ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း ၁
Vol. 10 Ch. 149
“ကျန်းယွမ်၊ ခုန ငလျင်လှုပ်တာက... သဘာဝမဟုတ်သလို ခံစားရတယ်။ မနေ့က တာ့လိုတောင်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ အတိအကျတူတယ်”
ယန်ယွီယန်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သူမဆီသို့ အဆက်မပြတ် ပြေးလာသော ရုပ်ဆိုးဆိုးဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ချေမှုန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလျှက်ရှိသည်။
“ဒီအခြေအနေက... ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းတွေရဲ့ လက်ချက်ဖြစ်နိုင်လား”
ကျန်းယွမ်သည် တက်လှမ်းဓာတ်လှေကားဆီသို့ အကြည့်လှည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏အသံသည် တင်းမာလာသည်။
“ဘယ်သူရဲ့လက်ချက်ဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး—ငါတော့ ပိုဆိုးလာမယ့်အရာတွေရှိတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။ ငါတို့ရဲ့ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေကို ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး”
“မြန်မြန်လုပ်”
ကျန်းယွမ်သည် တာလို့နှင့် လုရှင်းချန်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။
“စွမ်းအားရှင်တွေကို စုစည်းလိုက်။ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးကို ဦးစားပေးရမယ်။ ဖုတ်ကောင်တွေက ဘယ်လောက်ပဲများနေနေ၊ အခုတော့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့”
သူ့စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှုတစ်ခုက အမြစ်တွယ်လာနေသည်။
သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင်�—အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက လေဆိပ်၏ လက်နက်ကြီးများကို ကြောက်ရွံ့နေသည်မှာ သေချာသည်။ ထိုကာကွယ်ရေးစနစ်များ ပြိုလဲသွားပါက၊ ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်ခြင်းအခွင့်အလမ်းများသည် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်။
လူစုလူဝေးက ထွက်ခွာမပြီးမီ ၎င်းတို့သည် လွှမ်းမိုးခံရလိမ့်မည်။
လေဆိပ်ထိန်းချုပ်ရေးဌာန
တစ်ဖက်တွင်၊ ဝေ့ကီရှု၏ မျက်နှာသည် သူ၏ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ဒါက ဆိုးတယ်... လျှပ်စစ်အမြောက်နံပါတ် ၃ က ပိတ်သွားပြီ”
လင်းရှန် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါသွားစစ်ကြည့်မယ်”
“ဒါတင်မဟုတ်ဘူး”
ဝေ့ကီရှု၏ နဖူးမှာ ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။
သူသည် သူ၏ထိန်းချုပ်စင်ကို အလျင်စလိုထုလိုက်ရင်း၊ လက်ချောင်းများသည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသလို တုန်ယင်နေသည်။
ထို့နောက်၊ သူ ရပ်တန့်သွားသည်—ဝိညာဉ်ထွက်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။
“...ပိုဆိုးတဲ့သတင်းရှိတယ်”
သူ၏အသံသည် ဗလာကျင်းနေသည်။
“ခုနက ငလျင်ကြောင့် ငါတို့ရဲ့ အဓိကဓာတ်အားကြိုးတစ်ခုပြတ်သွားတယ်... ကျန်တဲ့စွမ်းအင်ထွက်ရှိမှုက အခုတော့ မြင့်တက်ဓာတ်လှေကားကို ထိန်းထားဖို့ မလုံလောက်တော့ဘူး”
အခန်းထဲတွင် တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်—ထို့နောက် လင်းရှန်နှင့် ကီကီ၏ မျက်နှာများသည် မည်းမှောင်သွားသည်။
“ဘယ်လို”
ကီကီသည် မျက်ခုံးများသည် ချက်ချင်း တွန့်ချိုးသွားသည်။ “ဓာတ်အားကြိုးတွေလည်း ပြတ်သွားပြီလား။ ဒါဆို... ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
“ငါ... ငါ...”
ဝေ့ကီရှုသည် ထိတ်လန့်နေပြီး၊ စကားထစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ တွေးနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။
“ဓာတ်အားပြဿနာကို နောက်မှဖြေရှင်းမယ်။ အရင်ဆုံး၊ လျှပ်စစ်အမြောက်ကို ပြင်ရမယ်”
လင်းရှန်၏ အမူအရာသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး ဝေ့ကီရှုဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“တက်လှမ်းဓာတ်လှေကားရဲ့ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးက ပြီးခါနီးပြီ—ဒါပေမယ့် လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးစနစ်မရှိရင်၊ ငါတို့ သေပြီ။
အဲဒီအရာတွေ ဖြတ်ဝင်လာရင်၊ ထွက်ပြေးဖို့တောင် အခွင့်အရေးမရှိတော့ဘူး”
သူသည် ကီကီဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ကလေးမ”
“Yes”
“မင်းလည်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့”
“ရတယ်”
ဝေ့ကီရှုသည် စိတ်တည်ငြိမ်ရန် အတင်းအကြပ်အားထုတ်လိုက်ပြီး၊ အကြိမ်ကြိမ်ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အို-အိုကေ... ငါ ထိန်းချုပ်မျှော်စင်ကို ပြန်သွားပြီး ဖေးရွှမ်၊ ဗိုလ်ချုပ်ကျန်းနဲ့ ဓာတ်အားဖြေရှင်းနည်းတွေကို ဆွေးနွေးမယ်”
လင်းရှန်သည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ၊ သူ၏ပစ္စည်းများကို ဆွဲယူကာ အပေါ်ပလက်ဖောင်းသို့ဦးတည်သော ဓာတ်လှေကားဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားသည်။ ကီကီသည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည်။
အပေါ်ပလက်ဖောင်း – လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်စခန်း
ဝီးးးး
ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးဓာတ်လှေကားသည် လင်းရှန်နှင့် ကီကီကို အထပ်ပေါင်းများစွာ အမြန်ပို့ဆောင်လာသည်။
ဓာတ်လှေကားတံခါးများ ပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ပုပ်သိုးသောအနံ့တစ်ခုက လင်းရှန်၏ အာရုံများကို တိုက်ခိုက်လာသည်။
ထိုအခါတွင်ပင်၊ အနက်ရောင်ကင်းခြေများနှင့်တူသော သတ္တဝါအုပ်စုတစ်စုသည် သူတို့ဆီသို့ တွားလာနေသည်။
“ကီကီ”
တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိပဲ၊ ကီကီသည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်—
ဝုန်းးး
တုန်ခါလှိုင်းကြီးက တွန့်လိမ်နေသော သတ္တဝါရာပေါင်းများစွာပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်း အစိမ်းရောင်အနှစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေကာ၊ သေးငယ်သော လျှပ်စစ်မီးပွားများဖြင့် တဖျတ်ဖျတ်ဖြစ်နေသည်၊၊
လင်းရှန်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
အပြင်ဘက်တွင်၊ ပြင်းထန်သော အမြောက်ပစ်ခတ်မှုများသည် ညအမှောင်ကို လင်းထိန်စေပြီး၊ မီးလျှံလမ်းကြောင်းများဖြင့် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သေနတ်သံများ၊ ပေါက်ကွဲသံများက မြည်ဟိန်းနေပြီး၊ ခါးသီးသောလေတိုက်ခတ်မှုသည် နှင်းမှုန်များကို သယ်ဆောင်လာသည်—မုန်တိုင်းတစ်ခု ရောက်လာတော့မည်။
ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့်၊ လင်းရှန်၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲကျနေသော ကြီးမားပြီး ရုပ်ဆိုးသော အလောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ချက်ချင်းကျရောက်သွားသည်။
၎င်း၏ဦးခေါင်းသည် ဖျက်ဆီးခံရပြီး၊ ၎င်း၏အနက်ရောင်သွေးများသည် မည်းမှောင်ပြီး ညစ်ပတ်သောအစိတ်ပိုင်းများဖြင့် စုဝေးနေသည်။
ကြီးမားသော အနက်ရောင်တောင်ပံတစ်ဖက်သည် ပလက်ဖောင်း၏အစွန်းတွင် အားမဲ့စွာ တွဲလွဲခိုလျှက်၊ လေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေသည်။
အဝေးမှ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးလျှပ်စစ်အမြောက်သည် လျှပ်စစ်မီးပွားများဖြင့် ရံဖန်ရံခါ လျှပ်စီးနေရင်း ပိတ်သိမ်းသွားသည်။
“သောက်ကျိုးနဲ... ဒီအရာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကိုရောက်လာတာလဲ” ကီကီသည် အံ့အားသင့်နေသည်၊၊
သူမသည် ထိုသတ္တဝါ၏ အကြွင်းအကျန်များဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းပတ်လည်တွင် အမှောင်မြူများ လှည့်ပတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ချီတုံချတုံမဖြစ်ဘဲ၊ သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်—အဆင့်-၂ ထူးဆန်းသော သွေးအဆီနှစ်တစ်လုံးသည် သူမ၏လက်ထဲသို့ ပျံလာသည်။
သို့သော် လင်းရှန်တွင် ရတနာများကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။
သူသည် လျှပ်စစ်အမြောက်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ၊ ၎င်း၏သတ္တုဘောင်ပေါ်သို့ လက်ဖြင့်ထိပြီး ယန္တရားစကင်ဖတ်မှုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။
【စကင်ဖတ်နေသည်... ၁%】
ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးစက်ရုပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ခက်ခဲမှုအဆင့်သည် များစွာပိုမြင့်မားသည်။
လင်းရှန်သည် ချက်ချင်းပင် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်�၊၊
“ကီကီ”
“ဒါက အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးပြီး—တခြားလျှပ်စစ်အမြောက်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်ထား။ ဘယ်သတ္တဝါမှ သူတို့အနားကို မကပ်စေနဲ့”
ကီကီသည် ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဤလေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးလက်နက်များ၏ အရေးပါမှုကို သူမနားလည်သည်။
သူမလိုက်လာရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရင်းမှာ လင်းရှန်ပြုပြင်နေစဉ် သူ့ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။
【စကင်ဖတ်မှု တိုးတက်မှု... ၂၀%】
လေဆိပ်စစ်မြေပြင် – D-ဇုန်
အောက်ပလက်ဖောင်းတွင်၊ သံချပ်ကာစစ်သားများနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များအထိ တွန်းပို့ခံေနရသည်။
ပို၍ကြီးမားသော ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် ကာကွယ်ရေးများကို ဖြတ်ကျော်လာနေသည်။
ငွေကြယ်ပေါ်မှ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးလက်နက်များသည် ထိန်းချုပ်ရေဒါဖြင့် လမ်းညွှန်ပြီး၊ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေသည်။
နဂါးတောင်နံပါတ် ၁ ပေါ်တွင်၊ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးအမြောက်များနှင့် အမြန်ပစ်ခတ်နိုင်သော စက်သေနတ်များသည် နံရံများပေါ်သို့ စီးဆင်းလာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းရင်း၊ သေစေနိုင်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဂရားးးး
ဖုတ်ကောင်အုပ်ထဲမှ အနီရောင် အရိုးစုထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် အနီရောင်အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အပြေးအလွှားထွက်လာပြီး၊ နဂါးတောင်နံပါတ် ၁ ၏ အမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လာကာ၊ စက်သေနတ်သမားတစ်ဦး၏ လည်ချောင်းတစ်ဝက်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။
“ဖာ့ခ်—သတ်ပစ်လိုက်စမ်း”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အမြန်ပစ်ခတ်လိုက်သော်လည်း၊ အနီရောင် သတ္တဝါသည် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားကာ၊ အမိုးများပေါ်တွင် ရှောင်တိမ်းပြီး အရိပ်တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားနေသည်။
၎င်းသည် နောက်ထပ်သေနတ်သမားတစ်ဦးဆီသို့ နီးကပ်လာနေသည်—
ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်
သေနတ်သမားသည် ၎င်းကို ပစ်ချရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မထိပေ။
ထက်ရှေသာလက်ချောင်းများသည် သူ၏မျက်နှာဆီသို့ ကုတ်ဆွဲလာသည်—
ဘန်းးး
ခါးသီးသော သေနတ်သံတစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
အနီရောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်သတ္တဝါ၏ ဦးခေါင်းသည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ကြီးမားသော သံချပ်ကာဖောက်ကျည်ဖြင့် သွေးမှုန်များအဖြစ် ဖျက်ဆီးခံရသည်။
၎င်း၏အလောင်းသည် ချက်ချင်းပြိုကျသွားပြီး၊ ထိခိုက်မှု၏ အားပြင်းမှုဖြင့် နောက်သို့ လွင့်ပစ်ခံရသည်။
“လခွီးးး”
“ဒါက…”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စက်သေနတ်သမားသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏စိတ်သည် ခြောက်ခြားနေဆဲပင်၊၊
ဝေးကွာသော အနက်ရောင်သံချပ်ကာရထားပေါ်မှ၊ ကြီးမားသော သံချပ်ကာဖျက်သေနတ်တစ်လက်သည် မီးခိုးငွေ့များထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။
အနန္တရထား – စနိုက်ပါ
ရထားတွင်း၌၊ ချန်ဆီရွှမ်သည် တုန်ယင်နေသော အသက်ရှူသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ A33K အကြီးစား စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်သည် သူမ၏ပခုံးတွင် ကပ်လျှက်ရှိနေသည်။
သူမ၏လက်မောင်းများနာကျင်နေပြီး၊ ပခုံးများသည် ထုံကျင်နေသည်။
သို့သော် တစ်ခုခုက ထူးခြားနေသည်။
ပစ်ခတ်မှုနှင့်အတူ၊ သူမ၏ အာရုံများသည် ပိုမိုထက်မြက်လာသည်—သူမ၏သတိနှင့်၊ တုံ့ပြန်မှုများ၊ အာရုံစူးစိုက်မှု၏ ရှင်းလင်းမှု။
သူမ ပိုမိုသန်မာလာသလို ခံစားရသည်။
“မင်းအံ့သြသွားပုံပဲ”
တင်းကျန်းရီ၏ တည်ငြိမ်သောအသံသည် သူမ၏ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်�၊၊
လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ထားရင်း၊ သူမသည် ချန်ဆီရွှမ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေသည်။
ချန်ဆီရွှမ်သည် သူမ၏အသက်ရှူသံကို တည်ငြိမ်စေပြီး၊ မျက်လုံးကို မသာမျှော်မှန်ပေါ်တွင် ထားထားသည်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ ဒုတိယအကြိမ်ပစ်တာပဲ”
“ဟုတ်လား”
တင်းကျန်းရီသည် တွေးဆဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“အဲဒီရိုင်ဖယ်က ပေါ့ပါးတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့အသံနဲ့ ပြန်ကန်အားကို ကြည့်ရင်၊ ဒါက ခုမှ စကိုင်တဲ့သူအတွက် လက်နက်မဟုတ်ဘူး။
မင်းက လေ့ကျင့်မထားတဲ့သူ၊ စစ်သားလည်းမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့်—မင်းက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေတယ်”
ချန်ဆီရွှမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ “...ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေတယ်”
“အတိအကျပဲ”
တင်းကျန်းရီက ရိုးရှင်းသောအရာတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောသည်၊၊
“အမှောင်ထဲမှာ မင်းအချိန်ကြာကြာရှင်သန်လေလေ၊ မင်းပိုပြီး လိုက်လျောညီထွေဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကို မကြောက်နဲ့—လက်ခံလိုက်ပါ။
ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းက အမြဲတမ်း ကျိန်စာတစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး”
ချန်ဆီရွှမ်သည် ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး—ထို့နောက် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများသည် ပြတ်သားသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုဖြင့် ကွေးညွှတ်သွားသည်။
“ငါ မကြောက်ဘူး”
“ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းက ငါ့ကို လူတိုင်းကို ကူညီဖို့ လုံလောက်တဲ့စွမ်းအားပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်...”
“ဒါဆို ငါဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံမယ်”