လော့လင်

လော့မင်နှင့် ကျိုးဟန်ရန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် လော့ထျန်၏ လက်သီးမိုးအောက်တွင် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

ဤသည်မှာ မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသည့် အဆုံးသတ်ပင်။

သူတို့က ဘယ် သိုင်းပညာရှင်နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူတွေလဲ။

သူတို့ ဘိုးဘွားဘီဘင်များ၏ မျက်နှာကို အရှက်ရစေခဲ့ပြီ။

လော့ထျန်က ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေသည်လား။

သိုင်းအဆင့်အရ နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုလျှင် လော့ထျန်သည် ထိုနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်း မရှိပေ။

ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

သူသည် နှိပ်စက်ခံရပြီး သေဆုံးရမည်။

သို့သော် သူသည် မှန်ကန်သည့် အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျိုးဟန်ရန်က သူ့ကိုယ်သူ ပေါ့ဆသောကြောင့် သေဆုံးရသည်။

လော့ထျန်က သူ့ကို ခိုးတိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးခဲ့မိပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး သူ့ခေါင်းသည် အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လော့မင်သည် ရန်သူကို အထင်သေးသောကြောင့် သေဆုံးရသည်။

မိုးကြိုးနွားသိုး၏ ခိုးတိုက်မှုကြောင့် သူသည် ခုခံကာကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် ထိုးနှက်မှုကြောင့် လွင့်ထွက်သွားနေစဉ် လော့ထျန်က ရုတ်တရက် အနေအထား ပြောင်းလဲလိုက်သဖြင့် လော့မင်သည် အနားယူရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် မရည်ရွယ်သည့် လက်သီးများ စတင် ထိုးကြိတ်တော့သည်။

ထိုလက်သီးများကြောင့် သူ ခံစားရပြီးနောက်…

ထို့နောက်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မသိတော့ချေ။

လူအိုတစ်ဦး၏ အသက်ကို သတ်နိုင်သည်ဟု ရှေးလူကြီးသူမများ ပြောသော စကားရှိသည်။

ထိုနှစ်ယောက်သည် ထိုသို့ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

လော့ထျန်ကို သူတို့နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခိုင်းမည်ဆိုလျှင် သူသည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သိုင်းပညာရှင်နယ်ပယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦး သေဆုံးသွားသည်နှင့် လော့လင်သည် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ကျိုးဟန်ရန်နှင့် လော့မင်တို့ အရိုက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လော့လင်သည် သူ့ဘောင်းဘီထဲတွင် ဆီးထွက်လာသည်အထိ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

သူ့ဘောင်းဘီ၏ ပေါင်ဧရိယာသည် စိုစွတ်နေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများ ဖြူဖျော့နေကာ တုန်ယင်နေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုများက သူ့မျက်လုံးများတွင် ပေါ်လာပြီး မာနထောင်လွှားသည့် ပုံစံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လော့မိသားစု သိုင်းပညာရှင်များစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ခြေထောက်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေကြကာ အချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြသည်။

လော့ထျန်သည် သူတို့ကို လိုက်ရန် ပျင်းရိနေသည်။

သူသည် တကယ်တော့ လူသတ်သမား ဖြစ်ချင်သူ မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် သူတို့သည် လော့မိသားစု သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်နေသေးပြီး သူက လုံးဝ ရက်စက်ချင်စိတ် မရှိချေ။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ လူတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်- လော့လင်ပင်။

“မပြေးကြနဲ့၊ မပြေးကြနဲ့၊ မင်းတို့ ဘာလို့ ပြေးနေကြတာလဲ”

“လော့ရှန်း ပြန်လာခဲ့ မင်းက အဓိက တပည့်ဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အားလုံး ပြန်လာကြ၊ မင်းတို့ ဘာလို့ ပြေးနေကြတာလဲ…”

လော့လင်သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်နေသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လော့လင်၏ နှလုံးသားသည် အေးခဲသွားပြီး “မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေ၊ ဒီအဖိုးကြီး လော့အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းတို့ကို အထူးသင်ခန်းစာပေးမယ် မှတ်ထား” ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ထွက်ပြေးနေသော သူများစွာ၏ မျက်နှာများတွင် မည်းမှောင်သောအမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

လော့လင်၏ဖခင်သည် ယာယီခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် လော့မိသားစုနယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် ကောင်းမွန်သော နေ့ရက်များ ရှိတော့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

ထိုအတောအတွင်း တပည့်များစွာသည် ထွက်ပြေးခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

လော့ထျန်က ထို့နောက် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ “လော့လင် မသေဘူးဆိုရင် မင်းတို့ လော့မိသားစုကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကြောင့် သေရလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ သူသာ သေသွားရင်ရော”

“ဝိညာဉ်တောင်တန်းက နတ်ဆိုးသားရဲတွေ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်တဲ့ နေရာပဲ။

နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ လူသေဆုံးနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး အမြဲရှိနေတာပဲ…

မင်းတို့ သဘောမတူဘူးလား” မေးသည်။

ဤစကားကို ပြောနေစဉ် လော့ထျန်၏ မျက်နှာတွင် စဉ်းစားဟန်ပါသည့် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

လူအုပ်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပုံရပြီး လော့လင်ကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။

လော့လင်၏ စိတ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် “ငါ့ဖခင်က လော့မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ။

မင်းတို့ ငါ့အတွက် လော့ထျန်ကို သတ်ပေးတာနဲ့ မင်းတို့ လော့မိသားစုရဲ့ အဓိကတပည့်တွေ ဖြစ်လာနိုင်ရုံသာမက၊ လူတိုင်းရဲ့ ချီးမွမ်းခံရလိမ့်မယ်။

မင်းတို့အားလုံး အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်၊ အနာဂတ်မှာ လော့မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။

လူအုပ်က တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ဘယ်လို လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိတော့ချေ။

လော့ထျန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အတွေးများဖြင့် မိုးကြိုးနွားသိုးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

မိုးကြိုးနွားသိုးသည် လူတိုင်းကို နိုးထလာစေရန် ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်ရတာ ပိုလွယ်မယ် ထင်လာ၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို သတ်ရတာ ပိုလွယ်မယ် ထင်လာ” ဟု မေးသည်။

“သခင်လေး လော့ထျန် ပြောတာ မှန်တယ်။ လော့လင် လော့မိသားစုကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ ဘယ်သူမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ညီအစ်ကိုတို့၊ ဒီမကောင်းဆိုးဝါး လော့လင်ကို ဆက်ရှင်သန်ခွင့် ပေးလို့ မရဘူး”

“သတ်”

“သတ်”

မိုးကြိုးနွားသိုး၏ “အဆက်မြတ် မိုးခြိမ်းသံများ ဟိန်းဟောက်ခြင်း” သည် အတုမရှိ အစွမ်းထက်သည်။

သူတို့သည် ထိုအရာကို ကြောက်နေကြသောကြောင့် ထိုအရာကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းပို့ရန် အဘယ်ကြောင့် ရဲတင်းနိုင်မည်နည်း။

အခု လော့လင်ကိုဆိုလျှင် သတ်ရတာ ပိုလွယ်သည်။

လူအုပ်သည် လော့လင်ကို ဝိုင်းဝန်းလာကြပြီး သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဤအခြေအနေသည် အရင်ကအတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း ပစ်မှတ်က လော့လင် ဖြစ်နေသည်သာ ကွာခြားသည်။

လော့ထျန်က လော့လင်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ ကစားချင်တာလား။ မင်းက ငယ်လွန်းသေးတယ်”

လီရွှယ်အာကို ထိန်းချုပ်ထားရင်း လော့လင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ ဆုတ်တော့သည်။

လော့မိသားစု တပည့်အားလုံး သူ့ကို ဝိုင်းထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည်

“လော့ထျန် မင်း အမှိုက်ကောင် လူအုပ်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ငါ့ကို နိုင်ဖို့ လုပ်နေတာ ဘယ်လိုသူရဲကောင်းမျိုးလဲ။ ရဲရင်ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်းလာတိုက်” အကူအညီမဲ့ကာဆဲဆိုလိုက်သည်။

လော့ထျန်က ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ သူရဲကောင်းပါလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်တွေက အမှိုက်ဖြစ်သွားပြီလား” ဟု ဆိုသည်။

“ဟားဟားဟား…”

“ညီမလေး ရွှယ်အာ၊ မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရဲ့လား။ ဒါက နင့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်လို့ ခေါ်တဲ့ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ အမှိုက်ကောင်ပဲ” လော့လင်က ဆဲဆိုရင်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်စ သက်ဝင်လာပြီး လော့လင်က လီရွှယ်အာကို သူ့ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“လော့ထျန်၊ သူတို့ကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်၊ မဟုတ်ရင် သူ့လည်ပင်းကို ရိုက်ချိုးလိုက်မယ်” ဟု ပြောသည်။

လီရွှယ်အာသည် သူ့၏ နောက်ဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သည်။

သူ အသုံးပြုသည့် အားသည် အနည်းငယ် များလွန်းသောကြောင့် လီရွှယ်အာ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။

သို့သော် သူမသည် “အစ်ကိုကြီး လော့ထျန်၊ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ သူ့ကို လွှတ်မပေးပါနဲ့။ သူ့ကို လော့မိသားစုဆီကို ပြန်ခွင့်မပြုပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင်…” ငိုယိုလိုက်သည်။

“တိတ်စမ်း နင်က တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းမပဲ” လော့လင်က အော်လိုက်ပြီး ပိုမို ဖိအားပေးလိုက်သည်။

လော့ထျန်၏ မျက်လုံးများ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူသည် လီရွှယ်အာကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် လော့လင်ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။

အခု သူမ၏ နာကျင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့နှလုံးသားသည် အလွန်အမင်း မသက်မသာ ခံစားရသည်။

မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် “မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ လော့လင်” မေးလိုက်သည်။

“သူတို့အားလုံးကို အရင် နောက်ဆုတ်ခိုင်း” လော့လင်က အော်လိုက်သည်။

လော့ထျန်က အသက်ရှူလိုက်ပြီး “ညီအစ်ကိုတို့၊ ခဏလောက် နောက်ဆုတ်ပေးလို့ ရမလား” ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ နောက်ဆုတ်လို့ မရဘူး၊ သူ့ကို ကျောက်စိမ်းတောင်မြို့ကို လုံးဝ ပြန်ခွင့်ပေးလို့ မရဘူး”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ သူ့ကို ပြန်ခွင့်ပေးလို့ မရဘူး။ သူသာ ပြန်ရောက်သွားရင် ငါတို့ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မယ်”

“အဲဒီမိန်းကလေး သေမသေ ငါတို့အတွက် အရေးမကြီးဘူး။ အားလုံးပဲ၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ကြစို့။ လော့လင် ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ ငါတို့အားလုံးကိုတော့ တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မှန်တယ်”

မည်သူမျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ ကြောက်စရာကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ကိစ္စများမှာ ပေါ်တင်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် လော့လင်ကို အသက်ရှင်လျက် လော့မိသားစုသို့ ပြန်ခွင့်ပေးစရာ အကြောင်းမရှိတော့ချေ။

သူ လော့မိသားစုသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းမှာ သေခြင်းတရားသာ ဖြစ်သည်။

လော့လင်သည် ပိုမို ထိတ်လန့်သွားပြီး

“လော့ထျန်၊ မင်း သူတို့ကို နောက်မဆုတ်ခိုင်းဘူးဆိုရင် ငါ ရက်စက်မိရင် အပြစ်မတင်နဲ့” ဟု အော်လိုက်သည်။

“ခွေးမသား”

လော့ထျန် လုံးဝ မပျော်တော့ချေ။

တခြားသူများ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရသည်ဟူသော ခံစားချက်က သူ့ကို လုံးဝ ဒေါသထွက်စေသည်။

မိုးကြိုးနွားသိုးက ၎င်း၏ ရှေ့ခြေထောက်များကို နင်းလိုက်ရာ “ဒုန်း” ခနဲ အသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ထျန်က ထိုအခါ ထရပ်ပြီး

“လော့လင်၊ ငါ မင်းကို သတိပေးမယ်၊ လှုပ်ရှားဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းက အလွန်ဆိုးရွားစွာ သေရလိမ့်မယ်” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား…”

“လော့ထျန်၊ မင်း ဒေါသထွက်လေ မင်းက သူ့ကို ပိုဂရုစိုက်လေပဲ” လော့လင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ

“မင်း အခု ဒီသစ္စာဖောက် လော့မိသားစု တပည့်တွေကို သတ်လိုက်။ တစ်ယောက်မှ မကျန်စေနဲ့”

“မင်း သူတို့ကို မသတ်ရင် ငါ သူ့ကို သတ်လိုက်မယ် ဟားဟားဟား…”

“ဟာ”

လော့ထျန်၏ နှလုံးသားထဲက ဒေါသမီးလျှံသည် ပိုမိုတောက်လောင်လာသည်။

လီရွှယ်အာ၏ နီရဲနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ပြီး သူ့မေးရိုးများကို ကြိတ်လိုက်သည်။

သူ မယုံကြည်တော့ပေ

သူ၏ နက်နဲတပည့်အဆင့် (၇) အဆင့်နှင့် “ကြမ်းတမ်းခြင်း” ကျင့်စဉ်ဖြင့်ပင် လော့လင်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပို၍ဆိုးသည်မှာ လော့လင်သည် လီရွှယ်အာကို သူ့ရှေ့တွင် ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုနေသည်။

သူ မတော်တဆ လီရွှယ်အာကို ထိခိုက်မိမည်ဆိုလျှင် သူသည် ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နောင်တရနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို နောက်ထပ် စက္ကန့်ဝက်လောက်သာ အချိန်ပေးမည်ဆိုလျှင် လော့လင်ကို မြေမြှုပ်ရန်ပင်မလိုဘဲ အဆုံးသတ်နိုင်လိမ့်မည်။

စွမ်းအား

အရာအားလုံးက စွမ်းအားပဲ သူက အခုထိ အရမ်း အားနည်းနေသေးသောကြောင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် မိန်းကလေးကိုပင် ကာကွယ်မပေးနိုင်ဘူးဆိုလျှင် သူက ဘာ တန်ဖိုးရှိလို့လဲ။

လော့ထျန်သည် အတွင်းစိတ်မှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသည်။

လော့လင်၏ မာနကြီးသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ လုံးဝ ဒေါသထွက်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်…

အရင်ကတည်းက လဲလျောင်းနေသည့် ဖုန်းလေက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အနီရောင်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးထွက်သံယို အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

သူ့မျက်လုံးများက သွေးနီရောင် ဖြစ်နေပြီး ရှေးဟောင်းသားရဲတစ်ကောင်သည် သူ၏ ခေါင်းပြောင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

ကြောက်စရာကောင်းသည့် ထိုသားရဲတွင် လက်တစ်ဖက်တွင် သံတူတစ်ချောင်းနှင့် ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဧရာမသံချောင်းကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

လက်ရှိ ဖုန်းလေသည် အလွန် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

သူသည် ငရဲသွေးကန်ထဲမှ တွားထွက်လာသူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

မိုးကြိုးနွားသိုးပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ အော်ဟစ်နေသည်။

လူအုပ်က ပိုမို တုန်လှုပ်သွားပြီး သူတို့၏ခြေထောက်များ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ခါနေသည်။

“သခင်လေး…”

ဖုန်းလေက ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သွေးရောင်အလင်းက ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

သူ့လက်များသည် ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားလာပြီး သူသည် တစ်ခုခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

“မိုးခြိမ်းသံ…”

ဘယ်ကနေမှန်းမသိ၊ လျှပ်စီးအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘောင်း”

ထိုကျယ်လောင်သောအသံပြီးနောက် လော့လင်၏ မျက်လုံးများ နောက်ပြန်လှည့်သွားပြီး သူ၏ခေါင်းသည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ရွေ့နေပြီးနောက် သတိလစ်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင်…

လော့ထျန်က “ကြမ်းတမ်းခြင်း” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဟွမ်…”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ထွက်သွားသည်။

လော့လင်နှင့် တစ်လှမ်းအကွာတွင် ရှိနေစဉ် သူ၏ လက်သီးနှစ်ခု ထွက်သွားသည်။

“လျှပ်စီးကျားလက်သီး”

သူ၏ လက်သီးနှစ်ခုသည် အမြောက်တစ်လုံးလိုပင် ထိုးထွက်သွားသည်။

လော့လင်သည် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး “ဘောင်း” ခနဲ အသံဖြင့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ထိပြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ့ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားသော ချိုင့်ခွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

သူ့လက်မောင်းများ အနည်းငယ် ဆလှုပ်ပြီးနောက် သူ သေဆုံးသွားသည်။

လော့ထျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ချိုမြိန်သော သတိပေးချက်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ထျန်သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး “ပေါက်ကွဲ” ဟု သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်လေသည်။