မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်အုပ်စု
Vol. 10 Ch. 136
လုရှင်းချန်သည် စကားမပြောနိုင်ပဲ ကြက်သေသေနေသည်၊၊
ရှုပ်ထွေးသောတိုက်ပွဲအတွင်း... တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ RV ကားကို ခိုးယူသွားခဲ့သည်။
ဒက် ဒက် ဒက်—
အကွာအဝေးတစ်ခုမှ ကျောက်လုံ၏ သေဆုံးမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ ကျန်ရစ်သော ဓားပြများသည် ပိုးကောင်များကဲ့သို့ တကွဲတပြားစီ ပြေးလွှားနေလေသည်၊၊ အချို့သည် ယာဉ်များထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ၊ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။ အချို့ကမူ ထရပ်ကားများဆီသို့ အပြေးသွားကြသည်။
ဒိုင်းဒိုင်း ဒက်ဒက်
အနေအထားသည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ရှကျင်းနှင့် ရှုးချင်း၏ တပ်ဖွဲ့များသည် သနားကရုဏာမထားနိုင်ပေ၊၊ ဆုတ်ခွာနေသော ရန်သူများကို ကျည်ဆန်များဖြင့် အမြစ်ဖြတ်သုတ်သင်လိုက်သည်၊၊
ထရပ်ကားအတွင်း၌၊ ဆံပင်ခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဒုက္ခဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်တကြား၊ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံသို့ အလျင်အမြန် ရွေ့ကာ၊ တံခါးများကို လော့ခ်ချပြီး၊ အင်ဂျင်ကို နှိုးရန် အမြန်လှုပ်ရှားနေသည်။
သူမနှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိနေသော လင်းရှန်သည် သူမထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို အားဖြည့်ကာ သူမကို အဆုံးသတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်—
“ကပ္ပတိန်လင်း ပြန်ဆုတ်လာခဲ့”
လူအိုကြီးမို၏ အသံသည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် တဂျစ်ဂျစ်မြည်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟမ်”
လင်းရှန် မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်—သို့သော် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မျက်နှာအမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သံချပ်ကာယဉ်တန်း၏ ထရပ်ကားများပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်စက်များသည် ထပ်မံတောက်ပလာသည်။
တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ လင်းရှန်သည် အပြေးအလွှား ဆုတ်ခွာလိုက်သည်၊၊
ဝှီး ဝှီး
ဒုံးကျည်နှစ်စင်းသည် ပစ်လွှတ်စက်များမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထရပ်ကားဆီသို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်းပင် ဦးတည်သွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး”
ဆံပင်ခရမ်းရောင်နှင့် အမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ၊ ဒုံးကျည်များ သူမထံ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။
အုန်းးး
ပေါက်ကွဲမှုသည် ထရပ်ကား၏ ယာဉ်မောင်းခန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ အနီးဝန်းကျင်သို့ တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လင်းရှန်သည် လုံလောက်စွာ ဝေးကွာနေသော်လည်း၊ ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်သည် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားရသည်။
မီးခိုးငွေ့များ ရှင်းလင်းသွားသောအခါ—ဘာမှ မကျန်ရစ်တော့ချေ။
ထိုအမျိုးသမီးသည် မီးလုံးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“သေစမ်း… ဒါက ရက်စက်လိုက်တာ”
လင်းရှန်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊၊ လူပြန်မစုရသေးမီ၊ လုရှင်းချန်သည် အလန့်တကြားအမူယာဖြင့် သူ့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ”
လင်းရှန်က သူ၏လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်�၊၊
“ငါ့ကား၊ ငါ့ကား”
လုရှင်းချန်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှုနှင့် နီးကပ်နေသည်။ သူ၏ အချစ်တော် မီးနတ်ဘုရား RV ကား ပျောက်ဆုံးသွားရုံသာမက၊ တိုက်ပွဲတွင် သူ၏အဝတ်အစားများပါ မီးလောင်ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ၊ အေးစက်သောလေထဲတွင် သူသည် မထိန်းနိုင်ပဲ တုန်ယင်နေသည်။
လင်းရှန်သည် လမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးသွားသည်။
RV ကားသည် လမ်းကွေ့အနည်းငယ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ခြေလျင်လိုက်ဖမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။
ထို့ပြင်၊ လင်းရှန်၏ မြင်တွေ့ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲတွင် လုရှင်းချန်သည် ပျံသန်းနိုင်သော စွမ်းရည်မရှိချေ...
လမ်းတစ်ခုပေါ်မှ—ခိုးယူခံရသော RV ကားအတွင်း…
ဝဖိုင့်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စတီယာရင်ဘီးကို အသေဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ဖုတ်ကောင်အုပ်ကို ဖြတ်သန်းရင်း လီဗာကို တဆုံးနင်းချလိုက်သည်။
သူသည် နောက်ကြည့်မှန်ထဲသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ RV ကားအတွင်း၌ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာအမူအရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားသည်။
“ဟဲဟဲ...လက်မတင်လေး လွတ်လာတာပဲ”
ကျိုးလီသည် သူ၏အသက်ကို အနိုင်နိုင်ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။
မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း—ထိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာကောင်းသော ကျီးနက်လေးကောင်အဖွဲ့သည် ရထားယဉ်တန်း၏ လုံးလုံးလျားလျား သုတ်သင်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟူ၍…။
“ဟမ့် ယူပေမြို့ထဲက လူတိုင်းက မွန်းစတားတွေပဲ... အချိန်မီထွက်လာလို့ တော်သေးတယ်”
သံချပ်ကာဖြင့် ပြုပြင်ထားသော RV ကားနှင့် ကျိုးလီသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားနေရာတွင် ဘဝသစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်သည်။ ထိုအရူးများနှင့် ဝေးကွာနေသရွေ့၊ သူ အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းခြင်းကို ဂုဏ်ယူဖွယ်ခံစားရသည်။
သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အနားယူနိုင်လာသည်—
ထို့နောက်—
အမှောင်…
ယာဉ်မောင်းခန်းအတွင်းရှိ အလင်းရောင်သည် မှိန်ဖျော့သွားသည်။
ကျိုးလီ တောင့်တင်းသွားပြီး၊ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်၊၊
ရှေ့လမ်းသည် အတားအဆီးမရှိ—အဆောက်အအုံမရှိ၊ ဆိုင်းဘုတ်မရှိ၊ ရုတ်တရက် ဘာမုန်တိုင်းမှ မရှိ။
သို့သော် အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် ခံစားချက်သည် မည်သည့်အရာကြောင့်နည်း။
ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားသည်။
သူ၏ မျက်နှာသည် သေမင်းတမန်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။
တိမ်ထုနှင့် မြူများအထက်တွင်၊ ဧရာမအရိပ်တစ်ခုသည် ထင်ရှားလာသည်—
ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ၊ ရွံရှာဖွယ်သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် သူ့ထံသို့ ဆင်းသက်လာနေသည်။
“အား”
သူ၏ အော်သံသည် RV ကားအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ရထားယဉ်တန်း၌…
ကျီးကန်နက်လေးကောင်ကို သုတ်သင်ပြီးနောက်၊ လင်းရှန်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ ယာဉ်များဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ရှုချင်း၏ ပြင်းထန်အသံရှူသံသည် ရေဒီယိုမှ ဦးစွာထွက်ပေါ်လာပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်၊၊
“ဒီကနေ အမြန်ထွက်သွားရမယ်—ကောင်းကင်ပေါ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေတယ်”
သူတို့အထက်တွင်၊ ဧရာမမိုးပျံဂျယ်လီဖစ်ငါးကဲ့သို့ သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် ထူထပ်သော တိမ်ထုများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယဉ်တန်းထဲရှိ လူအားလုံး ဖြူဖျော့သွားသည်။
တာ့လိုတောင်အနီးတွင် သူတို့မြင်ခဲ့ရသော မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ဤသတ္တဝါသည် အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း၊ မိုးမျှော်တိုက်ထက် ကြီးမားနေဆဲဖြစ်သည်။
“အားလုံး ရထားပေါ်တက်၊ ရထားကို နှိုးလိုက်တော့” လင်းရှန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဖုတ်ကောင်လှိုင်းများသည် သူတို့ဆီသို့ စီးဝင်လာသည်။ ပစ္စည်းများ စုဆောင်းရန် အချိန်မရှိတော့ပေ—အနန္တရထားသည် အသက်ဝင်လာပြီး၊ တိုက်ပွဲမြေပြင်မှ အရှိန်မြှင့်ကာထွက်ခွာသွားသည်၊၊
ယဉ်တန်းသည် အနီးကပ် လိုက်ပါလာပြီး၊ အင်ဂျင်သံများသည် ဖုတ်ကောင်များကို ဖြတ်ကျော်ရင်း ဆူညံနေသည်၊၊
“အမှောင်ကျလာပြီ—သတိထားကြ�”
ရှကျင်းက သတိပေးသည်။
“ဟိုမှာ နောက်တစ်ကောင်ရှိတယ်”
ကီကီက အသက်ရှူမဝစွာ ပြောလိုက်သည်။
ရထား၏ ဘယ်ဘက်တွင်၊ မြို့ထဲတစ်နေရာတွင်၊ နောက်ထပ် ဧရာမမိုးပျံဂျယ်လီဖစ်တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သေစမ်း… အဲဒါတွေ ထပ်ရှိသေးတယ်”
ယဉ်တန်းနောက်ပိုင်းတွင်၊ ရှကျင်း၊ ရှုချင်းနှင့် လူအိုကြီးမိုနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တံခါးများကို လော့ခ်ချလိုက်ကြပြီး၊ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူတို့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
ဘတ်စ်ကားများနှင့် ထရပ်ကားများအတွင်း၌၊ မိခင်များသည် ကလေးများကို ဖက်ထားပြီး၊ ကြောက်ရွံ့စွာ ညည်းညူနေသော အသံများကို ဖုံးကွယ်ရန် ၎င်းတို့၏ ပါးစပ်များကို အုပ်ထားသည်။
ဖိအားသည် အသက်ရှူကြပ်လာစေသည်။
“မြန်မြန်…မောင်း”
ယာဉ်များသည် ဖုတ်ကောင်များကို ဘီးများအောက်တွင် ဖျက်စီးရင်း ရှေ့သို့ တက်လာကြပြီး၊ ရထားနှင့် အရှိန်တူရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြသည်။
တိုက်ပွဲအတွင်း ဘေးနှစ်ဖက်မှ သံဆူးကြိုးများ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ရထားလမ်းပေါ်သို့ စီးဝင်လာပြီး၊ ယဉ်တန်းနောက်သို့ လိုက်ပါလာသည်၊၊
ရထားအတွင်း—တွဲအမှတ် ၁
အင်္ကျီမပါသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး၊ မျက်လုံးများသည် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လုရှင်းချန်။
အရှေ့အရပ်သို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည့်နောက်၊ ဤသည်မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်သည်။
သူ၏ အိမ်ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင်၊ ဤအခြေအနေတွင် ထိတ်လန့်နေမည်ဖြစ်သည်။
ယာဉ်မောင်းခန်းအတွင်း၌၊ ရှားရှားသည် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ လင်းရှန်ထံသို့ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုလင်း... သူ့ကို ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားရမလား”
လင်းရှန်သည် လုရှင်းချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုင်နေပြီး၊ လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်၊၊
“အင်း၊ သူသွားစရာနေရာမရှိတော့ဘူး။ သူ့အတွက် အဝတ်အစားတချို့ ရှာပေးလိုက်”
ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးဆိပ်ကမ်းတွင်၊ လုရှင်းချန်သည် ထီးအောက်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေပြီး၊ လက်ဖက်ရည်သောက်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ၊ သူသည် အသက်ရှင်နေသည်ဟုပင် မထင်ရတော့ချေ။
ဟုတ်ပါသည်... ဤသူသည် ဆိုးရွားသော နေ့တစ်နေ့ကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။
လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ အာရုံကို မိုးကောင်းကင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
သူသည် ရေဒီယိုကို ကိုင်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်နေသည်။
“ဂျယ်လီဖစ်တွေကို မတိုက်ခိုက်နဲ့။ ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိလဲ ငါတို့ မသိရသေးဘူး။ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် တုံ့ပြန်မှုကို ငါတို့ မခံနိုင်ဘူး”
“သူတို့ကတော့ ငါတို့ကို သေချာပေါက် သတိထားမိပြီးပြီ”
ရှုချင်းက အတည်ပြုသည်။
“ဒါဆို ဆက်သွားရမယ်။ မရပ်နဲ့”
“အားလုံး ဖွဲ့စည်းပုံမပျက်စေနဲ့”
ရထားသည် အရှိန်မြှင့်လာပြီး၊ ယဉ်တန်းသည် အင်ဂျင်များကို အရှိန်မြှင့်ကာ လိုက်မီရန် ကြိုးစားနေသည်။
သို့သော်—
ထူးခြားသော၊ နက်ရှိုင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာသော အသံတစ်သံသည် အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဧရာမလေသင်္ဘော၏ ဟွန်းသံကဲ့သို့—
မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်သည် သူတို့ထံသို့ ဆင်းသက်လာနေသည်။
၎င်းသည် အနီးကပ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ လင်းရှန်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် ၎င်း၏ ဧရာမအကြီးစား လှုပ်ရှားနေသော ဆူးတောင်များ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
“လာနေပြီ”
ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။
လင်းရှန်သည် ရေဒီယိုကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အားလုံး၊ ပစ်ဖို့ပြင်ထားကြ၊၊ ဆူးတောင်တွေနဲ့ မင်းတို့ကို ထိမသွားစေနဲ့”
ရွှီး ရွှီး ရွှီး
သံချပ်တပ်ယဉ်တန်းသည် ဒုံးကျည်သုံးစင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ဂျယ်လီဖစ်၏ အဓိကဆူးတောင်များကို ထိမှန်သွားသည်—
အုန်းး အုနါး
၎င်း၏ ဧရာမဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ခန္ဓာကိုယ်သည် တဆတ်ဆတ်တုန်ခါသွားပြီး၊ ဆူးတောင်များစွာ ပြတ်ထွက်ကာ မြို့ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ဘုတ် ဘုတ်
၎င်းတို့သည် မြေပြင်သို့ ရောက်သွားသောအခါ—
ထူထပ်သော အဖြူရောင်မြူများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းရှန်၏ မျက်လုံးအစုံ ကျဥ်းမြောင်းသွားသည်။
“သေစမ်း…အဲဒါတွေက အဆိပ်ရှိတယ်”