အခန်း (၂၀၄၇-၂၀၅၂)

အခန်း ၂၀၄၇ ကျွန်မကို အကျပ်ရိုက်စေချင်တာလား။

လင်ရှောင်းထင်သည် ယခု ဟိုတယ်တွင် ရှိနေသည်။ ယခု သူသည် ကုနင်းကို စူးစမ်းရန် ရောက်လာသော ကျင့်ကြံသူများထက် မြင့်မားသောအဆင့်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ့ကို သတိမထားမိမီ ၎င်းတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဟိုတယ်နားမှာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အငွေ့အသက်ကို မခံစားရ၍ သူရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကုနင်းသည် လင်ရှောင်းထင်ကိုတွေ့ပြီး ထန်ယွင်ဖန်းနှင့် ထန်ဟိုင်ဖုန်း တည်းခိုသည့်အခန်းသို့သွားကြသည်။

သူတို့ထွက်ခွာချိန်ရောက်သောအခါ လင်ရှောင်းထင်နှင့် ကုနင်းတို့က လေဆိပ်သို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။

ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းတို့သည် မြို့တော်တွင် နောက်ထပ်နှစ်ရက်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း ထန်ဟိုင်ဖုန်းနှင့် ထန်ယွင်ဖန်းတို့ကို ကုနင်းနှင့် လင်ရှောင်းထင် တို့နှင့်အတူ လေဆိပ်သို့ လိုက်ပို့ရန် သွားခဲ့ကြသည်။

ထန်ဟိုင်ဖုန်း နဲ့ ထန်ယွင်ဖန်းတို့က ကုနင်းနဲ့ မတွေ့တာကြာလှပြီမို့ ဒီတွေ့ဆုံမှုက အရမ်းတိုတာကြောင့် ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိပါ။ သိပ်မကြာ‌ေသးပဲ ခွဲခွာကြရပြန်သည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးတွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့်အရာများ ရှိသောကြောင့် ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။

ထန်ဟိုင်ဖုန်းနှင့် ထန်ယွင်ဖန်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကုနင်းသည် မြို့လယ်သို့ ပြန်သွားရာ လမ်းတွင် "ချီထျန်းလင်နှင့် စစ်ထူယဲ့ ဒီနေ့လာခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကြောင့် လူသိရှင်ကြား ပြလို့မရတာကြောင့် ကျွန်မ ဒီနေ့ ညစာစားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်။ ရှင်လာမှာလား?"

လင်ရှောင်းထင်သည် ချီထျန်းလင်နှင့် ရန်ငြိုးရှိမှန်း သူမသိသောကြောင့် ဆုံမိလျှင် ပဋိပက္ခဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို တားဆီးနိုင်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုသည် အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်သောကြောင့် သူမသည် လင်ရှောင်းထင်၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို ဦးစွာတောင်းဆိုရန် လိုအပ်သည်။

"ကိုယ်မသွားသင့်ဘူးထင်တယ်" လင်ရှောင်းထင်က ငြင်းသည်။ ကုနင်းကို သူတို့နဲ့ ထမင်းစားဖို့ လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိပေမယ့် သူတို့က ရိုးရိုးသူငယ်ချင်းတွေပဲဆိုတာ သူသိသည်။ အဲဒါကို သူစိတ်ပူတာမဟုတ်ပဲ ချီထျန်းလင်နဲ့ စစ်ထူယဲ့ကို သဘောမကျရုံပါ။ သို့သော် သူသည် ၎င်းတို့ကို မကြိုက်လျှင်ပင် ကုနင်းကို သူငယ်ချင်းထားခြင်းကို မတားမြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ချီထျန်းလင်နှင့် စစ်ထူယဲ့တို့သည် အလွန်အကူအညီဖြစ်ကြသည်။

သူဒီလိုပြောပြီးကတည်းက ကုနင်းက အတင်းမတိုက်တွန်းပေ။ "ကောင်းပြီ ရှင်အနီးနားမှာ ကျားခိုင်နဲ့ ဝမ်ရှင်းတို့နဲ့ ထမင်းစားလို့ရတယ်။ ပြီးတာနဲ့ လာတွေ့မယ်"

ကုနင်းသည် ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းတို့ကို သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားမလားမေးရန် စိတ်မ၀င်စား‌ပေ။ အဖြေကို သူမသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချီထျန်းလင်ကို အလွန်ကြောက်ကြ၍ ထိုနေရာသို့သွားလျှင် မသက်မသာဖြစ်ရလိမ့်မည်။

ကလပ်၍ ညနေ 6:10 မိနစ်ရှိ‌နေပြီ။ အစောကြီးမဟုတ်ပေမယ့် အရမ်းလည်း နောက်မကျပါ။ ဒါကြောင့် ချီထျန်းလင်ရော စစ်ထူယဲ့ရော သူမကို တိုက်တွန်းဖို့ ဖုန်းမဆက်ပါ။ ဒီနေ့ ကုနင်းမှာ အားလပ်ချိန် သိပ်မရှိဘူးဆိုတာ သူတို့သိပြီး လာမယ်လို့ သူမကတိပေးကတည်းက လာမှာကိုသိသည်။ မလာနိုင်လျှင် စောစောစီးစီး အသိပေးလိမ့်မည်။

ညနေ 6:20 တွင် ကုနင်းသည် သူတို့ရှိနေသည့် သီးသန့်ခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ သီးသန့်ခန်းကို ကုနင်းမရောက်မီတွင် လေထုက တင်းမာနေသည်။ ချီထျန်းလင်နှင့် စစ်ထူယဲ့သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အဆင်ပြေသော်လည်း အချင်းချင်း ကောင်းမွန်စွာပေါင်းသင်းနိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သူတို့ အချင်းချင်း အမြဲပြိုင်ဆိုင်နေကြလေ့ရှိသည်။

သူတို့နှင့် တစ်ခန်းတည်းနေသူများသည်ပင် အသက်ရှူရခက်ခဲလာသည်။

ကုနင်းရောက်တာနဲ့ သူတို့ နူးညံ့သွားကြသည်။

ချူးရွှမ်ဖန်နှင့် အခြားလူများက ကုနင်းကို ယခုထက်ပို၍ သဘောမကျပဲမနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဤဂိုဏ်း‌ေဘာ့စ်နှစ်ဦးထံမှ ဤမျှကောင်းကောင်းဆက်ဆံခံ‌ရသော တစ်ဦးတည်း‌ေသာသူဖြစ်သည်။

သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိသူတွေတောင် ဒီလောက် ကြင်နာတတ်တာကို မမြင်နိုင်ကြပေ။

ဒါ အချစ်ရဲ့ စွမ်းအားဖြစ်ရမည်။ ချီထျန်းလင် နှင့် စစ်ထူယဲ့ တို့သည် ကုနင်းနှင့် သူငယ်ချင်းပင်ဖြစ်သော်ငြား နှစ်ယောက်စလုံး သူမကို သဘောကျကြသည်။

စားသောက်နေစဉ်အတွင်း ချီထျန်းလင် နှင့် စစ်ထူယဲ့ တို့သည် ကုနင်း၏ပန်းကန်ထဲသို့ အစားများထည့်ရန် အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။ ဒါက မသင့်လျော်ပေ။ သို့သော် ကုနင်းသည် သူမ၏ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ဟင်းအမယ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘာပြန်ပြောရမှန်းပင်မသိတော့ပေ။

သူမအများကြီးစားနိုင်ပေမယ့် ဒီလောက်အများကြီး‌ေတာ့မစားနိုင်ပေ! ထို့အပြင် ယခုအခါ သူမ၏ပန်းကန်လုံးသည် ချီထျန်းလင် နှင့် စစ်ထူယဲ့ တို့ကြား စစ်ပွဲတွင် စစ်မြေပြင်ဖြစ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ ရှင်တို့နှစ်ယောက်တော်သင့်ပြီ" ကုနင်းအနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားသည်။ “ရန်ဖြစ်ချင်ရင် ထွက်သွားလိုက်။ ကျွန်မပန်းကန်ကို ရှင်တို့ရဲ့ စစ်မြေပြင်အဖြစ် မသုံးနဲ့။ ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့ ကျွန်မကို မကျေနပ်တာလား။ ကျွန်မကို အကျပ်ရိုက်စေချင်တာလား"

ထိုစကားကိုကြားတော့ ချီထျန်းလင် နှင့် စစ်ထူယဲ့ ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ဆိုးသွားကြသည်။

ရန်ပွဲဆိုတာ မလိုအပ်ပါ။ ကုနင်းက သေချာပေါက် ထွက်သွားမှာမို့လို့ သူတို့ တကယ်ရန်ဖြစ်ချင်ရင်တောင် အခုချက်ချင်း မလုပ်နိုင်ကြပေ။

ကုနင်းနှင့်ပတ်သတ်လျှင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ကျေနပ်သည်ဟူ၍ မရှိပါ။

ချူးရွှမ်ဖန် နဲ့ တခြားလူတွေက ကုနင်းကို အရင်ကထက် ပိုသဘောကျသွားသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကုနင်းကသာ သူတို့အပေါ် ဒေါသထွက်ရဲပြီး သူတို့ကလည်း လုံးဝ စိတ်မဆိုးကြလို့ပဲဖြစ်ပေသည်။

ကုနင်းက သူတို့ကို လှမ်း‌ေပြာပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမပန်းကန်ထဲမှာ အစားအစာတွေ အများကြီးရှိ‌ေနပြီဲစ်တာကြောင့် သူမပန်းကန်ထဲကို ဟင်းတွေထည့်တာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

ကုနင်းက အဲဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ အစားအသောက်တွေ ကုန်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ပန်းကန်လုံးထဲမှာ စားစရာတစ်ဝက်လောက်သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ချီထျန်းလင် နှင့် စစ်ထူယဲ့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကုနင်းကို အချိန်ပိုကြာအောင်နေရန် သို့မဟုတ် ကလပ်တွင်ပျော်ပါးရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ကုနင်းက သူမ၏ဝမ်းကွဲများနှင့်တွေ့ရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောသောကြောင့် သူမထွက်သွားခဲ့ရပါသည်။

သူမပြောကတည်းက ချီထျန်းလင်နှင့် စစ်ထူယဲ့က အတင်းအကြပ်မလုပ်ခဲ့ပေ။ ကုနင်းထွက်သွား၍ ချီထျန်းလင်နှင့် စစ်ထူယဲ့လည်း လမ်းခွဲလာခဲ့သည်။

ချူးရွှမ်ဖန်က ချူးဖေ့ဟန်ကို သူ့ကျောင်းကို မောင်းပို့၍ သူတို့နှစ်ယောက်အတူ အချိန်ပိုနေနိုင်ခဲ့သည်။ ချူးရွှမ်ဖန် သည်မနက်ဖြန်နံနက်စောစောတွင် ထွက်ခွာမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်ပြန်ဆုံမည်ကို ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံး မသိနိုင်ကြပေ။

ကုနင်းထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် လင်ရှောင်းထင် နှင့် အခြားလူများကို သွားတွေ့သည်။

သူတို့နဲ့ ထမင်းမစားရတဲ့အတွက် ဒီည ဘား ဒါမှမဟုတ် ကလပ်မှာ သူတို့နဲ့ပျော်ဖို့ စိတ်ကူးထားသည်။ သူမသည် သူမတို့နှင့်ပူးပေါင်းရန် ကျီပိုင်ယင်း ကိုပါ ဖုန်းဆက်ခေါ်ခဲ့သည်။

…

ချူးရွှမ်ဖန်က ချူးဖေ့ဟန်ကို သူ့ကျောင်းကို ပြန်မောင်းပို့သောအခါတွင် အဆင်မပြေမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ချူးရွှမ်ဖန်သည် ယနေ့ စစ်ထူယဲ့၏ ယာယီကားကို ချူးဖေ့ဟန် အားကျောင်းပို့ရန်အတွက် ဟိုတယ်မှ ငှားခဲ့သည်။ သူတို့က မြို့တော်မှာ သြဇာမရှိ၍ ဟိုတယ်ကနေသာ ကားငှားရသည်။

သူတို့ဟိုတယ်ကနေ ငှားထားတဲ့ကားဆိုပေမယ့် ယွမ်တစ်သန်းကျော်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဇိမ်ခံကားဖြစ်လို့ ချူးဖေ့ဟန်က သူ့ကျောင်းကို ပြန်သွားတဲ့အခါ သံသယနဲ့ ကောလာဟလတွေ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ရသည်။

သူတို့ကျောင်းမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ အမွေဆက်ခံသူ အများအပြားရှိတာကြောင့် ဇိမ်ခံကားတွေကို တွေ့ရတာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ဇိမ်ခံကားပိုင်ရှင်များနှင့် မရင်းနှီးပါက ၎င်းတို့သည် မကောင်းသော အမြင်များ ရှိကြလိမ့်မည်။

တရားမျှတမှု မရှိပေမယ့် နားလည်နိုင်ပါသည်။

ရုပ်ရှင်အကယ်ဒမီကျောင်းဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းသားအများစုသည် ကျော်ကြားမှုအတွက် ဤကျောင်းသို့လာကြသည်။ ဖျော်ဖြေရေးနယ်ပယ်သည် ၎င်း၏ အကျင့်စာရိတ္တမရှိသော စည်းကမ်းများကြောင့်လည်း နာမည်ဆိုးထွက်ပေါ်နေကာ မိန်းကလေးကျောင်းသူအများစုသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်ကြားမှုအတွက် ငွေကြေးဖြင့် ရောင်းစားလေ့ရှိသည်။

တချို့က ထိန်းသိမ်းလျှို့၀ှက်ထားပေမယ့် တချို့ကတော့ မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သူမနှင့်အချိတ်အဆက်များကို ပြသရန် လူသိရှင်ကြားပြုလုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

“အိုး ဟိုကောင်မလေးက ဇိမ်ခံကားပေါ်ကနေ ထွက်လာတာ‌ေတာ့။ သူ့အတွက် သကြားဖေဖေ တွေ့ပြီလားမသိ”

ကောင်မလေး လေးယောက်က သူတို့ကျောင်းတံခါးကို ရောက်နေပြီး ချူးဖေ့ဟန် ဇိမ်ခံကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို တွေ့ပြီးနောက် ဆွေးနွေးစပြုလာသည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ! ငါတို့ကျောင်းမှာ အဲ့လိုက သာမာန်ပဲမဟုတ်ဘူးလား?” Girl B က ပြောသည်။

“ဒါ သူ့မိသားစုရဲ့ ကားလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဇိမ်ခံကား‌ပေါ်ကနေဆင်းလာရုံနဲ့ မိန်းကလေးတွေကို အသရေမဖျက်ပါနဲ့ဟယ်” ဟု Girl C က ပြောသည်။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၀၄၈ အားမနာဘူးလား

“အမယ်လေး သူ့မိသားစုရဲ့ ကားမဖြစ်‌နိုင်ဘူး။ ကျောင်းမှာ ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီး မရှိပါဘူး” ဟုGirl B က မနာလိုစိတ်နဲ့ ပြောသည်။

"ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေအများကြီးမရှိရင်တောင် သူက ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိလဲ" မိန်းကလေး C က တခြားသူတွေက အမှန်တရားကို မသိဘဲ အတင်းပြောနေတာဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

"သူက ချမ်းသာတဲ့ ကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်လို့ရော မင်း‌သိလို့လား" မိန်းကလေး A ကငြင်းခုံသည်။

“မသိဘူး။ မင်းလည်းမသိသေးတဲ့အတွက် ကောင်မလေးကို မတိုက်ခိုက်သင့်ဘူး။ ကောလဟာလတွေက လူသတ်နိုင်တယ်။ နောက်ကွယ်ကနေ တခြားလူတွေကို မကောင်းပြောတာ သိပ်မနှစ်မြို့စရာ ကောင်းတယ်” ဟု Girl C က ဆိုသည်။

"လော့ယင်းယင်း မင်းသူနဲ့တောင်မသိပဲနဲ့ ဘာလို့သူ့ကိုကာကွယ်နေတာလဲ" Girl A က Girl C ကို စိတ်ဆိုးပြီး ဝေဖန်ခဲ့သည်။

"ယန်ကျီယီ ငါက အမှန်တရားကို မသိဘဲနဲ့ တခြားလူတွေကို မကောင်းမပြောဖို့ သတိပေးချင်ရုံပဲ။ အဲ့တာက အရမ်းဆိုးတဲ့လုပ်ရပ်ပဲ။ မင်းအတွက်လည်း မကောင်းဘူး။ မင်းနားမလည်ရင် ငါထွက်သွား‌ေပးမယ်" လော့ယင်းယင်းက စိတ်တိုတိုနဲ့ပြောပြီး ချက်ချင်းပဲထွက်သွားသည်။

ယန်ကျီယီသည် ယခုအချိန်အထိ မနှစ်မြို့စရာကောင်းသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပါ။ သူမနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေလိုက်တာ ပိုကောင်းမည် ဒါမှမဟုတ်ရင် တစ်နေ့မှာ သူမပါ တိုက်ခိုက်ခံရလိမ့်မယ် ဟု သူမထင်မိသည်။

“နင်…” ယန်ကျီယီ ဒေါသထွက်နေပေမယ့် လော့ယင်းယင်းရဲ့ မိသားစုက သူ့ထက် ပိုချမ်းသာတာကြောင့် လော့ယင်းယင်းနဲ့ မငြင်းခုံရဲ‌ပေ။ သို့သော် လော့ယင်းယင်းသည် ထူးဆန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဘက်မှာ ရပ်တည်ရန် အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်ပါ။

ယန်ကျီယီသည် သူမမှားသည်ဟု မထင်မြင်မိသော်လည်း အခြားမိန်းကလေးများက လော့ယင်းယင်းနှင့် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ချူးဖေ့ဟန်သည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကို ကြားပေသည်။ တခြားအကြောင်း‌ေပြာရင် စိတ်ထဲမထားပေမယ့် သူ့ကိုသိက္ခာချတဲ့အတွက် တစ်ခုခုလုပ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ချူးဖေ့ဟန်သည် ယန်ကျီယီနှင့် အခြားမိန်းကလေးများဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ချူးဖေ့ဟန်သည် သူတို့ဆီသို့ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်လျက် လျှောက်လာသည်ကိုမြင်တော့ ယန်ကျီယီ နှင့် အခြားမိန်းကလေးများသည် ချူးဖေ့ဟန်သည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကို ကြားသွားေကြာင်း သိလိုက်ရသည်။ ယန်ကျီယီ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ကြီးကြီးမားမားဟု မထင်ပေ။

ချူးဖေ့ဟန်က သူမအကြောင်း မကောင်းပြောနေရုံမျှဖြင့် သူမကို နာကျင်စေမည်ဟု သူမမထင်ထားခတာသောကြောင့် ယန်ကျီယီသည် ချူးဖေ့ဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယန်ကျီယီနှင့် အခြားမိန်းကလေးများသည် ချူးဖေ့ဟန်က သူတို့ထက် ပိုလှသောကြောင့် ချူးဖေ့ဟန်ကို သေချာမြင်လိုက်သောအခါ မနာလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ ချူးဖေ့ဟန်ဟာ သူတို့ကျောင်းမှာ အလှဆုံးမိန်းကလေးမဟုတ်ရင်တောင် သူမဟာ အရမ်းထင်ပေါ်လှပနေသည်။

ယန်ကျီယီက သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်တော့ ချူးဖေ့ဟန်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။ မကောင်းပြောခံရတာ သူမဆိုပေမယ့် သူတို့က ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေကြတာလဲ။

“မင်းတို့ ပြောတာကို ငါကြားတယ်။ ဘာလဲ? တခြားမိန်းကလေးတွေက ဇိမ်ခံကား စီးလို့မရဘူးလား။ တခြားမိန်းကလေးတွေမှာ ဇိမ်ခံကား ရှိလို့မရဘူးလား။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဇိမ်ခံကားစီးနိုင်ဖို့ သကြားဖေဖေ(ရှူးဂါးဒယ်ဒီ)ရှိဖို့ လိုတာလား။ ဘာလို့ မင်းတို့ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို အရမ်းမုန်းတာလဲ။ မင်းငါ့ကိုဘာလို့မတိုက်ခိုက်တာလဲ။ မင်းငါ့ကို မနာလိုဖြစ်တာနဲ့ပဲ ငါ့ကို အသရေဖျက်လို့ မရဘူး" ချူးဖေ့ဟန်သည် သူမမျက်နှာတွင် ဒေါသများစွာမပြခဲ့ပေ။ သူမက သူတို့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လှောင်ပြောင်နေရုံပင်။

ချူးဖေ့ဟန်က သူမကို မနာလိုဖြစ်ရခြင်းမှာ သူမကို အရူးအမူးဖြစ်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုများက လျစ်လျူရှုထားရန် ထင်ရှားလွန်းသောကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ဒါ့အပြင် သူမကို မနာလိုဖြစ်ပြီး အသရေဖျက်ခဲ့ကြသည်။

"ရယ်စရာပဲ! မင်းကို ဘယ်သူမှ မနာလိုဘူး။ ငါတို့က မင်းကို ဘာလို့ မနာလိုရမှာလဲ။ အရှက်မရှိလိုက်တာ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂုဏ်မြောက်မနေပါပဲ" ယန်ကျီယီသည် ဒေါသနှင့် အရှက်တကွဲ ငြင်းခုံလိုက်သည်။ သူမ ငြင်းဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုများက ဖုံးကွယ်ထားရန် ထင်ရှားလွန်းလှသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ချမ်းသာတဲ့သူတွေကိုလည်း မမုန်းပါဘူး။ ငါတို့ကျောင်းမှာ သကြားဖေဖေရှာပြီ ကျော်ကြားချင်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းက သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တာပဲ!” ကောင်မလေး A က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လော့ယင်းယင်း၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် အဆင်မပြေကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သော်လည်း ချူးဖေ့ဟန်နှင့် ယခု ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မနာလိုစိတ်က ပိုများလာသည်။

"မင်းငါ့အကြောင်းဘာသိလို့ ငါ့ကိုအသရေဖျက်ရဲရတာလဲ။ ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကြီးအကျယ်ထိခိုက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ အမှန်တရားဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပေမယ့် မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်းက တမင်တကာ ကောလဟာလတွေဖန်တီးပြီး ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာပဲ” သူမ စိတ်မဆိုးသော်လည်း အေးစက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ချူးဖေ့ဟန်သည် ထိုကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း ယန်ကျီယီနှင့် အခြားမိန်းကလေးများမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဲ့တာဆို ပြောလေ အဲ့တာ မင်းမိသားစုရဲ့ကားမလို့လား" ယန်ကျီယီ သည် အဖြစ်မှန်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အာရုံမရှိပေ။ ချူးဖေ့ဟန် က သူတို့နဲ့ ငြင်းခုံလာကတည်းက သူ့မှာ သကြားဖေဖေမရှိဘူးဆိုတာကို သက်သေပြခဲ့ပေမယ့် ယန်ကျီယီက အဲဒီအကြောင်းမေးတာကို အလျော့မပေးပေ။

ယန်ကျီယီသည် ချူးဖေ့ဟန်တွင် သကြားဖေဖေရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း သူမ၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းကြောင့် သူမမှားကြောင်း ဝန်မခံရဲပေ။

“ဒါက ငါ့မိသားစုရဲ့ကား ဒါမှမဟုတ် ဖေဖေသကြားရဲ့ကားလို့ ဖြစ်မှရမှာလား။ ငါ့ဆွေမျိုး သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းက ပိုင်တာဆိုရင်ရော မရဘူးလား။ မင်းမှာ ချမ်းသာတဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်း မရှိဘူးလား။ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုး မိတ်‌ေဆွတွေ အားလုံး ဆင်းရဲကြတာလား" ချူးဖေ့ဟန်က ဒီကားဟာ သူမရဲ့ မိသားစု ကားမဟုတ်တဲ့အတွက် သူမတို့ကားဟု မပြောခဲ့ပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချူးဖေ့ဟန်က ယန်ကျီယီနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေကို ငြင်းခုံနေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ချမ်းသာတဲ့ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ အမှန်ပါပဲ။ ယန်ကျီယီ သည် ကျောင်းအပ်သောအခါတွင် သူမ၏ ဆွေမျိုးများထံမှ ကားကောင်းတစ်စီး ငှားခဲ့ဖူးသည်။

ဒီကားဟာ ယွမ်တစ်သန်းလောက် မကုန်ကျပေမယ့် အနည်းဆုံး ယွမ်ခုနစ်သိန်းလောက် ကုန်ကျသည်။

သို့သော်လည်း ငြင်းခုံနေကြဆဲမို့ ယန်ကျီယီက "မင်း ပြောတာ အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ဘယ်သူသိမှာလဲ!"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမင်းကိစ္စမဟုတ်ဘူး! မင်းရဲ့အမှားကို မင်းသိပြီဆို ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်မပေးပါနဲ့။ မင်းမရပ်လို့ ငါဒေါသထွက်လာရရင် မင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်" ချူးဖေ့ဟန် သည် ယန်ကျီယီ နှင့် အခြားမိန်းကလေးများကို ခြောက်လန့်ကာ သူတို့ကို အေးစက်စွာ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ခြိမ်းခြောက်ခံရတာကို ဒေါသထွက်ခဲ့ကြပေမယ့် မခုခံရဲကြပေ။

"ဟေ့ ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းဘာတွေ ငြင်းခုံနေတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရွှင်မြူးသော ယောက်ျားအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်မှာ မိန်းကလေးတွေ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားကြသည်။

"အို ဟိုင်း စီနီယာဟန်!" ယန်ကျီယီ နှင့် အခြားမိန်းကလေးများက သူ့ကို အလွန်ညင်သာသောလေသံဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယခု လုံးဝ ယုတ်မာပုံမပေါ်တော့။

သို့သော် ချူးဖေ့ဟန် သည် လူငယ်အား ကြည့်ကာ မျက်လုံဝေ့လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကိုတွေ့ဖို့ ဝန်လေးနေမိသည်။

ထိုလူငယ်မှာ ဟန်ချန်းလင် ဖြစ်သည် ။

ဟန်ချန်းလင်သည် ယန်ကျီယီနှင့် အခြားမိန်းကလေးများကို အကြောင်းပြန်ခြင်းမရှိသလို သူတို့ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ယင်းအစား သူသည် ချူးဖေ့ဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ကြည်နူးသွားသည်။ "ဟေ့ မင်းမှာ ကားရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းသူငယ်ချင်းကို အချိန်တိုင်း ပြန်ပို့ပေးခိုင်းရတာလဲ။ အားမနာဘူးလား? ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်။ အထင်လွဲမခံရဖို့ ဂရုစိုက်ပါ မဟုတ်ရင် ဆုံးရှုံးရမှာများတယ်”

ဟန်ချန်းလင်က ချူးဖေ့ဟန် က သူမကို ပြန်ပို့တဲ့သူက သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး သကြားဖေဖေမဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုကာ ခုခံကာကွယ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ချူးဖေ့ဟန်တွင် ကိုယ်ပိုင်ကားရှိပြီး သူမမှာ လုံးဝဆင်းရဲခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် သကြားဖေဖေ မလိုအပ်ပါ။

သကြားဖေဖေမဟုတ်ပဲ ချူးဖေ့ဟန်၏သူငယ်ချင်းသာဖြစ်ရမည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၀၄၉ မင်းကိုယ့်ကိုဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ ကိုယ်ဂရုမစိုက်ဘူး

ချူးဖေ့ဟန်၏မိသားစုသည် ချမ်းသာခြင်းရှိမရှိကို သူတကယ်မသိသော်လည်း သူမသည် သာမန်မိသားစုမှမွေးဖွားလာသူမဟုတ်ကြောင်း သူမြင်နိုင်သည်။

သူ့စကားကြားတော့ ယန်ကျီယီနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေ အံ့သြသွားသည်။ သေချာတာကတော့ သူ့စကားတွေကို သံသယဖြစ်မှာမဟုတ်ပါ။ သူပြောခဲ့သောစကားက ထိုလူသည် ချူးဖေ့ဟန်၏သကြားဖေဖေမဟုတ်ပဲ သူငယ်ချင်းဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ဟန်ချန်းလင်က သူမမှာ ကိုယ်ပိုင်ကားရှိတယ်လို့ ပြောတာကြောင့် သူမမိသားစုက မဆင်းရဲနိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ပိုဆိုးတာက ဟန်ချန်းလင်၏လေသံကြောင့် ချူးဖေ့ဟန်နဲ့ ရင်းနှီးတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ချူးဖေ့ဟန်သည် ဟန်ချန်းလင်ကို သိပြီး သူတို့သည် အလွန်ရင်းနှီးပံုရသည်။

ဟန်ချန်းလင်အကြောင်း တော်တော်များများ သိကြသည်။ သူသည် ထူးချွန်ရုံသာမက သူ့မိသားစုလည်း အလွန်ချမ်းသာသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် ဟန်ချန်းလင် နှင့်ရင်းနှီးသောသူများသည် မဆင်းရဲနိုင်ပေ။

“ကျွန်မ မကြာမကြာ အပြင်ထွက်တာမှမဟုတ်တာ။ ဘာလို့ ကားမောင်းရမှာလဲ။ ကားကို ပါကင်မှာ ဖုန်တွေဖုံးအောင်ထားထားရမှာလား။ ငါ့သူငယ်ချင်းက ငါ့ကို ပြန်ပို့‌ေပးဖို့ အဆင်ပြေတယ်။ ဘာလို့ အားနာရမှာလဲ" ချူးဖေ့ဟန်က ပြောသည်။ ဟန်ချန်းလင်က သူမကို ကူညီနေမှန်း သူမသိသောကြောင့် သူမသည် ဒုက္ခမရောက်လိုသောကြောင့် သူ၏ကြင်နာမှုကို လက်ခံခဲ့သည်။

"ဘာလဲ? ငါ့ကို ဆဲရေးပြီးမှ တောင်းပန်ဖို့ မလိုဘူးလား" ချူးဖေ့ဟန်က ယန်ကျီယီနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေကို လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ၎င်းတို့ကို ပြန်လက်စား‌‌ေချရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ တောင်းပန်သရွေ့ လွှတ်ထားလိုက်မည်။

“ဆောရီးပါ” ယန်ကျီယီနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတွေက တောင်းပန်ပြီး တခြားဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ မင်းအခုသွားလို့ရပြီ။ မင်းငါ့ကို နောက်ကွယ်မှာ ထပ်ပြီး မကောင်းပြောနေတာ သိလိုက်ရလို့ကတော့ အဲ့ကမှ ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့ပေါ့" ချူးဖေ့ဟန်က သူတို့ကို စိတ်မရှည်ဘဲ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင်လည်း သူမကို သတိပေးခဲ့သည်။

“ငါ...ငါမလုပ်ပါဘူး” ယန်ကျီယီက ချက်ချင်းပြောသည်။ သူတို့သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟန်ချန်းလင် ရှေ့တွင် အလွန်အရှက်ရနေသောကြောင့် သူတို့သည် ချောမောသော ဟန်ချန်းလင်ကို အာရုံစိုက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

အဲဒီနောက် သူတို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားသည်။

မနှောင့်နှေးဘဲ ချူးဖေ့ဟန် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဟန်ချန်းလင်ကိုအနောက်မှာ ထားခဲ့သည်။

အဲဒါကိုမြင်တော့ ဟန်ချန်းလင်ဟာ တစ်စက္ကန့်လောက် လန့်သွားသည်။ ချူးဖေ့ဟန်၏ သဘောထားကြောင့် သူ အံ့အားသင့်သွားကာ ချက်ခြင်းပင် စိတ်ဆိုးသွားသည်။ "ဟေး ငါ မင်းကို ကူညီပေးခဲ့တယ်‌ေလ။ အဲဒါအတွက် မင်းငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့အကူအညီကို မလိုဘူး။ ရှင့်ဘာသာ၀င်ပါတာလေ။ ရှင်ဘာမှ မပြောရင်တောင် ကျွန်မဘာသာ ထိန်းနိုင်တယ်” ဟု ချူးဖေ့ဟန်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မပြဘဲ ပြောသည်။

ချူးဖေ့ဟန်သည် ကျေးဇူးကန်းသူမဟုတ်ပါ။ သူမသည် အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ဟန်ချန်းလင်သည် အလွန်စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်နေသည်ဟု သူမခံစားရသောကြောင့် သူနှင့် စကားမပြောချင်ပေ။

“မင်း…” ဟန်ချန်းလင် အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားသော်လည်း ချူးဖေ့ဟန်ကို အမှန်တကယ် စိတ်မဆိုးပါ။ ယင်းအစား ချူးဖေ့ဟန်သည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု သူခံစားရသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းနိုင်ပါတယ်" ဟန်ချန်းလင်က အရှုံးပေးလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါစိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လုပ်ပေးခဲ့တာဖြစ်လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကွန်ဖူးသင်ပေးပါ"

ချူးဖေ့ဟန်က သူ့ကို စကားပြန်‌ေပြာရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး ယခု သူနှင့် စကားမပြောလိုသောကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးကို ဝေ့လိုက်သည်။ သူမ ဘယ်လိုပဲ ငြင်းဆိုနေပါစေ ဟန်ချန်းလင်က သူမကို အလွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်‌ေပ။

“မငြင်းပဲနဲ့ တိတ်တိတ်သာနေမယ်ဆိုရင်တော့ လက်ခံလိုက်ပြီလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မှာပေါ့” ချူးဖေ့ဟန် က တုံ့ပြန်မှုမရှိသောအခါ ဟန်ချန်းလင် က ထပ်မံတောင်းဆိုခဲ့သည်။

"ကျွန်မ တိတ်တိတ်နေရင်တောင်မှ ရှင့်ကို ဘာမှ သင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်ဘာလုပ်နိုင်လဲ" ချူးဖေ့ဟန် က ပြောသည်။

"မင်းဘာလို့များ ဒီလောက်သွေးအေးရတာလဲ။ ငါ မင်းကို တောင်းဆိုနေတာကြာပြီ။ မင်းစိတ်ပြောင်းဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူးလား” ဟု ဟန်ချန်းလင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာပြောသည်။

"ဒါဆို ရှင်က‌ေရာ ဘာလို့ လက်မလျော့နိုင်တာလဲ။ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ငြင်းခံခဲ့ဖူးပြီးပြီလေ။ လက်မလျှော့နိုင်ဘူးလား။ ဒါကကျွန်မကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ရတယ်။ ရှင် ကျွန်မကိုအဲ့လိုလုပ်ခိုင်းလို့မရဘူး။ ကျွန်မရှင့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောမယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို မကြိုက်ဘူး အဲ့တာကြောင့် ကွန်ဖူး မသင်ပေးချင်ဘူး" ဟု ချူးဖေ့ဟန် က ဆိုသည်။ သူ့မျက်နှာကို သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်။

ဟန်ချန်းလင် စိတ်မဆိုးပါ။ တကယ်တော့ ချူးဖေ့ဟန်ကို သူ့အား ကွန်ဖူးသင်ပေးဖို့ ဆွဲဆောင်တာက သင်ပေမယ့် ဆရာမရှိလို့ မဟုတ်ပဲ ချူးဖေ့ဟန်က အရမ်းပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိတာကြောင့် သူမကို မကြာမကြာတွေ့ချင်တာကြောင့်ပါ။

“ကိုယ်က အရမ်းချောတယ်‌ေလ။ ကိုယ့်ကို ဘာလို့မကြိုက်တာလဲ" ဟန်ချန်းလင်သည် အစွန်းရောက်သမား လေသံဖြင့် မေးသည်။

ဟန်ချန်းလင်၏စကားကိုကြားတော့ ချူးဖေ့ဟန်သည် သူ့အား မျက်စောင်းထိုးကာ “ကျွန်မ ရှင့်ထက် ပိုချောမောတဲ့ ယောက်ျားတွေအများကြီးကို တွေ့ဖူးတယ်။ ရှင်က ပုံမှန်ပါပဲ"

"မင်းကိုယ့်ကို ကွန်ဖူးသင်ပေးချင်စိတ်ရှိသရွေ့ မင်းကိုယ့်ကိုဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ ကိုယ်ဂရုမစိုက်ဘူး" ဟန်ချန်းလင်က လေသံအေးအေးလေးနဲ့ပြောသည်။

ချူးဖေ့ဟန်သည် ဟန်ချန်းလင်နှင့် ဆက်ပြောနေလည်း ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် သူ့အား ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဟေးမင်း!" ဟန်ချန်းလင်သည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အံအားသင့်သွားသည်။ ချူးဖေ့ဟန်၏ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားခြင်းကို အံ့ဩနေမိသည်။

ဟန်ချန်းလင်က သူမကို လိုက်ချင်ပေမယ့် သူ့ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေတဲ့အတွက် လက်လျော့လိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူမကို လိုက်မမီနိုင်တော့ပေ။ ချူးဖေ့ဟန်က သူ့ထက်အများကြီးပိုမြန်ပြီး သူအခုချက်ချင်းလိုက်နေရင်တောင် အသုံးမ၀င်ပါ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့လိမ့်မည်။ သူမကို အခုချက်ချင်းလိုက်ဖို့ အလျင်မလိုပါ။

…

ရှုကျင်းချန် မရှိတော့သောကြောင့် ကျီပိုင်ယင်းသည် မျက်နှာမကောင်းပေ။ အထူးသဖြင့် သူမသည် ကုနင်းနှင့် လင်ရှောင်းထင်တို့ လူအများရှေ့တွင် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုပြသသည်ကို သူမမြင်သောအခါတွင် အထီးကျန်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမမှာ ချစ်သူရှိနေပြီဖြစ်လို့ ရည်းစားမရှိချိန်မှာ တခြားလူတွေကို လူမြင်ကွင်းမှာ ချစ်ခင်ပြတဲ့အခါ သူမ သည်းမခံနိုင်‌ေပ။ သူမ စင်ဂယ်ဘ၀တုန်းက ကုနင်းနဲ့ လင်ရှောင်းထင်က သူမရှေ့မှာ ချစ်ပြတဲ့အခါ ပြဿနာကြီးတစ်ခုလို့ သူမမထင်ခဲ့ပါ။ သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသော်လည်း သူမ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ပျော်ပျော်နေသည့် ခံစားချက်ကို ထိခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အလွန်အကဲဆတ်ခြင်းမရှိပေ။

ထို့အပြင် ချောင်ဝမ်ရှင်း သည်လည်း သူမနှင့် အလားတူအခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် အတူတူထိုင်သောက်ကြသည်။

ကုနင်းနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် ည ၁၁ နာရီတွင် လမ်းခွဲခဲ့သည်။ ကျီပိုင်ယင်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် သူတို့ဘာသာသူတို့ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်း တို့သည် ဟွမ်းဒင်ဟိုတယ်တွင် တည်းခိုနေကြသောကြောင့် ကုနင်းနှင့် လင်ရှောင်းထင်တို့က ထိုနေရာသို့ လိုက်ပို့ပေးလေသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီးရှိပေသည်။ သူတို့ ဟိုတယ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရှင်းပိုင်ရဲ့ ချစ်သူဟောင်း ယွီဝမ်ကျင်းနဲ့ တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွီဝမ်ကျင်း သည် အနည်းငယ်မူးနေပြီး လူတစ်ယောက်၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ check-in လုပ်ပြီးပြီးချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နောက်မှာ ချောင်ဝမ်ရှင်းနဲ့ တခြားလူတွေကို တွေ့လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ဝမ်ရှင်းနှင့် ထန်ကျားခိုင်တို့သည် ရှေ့မှလျှောက်သွား‌ေနကြပြီး ကုနင်းနှင့် လင်ရှောင်းထင် တို့က နောက်မှလိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ချောင်ဝမ်ရှင်းနှင့် ထန်ကျားခိုင်တို့သည် နီးနီးကပ်ကပ် လမ်းလျှောက်ကြပြီး မနက်ဖြန် ဘယ်သွားစားရမလဲဆိုတာ ရယ်မောရင်း စကားစမြည်ပြောကြသောကြောင့် သူတို့သည် စုံတွဲတစ်တွဲလိုပင်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ယွီဝမ်ကျင်းသည် ၎င်းတို့အား စုံတွဲဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

မဆိုင်းမတွဘဲ ချောင်ဝမ်ရှင်းထံ ပြေးသွားပြီး ဒေါသတကြီး ဝေဖန်လိုက်သည်။ "နင်ဘယ်လို‌ေတာင်သတ္တိရှိလဲ! နင်အခု ရှင်းပိုင်နဲ့ တွဲနေပြီး တခြားယောက်ျားတစ်‌ေယာက်နဲ့ ဟိုတယ်မှာ နေနေတယ်ပေါ့။ ခွေးမ ငါသူ့ကို ပြန်ပြောမယ်!"

ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် ယွီဝမ်ကျင်းကိုမြင်သောအခါတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ယွီဝမ်ကျင်း၏စကားကြားပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"နင်..." ယွီဝမ်ကျင်း ပါးရိုက်ပြီးနောက် ထုံကျင်သွားသည်။ သူမ အသိပြန်မ၀င်ခင်မှာ ချောင်ဝမ်ရှင်းရဲ့ အေးစက်စက်အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "မင်းရူးနေတာလား? လူတွေကို တိုက်ခိုက်တာ ရပ်လိုက်!”

ယွီဝမ်ကျင်း သည် အသိပြန်၀င်လာပြီး‌ေနာက် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ချောင်ဝမ်ရှင်း၏ ဒေါသမျက်လုံးများနှင့် တွေ့ဆုံပြီး‌ေနာက် ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် ယခင်က သူမအား ကန်ထုတ်ခဲ့ဖူးတာကို သတိရသွားကာ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၀၅၀ ငါ့ကို ဝေဖန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးမရှိဘူး

ယွီဝမ်ကျင်း၏နောက်တွင်ရပ်နေသောလူသည် ချက်ချင်းပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူက ယွီဝမ်ကျင်းကို သူ့နောက်မှာ အကာအကွယ်ပေးပြီး ချောင်ဝမ်ရှင်းကို ရိုက်ရန် လက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။

သို့သော် သူလက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် ထန်ကျားခိုင်က ၎င်းကို ဖမ်းလိုက်သည်။

ကုနင်းနှင့် လင်ရှောင်းထင်တို့သည် ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းတို့အားမနည်းသည်ကို သိသောကြောင့် ဘေးမှရပ်ကြည့်ပြီး ဘာမှမလုပ်ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သန်မာတဲ့အတွက် သာမန်လူနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့က အရမ်းလွယ်ပါသည်။

"ငါ့ကိုလွှတ်!" ထိုလူက ထန်ကျားခိုင် ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ကောင်းပြီလေ!” ထန်ကျားခိုင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုလူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

“မင်း…” အဲဒီလူက ထန်ကျားခိုင် ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထန်ကျားခိုင်က သူထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုသန်မာပြီး သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် လွယ်လွယ်ကူကူ ပစ်ချလိုက်တာကို အံ့သြမိသွားသည်။

နာကျင်နေသော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့သောကြောင့် ထန်ကျားခိုင်ကို အနိုင်ယူရန် မြေပြင်မှ ချက်ချင်းထလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထန်ကျားခိုင် ကိုမထိမီတွင် လုံခြုံရေးအစောင့်များက ပြေးလာကာ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ဟိုတယ်မှာ ရန်ဖြစ်မနေပါနဲ့ ဒါမှမဟုတ်ရင် ရဲကိုခေါ်ရမယ်” ဟု လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးက လေးနက်စွာပြောသည်။

"ငါ့‌ေကာင်မ‌‌ေလးကို အရင်ဆုံး နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ဒီမိန်းမပဲ" ထိုလူက ချောင်ဝမ်ရှင်းကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ရည်းစားက ငါ့ကို ဆဲနေတာကြောင့်လေ" ချောင်ဝမ်ရှင်းက ဒေါသတကြီး ငြင်းခုံသည်။ အသားလွတ်ဆဲဆိုခြင်းကို ခံရမည်ဟု သူမ မထင်ခဲ့ပေ။

"ငါ‌ေပြာတာမှားလို့လား?" ယွီဝမ်ကျင်းသည် ချောင်ဝမ်ရှင်းကို အနည်းငယ်ကြောက်သော်လည်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“မင်း ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို‌ေတာင် မသိပဲနဲ့ ဘာလို့ မင်းပြောတာမှန်တယ်လို့ ယုံကြည်နေတာလဲ" ချောင်ဝမ်ရှင်းက အေးစက်သောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ "မင်းကိုယ်မင်းဘယ်သူလို့ထင်‌ေနတာလဲ။ မင်းမှာ ငါ့ကိုဝေဖန်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိဘူး!"

“ငါ…” ယွီဝမ်ကျင်းသည် ခေတ္တမျှ အံသြသွားသည်။ သူမသည် ချောင်ဝမ်ရှင်းကို ဝေဖန်ရန် အခွင့်အရေးမရှိသော်လည်း သူမလက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ "ရှင်းပိုင်အတွက် မတရားဘူးလို့ ခံစားရလို့ပဲ"

"ငါ့ရည်းစားနဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးက ဘာမိုလို့လဲ။ သူက မင်းရဲ့စာနာမှုကို မလိုအပ်ဘူး” ဟု ချောင်ဝမ်ရှင်း က ဆိုသည်။

“ငါ…” ယွီဝမ်ကျင်း ရုတ်တရက် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ။

ယွီဝမ်ကျင်း၏ချစ်သူသည် သူတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားပြီး‌ အဘယ်ကြောင့် ယွီဝမ်ကျင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် အခြားယောက်ျားအတွက် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို သိလာရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုတယ်မန်နေဂျာသည် ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းဆီထိတ်လန့်တကြား လျှောက်လာခဲ့သည်။ ပြီးနောက် ထိတ်လန့်စွာ တောင်းပန်ခဲ့သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေးထန်နဲ့ မစ္စချောင် ကျွန်တော်သူတို့ကို အခုချက်ချင်း ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်ပါမယ်"

ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းတို့အပေါ် မန်နေဂျာ၏ သဘောထားကို အခြားလူများက အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့က အရမ်းအရေးကြီးပုံရသည်။

မန်နေဂျာ၏ စကားကိုကြားတော့ ယွီဝမ်ကျင်းက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ "ငါတို့ကဘာလို့ထွက်သွားရမှာလဲ"

“ဒီဟိုတယ်ကို ငါ့မိသားစုပိုင်တာဖြစ်လို့ မင်းကို ငါမောင်းထုတ်လို့ရတယ်။ မင်းက ငါ့ဝမ်းကွဲနဲ့ ငါ့ကို ဆဲဆိုမနေသင့်ဘူး‌လေ” ထန်ကျားခိုင်သည် သူ့အဆင့်အတန်းကို ထုတ်မပြတတ်သော်လည်း ယခုအကြိမ်သည် ဤမိန်းမကို အလွန်မုန်းတီးသောကြောင့် ကွဲပြားသွားသည်။

ထို့အပြင် ဤအမျိုးသမီးသည် ရှင်းပိုင်အား သဘောကျမည်ကို သူမြင်‌နေရပြီး ရှင်းပိုင်က သူမအား မကြိုက်သောကြောင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းကို အပြစ်တင်ပြီး ချောင်ဝမ်ရှင်းအား ဆဲဆိုခဲ့ပုံရသည်။

"ဘာ?"

သူတို့အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူတို့ အံ့ဩမိသည်မှာ သူသည် ထန်မိသားစု၏ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ပြီး ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် ထန်မိသားစု၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သည်။

ဟွမ်းဒင်ဟိုတယ်သည် ထန်မိသားစု၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဖြစ်သော ထန်ဟွမ်အဖွဲ့အစည်းမှ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြပြီး ထန်မိသားစုသည် ကျော်ကြားသော အာဏာရှိမိသားစုတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ယွီဝမ်ကျင်းက ထိတ်လန့်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော သြဇာကြီးသော မိသားစုမှ ဖြစ်သည်ဟု သူမ မယုံနိုင်ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ထိုအရာကို လက်ခံရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် တန်ခိုးကြီးသော မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာသည်ကို သူမလက်မခံနိုင်ပေ။

“ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ ဒါ အမှန်တရားပဲ။ ကောင်းပြီ သူတို့ကို အခုချက်ချင်းထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်လာပြီ” ထန်ကျားခိုင်က စိတ်မရှည်စွာ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ယွီဝမ်ကျင်းကို သူ မတွေ့ချင်တော့ပေ။

“ကောင်းပါပြီ သခင်လေးထန်” မန်နေဂျာက ပြောပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်တွေကို သူတို့အား ေမာင်းထုတ်ဖို့ ပြောသည်။

ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းတို့၏ မိသားစု နောက်ခံကို သိပြီးနောက် ယွီဝမ်ကျင်းနှင့် သူမ၏ ချစ်သူသည် ၎င်းတို့နှင့် ထပ်မံ ငြင်းခုံရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ သူတို့သည် အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ အပြုအမူအတွက် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်ပြေလျော့သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အပြစ်ပေးခံရသူများမဟုတ်သောကြောင့် ယွီဝမ်ကျင်းကို မကြာမီ မေ့သွားကြသည်။

ယွီဝမ်ကျင်းနှင့် သူမ၏ ချစ်သူ ဟွမ်းဒင်ဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမ၏ ချစ်သူက ရုတ်တရက် ပါးရိုက်ကာ ဒေါသတကြီး မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ "အဲတုန်းက ပြောတာက ဘာလဲ။ ရှင်းပိုင်က ဘယ်သူလဲ။ မင်းဘာလို့ သူ့ဘက်နေပေးနေရတာလဲ"

“ကျွန်မ ကျွန်မ…” ယွီဝမ်ကျင်းသည် သူ့ပါးရိုက်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားသော်လည်း ရှင်းပိုင် နာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"သူက မင်း ရည်းစားဟောင်းမလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းသ‌ေဘာကျ‌နေတဲ့လူလား" ယွီဝမ်ကျင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ အဲဒီလူက သူ့အဖြေကို ရလိုက်သည်။ ရှင်းပိုင်ဟာ ယွီဝမ်ကျင်းရဲ့ ရည်းစားဟောင်းလား ဒါမှမဟုတ် သူမသ‌ေဘာကျတဲ့ ယောက်ျားလားဆိုတာ မသေချာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အတွက် စိတ်ဆိုးနေသေးသောကြောင့် သူမသည် သူ့ကို အလွန်ချစ်ရမည်။

“ကျွန်မ…” ယွီဝမ်ကျင်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြန်သည်။ ယောက်ျားက သူမှန်းဆတာ သေချာသွားတဲ့အတွက် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရိုက်ချင်ပေမယ့် အဆုံးမှာတော့ လက်လျော့လိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို မမေ့နိုင်သေးရင် အခုချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်တော့!" အဲဒီလူက မဆိုင်းမတွ လှည့်ထွက်သွားသည်။

အဲ့တာကိုကြားတော့ ယွီဝမ်ကျင်း က အဲဒီလူရဲ့လက်ကို ချက်ချင်းဆွဲလိုက်သည်။ "ဖုန်း၊ ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မအပြစ်ဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကိုထားမသွားပါနဲ့!"

သူမသည် ရှင်းပိုင်ကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည်နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မတွဲဖြစ်တော့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသောကြောင့် သူမမှာ မျှော်လင့်ချက်တစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။ သူမသည် အဲ့အချိန်တုန်းက စိတ်အားထက်သန်သွားခဲ့ရံုပင်။ သို့သော်လည်း ချန်းဖုန်းက သူမလိုအပ်ချက်အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ချန်းဖုန်းကို သူမအဆုံးရှုံးမခံနိုင်ပေ။

ချန်းဖုန်းသည် သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည့်အပြင် သူမကိုလည်း သဘောကျသောကြောင့် သူနှင့် လမ်းခွဲရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

"ခွင့်ပြုပါအုံး!" ချန်းဖုန်းသည် စာနာစိတ်မရှိဘဲ ယွီဝမ်ကျင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ချလိုက်သည်။ ပြန်ထနိုင်အောင်ကူညီဖို့လည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိသလို ချက်ချင်းပဲ ထွက်သွားခဲ့‌ေတာ့သည်။

သူလည်း ယွီဝမ်ကျင်းကို သဘောကျပေမယ့် သူမနှလုံးသားကို တခြားလူ သိမ်းပိုက်တာကို မုန်းသည်။ အရင်က အဲဒီ့ဒဏ်ကို ခံစားရဖူးတာမို့ အခုချိန်မှာတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

…

ကုနင်းနှင့် လင်ရှောင်းထင်သည် ထန်ကျားခိုင်နှင့် ချောင်ဝမ်ရှင်းတို့ကို ၎င်းတို့၏အခန်းသို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဟိုတယ်အပြင်ဘက်လမ်းဘေးမှာ မြေပြင်မှာငိုနေတဲ့ ယွီဝမ်ကျင်းနဲ့တွေ့ပေမယ့် သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက်မောင်းထွက်သွားသည်။

စစ်ဟယ်ယွမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ၁၂ နာရီထိုးနေပြီ။ ရှန်းကွမ်းယန်သည် သူ့အခန်းထဲတွင် အနားယူနေပြီး ကျင်းယွင်ယောင်သည် အိမ်နောက်ဖေးတွင် ကျင့်ကြံနေလေသည်။

ကုနင်းနှင့် လင်ရှောင်းထင် ပြန်ရောက်လာသည်ကို သူမသိလိုက်သည်နှင့် ကျင့်ကြံနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှင့် စကားပြောရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၀၅၁ မင်းတကယ်စိတ်ဆိုးနေတာလား

“ဒီနေ့ မင်းဦးလေးက ငါ့ကို စာပို့တယ်။ ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ ကွန်ဖူးပြိုင်ပွဲကို သုံးရက်ကြာ ကျင်းပမယ်တဲ့။ သဘက်ခါည အဲဒီကို သွားရမယ်။ နေ့ခင်းဘက်သွားရင် တခြား ကျင့်ကြံသူတွေက မင်းကို တွေ့သွားလိမ့်မယ်” ကျင်းယွင်ယောင်က ဆက်၍ "အိုး ယင်မိသားစုနဲ့ ထျန်းတောက်ကျုံးက လူသတ်သမားကို ရှာမတွေ့‌သေးလို့ မင်းဦးလေးကို စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းကို တွေ့ဖို့ မထွက်လာနိုင်ဘူး။ သူနက်ဖြန်နေ့လည် ကျင့်ကြံရေးလောကကနေ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ စီနီယာရှန်းကွမ်းက သူ့ကို သွားတွေ့မှာ။ သူ့နောက်ကို တကယ်လိုက်နေတယ်ဆိုရင် မင်းဦးလေထွက်လာနိုင်အောင် သူက အဲဒီလူကို တခြားနေရာမျှားသွားလိမ့်မယ်”

“ကောင်းပြီ”

အဲဒါကိုကြားတော့ လင်ရှောင်းထင်က သဘောတူလိုက်သည်။

"လူသတ်သမားကို ရှာမတွေ့ရင် အန်ကယ်ကျင်း နောက်ကို အမြဲလိုက်နေတော့မှာလား" သူမက မေးသည်။ သူတို့က တကယ်လူသတ်သမားတွေမို့ သူမစိတ်ဆိုး‌ေပ။ ထို့ကြောင့် ကျင်းကျီနဉ်ကို တရားခံအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူလျှိုလွှတ်ထားတာကို နားလည်နိုင်သည်။ သူမမှာ ဒီလိုမျိုး ကြုံလာရရင်လည်း ဒီလိုလုပ်မှာပါပဲ။

"နောက်ထပ် တစ်လခွဲလောက်ကျရင်တော့ ကျင်းကျီနဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတာတစ်ခုမှ မတွေ့သေးရင် တခြားဟာ‌ေတွ ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်တာမလို့ သူ့ကို လိုက်နေတာကို ရပ်လိုက်နိုင်ပါတယ်။ ကျင်းကျီနဉ်ကို ထောက်လှမ်းဖို့ စီနီယာကျင့်ကြံသူကို လွှတ်ထားဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် လူအင်အားလျော့တယ်လေ” ဟု ကျင်းယွင်ယောင်က ဆိုသည်။

“ကောင်းလိုက်တာ”

အဲဒါကိုကြားတော့ ကုနင်းက စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လင်ရှောင်းထင်သည် စစ်စခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ မနက်ဖန် သန်းခေါင်ယံမှာ ကျင့်ကြံရေးလောကကို သွားကြမှာမို့ နေ့ခင်းဘက်မှာ ပြန်လာခဲ့မှာပါ။

ထိုနေ့နံနက်တွင် ကုနင်းသည် ချောင်ဝမ်ရှင်း နှင့် ထန်ကျားခိုင် တို့ကို မြို့လယ်ရှိ ခရီးသွားဆွဲဆောင်ရာ‌နေရာများတွင် လေ့လာကြည့်ရှုရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ နေ့လည်စာစားပြီးတာနဲ့ ပိုဝေးတဲ့နေရာကို သွားကြမည်။

သို့သော် နေ့လည်စာမစားမီတွင် ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် ရှင်းပိုင် ၏ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ရှင်းပိုင်က မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်နေပြီလို့ သူမကို ပြောပြပြီး သူမ ဘယ်မှာလဲဟု မေးသည်။

လင်ရှောင်းထင် ပြန်သွားပြီးနောက် သူ ရှင်းပိုင်ကို မြို့တော်သို့ သွားရန် ပြောခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ချောင်ဝမ်ရှင်း သည် မြို့တော်ကို ရှင်းပိုင် ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတဲ့သတင်းကို သူမသိလိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဒီကြားထဲ ရှင်းပိုင်၏အလုပ်ကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။

ရှင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာ၍ သူသူတို့နဲ့အတူ တစ်နေ့တာကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။

…

နေ့လယ်တွင် လင်ရှောက်ကျား ဆေးရုံမှဆင်းခဲ့သည်။ လင်ယွမ်ချန်နဲ့ ကျန်းရှူးယွမ်တို့က သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာကြသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် လင်ရှောက်ကျားသည် အလွန်ကောင်းမွန်လာသည်။ သူမသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပျော့ညံ့သူမဟုတ်‌ေတာ့သော်လည်း ကြံ့ခိုင်ခြင်းလည်း မရှိပေ။

လင်ရှောက်ကျား၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ သူမသည် အပြင်လူများကို မတွေ့လိုသောကြောင့် ဆေးရုံမှဆင်းပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာ နေကောင်းလာရန် အိမ်တွင်နေမည်။ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်အထိ သူမ အပြင်မထွက်ပါ။

သူမခံစားခဲ့ရသည့်အရာများကြောင့် လင်ရှောက်ကျားသည် ယခင်ကထက် များစွာပို၍ မှုန်ဝါးလာသည်။ သူမသည် အခြားသူများနှင့် စကားပြောရန် ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး သူမ၏ မိဘများနှင့်ပင် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဟိုးအရင်က သူမဟာ စကားအရမ်းပြောတဲ့သူပါ။

လင်ရှောက်ကျား ပြန်ရောက်သောအခါ သခင်ကြီးလင်သည် သူမအား ယခုမှစပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ပြုမူနေထိုင်ရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ကုနင်းနဲ့ ထပ်ပြီး ရန်မဖြစ်ဖို့ တားမြစ်ခဲ့သည်။

လင်ရှောက်ကျားက မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ပြင်းထန်သော သခင်ကြီးလင်ကို ရင်ဆိုင်သောအခါ သဘောတူခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထိုကိစ္စကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပါ။ ကုနင်းကို သူမသေ‌ေလာက်အောင် ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းနေပါစေ ကုနင်းကို ထပ်ပြီး နာကျင်အောင် မလုပ်ရဲတော့ပေ။

လင်ရှောက်ကျားအား မိမိကိုယ်မိမိ ပြုမူနေထိုင်ရန် သတိပေးပြီးနောက် သခင်ကြီးလင်က သူမကို အခန်းထဲတွင် အနားယူရန် ပြောခဲ့သည်။

လင်ရှောက်ကျားသည် အပန်းဖြေရန် Weibo ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ကုနင်းကို သူမမုန်းတီးပြီး ကုနင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကို မကြိုက်ပေမယ့် ကုနင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေကို အထူးဂရုစိုက်တာကို မရပ်တန့်နိုင်သေးပါ။

တခါတရံတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြခြင်း‌ေကြာင့်မဟုတ်သော်လည်း မုန်းတီးခြင်းကြောင့်လည်း အခြားသူတစ်ဦးကို အထူးဂရုစိုက်သည်။ လင်ရှောက်ကျားသည် ကုနင်းနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းဆိုးကို မြင်ချင်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ကုနင်း၏ စီးပွားရေးအင်ပါယာ တည်ထောင်ခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းများကိုသာ ဖတ်ရသည်။ ချက်ခြင်းပင် သူမသည် ပိုဆိုးသော စိတ်အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖုန်းကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ကုနင်းက သူမထင်ထားတာထက် အများကြီး အံ့သြဖို့ကောင်းသည်။

နေ့လည်ထမင်းစားပြီးနောက် ထန်ကျားခိုင်သည် သူ့အတွက်မရှိလျှင် ပိုကောင်းမည်ကိုသိသောကြောင့် သူ့အခန်းထဲတွင် ဂိမ်းသွားဆော့‌နေကာ ချောင်ဝမ်ရှင်းနှင့် ရှင်းပိုင်ကိုလွှတ်ထားလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ရက်လောက် လျှောက်လည်ထား၍ နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းနေသည်။ သူထပ်ပြီး အပြင်မထွက်ချင်တော့ပေ။

ကုနင်းလည်း စစ်ဟယ်ယွမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

…

မြို့ထဲမှာ မီးလုံးတွေ လင်းထိန်နေသည်။ ချောင်ဝမ်ရှင်းနှင့် ရှင်းပိုင်တို့သည် ပန်းခြံတစ်ခုတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း အချင်းချင်း စကားစမြည်ပြောကြသည်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားစမြည်ပြောရင်း ချောင်ဝမ်ရှင်းက မနေ့ညက ဟိုတယ်မှာ ယွီဝမ်ကျင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ဖွင့်ဟခဲ့သည်။

ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် နဂိုက ထိုအရာက သူမကို အလွန်ယုတ်မာပုံပေါက်စေသောကြောင့် ၎င်းကို မပြောပြချင်ခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် သူမသည် မည်သို့မျှ မထိခိုက်သောကြောင့် မလိုအပ်ဘဲနဲ့ ရှင်းပိုင် ကိုသာ စိတ်ဆိုးသွား‌ေစလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို ပြောမိလိုက်ပြီး ရှင်းပိုင်လည်း ကြားလိုက်ရသည်။ "ဟင်ဘာပြောလိုက်တာလဲ? မင်း ဟိုတယ်မှာ ယွီဝမ်ကျင်းနဲ့တွေ့ခဲ့တာလား? သူမင်းကို ကြောက်စရာကောင်းတာ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့‌ေသးလား" သူချက်ချင်းမေးသည်။

ရှင်းပိုင်သည် ချောင်ဝမ်ရှင်း စိတ်ဆိုးမှာကြောက်သောကြောင့် စိတ်ပူနေပုံရသည်။

“ကြီးကြီးမားမားတော့ မရှိပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျမရဲ့ ဝမ်းကွဲနဲ့ အတူရှိတော့ သူက ကျမ ဖောက်ပြန်တယ်လို့ သံသယ၀င်တာ။ သူကျွန်မကို ခဏလောက် အပြစ်တင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လုံခြုံရေး အစောင့်တွေ မောင်းထုတ်တာကိုခံခဲ့ရတယ်” ချောင်ဝမ်ရှင်းက ရိုးရိုးသားသားပြောသော်လည်း အသေးစိတ်အချက်များစွာကို သူမပြောပြခဲ့ပေ။

"သူက အရူးပဲ! သူ မင်းကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ" ယွီဝမ်ကျင်းက ကြင်နာမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှင်းပိုင်က သိတဲ့အတွက် ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူစိတ်တိုနေသော်လည်း ယွီဝမ်ကျင်း အပြစ်ပေးခံရကြောင်း ချောင်ဝမ်ရှင်း ကပြောပြီးကတည်းက ယွီဝမ်ကျင်းကို ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းမည်မဟုတ်ပေ။

“ကောင်းပြီ ကျွန်မအဲဒါကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက အပြစ်ပေးခံရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး‌ေလ” ချောင်ဝမ်ရှင်းက ရှင်းပိုင်ကို ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ သူမသည် ထိုအရာကြောင့် စိတ်ဆိုးသင့်သည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

ရှင်းပိုင် သည် မကြာမီ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် မတရားပြုမူခံရသည်ဟု သူထင်နေသေးသောကြောင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ဒါတွေအားလုံး ကိုယ့်ကြောင့်ပါ။ မင်းအဲ့လိုမခံစားရစေသင့်ဘူး”

"ကျွန်မနဲ့ အတူတူနေခဲ့ရတာ နောင်တရနေလို့လား" ချောင်ဝမ်ရှင်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မေးသည်။

"ဘာလို့ရရမှာလဲ!" ရှင်းပိုင်က ချက်ချင်းငြင်းလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ!” ချောင်ဝမ်ရှင်းကပြောပြီး ဘာမှ ဆက်မပြော‌ပေ။ သူမသည် ရှင်းပိုင်ကို စိတ်မဆိုးပဲ သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စနောက်ရုံပင်။

"မင်းတကယ်စိတ်ဆိုးနေတာလား?" ရှင်းပိုင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ချောင်ဝမ်ရှင်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာ တွဲခဲ့ပြီးသော်လည်း တွေ့ရတာရှားသောကြောင့် ချောင်ဝမ်ရှင်း၏ စရိုက်နှင့် သိပ်မရင်းနှီးသေးပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူမသည် သူ့ကို တကယ်စိတ်ဆိုးနေလားကိုပင်မသိ။

"မဆိုးပါဘူး" ချောင်ဝမ်ရှင်းက အသံပြတ်ပြတ်နဲ့ပြောသည်။

ထို့ကြောင့် ရှင်းပိုင်သည် သူမ စိတ်ဆိုးနေသည်ဟု ယုံကြည်ဆဲပင်။ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၍ သူမကို ကျေနပ်စေရန် "ကိုယ်တစ်ခုခုမှားပြောမိလို့လား ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်အမှားလုပ်မိလို့လား။ ကိုယ့်ကိုပြောပါ ကိုယ်ပြောင်းလဲနိုင်တယ်"

"မဟုတ်ပါဘူးဆို!" ချောင်ဝမ်ရှင်းက သူ့ကို စနောက်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ပိုပြီး နူးညံ့စွာပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား?" ရှင်းပိုင် မယုံနိုင်သေးပေ။

"တကယ်"

***

ဖီးနစ်သွေးစက်

အခန်း ၂၀၅၂ ထန်ကျားခိုင်က ကလေးမဟုတ်ပါဘူး

ရှင်းပိုင်သည် ချောင်ဝမ်ရှင်း၏အမူအရာကို ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စရာအရိပ်အမြွက်မတွေ့ရတော့တဲ့အခါမှ စိတ်သက်သာရာရသွားကာ သူမကို ဆက်မမေးတော့ပါ။

“ကျွန်မ ရေခဲမုန့်စားချင်တယ်” ဟု ရေခဲမုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်‌ေရှ့ လမ်းလျှောက်လာရင်း ချောင်ဝမ်ရှင်းက ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ မင်း ဘာအရသာလိုချင်တာလဲ။ ကိုယ်သွားဝယ်လိုက်မယ်" ဟု ရှင်းပိုင်က ပြောသည်။

"စတော်ဘယ်ရီ"

"ကိစ္စမရှိဘူး" ရှင်းပိုင်က ချောင်ဝမ်ရှင်းအတွက် ရေခဲမုန့်ဝယ်သွားသည်။

ရေခဲမုန့်ဆိုင်တွင် လူများစွာရှိသောကြောင့် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သော်လည်း ရှင်းပိုင် သည် လုံးဝ စိတ်မရှည်ပုံမရပါ။

ရှင်းပိုင်သည် အလွန်ချောမောပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ချစ်သူဖြစ်သောကြောင့် အခြားလူများကလည်း ချောင်ဝမ်ရှင်းကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ရေခဲမုန့်ဝယ်ဖို့ တန်းစီရန် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော်လည်း အမျိုးသားအများစုသည် စိတ်ရှည်သည်းခံမှုမရှိသောကြောင့် ထိုသို့မလုပ်ကြပေ။

လိုင်းက သိပ်မကြာတဲ့အတွက် ရှင်းပိုင်က ရေခဲမုန့်ကို ငါးမိနစ်အတွင်း ဝယ်ပြီး ချောင်ဝမ်ရှင်းကို ပေးလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ကော်ဖီဆိုင်တွင် ထိုင်ကြသည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် ထိုင်ပြီးနောက် ၁၁ နာရီတွင် ပြန်သွားကြသည်။

"မင်းအခန်းမှာ ကိုယ်အိပ်လို့ရမလား"

"မရဘူး ကျွန်မ၀မ်းကွဲက ကျွန်မဘေးက အခန်းမှာ အိပ်တာ" ချောင်ဝမ်ရှင်းက ဒါကို စဉ်းစားမနေဘဲ ငြင်းလိုက်သည်။ သူမရှက်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်သော်လည်း ထန်ကျားခိုင်သည် သူမ၏အခန်းထဲမှ အသံအချို့ကြားသွားမည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရှင်းပိုင်နှင့်အတူ အကြိမ်များစွာ နှစ်ယောက်တည်းနေခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမရှက်နေဆဲပင်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရှင်းပိုင်ကို လက်မခံရသည့် အကြောင်းရင်းမဟုတ်ပေ။ အဓိကကတော့ ထန်ကျားခိုင် ကြောင့်ပါ။

ဒါကို သိလိုက်ရတော့ ရှင်းပိုင်က သဘောတူလိုက်သည်။ "အမ် ကိုယ်မင်းဝမ်းကွဲနဲ့ဝေးတဲ့ တခြားအခန်းကို ဘိုကင်ချိတ်လိုက်ရမလား"

“အမ်…” ချောင်ဝမ်ရှင်း တစ်စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း မသင့်တော်ဟု ထင်နေသေးသည်။ “နောက်နေ့မနက် ကျွန်မအခန်းထဲမှာ မရှိဘူးဆိုတာ သူသိရင် သံသယ၀င်လိမ့်မယ်”

ထိုစကားကိုကြားတော့ ရှင်းပိုင်က မျက်လုံးပြူးလုမတတ်ပင်။ "ထန်ကျားခိုင်က ကလေးမဟုတ်ဘူး။ ဒီည မင်းအခန်းထဲမှာ မင်းတစ်ယောက်ထဲရှိနေတယ်လို့ပြောရင် ယုံမယ်ထင်‌နေလား။ ကိုယ်တို့အားလုံးက လူကြီးတွေပါ။ မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး မကောင်းတဲ့ အမြင်တွေ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး”

ချောင်ဝမ်ရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရှင်းပိုင် ပြောတာကို သူမသဘောတူသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထန်ကျားခိုင်က သူမအခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အိပ်နေတာကို ယုံမှာမဟုတ်‌ပေ၊ ဒါကြောင့် သူ့ထင်မြင်ချက်တွေကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုပါ။

"အခုပဲ အခန်းသွားမှာလိုက်‌ေတာ့။ ကျားခိုင်ရဲ့ အခန်းနဲ့ ကျွန်မအခန်းနှစ်ခုလုံးက 16 ထပ်မှာ” ဟု ချောင်ဝမ်ရှင်းက ပြောသည်။ သူမနှင့် ရှင်းပိုင်သည် စုံတွဲဖြစ်သည်မို့ သူမအတွက် ဘာမျှကြောက်စရာမရှိပါ။

“ဟုတ်ပြီ” ရှင်းပိုင် ကျေနပ်သွားသည်။ သူတို့ ဟွမ်းဒင်ဟိုတယ်ကိုရောက်တာနဲ့ အခန်းကြိုတင်စာရင်းသွင်းဖို့ သွားခဲ့သည်။

ရှင်းပိုင်သည် ထန်ကျားခိုင်၏အခန်းနှင့် ဝေးကွာသော 12 ထပ်ရှိ အခန်းကို ကြိုတင်စာရင်းသွင်းလိုက်သည်။

အတွဲနှစ်ယောက် တစ်ခန်းထဲ တစ်ညနေတဲ့အခါ စုံတွဲတွေ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ဖြစ်‌ေအာင် လုပ်တာ‌ေတာ့ သေချာပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၆း၃၀ တွင် ချောင်ဝမ်ရှင်း နိုးလာသည် သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်၍ ရှင်းပိုင်ကို နိုးသွားစေသည်။ ချောင်ဝမ်ရှင်း မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုဖြစ်သွားတယ်လို့ သူထင်တဲ့အတွက် လန့်သွားပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"အိပ်ရာထတော့မယ်။ အခန်းဆီပြန်သွားပြီး အဝတ်အစားရအုံးမယ်" ဟု ချောင်ဝမ်ရှင်းက ရှင်းပိုင်ကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ရင်း‌ေပြာသည်။

ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် မနေ့ညက သူမနဲ့ ရှင်းပိုင်နှင့် တစ်ခန်းတည်းနေမည်ဟု ထန်ကျားခိုင်က ထင်မှန်း သူမသိသော်လည်း နောက်နေ့တွင် သူမအခန်းကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွား၍ဖြစ်စေ ဖုံးကွယ်ထားချင်သေးသည်။

မနေ့ညက သူ့အခန်းကို မပြန်ဘူးဆိုတာမျိုးမဖြစ်စေချင်တဲ့အတွက် တူညီတဲ့အဝတ်အစားကို မဝတ်ချင်ပေ။

ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် ခိုကျီကိုသုံးပြီးနောက် သူမ၏ အသားအရေ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသောကြောင့် ယခုမိတ်ကပ်သိပ်မပြင်ဖြစ်ပါ။ သူမ အရမ်းလှနေ၍ မိတ်ကပ်မလိမ်းဘဲ အပြင်ထွက်ရတာ အဆင်ပြေသည်။ အပြင်မှာပျော်ဖို့ လိုတဲ့အခါမျိုးမှသာ မိတ်ကပ်ပြင်ဖြစ်သည်။

ရှင်းပိုင်သည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ချောင်ဝမ်ရှင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ အဝတ်အစားလဲရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောသောအခါတွင် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် လုံးဝမကျေမနပ်မဖြစ်ဘဲ “ကိုယ်လည်း မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်” ဟုချက်ချင်းပြောသည်။

“ဟင့်အင်း!” ချောင်ဝမ်ရှင်းက သူ့ကို အလင်းအလျင်နဲ့ပြန်‌ေဖြသည်။ "ကျွန်မ ဘာသာသွားမယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မရှင့်ကိုဖုန်းဆက်လိုက်မယ် ပြီးရင် ကျားခိုင်နဲ့ မနက်စာအတူတူစားရအောင်"

ထိုစကားကိုကြားတော့ ရှင်းပိုင်သည် ချောင်ဝမ်ရှင်း၏ အတွေးကို ရိပ်မိသောကြောင့် သူ အတင်းအကြပ် မပြောခဲ့ပေ။ “ကောင်းပြီ”

အဲဒီနောက်မှာတော့ ချောင်ဝမ်ရှင်း ထလိုက်ပြီး သူမရဲ့ အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသားအရည်က ရှင်းပိုင်ရဲ့ အကြည့်မှာ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ရှင်းပိုင်သည် တခဏ တုန်လှုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချောင်ဝမ်ရှင်းကို နောက်ပြန်ဆွဲကာ ကုတင်ပေါ်မှာ ဖိထားလိုက်သည်။ အဆုံးတွင် ချောင်ဝမ်ရှင်းကို စိတ်မဆိုး‌ေစချင်တဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားလိုက်ရသည်။

ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏အဝတ်အစားကို အမြန်ဝတ်ကာ ထွက်ခွာသွား‌ေတာ့သည်။

သူမနေတဲ့ အလွှာပေါ်ပြန်တက်ရင်း အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် ချောင်ဝမ်ရှင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိလိုက်ကာ ရုတ်တရက် သူမ ဖောက်ပြန်နေသလို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအတွေးကြောင့် သူမ အံ့သြသွားသည်။ သူမနှင့် ရှင်းပိုင်တို့သည် သာမန်စုံတွဲများဖြစ်ကြသော်လည်း ဖောက်ပြန်နေကြသလိုပက်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အခြားသူများ၏ ထင်မြင်ချက်များကို ဂရုစိုက်သည်။

အတွေးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် ရေချိုးရန် တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် မိတ်ကပ်လိမ်းသည်။

အားလုံးပြီးသွားတော့ မနက် ၇ နာရီ ၃၀ လောက်ရှိနေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ဝမ်ရှင်း အခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်သည်။ ချောင်ဝမ်ရှင်း အံ့သြသွားပြီး ရှင်းပိုင်ကို မသိစိတ်က တွေးလိုက်မိသည်။

ထန်ကျားခိုင်က သူတို့ကိုတွေ့ပြီး ရှက်စရာဖြစ်မှာကို သူမ အရမ်းစိုးရိမ်နေတာကြောင့် ရှင်းပိုင်ကို သူမအခန်းနံပါတ် မပြောခဲ့တာကို မေ့သွားသည်။ သူမအခန်းက ဘယ်အထပ်မှာရှိတယ်ဆိုတာကိုပဲ သူသိ‌ပေသည်။

ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် ထိုအကြောင်းကို မတွေးမီတွင် ထန်ကျားခိုင်၏အသံကို တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ "ဝမ်ရှင်း၊ မင်းအခန်းထဲမှာလား"

ချောင်ဝမ်ရှင်း သည် ထန်ကျားခိုင်၏ မောင်ဝမ်းကွဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကြားတွင် တစ်နှစ်သာ ကွာဟသောကြောင့် ထန်ကျားခိုင်သည် သူမကို အစ်မဝမ်ရှင်း ဟုခေါ်လေ့မရှိပေ။ သူ့နာမည်ကို သာမာန်အားဖြင့် ခေါ်သည်။

“ဟုတ်တယ်” ထန်ကျားခိုင်၏အသံကိုကြားသောအခါ ချောင်ဝမ်ရှင်း စိတ်သက်သာရာရပြီး တံခါးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ ထန်ကျားခိုင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှင်းပိုင်သည် ချောင်ဝမ်ရှင်းနှင့်အတူ အခန်းထဲမှာ ရှိမည်ဟု သူထင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

စုံတွဲဖြစ်သောကြောင့် မသင့်လျော်ဟု သူမထင်ခဲ့ဘဲ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရှင်းပိုင်ကိုအခန်းထဲတွင် မတွေ့ရ၍ မနေ့ညက အတူတူနေပါ့မလားဟု‌ေတာင် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

ထန်ကျားခိုင်၏အပြုအမူကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ချောင်ဝမ်ရှင်းသည် သူတွေးနေသည့်အရာကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ရှင်းပိုင် အခန်းထဲ၌မရှိတာတောင် သူမမှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလိုခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ချောင်ဝမ်ရှင်းက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုဟန်ဆောင်ပြီး "ငါပြီးပြီ။ မနက်စာသွားစားရအောင်"

ထို့နောက် သူမထွက်သွားပြီး တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်းပိုင် ဘယ်မှာလဲ" ထန်ကျားခိုင်က မေးသည်။

"သူ့အခန်းထဲမှာလေ! ငါသူ့ကိုဖုန်းဆက်လိုက်မယ်" ချောင်ဝမ်ရှင်း ကပြောပြီး ရှင်းပိုင်ကို ချက်ချင်းခေါ်ဖို့ သူ့ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်သည်။

အဲဒါကိုကြားတော့ ထန်ကျားခိုင်က အရမ်းထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က စုံတွဲတွေဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ရတာ ရှားပါးသည်။ ဘာလို့ တစ်ခန်းတည်းမနေကြတာလဲ။