ငလျင်
Vol. 10 Ch. 148
“ဒါဆိုရင် ဖီးနစ်ရဲ့ဌာနချုပ်က အခုကောင်းကင်မှာ အခြေစိုက်နေတာလား”
လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။
ဝေ့ကီရှုက ခေါင်းဆတ်ပြသည်။
“အခုလောလောဆယ် ဖီးနစ်မှာ ဌာနချုပ်သုံးခုရှိတယ်၊ အားလုံးက ကမ္ဘာတဝှမ်း အဆက်မပြတ် ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်။
ဌာနချုပ် ၁က ဖီးနစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်မှာ လွှမ်းမိုးနေတယ်၊ အခုဆိုရင် မြောက်အမေရိကားက တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၉ အနီးမှာ ရှိတယ်။
ဌာနချုပ် ၂က နိုအာဖြစ်ပြီး၊ ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်သန်းသွားလာနေတဲ့ ပင်လယ်ရေပေါ်ကမြို့တစ်ခုပဲ။
ဌာနချုပ် ၃က ငါတို့ရဲ့ အကြီးဆုံးမြေပြင်အခြေစိုက် ရွှေ့လျားစင်တာဖြစ်တဲ့ အာရုဏ်ဦးပဲ၊ အခုဆို ယွမ်အန်းတောင်တန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်”
သူက ပုခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မြေပြင်ရွှေ့လျားစင်တာက မင်းရဲ့ အနန္တရထားလိုပဲ လှုပ်ရှားတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ရထားလမ်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ယာဉ်တန်းတွေက ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းပေါ်မှာ သွားလာတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့အကုန်လုံးမြေပြင်ရွှေ့လျားနိုင်စွမ်းရှိတာမို့ လမ်းကြောင်းတိုင်းကို ထိန်းသိမ်းမထားဘူး။ နေရာတစ်ခုက ပျက်စီးလွန်းနေရင် ဒါမှမဟုတ် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကွဲအက်နေရင် ငါတို့က လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ရုံပဲ”
“လက်ရှိမှာ အာရုဏ်ဦးက နဂါးနိုင်ငံထဲက အရေးပေါ်တုံ့ပြန်ရေးအဖွဲ့အားလုံးကို ညှိနှိုင်းပေးနေတယ်၊ တွင်းနက်တွေ မဖုံးလွှမ်းရသေးတဲ့ နယ်မြေတွေမှာ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတွေကို အကူအညီပေးပြီး လူပိုများများ အသက်ရှင်နိုင်အောင် ကူညီနေတယ်”
ဘီးပ်—ပရိုဂရမ်စတင်သည်။
လင်းရှန် ၏ပြုပြင်မှုအောက်တွင် နောက်ထပ် PX-05 အင်ဂျင်နီယာစက်ရုပ်တစ်ခုသည် အောင်မြင်စွာ အွန်လိုင်းဖြစ်လာသည်။ ၎င်းသည် အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်သွားပြီးမှ တည်ငြိမ်လာကာ တက်လှမ်းဓာတ်လှေကားလမ်းကြောင်းဆီသို့ ပျံတက်သွားပြီး ၎င်း၏သတ်မှတ်ထားသော ထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေသို့ ဦးတည်သွားသည်။
“ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ”
လင်းရှန် က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
“အဓိကဦးစားပေးက လူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ အသက်ရှင်နေအောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ။ ဝင်ရိုးစွန်းညဟာ အလျင်မြန် ရောက်လာခဲ့တယ်—ဘယ်သူမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် ကမ္ဘာကြီးပျက်စီးသွားခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ အလုပ်မှာရှိနေတုန်းပဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါ့ဇနီးနဲ့ ကလေးမရှိတော့ဘူး...”
ဝေ့ကီရှုက ကီးဘုတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြစ်တင်သလို ရယ်လိုက်သည်။
“အဲဒီနောက်မှာ ငါ ဖုတ်ကောင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့တယ်၊ သူတို့ ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားပြီလားလို့ တွေးရင်း၊ သူတို့များ နာကျင်စွာခံစားနေရလား၊ တခြား ဖုတ်ကောင်တွေက သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေလားလို့ တွေးရင်း...”
လင်းရှန်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်က ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ အခုဆို ကမ္ဘာကြီးဟာ ပျက်စီးမှုရဲ့ အစွန်းအထင်မှာ ရှိနေပြီ၊ ငါတို့အတွက် ကျန်ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းက... ရှေ့ဆက်သွားဖို့ပဲ”
“အတိအကျပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ပိုအားကောင်းလာမယ်၊ တစ်နေ့ကျရင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းပြန်လှန်လာလိမ့်မယ်—အမှောင်ထဲမှာ အမဲလိုက်ခံနေရတာက ငါတို့ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့ကို အမဲလိုက်မယ့်သူတွေက ငါတို့ပဲ ဖြစ်လာမယ်”
ကီကီက သူမ၏လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။
“ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ သဘောတူတယ်”
ဝေ့ကီရှုက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ဖီး�နစ်က ထူးဆန်းတဲ့ အမှောင်ညကျူးကျော်မှုသုတေသနနဲ့ စွမ်းရည်ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိထားပြီးပြီ။ ငါတို့က ကမ္ဘာတဝှမ်းက ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူတွေကို ရေဒီယိုကတစ်ဆင့် သတင်းအသစ်တွေကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှင့်ပေးနေတယ်။
ငါတို့ရဲ့ ဒဿနက ရိုးရှင်းပါတယ်—ပိုမိုအားကောင်းလာတဲ့ လူတွေများလေလေ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ပိုများလေပါပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့က ထွက်ပြေးနေရတာကို ရပ်တန့်နိုင်မယ်”
“စည်းကမ်းကနေ ရှုပ်ထွေးမှုဆီ၊ ပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးမှုကနေ ပြန်လည်ပြီး စည်းကမ်းဆီသို့။ အခုဆို ယာဉ်တန်းတွေ အများကြီးက အင်အားပေါင်းစည်းလာပြီး ရှင်သန်မှုနှုန်းကို တိုးတက်လာစေတယ်။ လူတွေ ပိုမိုချိတ်ဆက်လာတာနဲ့အမျှ သတင်းအချက်အလက်တွေလည်း ပိုမြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့လာတယ်”
လင်းရှန်သည် နောက်ထပ်စက်ရုပ်တစ်ခုကို ပြုပြင်ရာတွင် အာရုံစူးစိုက်ထားပြီး၊ အောင်မြင်မှုတိုင်းနှင့်အတူ သူ၏ ယန္တရားထုတ်လုပ်မှု အတွေ့အကြုံသည် တိုးတက်လာသည်။ ဤထောက်ပံ့ရေးမစ်ရှင်သည် သူ့အတွက် ကြီးမားသောအကျိုးအမြတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။
သူသည် လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်ပုံကြမ်းများကို စကင်ဖတ်ရန်၊ သံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်ရေးသံချပ်နှင့် မီကာများကို စကင်ဖတ်ရန် စဉ်းစားနေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းကျိုးမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့ကို လေ့လာပြီး မြှင့်တင်ရန် အချိန်ယူမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်တိုင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို လက်နက်တပ်ဆင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
“အခုဆို ဖီးနစ်ရဲ့ ညလမ်းလျှောက်သူဌာနခွဲကို အိန်ဂျယ်စီမံကိန်းက အဓိကဝန်ထမ်းဟောင်းတွေက ဦးဆောင်နေတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဓိကအာရုံစိုက်မှုက စွမ်းရည်သုတေသနဖြစ်ပေမယ့်၊ စွမ်းအားရှင်တွေကို တက်ကြွစွာ စုဆောင်းနေကြတယ်”
ဝေ့ကီရှုက ရှင်းပြသည်။
“စုဆောင်းနေတာလား”
လင်းရှန် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။
“သုတေသနအတွက်လား”
“အဲဒါက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ”
ဝေ့ကီရှုက ပြန်ဖြေသည်။
“ညလမ်းလျှောက်သူတွေက စွမ်းအားရှင်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး၊ ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင်တွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းဖို့အတွက် စေလွှတ်တယ်။ အစောပိုင်း အိန်ဂျယ်စီမံကိန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ငါတို့ရဲ့ သုတေသနက သိသာတဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ရရှိထားပြီးပြီ”
“မိတ်ဆွေလင်း၊ မင်းရဲ့စွမ်းရည်က ထူးခြားတယ်—ဒီမိန်းကလေးရဲ့ စိတ်စွမ်းအားလည်း ထူးခြားတယ်။ ညလမ်းလျှောက်သူတွေမှာ မင်းလို လူတွေ လိုအပ်တယ်”
ဝေ့ကီရှုက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်၊၊
“တကယ်ဆို၊ မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အနည်းဆုံး ဖီးနစ်နဲ့ လက်တွဲလုပ်လို့ရတယ်။
ငါတို့က မင်းအတွက် အသုံးဝင်မယ့် ထောက်ပံ့မှုတွေ အများကြီး ပေးနိုင်တယ်”
“ရှင်ပြောတာက ညလမ်းလျှောက်သူတွေက ရှင်တို့ရဲ့ ဌာနချုပ်သုံးခုကနေ လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာလား”
ကီကီက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့နဲ့ အနီးဆုံးက အာရုဏ်ဦးဌာနချုပ်ပဲ။ မြင့်မားတဲ့လှိုဏ်ခေါင်းလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ပြီးရင် လိုက်မီဖို့ နှစ်ရက်လောက် လိုမယ်”
“ဒီလောက်လွယ်မယ်မထင်ဘူး”
လင်းရှန်က တွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျန်းကျိုးမြို့ပြီးရင် ဟန်ရှန်းတောင်ကြားကို ဖြတ်ရမယ်၊ ဝေမြစ်နဲ့ လုံကျန်းကို ဖြတ်ရမယ်။ ဒါပေမယ့် အရှေ့မြောက်မှာ တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၅ က အနောက်ဂိုဘီကို ဝါးမျိုနေတယ်။ အရှေ့တောင်မှာ တွင်းနက်ဇုန်နံပါတ် ၇ က ဟိုင်တုံကို ဝါးမျိုနေတယ်။
အဲဒါတွေကို ရှောင်ဖို့ဆိုရင် ငါတို့က ပါးမားမြက်ခင်းလွင်ပြင်လမ်းကြောင်းကနေ ကျင်းဟိုင်နဲ့ ရှင်းချန်ကို ဖြတ်သွားရမယ်။
အာရုဏ်ဦးက ယွမ်အန်းတောင်တန်းလမ်းကြောင်းကို ယူထားတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက သူတို့ဟာ မြောက်ဘက်ကမ်းလွန်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သွားမယ့် သမုဒ္ဒရာဖြတ်ကျော်ရထားလမ်းကို မသုံးဘူးလို့ ဆိုလိုတယ်”
ဖီးနစ်နှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ကြီးမားသော အားသာချက်များကို ပေးနိုင်သည်။
ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကမ္ဘာတွင် အတူတကွ စုစည်းနေထိုင်ခြင်းသည် ပညာရှိသော လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သည်—ဓားပြများနှင့် လုယက်သူများသာ တစ်ကိုယ်တည်း ရှင်သန်အောင်မြင်နိုင်သည်။
လင်းရှန်က မပူးပေါင်းရင်တောင်၊ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းသည် အမှောင်ထဲတွင် ကမူးရှူးထိုးပြေးနေခြင်းထက် များစွာပိုမိုကောင်းမွန်သည်။
ဒါပေမယ့် အာရုဏ်ဦးကို အမှီလိုက်ဖို့ဆိုတာက နောက်ထပ်ပြဿနာတစ်ခုပဲ...
“အတိအကျပဲ”
ဝေ့ကီရှုက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“လူတွေများလွန်းတယ်—အားလုံးကို သမုဒ္ဒရာဖြတ်ကျော်ရထားလမ်းပေါ်ကို ရွှေ့ပြောင်းလို့ မရဘူး။ မြေပြင်ပေါ်က ရွှေ့ပြောင်းမှုကသာ ဖြစ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုပဲ”
လင်းရှန် က မေးလိုက်သည်။
“ဂြိုဟ်တုဆက်သွယ်ရေးတွေ ပြတ်တောက်နေတာနဲ့၊ ဖီးနစ်က ကမ္ဘာတဝှမ်းက ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အရေးပေါ်အဖွဲ့တွေကို ဘယ်လိုညှိနှိုင်းလဲ”
“နည်းလမ်းတွေက အများကြီး ရှုပ်ထွေးစွာ ရှိပေမယ့် အတိုချုပ်ပြောရရင်…
မောင်းသူမဲ့လေယာဉ်တွေက သတ်မှတ်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လမ်းညွှန်ပေးတယ်။
အဖွဲ့တွေက မစ်ရှင်တိုင်းကို အတည်မပြုခင် တည်နေရာပြကျောက်ဆူးတွေနဲ့ ကြိုတင်မှတ်ပုံတင်ထားတယ်။
ဆက်သွယ်ရေးအချက်ပြတွေက အပြည့်ဝထုတ်လွှင့်မှုဖြင့် အချက်ပြမှုကို ထုတ်လွှင့်ပေးတယ်။
စာပို့သူစနစ်ဟုလည်း ခေါ်တဲ့ ပို့ဆောင်ရေးကွန်ရက်တစ်ခုဖြစ်တယ်။
ကြီးမားတဲ့ မစ်ရှင်အော်ဒါတွေအတွက်၊ ငါတို့က ကုဒ်ပြောင်းထားတဲ့ အချက်ပြမှုတွေနဲ့ လှိုင်းရှည် ရေဒီယိုလှိုင်းကို သုံးတယ်—ဒါပေမယ့် အဲဒီအသေးစိတ်တွေကို ပြောမပြနိုင်ဘူး”
“တည်နေရာပြကျောက်ဆူးတွေလား တော်တော်မိုက်တယ်လေ၊၊ ဆိုက်ဘာခေတ်ရဲ့ အချက်ပြမီးပြတိုင်တွေလိုပဲ”
ကီကီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ အမှောင်ရေဒီယို သွေးပဲစေ့နည်းပညာကို သုံးပြီး မြေပြင်ဆက်သွယ်ရေးအချက်လက်တွေကို ချဲ့ထွင်ပြီး ထုတ်လွှင့်အကွာအဝေးကို မတိုးမြှင့်တာလဲ”
ဝေ့ကီရှု၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မှုန်မှိုင်းသွားသည်။
လင်းရှန်သည် သက်ပြင်းချကာ ကီကီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ မင်းပြောတာကိုရော မင်းသိရဲ့လား၊၊ အားလုံးက ရွေ့လျားနေတာမဟုတ်လား—ဘာလို့ ငါတို့က ပုံသေအချက်ပြစခန်းတွေ ဆောက်ရမှာလဲ”
ထပ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ သွေးအဆီနှစ်တွေကို ဘယ်ကနေ လုံလောက်အောင်ရှာမှာလဲ၊၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက မခိုးရင်တောင်၊ နေဝင်တဲ့အခါ မွန်းစတားတွေက အဲဒါတွေကို ဝါးမျိုပစ်လိမ့်မယ်”
“…အို့၊ ဟုတ်သားပဲ…”
ကီကီက ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
ဝေ့ကီရှုက ရယ်မောလိုက်သည်။
“သတင်းအချက်အလက် လွှဲပြောင်းတာက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ၊ အမှန်ပဲ”
“ဒီကနေ ဘေးလွတ်ရာရွှေ့ပြီးရင်၊ အာရုဏ်ဦးဌာနချုပ်ကို ပြန်မှာလား” လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။
“မပြန်ဘူး”
ဝေ့ကီရှု၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားသည်။ “အရေးပေါ်အဖွဲ့တိုင်းမှာ မစ်ရှင်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။
အကယ်၍ ငါတို့ ရှင်သန်ခဲ့ရင်၊ ကျန်းကျိုးမြို့ကနေ မြောက်ဘက်ကို လမ်းကြောင်းပြောင်းမယ်—အရှေ့ဂြိုဟ်ပတ်ရထားလမ်းကို မလိုက်ဘူး”
ဘွန်းးး
လင်းရှန်နှင့် ဝေ့ကီရှုတိုသည် နောက်ထပ်စက်ရုပ်ပြုပြင်မှုတစ်ခုကို လက်စသတ်နေစဥ် လေဆိပ်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခတ်စေသော နက်ရှိုင်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာသည်။
တုန်ခါမှုများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအနည်းငယ်ကြာပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားသည်။
အပြင်ဘက်ရှိ လေဆိပ်ရင်ပြင်တွင်၊ ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူများစွာသည် မြေပြင်လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားရပြီး၊ ၎င်းတို့၏ခေါင်းများ မူးဝေလာကာ ဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်များ လှိုင်းထန်လာသည်။ ကားပြတင်းပေါက်များ တဂျွမ်းဂျွမ်းဖြစ်လာပြီး—ထို့နောက် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“ငလျင်လား”
“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
အနန္တရထားပေါ်တွင်…
သုတေသနရထားတွဲအတွင်းတွင် တင်းကျန်းရီ သည် အမှောင်ရေဒီယိုဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ဖီးနစ်၏သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းရင်း ဂန္ဓမာနက်ငရဲပန်းကို လေ့လာနေသည်။ တုန်ခါမှုများ ရောက်လာသောအခါ သူမ၏မျက်ခုံးများ ကျုံ့သွားသည်။
သူမ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရထားတွဲသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားသည်။
“Miss ချန်၊ ဒီလှုပ်ခတ်မှုက မနေ့ညက မြေအောက်မြို့နံပါတ် ၉ မှာ ငါတို့ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြေအောက်သတ္တဝါကို သတိရသွားစေတယ်။
လင်းရှန်နဲ့ လေဆိပ်အရေးပေါ်အဖွဲ့ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်’”
“ငါ ကြိုးစားနေတယိ”
ချန်ဆီရွှမ်သည် ထိန်းချုပ်မှုတာဝါကို တုံ့ပြန်ကိရိယာမှတစ်ဆင့် အလျင်အမြန်ခေါ်ဆိုနေပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှန်ကို ရေဒီယိုမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်နေသည်။