ပျော်ရွှင်နေသော ယွမ်ထိုက်ရှို၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ယွမ်ထိုက်ရှို၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ယွမ်ထိုက်ရှို
Vol. 19 Ch. 261
သူတို့၏ မြေးများ မည်မျှ တော်ကြောင်း သိပြီးနောက် ရဲခွန်းလွင်နှင့် ထျန်းယောင်ဟူတို့မှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ စတေးရန် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။
“အဖေနဲ့ အမေ… ကျောက်ရုပ်တုကနေ ပြန်ပြီး ပြောင်းလဲလို့ ရသေးလား…”
“အင်း… ခက်တယ်… ကမ္ဘာရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အရမ်း ပါးလွှာတယ်… နတ်ဘုရားနဲ့နတ်ဆိုးလောကက စိမ့်ဝင်လာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မှီခိုပြီး ငါတို့ နာလန်ထူလို့ မရဘူး…”
ရဲခွန်းလွင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းချန်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို တစ်ချက် ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပဲ ဆိုရင်တော့ ရဲရှင်းဟွေ့က ဖြေရှင်းပေးနိုင်လောက်တယ်…”
ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဤသို့ ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာသည်။
“ဟုတ်တယ်… ကျွန်တော့်ကိုသာ ထားခဲ့လိုက်…”
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲဖန်၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
“ဟမ်… ဒီမြေးလေးက မသန်စွမ်း မဟုတ်ဘူးပဲ…”
ရဲခွန်းလွင်၏ စကားမှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ခုခံအားကို တိုက်ရိုက် ချိုးဖျက်သွားသည်။
“အဘိုး… ကျွန်တော့်ကို မသန်စွမ်းလို့ ဘယ်လို ပြောရက်တာလဲ…”
“မင်း မသန်စွမ်းဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ရဲဖန်က မင်းကို အမြဲ ကျောပိုးထားရတာလဲ…”
ရဲရှင်းဟွေ့: “...”
“ဒါ အရေးမကြီးဘူး… အရေးအကြီးဆုံးက အဘိုးအဘွား နှစ်ယောက်ကို အရင် နာလန်ထူအောင် လုပ်ဖို့ပဲ…”
သူ၏ စကားဆုံးပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံ တံဆိပ် ရိုက်နှိပ်ထားသော လက်ကို ရဲခွန်းလွင်၏ ကျောက်ရုပ်တုပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ လက်မှ စီးထွက်လာသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့က ကျောက်ရုပ်တုသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေးပို့နေစဉ် ရဲလန်ယွဲ့နှင့် ရဲရှင်းချန်တို့မှာလည်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေခဲ့ကြပေ။
ရဲရှင်းချန်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ချောက်ကမ်းပါးအဝကို ယာယီ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ရဲလန်ယွဲ့ကမူ ပတ်လမ်းအမြောက်များ ပစ်လွှတ်နိုင်သော ဂြိုလ်တုများစွာကို ခွန်းလွန်တောင်တန်းများပေါ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်၏။ နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကမှ သက်ရှိသတ္တဝါများ ထွက်လာသည်နှင့် ဂြိုလ်တု ပတ်လမ်း အမြောက်များက သူတို့ကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဖြစ်သည်။
...
ထိုအချိန်၌ပင် နောက်မှ ထူထပ်နေသောမြူအုပ်ထဲမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ သေနတ်သံများလည်း ပါလာ၏။
“အစ်ကို… ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ… ငါတို့ ဒီမှာ သေရတော့မှာလား…”
“စကားများမနေနဲ့တော့… အရင်ဆုံး ပြေးလွှားပြီးမှ ပြောကြမယ်…”
အော်ဟစ်နေသူများမှာ ပင်းပိုပါ့နှင့် ပိုပါ့ပင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့၏ မူလ အစီအစဉ်မှာ ယွမ်ထိုက်ရှိုနှင့် အဖွဲ့ကို ခွန်းလွန်တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူတို့က ခြေနှိပ်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်သွားရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော်… ယွမ်ထိုက်ရှိုက ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိသောသူ ဖြစ်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ သူက သေနတ်ကိုင်၍ သူတို့နှစ်ဦးကို ခွန်းလွန်တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သားရဲမျိုးစုံမှာ သူတို့ကို အခြေခံအားဖြင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြသည်။
ယွမ်ထိုက်ရှိုမှလွဲ၍ အခြားသူအားလုံးမှာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပို၍ ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြ၏။
အချို့မှာ သေဆုံးကြပြီး အချို့မှာ မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားကြပြီး ပင်းပိုပါ့နှင့် ပိုပါ့ပင်းတို့သာလျှင် နောက်ဆုံးထိ အကောင်းပကတိအတိုင်း ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သည်။
ရှေ့မှ လျှောက်နေသော ယွမ်ထိုက်ရှိုက အဝေးမှ ချောက်ကမ်းပါးကို မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့… ငါ နောက်ဆုံးတော့ နတ်ဘုရားနဲ့နတ်ဆိုးလောကကို ပြန်ရတော့မယ်… ရဲခွန်းလွင်… စောင့်နေ… ငါ ပြန်လာတဲ့နေ့က မင်းရဲ့ ပျက်စီးတဲ့နေ့ ဖြစ်စေရမယ်…”
ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ယွမ်ထိုက်ရှိုက ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
ဤသို့ မြင်သောအခါ ပင်းပိုပါ့နှင့် ပိုပါ့ပင်းတို့မှာလည်း လိုက်သွားနိုင်ခြင်းသာ ရှိတော့၏။
သူတို့မှာ လိုက်မသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ ခွန်းလွန်တောင်တန်းမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားပါက သူတို့မှာ သေချာပေါက် သေဆုံးကြမည် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယွမ်ထိုက်ရှိုနောက် လိုက်သွားခြင်း၌ မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေသေးသည်။
ဤသို့ မြင်သောအခါ အခြား ကြေးစားစစ်သားများမှာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာရနေသော ရဲဘော်များကို ကောက်ယူ၍ လိုက်သွားကြသည်။
.......
ချောက်ကမ်းပါး အပြင်ဘက်မှ အသံကို ကြားသောအခါ ချောက်ကမ်းပါးဝရှိ လူတိုင်းမှာ ချောက်ကမ်းပါး အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မကြာမီမှာပင် အနည်းငယ် ပိန်လှီသော ပုံရိပ်တစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“နတ်ဘုရားနဲ့နတ်ဆိုးလောကမှာ ငါ…”
ယွမ်ထိုက်ရှို သူပြောလိုသည့်စကား မဆုံးမီမှာပင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ရဲအမည်ခံ လူအုပ်စုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
“ငါ… ငါ သွားတော့မယ်…”
အခြားအရာများ မပြောဘဲထားဦး… ရဲရှင်းချန်ကို မြင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူက ပြေးရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ယွမ်ထိုက်ရှိုက လှည့်၍ ပြေးသော်လည်း… ရဲချန်နှင့် အဖွဲ့က သူ့ကို လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး ပေးမည်လား။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ ၇ရက်တည်စေ စွမ်းရည်မှ နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်လာသော ရဲဖန်က ဦးဆောင်လိုက်၏။
ရဲဖန်မှာ သူ့ရှေ့မှ လူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်နှင့် သူ့ကို အရင်ဆုံး ဖမ်းဆီးရန်မှာ လုံးဝ မှန်ကန်သည်။
ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့ပြီး ယခု နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်လာသောအခါ သူက သူ့ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သေချာ၏။
.......
“ဟေး… မပြေးနဲ့…”
ရဲဖန်က အော်ဟစ်၍ လိုက်သွားသည်။
“မပြေးနဲ့ ဟုတ်လား… မင်း ငါ့ကို မိုက်တယ်လို့ ထင်နေလား…”
ယွမ်ထိုက်ရှိုက ပြေးရင်းနှင့် သူ မတော်တဆ ဖမ်းမိခဲ့သော ပင်းပိုပါ့နှင့် ပိုပါ့ပင်းကို ရဲဖန်ထံသို့ ပစ်လိုက်၏။
အမည်မသိ အရာဝတ္ထုနှစ်ခုကို ဖမ်းမိပြီးနောက် ရဲဖန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘေးသို့ ပစ်လိုက်သည်။
“ဒီအဘိုးကြီးက တော်တော် မြန်မြန် ပြေးတာပဲ…”
ရဲဖန်က ဤထူထပ်နေသောမြူအုပ်ထပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်၌ အကယ်၍ သူသာ အကွာအဝေးကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပါက ဤသူကို ဖမ်းရန်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူကြောင်း သိ၏။
ထို့ကြောင့် သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲဖန်၏ နဂါးစွမ်းအင်မှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အရှိန်နှင့် အားမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာသည်။
တစ်ခဏအတွင်း သူက ယွမ်ထိုက်ရှို၏ နောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
လက်တစ်ဖက်၏ အားဖြင့် သူက ယွမ်ထိုက်ရှိုကို တိုက်ရိုက် လေထဲသို့ ဆွဲတင်ပြီးနောက် လှည်းကန်ချက်ဖြင့် ကန်ထုတ်၍ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။
ဘန်း… ဘန်း… ဘန်း… ဘန်း…
ရဲဖန် သူ၏ တိုက်ကွက်များကို မဆက်မီမှာပင် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သေနတ်ပစ်ခတ်သူများမှာ ယွမ်ထိုက်ရှို၏ ကြေးစားစစ်သား နောက်လိုက်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ အခုလေးတင်မှ အသိအမှတ်ပြုထားသော သူဌေးမှာ ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း ကျည်ဆန်များက ရဲဖန်ကို ထိမှန်သော်လည်း လုံးဝ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။
ရဲဖန်ကို ထိခိုက်စေခြင်း မပြောနှင့် သူ့ကို ရပ်တန့်စေနိုင်ခြင်းပင် မရှိခဲ့ပေ။
ရဲဖန်က ကြေးစားစစ်သားများကို လျစ်လျူရှု၍ ယွမ်ထိုက်ရှိုကိုသာ ပစ်မှတ်ထားဆဲ ဖြစ်၏။
ထို့နောက် သူက ယွမ်ထိုက်ရှိုကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဟေး… မင်း ရုပ်ရည်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ…”
“အင်း… ကျွန်တော့်မှာ သာမန်ရုပ်ရည် ရှိလို့နေမှာပါ…”
ရဲဖန်မှာ ဤသို့ ကြားသောအခါ တိုက်ရိုက် ရယ်လိုက်သည်။
ဤသူမှာ သာမန်ရုပ်ရည် ဖြစ်သင့်သလား။
မည်သည့် သာမန်ရုပ်ရည်မှာ တစ်ဝက်က အဘိုးကြီး တစ်ဝက်က လူငယ် ဖြစ်နေသနည်း။
ဤသည်မှာ အာရှလူမျိုးအားလုံးမှာ မျက်လုံးမှိတ်ထားသည်ဟု ဆိုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားပင်တည်း။
ထိုအခိုက်၌ ရဲဖန်မှာ သူ့ရှေ့မှ လူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အဘယ်ကြောင့် ရင်းနှီးနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။
သူ့အတွက် ရင်းနှီးနေသည်မှာ ယွမ်ထိုက်ရှို၏ တစ်ဝက်အိုမင်းသော မျက်နှာ ဖြစ်၏။
အခြား မျက်နှာတစ်ခြမ်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မတူညီသော်လည်း ဤသူမှာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူ့နှလုံးသားကို နဂါးတစ်ကောင်နှင့် အတင်းအကျပ် အစားထိုးခဲ့သော ထုံရှင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လူယုတ်မာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သေချာလိုက်သည်။
“မင်းက တကယ်ကို ထုံရှင်းအဖွဲ့အစည်းက အကောင်ပဲ…”
တစ်ဖက်လူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သတိရလိုက်သောအခါ ရဲဖန်မှာ သူနှင့် သာမန်ရုပ်ရည် ကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ဘဲ သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ရန် တက်သွားတော့သည်။
ယွမ်ထိုက်ရှိုမှာ ရဲဖန် ဤမျှ အားကောင်းလာမည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။
သူ ယခင်က ရဲဖန်ကို သေလုနီးပါး လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနိုင်သေးသော်လည်း ယခုမူ… အခြေအနေက ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
နှစ်အနည်းငယ်သာ ကြာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငင်မိုင် ချီးတက်… ငါ့ဘဝမှာ ရဲအမည်ခံ လူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျရှုံးဖို့ ကံကြမ္မာ ပါလာတာလား…”
ယွမ်ထိုက်ရှိုက ကောင်းကင်ဘုံမှာ တရားမမျှတကြောင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ ရဲခွန်းလွင်က သူ့ကို နှိမ်နင်း ရိုက်နှက်လျှင် အဆင်ပြေသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက နတ်ဘုရားဘုရင် ဖြစ်သင့်သည်။
သို့သော် ယခု သူက ရဲခွန်းလွင်၏ သားဖြစ်သူထံမှပင် အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခံနေရသည်။
ခဏနေပါဦး… ရဲခွန်းလွင်၏ မြေးကပင် သူ့ကို ရိုက်နှက်ဖူးသည်ကို သူ သတိရလိုက်ပုံရသည်။