အချိန်ရပ်တန့်ခြင်း

အချိန်နှင့်အာကာသ မုန်တိုင်းက ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံကို ဝါးမြိုသွား၏။

သူ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံ၏ အတွင်း၌ ရဲရှင်းဟွေ့ ရပ်နေသော နေရာမှလွဲ၍ အရာအားလုံး ရေခဲရိုက်သွားခဲ့သည်။

ရေခဲရိုက်နေသော်လည်း ရေခဲတွင် အပူချိန် လုံးဝ မရှိချေ။ ရဲရှင်းဟွေ့က ရေခဲနှင့် နီးကပ်စွာ သွားရန် ကြိုးစားသောအခါ မူးဝေလာသည်။

သူ ရေခဲနှင့် ထပ်မံ ဝေးကွာသွားသောအခါ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားခဲ့၏။

“ချီးပဲ… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က သူနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာသော ရေခဲကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသည်။

“ချီးပဲ… ငါ့ရဲ့ တောင်တန်းနဲ့မြစ်ချောင်းများမြေပုံက ငါ အတင်းအကြပ် ညှစ်ထုတ်လိုက်လို့ ပျက်စီးသွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား…”

ထိုအခိုက်တွင် ကမ္ဘာသစ်ပင်၏ အသံက ရဲရှင်းဟွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ တောင်တန်းနဲ့မြစ်ချောင်းများမြေပုံမှာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး… အချိန်က ခဏတာ ရပ်တန့်နေတာပါ…”

“အချိန်ရပ်တန့်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ…” ရဲရှင်းဟွေ့က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်၏။

“စာသားအတိုင်းပဲ… ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အရမ်း ကျဆင်းသွားတဲ့အတွက် တောင်တန်းနဲ့မြစ်ချောင်းများမြေပုံကလည်း သူ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအား အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားတယ်… တောင်တန်းနဲ့မြစ်ချောင်းများမြေပုံရဲ့ သက်စောင့်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် အချိန်ရပ်တန့်ခြင်းကို အသက်မသွင်းခဲ့ရင် ဒီကမ္ဘာငယ်လေး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်…”

“ဒါဆို မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဆွဲသွင်းခဲ့တာလဲ…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားသော်လည်း မထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

“လက်လျှော့လိုက်တော့… ဒီနေရာက အပြင်လောကနဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားပြီ… ငါ ဘာလို့ မင်းကို ခေါ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတော့… ဒါက မင်းကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာမို့လို့ပဲ… တာဝန်က မင်းမှာ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့်… ငါတို့ အကျိုးဆက်တွေကို အတူတကွ ခံယူရမယ်… ငါနဲ့အတူ ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ…”

ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ရေခဲမှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ နေရာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားလာသည်။

“ချီးပဲ… အချိန် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရပ်တန့်နေရမှာလဲ…” ရဲရှင်းဟွေ့က အရေးကြီးဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်၏။

“အင်း… ငါ သေချာ မသိဘူး… ရက်အနည်းငယ်၊ လအနည်းငယ်၊ နှစ်အနည်းငယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နိုင်တယ်…” ကမ္ဘာသစ်ပင်က အလွန် မရှင်းလင်းသော အဖြေကို ပေးခဲ့သည်။

ဤမရှင်းလင်းသော အဖြေက ရဲရှင်းဟွေ့ကို ရုန်းကန်ချင်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင်… အကယ်၍ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပါက… သူ ဘာလုပ်မည်နည်း။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က နည်းလမ်းတစ်ခုသာ တွေးမိပြီး ၎င်းမှာ ပြင်ပအကူအညီ တောင်းရန် ဖြစ်သည်။

ပြင်ပအကူအညီမှာမူ… ထိုမိုက်မဲသော ရှမိတ် ဖြစ်သည်မှာ ပြောစရာမလိုပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ အသင်္ချေမျက်လုံးကို ပြတ်သားစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခုက သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ကုဒ်ရေးနေသော အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားမှာ ရင်းနှီးသော အနက်ရောင် ဝဲဂယက်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်သွား၏။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ထံသို့ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘာပစ်ပေးမည်ကို မသိသော်လည်း သူက လိမ္မာလာသည်။ သူက သူ၏ အသစ်စက်စက် ကွန်ပျူတာအတွက် ကာကွယ်ရေးအကာအရံကို ချက်ချင်း ချထားပြီးနောက် စားပွဲပေါ်မှ ဟက်စကီရုပ်လေးကို ကောက်ယူ၍ အနက်ရောင် ဝဲဂယက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူက ဝဲဂယက်ထဲမှ ရဲရှင်းဟွေ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရှမိတ်… အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၊ ကူညီပါ…”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများကို ကြည့်၍ အနက်ရောင် ဝဲဂယက်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ရုံသာ ရှိသည်။

“အို… ငါ မကူညီနိုင်ဘူး… မကူညီနိုင်ဘူး…”

ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးရန်မူ… အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရားကလည်း သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုသော်လည်း… ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ယခုထိ မလုပ်နိုင်သေးပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဤနေရာသို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ရန် လုံလောက်သော နတ်စွမ်းအားနှင့် နတ်စွမ်းအင် မရှိသေးပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် လုံလောက်သော နတ်စွမ်းအင် ရှိသည်နှင့် သူက ဤနေရာသို့ ကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ရဲရှင်းဟွေ့ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်… အလုံးစုံမြင်နတ်ဘုရား၏ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝမှာ ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

.........

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ရဲရှင်းဟွေ့က တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဟက်စကီရုပ်လေးတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့က ခွေးရုပ်လေးကို ချက်ချင်း ကောက်ယူခြင်း မပြုဘဲ အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။

ရလဒ်မှာမူ… ရှမိတ်က “ငါ မကူညီနိုင်ဘူး…” ဟု ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ စကားမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေဆဲ ဖြစ်သော ဟက်စကီရုပ်လေးကို ကောက်ယူနိုင်ခဲ့ရုံသာ ရှိသည်။

အရုပ်မှာ လက်တစ်ဝါးအရွယ်ခန့်သာ ရှိပြီး ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သောအခါ “အူးဝူး၊ အူးဝူး” ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤရင်းနှီးသော အော်သံကို ကြားသောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါ ထွက်သွားပြီးရင် ရှောင်ဟာ့ ဘာဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူး… သူ ပုံပြောင်းလဲခြင်းနယ်မြေကို ရောက်သွားမလား… ဒါမှမဟုတ် အရိုက်ခံရလို့ သေသွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်ကြီးလို့ သေသွားပြီလား…”

ရဲရှင်းဟွေ့က စိတ်ထဲ၌ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ စတင် ပြောင်းလဲလာပြီး ဟက်စကီကဲ့သို့သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲမှ အရုပ်မှာလည်း စတင် ပြောင်းလဲလာသည်။ ၎င်းက ဖြည်းညင်းစွာ လူပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

သို့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဤအရာအားလုံးကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ… ရေခဲရိုက်ခံရပြီး သတိလစ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

........

“ခွေးကျဝက်ကျပဲ…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်၏။

“အိုး… ငါ မှတ်မိတယ်၊ ငါ ရေခဲရိုက်ခံထားရတာ မဟုတ်လား… ဘာဖြစ်သွားတာလဲ…”

“မဟုတ်သေးဘူး…” ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့၌ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

“ငါ့လက်ရော…”

“ဘာလို့ ငါ့လက်တွေက ခြေသည်းတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ…”

“ပြီးတော့ ငါ့အသံ…”

ထိုအချိန်တွင် မှန် မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ရှိခဲ့ပါက ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ လုံးဝ ဟက်စကီခွေးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သိရှိပေလိမ့်မည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မကြောက်ပါနဲ့… ငါ့မှာ သက်သွင်းခြင်းစွမ်းရည် ရှိတယ်…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ နတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကို လူသားအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်… ရှက်စရာကောင်းသည်မှာ သူ လုံးဝ ပြန်မပြောင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက အခြား မည်သည့်အရာအတွက်မဆို သက်သွင်းခြင်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနိုင်သေးသော်လည်း… သူ၏ လက်ရှိပုံစံကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ သက်သွင်းခြင်းစွမ်းရည်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေသော ပိုမိုမြင့်မားသော စွမ်းအင်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

...

ထိုအချိန်တွင်ပင်။

ရဲချန်၊ ရဲနျဉ်၊ ရဲဖန်၊ ရဲခွန်းလွင်နှင့် ထျန်းယောင်ဟူတို့မှာ ချောက်ကမ်းပါးလမ်း၏ အဆုံးသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါးလမ်း၏ အဆုံးမှာ ကျောက်နံရံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လှမ်းနေသော ရဲခွန်းလွင်က သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကျောက်နံရံပေါ် တင်၍ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ပြန်မလာတာ အတော်ကြာပြီ…”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲခွန်းလွင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက သူ၏ လက်များတွင် တိုးတက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ခိုင်မာပုံရသော ကျောက်နံရံမှာ ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရဲခွန်းလွင်က ကျောက်နံရံထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်၍ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ဤသည်ကို မြင်လျှင် အခြားသူများက ရဲခွန်းလွင်၏ နမူနာကို အတုယူ၍ ကျောက်နံရံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ရဲနျဉ်က ကျောက်နံရံကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် သူ၏ နောက်မှ ခြေသံများ တဖုတ်ဖုတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရဲနျဉ် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရဲယင်မှာ ဤနေရာဘက်သို့ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ရဲယင်၊ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ…”

ရဲနျဉ်က ရဲယင်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို တားဆီးလို၏။

သို့သော်လည်း ကျောက်နံရံမှာ အလွန် ကြီးမားလှသည်။ သူက သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသောအခါ ရဲယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်နံရံ၏ အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ဖြစ်သည်။

“မင်းကောင်စုတ်လေး…” ရဲနျဉ်က နှာမှုတ်၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ရဲဖန်၊ ရဲချန်၊ ရဲခွန်းလွင်နှင့် ထျန်းယောင်ဟူတို့မှာ နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောက၌ အတူတကွ ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

“ဟမ်… ဘာလို့ ရဲနျဉ် မရောက်လာသေးတာလဲ…”

စကားပြောနေစဉ်တွင် ရဲချန်က ပြန်သွား၍ ကြည့်လိုသော်လည်း… မည်သို့ ပြန်သွားရမည်မှာ သူ့ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစေသည်။

သူတို့ ကျောက်နံရံမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့က တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

ဤနေရာတွင် ကျောက်နံရံ မရှိပေ။

ထျန်းယောင်ဟူက ကိုယ်ကို ကိုင်း၍ မြေကြီးကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့ကာ တစ်ခဏမျှ ခံစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ရဲနျဉ်က ငါတို့နဲ့ အနည်းငယ် ဝေးကွာနေတယ်… ရဲနျဉ်အပြင် ငါ ရဲယင်ကိုလည်း အာရုံခံမိတယ်… သူလည်း လိုက်လာပုံရတယ်…”

ရဲယင်၏ အမည်ကို ကြားသောအခါ ရဲချန်ကလည်း ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

“ဒါဆို သူတို့ ဝင်လာတဲ့ ကျောက်နံရံရဲ့ တည်နေရာက ငါတို့နဲ့ မတူတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ထွက်လာတဲ့ နေရာကလည်း ကွဲပြားနေတာ…”