အထား ရှိလာ။ ကျိုးမိသားစုနဲ့ လော့မိသားစုဟာ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်က ဘာလို့ လော့မိသားစုကို နစ်နာအောင် လုပ်မှာလဲ” ဟု အော်လိုက်သည်။

သူတို့ ပြောနေစဉ်…

လော့မင်သည် မိုးကြိုးနွားသိုးနှင့် မီတာအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

ကျိုးဟန်ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်ကို လော့၊ အခုပဲ စလိုက်”

လော့မင်၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်စ သက်ဝင်လာပြီး သူ့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အလင်းရောင်တစ်ချက်ဖြင့် သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး “ရေခဲဓား” ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဓားက လွှဲလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အအေးဓာတ်များ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အပူချိန်က အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားသည်။

“သတိထား လော့ထျန်” ဟု ဆုန်းယန်ချွင်းက ထိတ်လန့်စွာ အော်လိုက်သည်။

လော့ထျန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးသွားသည်။

“ဒီလို သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မျိုးနဲ့ ငါ့ကို ခိုးတိုက်ချင်တာလား” ဟု ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သူကြိုတင်မြင်နေပြီး ဖြစ်သည်။

လော့မင် စတင်လုပ်ဆောင်သည့် အချိန်တွင် လော့ထျန်လည်း စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သို့သော်…

လော့မင်၏ ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် လှည့်သွားပြီး သူ၏ဓားသည် ဆုန်းယန်ချွင်းဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

သူက ပြုံးပြီး “သေလိုက်စမ်း” ဟု အော်လိုက်သည်။

ဆုန်းယန်ချွင်းသည် တိတ်တိတ်ကလေး ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူ၏လက်သီးများကို ပြင်းထန်စွာ နှိမ့်ချလိုက်သည်။

သူ၏ ထူထဲသော သိုင်းစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး…”

ကျိုးဟန်ရန် ရယ်မောလိုက်သည်။

လော့မင် စတင်လှုပ်ရှားသည့်အချိန်တွင် သူလည်း လော့ထျန်ကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် အရမ်း ပြီးပြည့်စုံလွန်းသောကြောင့် အခြားသူများ ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော်…

လော့ထျန်လို ပြောင်းရွှေ့လာသူ တစ်ယောက်အတွက် ဤလို လှည့်ကွက်မျိုးသည် ကလေးဆန်လွန်းသည်။

“ငါ့ကို ခိုးတိုက်ချင်တာလား။ အိပ်မက်တွေ မက်နေတာပဲ”

“မိုးကြိုးနွားသိုး” လော့ထျန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“မူး~~~”

မိုးကြိုးနွားသိုးသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

၎င်း၏ နှာခေါင်းပေါက်များမှ အဖြူရောင်မြူခိုးများ ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် ၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် နောက်သို့ မှီလိုက်ပြီး နောက်ခြေထောက်များဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှု မြင်ကွင်း သည် အလွန်အားကောင်းသောကြောင့် ကျိုးဟန်ရန်သည် လော့ထျန်ကို ခဏတာ မတွေ့တော့ပေ။

မိုးကြိုးနွားသိုး၏ ရန်လိုသည့် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်မိသည်။

၎င်းသည် အဆင့် (၄) နတ်ဆိုးသားရဲပင် ဖြစ်ပြီး သူသည် ၎င်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

သူသည် လှည့်ပြီး ခုန်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လော့ထျန်သည် ရုတ်တရက် နွား၏နောက်ကျောပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ခေါင်းပေါ်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးတက်လိုက်သည်။

ကျိုးဟန်ရန်သည် လှည့်ပြီး ထိတ်လန့်စွာ ခုန်ထွက်ရန် ပြင်နေချိန်တွင် လော့ထျန်က ရယ်မောပြီး “ကြမ်းတမ်းခြင်း” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဟွမ်~~~”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရင်းနှီးပြီးသား စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူသည် အမြင့်၏အားသာချက်ကို ရရှိထားသည်။

သူ၏လက်သီးနှစ်ခုသည် စစ်သံတူများကဲ့သို့ ကျိုးဟန်ရန်၏ နောက်စေ့ဆီသို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

လော့ထျန်က “သေလိုက်စမ်း” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လော့ထျန်က သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာလိမ့်မည်ဟု ကျိုးဟန်ရန် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိပေ။

သေးငယ်သော နက်နဲတပည့်အဆင့် (၃) ကောင်က မိုးကြိုးနွားသိုး၏ ဘေးမှ ထွက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အသေခံပြီး ဘာလို့ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတာလဲ။

ထိုကောင်သည် ရူးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။

လော့ထျန်က အမှန်တကယ်ပင် သူ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်သည့် အရူးကောင်ပင်။

သူတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် ကျိုးဟန်ရန်၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မိုးကြိုးနွားသိုး၏ အကူအညီနှင့်ပင် သူ၏ အနိုင်ရနိုင်ခြေက မမြင့်ပေ။

နွား၏ အရှိန်က အလွန်နှေးကွေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးဟန်ရန်ကို သတ်ချင်သည်ဆိုလျှင် ခိုးတိုက်မှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ၏ သိုင်းစွမ်းအင်သည် တိုးမြင့်လာနေပြီး သူ၏လက်သီးများသည် သံတူများကဲ့သို့ပင်။

၎င်းတို့က ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သောကြောင့် ကြမ်းတမ်းသော လေများ တိုက်ခတ်လာသည်။

ကျိုးဟန်ရန်သည် လေထဲတွင် လှည့်နေရင်း ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သေးငယ်တဲ့ နက်နဲတပည့် (၃) အဆင့် ရှိတဲ့ကောင်ကများ ရဲတင်းပြီး…”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်…

လော့ထျန်၏ လက်သီးများက ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဒုန်း~~”

လက်သီးက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ့အရိုးများကို ကျိုးမတတ် ဖြစ်သွားစေသည်။

သူသည် တုန်လှုပ်နေဆဲပင် “မင်းက လူမစစ်ကောင်ပဲ။ ဒီ အဖိုးကြီး ဘယ်လိုလုပ်မယ်ဆိုတာ ကြည့်နေ…” အော်လိုက်သည်။

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လော့ထျန်၏ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်လုံးက ကျိုးဟန်ရန်၏ ပါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ဗွတ်…”

သွားနှစ်ချောင်း ထွက်သွားသည်။

ကျိုးဟန်ရန်သည် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲလာပြီး

“ကောင်လေး၊ မင်းက အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်…”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ကျရောက်လာသည်။

“မင်းက ဘာလို့ ဒီအဖိုးကြီး၊ ဒီအဖိုးကြီးနဲ့ လာပြောနေတာလဲ။ ငါ ထပ်ထိုးလိုက်ရမလား။ ဒီခွေးမသား၊ မင်းက အရမ်းတော်တယ် မဟုတ်လား။ မင်း ဘယ်လောက် တော်လဲဆိုတာ ဒီအဖိုးကြီးကို ထပ်ပြဦးလေ”

ကျိုးဟန်ရန်၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသော လော့ထျန်၏ လက်သီးများသည် စက်သေနတ်ကဲ့သို့ ထိုးနေသည်။

“ဘောင်း၊ ဘောင်း၊ ဘောင်း…”

လက်သီးတိုင်းက ယခင်ထက် ပိုမိုလေးလံလာပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကျိုးဟန်ရန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိုးဟန်ရန်၏ မျက်နှာသည် ဝက်တစ်ကောင်၏ မျက်နှာကဲ့သို့ ဖောင်းပွသွားသည်။

သူ၏မျက်လုံးများက မှောင်နေပြီး ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကိုသာ မြင်နေရသည်။

ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် စွမ်းအား တစ်စက်မျှ မရှိတော့ချေ။

သူ အားနည်းနေချိန်တွင် သတ်ပစ်။

လော့ထျန်သည် ဤမူကို ကောင်းစွာသိသည်။

ကျိုးဟန်ရန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် သေရမည့်သူသည် သူ့ကိုယ်သူသာ ဖြစ်ပေမည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်သီးများသည် ကျိုးဟန်ရန်၏ ဦးခေါင်းခွံ ကျိုးသည်အထိ ရပ်နားခြင်း မရှိချေ။

“ဒင်”

“ကစားသမား လော့ထျန်မှ ကျိုးဟန်ရန်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဂုဏ်ယူပါသည်။ အတွေ့အကြုံ ၁၀၀၀ ရရှိခဲ့ပြီး၊ သိုင်းစွမ်းအင် ၁၀၀…”

“ကစားသမား လော့ထျန်မှ တော်ဝင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဂုဏ်ယူပါသည်။”

“ကစားသမား လော့ထျန်မှ နဂါးပျံဓား ရရှိခဲ့သောကြောင့် ဂုဏ်ယူပါသည်။”

“အလဲမထိုးနိုင်သော တန်ဖိုး +၁…”

ဤမျှ ပစ္စည်းများ ချပေးသည်မှာ မထူးဆန်းသည် ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးဟန်ရန်သည် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာ လော့ထျန်အတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အခိုက်အတန့် ဖြစ်သင့်သော်လည်း ကျိုးဟန်ရန်မှ မည်သည့်ပစ္စည်းများ ရရှိသည်ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိချေ။

သူသည် ဆုန်းယန်ချွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ အသက်ရှင်လျက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေသည်ကို ကံကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။

ထို့နောက် လော့ထျန်သည် သူ၏စိတ်ကို အသုံးပြု၍ မိုးကြိုးနွားသိုးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“မူး…”

မိုးကြိုးနွားသိုးက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး လော့မင်ကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။

လော့မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

လော့ထျန်သည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော နေရာတွင် ရပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် “ကြမ်းတမ်းခြင်း” ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ပျံလာသော လော့မင်ကို စက်သေနတ်ပစ်သကဲ့သို့ မရပ်မနား လက်သီးများဖြင့် ထိုးနှက်နေသည်။

စနစ်မှ “ဒင်” ဟု အသံမြည်လာသည်အထိ ဆက်လက် ထိုးနေပြီးမှ ရပ်လိုက်သည်။

လော့ထျန်၏ လက်ဆစ်များမှ သွေးများ ယိုစီးနေသည်။

သူသည် လော့မင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တက်နင်းလိုက်သည်။

သူ့ဆံပင်ကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး “ဒီခွေးမသား နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူဖြစ်မလဲ” ဟု အော်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ၏ အမူအရာနှင့် ထွက်ပေါ်လာသောအရှိန်အဝါ သည် မာနထောင်လွှားမှုတို့ ပေါင်းစပ်နေသည်။

လီရွှယ်အာသည် ထိုပုံစံကို ကြည့်ပြီး သဘောကျနေသည်။

ရုတ်တရက်…

လော့ထျန်၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လော့လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး “မင်းအမ၊ မင်းကို ငါ မေ့တော့မလို့” ပြောလိုက်တော့သည်။