ပြည်ကြီးငါးကင်

ဗဝူးးးးး

မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်သည် နက်ရှိုင်းပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ဧရာမဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ခေါင်းကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းလျက်၊ မိုးမျှော်တိုက်များ၏ ပြတင်းများကို ဖျက်ဆီးပြီး ယဉ်တန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ အရိုးများကိုပင် တုန်ခါစေသည့် တုန်ခါမှုလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသည် သူတို့ထံသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့၊ ထိတ်လန့်မှုသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်၊၊

“ဆက်သွားကြ၊ နှေးမသွားနဲ့…ဓာတ်တိုင်တွေကို သတိထားပြီးမောင်း…ဖွဲ့စည်းပုံကို ထိန်းသိမ်းထား…ကျန်တဲ့သူတွေ—အဲဒီမျိုးမစစ်ကောင်ကို မီးထွန်းပေးလိုက်ကြ”

ရှကျင်း၏ အသံသည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် ဟိန်းကာ ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

ထရပ်ကားများပေါ်တွင်၊ ဂတ်တလင်သေနတ်ပြောင်းများသည် အထက်ရှိ မွန်းစတားကို ချိန်ရွယ်ကာ လည်လာသည်။

ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်

ကျည်ဆန်များသည် မိုးကောင်းကင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ယဉ်တန်းထဲရှိ လက်နက်ကိုင်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ပြတင်းများမှ ထိုးထွက်လာကာ၊ ဧရာမသတ္တဝါဆီသို့ ဝိုင်းပစ်လိုက်ကြသည်၊၊

“ဆင်းလာနေပြီ”

အနန္တရထား၏ တွဲ ၇ တွင်၊ ရှားရှားသည် ရေဒီယိုကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အော်ဟစ်နေသည်။

သူတို့အပေါ်မှ မိုးကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်လာသည်။ မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်၏ ဧရာမအရိပ်သည် ယဉ်တန်းအထက်တွင် ထင်ရှားလာပြီး၊ ၎င်း၏ မရေမတွက်နိုင်သော ဆူးတောင်များသည် ရထားလမ်းများဆီသို့ ဆန့်ထွက်လာသည်။

ကျွီ ဝုန်းးး

လမ်းကြမ်းယာဉ်တစ်စီးသည် လေထဲသို့ စုပ်ယူခံရပြီးနောက် နံရံထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်ခံရသည်၊၊၊ ဖုတ်ကောင်များစွာနှင့်အတူ အဝေးသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“အား-

ပျက်စီးသွားသော ယာဉ်အတွင်း၌၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျိုးပဲ့နေသော ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ရုန်းကန်နေပြီး၊ အကူအညီတောင်းအော်ဟစ်နေလေသည်�၊၊

သို့သော် သူမထွက်ပြေးနိုင်မီ—

ဖုတ်ကောင်အုပ်က သူမကို ဝါးမျိုသွားသည်။

သူမ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်သည် ဖုတ်ကောင်ပင်လယ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူမအော်သံများသည် ရှုပ်ထွေးမှုအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

“အန်ကီ၊ ရှောင်ဝေ”

ရှုချင်း၏ အော်သံသည် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ပေါင်းကာ ကွဲအက်နေသည်။

သူမမျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး၊ တောက်ခေါက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ လီဗာကို ဖိချလိုက်သည်။

“နင်တို့ မိုက်ရိုင်းတဲ့ မျိုးမစစ်ကောင်တွေ သေဖို့ပြင်ထား”

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်သည် ယဉ်တန်းအထက်သို့ လွင့်မျောလာသည်နှင့်အမျှ၊ ကျည်ဆန်များသည် ၎င်း၏ အောက်ပိုင်းဆူးတောင်များကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး၊ မီးခိုးရောင် အပိုင်းအစများနှင့် ပျစ်ချွဲချွဲအရည်များကို မိုးရွာသလို ကျလာစေသည်၊၊

အက်စစ်ဓာတ်ပါဝင်နေသော အရည်သည် ယာဉ်များနှင့် လူများပေါ်သို့ ကျလာပြီး၊ ဆိုးရွားသော အက်စစ်မိုးရွာသွန်းမှုတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ရှဲရှဲ ရှဲရှဲ

အား…အားး

အသားများ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ အရည်ပျော်သွားကာ၊ ယဉ်တန်းသည် ရှုပ်ထွေးလာသည်၊၊

ည ၆:၄၅—အမှောင်ထုကျရောက်လာသည်…

ထူထပ်သော မြူခိုးများ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး၊ ညအချိန်သည် မြို့တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုလိုက်သည်။

ယာဉ်များ၏ ရှေ့မီးများသည် အသက်ဝင်လာပြီး၊ မှောင်မည်းနေသော ဗလာနယ်ထဲသို့ ထိုးခွင်းလျက်ရှိသည်၊၊

“လင်းရှန်၊ ရှေ့မှာ နောက်တစ်ကောင်ရှိတယ်”

ကီကီ၏ အရေးတကြီး အသံသည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှန်၏ ရှေ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်—

မြို့၏ မိုးမျှော်တိုက်များနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော၊ ပို၍ကြီးမားသော မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်တစ်ကောင်သည် မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ဒီလိုဆက်သွားရင် ငါတို့ ပြီးပြီ”

လင်းရှန် မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။

“ကီကီ၊ မီးစွမ်းအားရှင် အရူးကောင်ကို ဖမ်းပြီး ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့”

“ok..”

ထိုအချိန်တွင်၊ လုရှင်းချန်သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ထိုင်နေပြီး၊ မျက်လုံးများသည် ဗလာဖြစ်ကာ ရေရွတ်နေသည်၊၊

“ငါ့ကား... ငါ့ကား... ငါ့ကား…”

ကီကီသည် သူ့ထံသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး၊ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“နင် အခု အတည်ပြောနေတာလား၊ ကမ္ဘာကြီးပျက်တော့မယ်၊ နင်ကတော့ နင့်ရဲ့ RV ကားအတွက် စိတ်သောကရောက်နေတယ်ပေါ့”

လုရှင်းချန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများသည် ဟန်မူယာကင်းမဲ့နေသည်၊၊

“မင်း နားမလည်ပါဘူး... အဲဒီ RV ကားက ငါ့ရဲ့အဖော်... ငါ့ရဲ့ အနားယူရာနေရာ... ဒီစွန့်ပစ်ခံရတဲ့ ကမ္ဘာမှာ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော စိတ်ကျေနပ်စရာပဲ...”

ကီကီ၏ မျက်လုံးများသည် ပြင်းထန်စွာ တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။

သူမသည် ထိုသူ့ကို ဆွဲထိုးချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး၊ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။ အဲဒီ သောက်ဂျယ်လီဖစ်ကို သတ်ဖို့ ငါ့ကို ကူညီပေး၊ လင်းရှန်ကို နင့်အတွက် သီးသန့်ရထားတွဲတစ်ခု ပေးခိုင်းမယ်။ နင် လိုချင်သလို အလှဆင်လို့ရတယ်။ သဘောတူလား”

ဝှစ်

ချက်ချင်းဆိုသလို၊ လုရှင်းချန်သည် ထရပ်ထလာပြီး၊ သူ၏ အမူအရာသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရှေ့ကော့လိုက်ကာ အကြည့်များသည် ထက်ရှလာကာ၊ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အချိန် မရှိဘူး၊၊ သွားစို့”

ကီကီ: “...”

ငါ ဘာတွေမြင်လိုက်ရတာလဲ…..

ထိုသူ၏ ဇာတ်လမ်းထဲမှ မင်းသားစတိုင်ကို ထပ်မသုံးမီ ကီကီသည် လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်—

သူမသည် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲယူလိုက်ပြီး၊ ယာဉ်မောင်းခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“လင်းရှန်၊ သူ့ကို ခေါ်လာပြီ”

လင်းရှန်သည် လုရှင်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများ မှေးသွားသည်။

“မင်း တိုက်ခိုက်နိုင်လား”

လုရှင်းချန်သည် ညည်းညူရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်—ထို့နောက် မိုးကောင်းကင်ရှိ ဧရာမထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာလာသည်။

“ရတယ်”

“ကောင်းပြီ”

လင်းရှန်သည် ကီကီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ငါးကင်ဖို့အတွက် ဓာတ်ဆီပုံးတွေ အားလုံးကို စုစည်းပြီး ပစ်လွှတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်”

“အိုကေပါ”

လုရှင်းချန်သည် လင်းရှန်က မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်ကို “ငါးကင်” ဟု ဘာကြောင့် ခေါ်သည်ကို မေးခွန်းမထုတ်နိုင်မီ၊ ကီကီသည် ကုန်စည်သိုလှောင်ရာနေရာဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထောင်ဖမ်းမှုအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

လင်းရှန်သည် ယာဉ်မောင်းခန်းတံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ရထားအမိုးသို့ ဦးတည်သည့် သံမဏိလှေကားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

လုရှင်းချန်သည် ချောမွေ့စွာ ဖန်တီးထားသော ယန္တရားလှေကားကို အထင်ကြီးစွာ ခေတ္တရပ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အလျင်အမြန် တက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ကီကီသည် ဓာတ်ဆီပုံးများကို ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်၊၊

သူမသည် လေထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ၊ ပုံးများသည် သူမဘေးရှိ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေချိန်တွင် ဟန်ချက်ညီစွာ ရပ်နေသည်။

လင်းရှန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက် မြင့်တတ်သွားသည်၊၊

“ဒါဆို... မင်းက ပျံသန်းနိုင်တာပဲ”

၎င်းသည် အနည်းငယ်သဘာဝကျသည်—သူမသည် ရထားတစ်ခုလုံးကို ပျံသန်းစေနိုင်သည့်အတွက် သူမကိုယ်တိုင်ကို ဘာကြောင့် မပျံသန်းနိုင်ရမည်နည်း၊၊

ကီကီက ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ပုံးများကို လမ်းဘေးမှ ဓာတ်ကြိုးများအထက်သို့ သယ်ဆောင်ကာ လေထဲတွင် မြင့်တက်နေသည်။

ရထားအမိုးပေါ်တွင်၊ လုရှင်းချန်သည် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေပြီး၊ သူ၏လက်များသည် မီးတောက်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ကီကီသည် ပုံးများကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။

“ငါ ပစ်မယ်။ နင်က မီးညှိလိုက်”

“ဒါပေါ့ ငါ့ကို ပြောစရာမလိုဘူး၊၊ မီးတောက်က အနုပညာပဲ”

လုရှင်းချန်သည် လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

ယာဉ်မောင်းခန်းအတွင်း၌၊ လင်းရှန်၏ အသံသည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူအိုကြီးမို၊ ငါတို့ အဲဒါကို မီးညှိပြီးတာနဲ့၊ ဒုံးကျည်နည်းနည်းပစ်ပြီး လက်စသတ်ပေးပါ၊၊ ကျန်တဲ့သူတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေကို ပိတ်ထားကြ—မီးလောင်နေတဲ့ ဂျယ်လီဖစ်အူတွေကို ငါတို့ပေါ်မကျစေချင်ဘူး”

ရှုချင်းနှင့် ရှကျင်းတို့က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ”

ထိုအချိန်တွင်၊ လူအိုကြီးမိုသည် ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် ရယ်မောနေသည်။

“ဟား ဟား….ပြည်ကြီးငါးကင်ပေါ့…မင်း အတော်သတ္တိရှိတာပဲ”

ဒုံးကျည်ပစ်လွှတ်စက်များသည် လက်နက်တပ်ဆင်ပြီးနောက်၊

“ကောင်းပြီ၊ အားလုံး အလုံးအရင်းနဲ့ သွားမယ်။ အနိုင်ရမှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် သေမယ်”

မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်သည် ထူးခြားသော၊ သဘာဝမကျသော အသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်—

ဗဝူးးးးး

၎င်း၏ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ခေါင်းသည် လှုပ်ယမ်းလျက်၊ ၎င်း၏ ဧရာမဆူးတောင်များသည် ရထားဆီသို့ ဆင်းသက်လာရင်း တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေသည်။

“အခုပဲ”

လင်းရှန်က အော်လိုက်သည်။

ကီကီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ထိုးတက်လာပြီး၊ ဓာတ်ဆီပုံးများကို အထက်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်—

ဝှီးးးးး

ဓာတ်ဆီပုံးများသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး၊ မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်သွားသည်၊၊

လုရှင်းချန်သည် ခြေထောက်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အားယူပြီး သူ၏ မီးစွမ်းအားကို ရာနှုန်းပြည့် စုစည်းနေသည်၊၊

ဧရာမမီးလုံးတစ်ခုသည် သူ၏လက်ဖဝါးများတွင် ပုံဖော်လာပြီး၊ မီးလျှံများသည် သူ၏လက်များပေါ်တွင် တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေသည်။

မီးသည် ပို၍တောက်ပလာသည်... ပိုပူလာသည်... ပိုကြီးလာသည်—

နောက်ဆုံးတွင်—

ကျယ်လောင်သော မာန်သွင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊

“မြင့်မြတ်တဲ့ မီးလျှံဧကရာဇ်ကွ”

လုရှင်းချန်သည် လက်များကို ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်လုံးကြီးကို ကောင်းကင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းးးးးးး

မီးလုံးသည် လေထဲတွင် ဓာတ်ဆီကို မီးညှိလိုက်ပြီး၊ ဆက်တိုက်ပေါက်ကွဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဘုန်းးးးးးးးး

ဧရာမမီးတောက်တစ်ခုသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ မိုးပျံဂျယ်လီဖစ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားသည်။

မီးတောက်ပင်လယ်တစ်ခုသည် မွန်းစတားကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ညကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲမြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အပူလှိုင်းသည် ယဉ်တန်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်၊၊

လင်းရှန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“လောင်လိုက်စမ်း…ဆိုးယုတ်တဲ့အကောင်”