လူကိုကန်ပြီး ဆေးရုံပို့ခြင်း

ယွင်မိသားစု၏ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲထျန်းမင်တို့မှာ လ္ဘက်ရည်သောက်၍ မုန့်စားရင်း စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ လ္ဘက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အပြုံးနှင့်အတူ မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုက ယွင်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီးကို သဘောကျနေတာလား...”

“အင်း... တကယ်တော့ သူက ကျွန်တော့်ကို သဘောကျနေတာပါ...”

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ရဲရှင်းဟွေ့သည် သူ မေးခွန်းမှားသွားကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲထျန်းမင်က အခွင့်အရေးရသွားသကဲ့သို့ မထုံတက်တေး မေးလိုက်၏။ “ဒါနဲ့... မင်းမှာ ရည်းစားရှိလား...”

“ကျွန်တော်လား... ရှိတာပေါ့ဗျ...”

“အိုး... မင်းရည်းစားက ဘယ်မှာလဲ... တစ်ခါလောက် ခေါ်ခဲ့လေ... ငါလည်း တွေ့ဖူးချင်လို့...” ဟု ရဲထျန်းမင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“သူက အခု မြို့တော်တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်နေတယ်...”

ရဲရှင်းဟွေ့ ပြောနေသူမှာ ပေါင်ပေါင်းဖြစ်သည်မှာ ပြောစရာမလိုပေ။

“မြို့တော်တက္ကသိုလ်လား... သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ... ဘယ်အတန်းမှာလဲ... မင်းသာ နာမည်ပြောလိုက်ရင် ငါတောင် သိနိုင်လောက်တယ်...”

“သူ့နာမည်က ပေါင်ပေါင်းတဲ့... အတန်းကိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိဘူး...”

ပေါင်ပေါင်းဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရဲထျန်းမင်မှာ ကြက်သေသေသွား၏။

“မင်းပြောတာ ပေါင်ပေါင်းက မင်းရည်းစားဟုတ်လား...”

ထိုနာမည်ကို ရဲထျန်းမင်အဖို့ အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသည်ထက်ပင် ပို၏။ ရဲထျန်းမင်သာမက သူ၏ လုံခြုံရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များပင် ထိုနာမည်နှင့် ရင်းနှီးကြသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးတွင် မျိုးရိုးအမည် မှတ်တမ်းတင်မထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ပေါင်ပေါင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင်... သူ တက္ကသိုလ်တက်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင်ပင် စီနီယာတစ်ဦးကို ကန်၍ ဆေးရုံပို့ခဲ့သည်။

တက္ကသိုလ်တက်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် လုပ်ငန်းဆောင်တာများအတွက် ကူညီပေးရန်နှင့် အဆောင်ရှာပေးရန် စီနီယာများစွာ ရှိကြ၏။ အမျိုးသားစီနီယာများကမူ ပစ္စည်းသယ်ပေးခြင်း စသည်တို့ကိုပင် ကူညီပေးကြသည်။

အမျိုးသားစီနီယာအများစုမှာ ဤအခွင့်အရေးကောင်းကို အသုံးချ၍ လှပသော ဂျူနီယာများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ကြိုးစားကြသည်မှာ သဘာဝကျ၏။ အဘယ်ကြောင့် တွေ့ဆုံလိုသည်မှာမူ မိမိဘာသာ သိနိုင်သော အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

ပေါင်ပေါင်းနှင့် ဝက်ဝံကန်းတို့ မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ လာသောအခါ တစ်ယောက်လျှင် ပစ္စည်းတစ်ခုစီ ယူလာကြသည်။ ဝက်ဝံကန်းက စုချင်းပေးလိုက်သော ထောက်ခံစာဖြင့် ပေါင်ပေါင်း၏ အချက်အလက်များကို ယူ၍ လုပ်ငန်းဆောင်တာများ သွားလုပ်နေစဉ် ပေါင်ပေါင်းမှာမူ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သယ်ကာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမက အနီးအနား၌ အင်တာနက်ဆိုင် သို့မဟုတ် အလားတူအရာများ ရှိမရှိ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

ကျောင်းမလာမီက ပေါင်ပေါင်းကို စုချင်းက သဘာဝကျကျပင် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သူမမှာ မူလကတည်းက အလွန်လှပသူ ဖြစ်သော်လည်း ပြင်ဆင်ခြယ်သပြီး အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင် တင့်တယ်လှပသွားတော့သည်။

ဤအလှက ပစ္စည်းသယ်ပေးနေသော စီနီယာကျောင်းသားများစွာ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်မှာ မဆန်းချေ။

စီနီယာကျောင်းသားများစွာ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင် သူတို့အထဲမှ ဩဇာအရှိဆုံးနှင့် အသန်မာဆုံးလူက ပေါင်ပေါင်း၏ ပစ္စည်းများကို သယ်ပေးရန် တာဝန်ကို နောက်ဆုံး၌ ရရှိသွားခဲ့သည်။

ပေါင်ပေါင်းမှာမူ ဤကွေ့ကောက်သော အဖြစ်အပျက်များကို မသိရှိချေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ပစ္စည်းကို လာလုသည်ကို မြင်သောအခါ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို ကန်ကျောက်လိုက်တော့၏။

သူမ၏ ကန်ချက်မှာ သိပ်မပြင်းထန်လှသည့်အပြင် သူမအမြင်၌ သိပ်အားမပါသော်လည်း တစ်ဖက်လူက မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

အမှန်စင်စစ် ဤအဖြစ်အပျက်ကို ပေါင်ပေါင်းအပေါ် အပြစ်တင်၍မရပေ။

အိမ်တွင် စုချင်းက ပေါင်ပေါင်းအား သူမအခေါ် ‘သာမန်အသိ’ ဟုခေါ်သော အရာများကို အခါအားလျော်စွာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

မည်သည့်အချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ရမည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် မတိုက်ခိုက်ရဟူသော မေးခွန်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းရဲ့ အိတ် ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းကို လုဖို့ ကြိုးစားရင် မင်း သူ့ကို မဆိုင်းမတွ ကန်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား... အားသိပ်မသုံးနဲ့... သူ့အရိုးတွေ ကျိုးရုံလောက်ဆို ရပြီ...”

စုချင်း၏ သင်ကြားမှုကြောင့်ပင် ဤကဲ့သို့သော မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

…

ဤမတော်တဆမှုကြောင့် ပေါင်ပေါင်းမှာ တက္ကသိုလ်တွင် နာမည်ကြီးသွားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမဆိုဘဲ လူကိုကန်ပြီး ဆေးရုံပို့နိုင်သည့် သူမ၏ စွမ်းရည်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းကို ပို၍ အာရုံစိုက်စေသောအချက်မှာ သူမက လူကို ဆေးရုံပို့ခဲ့သော်လည်း တက္ကသိုလ်က သူမကို နှင်ထုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးခြင်း မရှိသည့်အပြင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် ပေါင်ပေါင်းအမည်ရှိ ဤမိန်းကလေးမှာ နောက်ခံအင်အားကြီးမားပြီး သူတို့ ရန်စ၍မရသောသူ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားကြသည်။

.......

တက္ကသိုလ်သို့ ပထမဆုံးရောက်သည့်နေ့တွင် လူတစ်ယောက်ကို သေလုနီးပါး ကန်ခဲ့သော ပေါင်ပေါင်းမှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ရည်းစားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နောက်ခံအင်အားက မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ရဲထျန်းမင် နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားတော့သည်။

“အိုး... မင်း ပေါင်ပေါင်းကို သိလို့လား...” ရဲရှင်းဟွေ့မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ပေါင်ပေါင်းမှာ တက္ကသိုလ်တွင် တော်တော်လေး အနေအေးသူ ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား... ငါတို့က မသိကြပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူ့ကို သိတယ်...” ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်က လေသံပြောင်းကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီလို ရည်းစားမျိုးထားရတာ တော်တော်တော့ ပင်ပန်းမှာပဲနော်...”

“မဆိုးပါဘူး...”

ရဲရှင်းဟွေ့က အသေးစိတ် ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာ အိမ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ရည်းစားရှိခြင်းက သူ အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ခံရမည်ကို သိလိုက်၏။

ဤဂရုစိုက်မှုမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရာမဟုတ်ဘဲ... ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရိုက်နှက်မှုသာ ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် နေ့စဉ် အရိုက်အနှက် အနည်းငယ် ခံရခြင်းမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

…

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ်တွင် ယွင်မုန်ဇယ်က နောက်ဆုံး၌ ယွင်ဝေ့နှင့် ရှီထိုက်လုံတို့ကို ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာသည်။

“ရဲထျန်းမင်... မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ...”

ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် ယွင်ဝေ့က ရဲထျန်းမင်ကို မကောင်းသော လေသံဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်၏။

“ဟို... ဦးလေးယွင်...”

ရဲထျန်းမင် စကားမဆုံးမီမှာပင် ယွင်ဝေ့က တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ခဏနေဦး... ငါ့မှာ မင်းလို တူ မရှိဘူး... ယွင်မိသားစုခေါင်းဆောင်လို့ပဲ ခေါ်စမ်း...”

“ဟေး...” ဤအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့က မတ်တပ်ထရပ်၍ ပြောလိုက်၏။

“သခင်ကြီးယွင်... ခင်ဗျား တော်တော် မာနကြီးတာပဲ... ဘာဖြစ်လဲ... ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက ခင်ဗျားသမီးကို သဘောကျတာ ခင်ဗျားတို့ ယွင်မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် ကောင်းချီးပဲ...”

ရဲထျန်းမင်မှာမူ “???”

ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အရှုပ်ထွေးဆုံးဖြစ်သွားသူမှာ ရဲထျန်းမင်ပင် ဖြစ်သည်။

‘ငါတို့ အာဖရိကမှာ သတ္တုတူးဖော်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ လာတာလို့ သဘောတူထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းကတော့ လွန်လွန်းနေပြီ...’

ယွင်ဝေ့မှာမူ ရဲရှင်းဟွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ မူလက ခန့်မှန်းချက်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့ရာမှ ယခုအခါ အတည်ဖြစ်သွားသည်။

ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲထျန်းမင်တို့ ယွင်မိသားစုထံ လာရခြင်းမှာ သူ၏ ချစ်လှစွာသော ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို ခူး၍ သူ၏ ဝါဂွမ်းနံရံကပ် အင်္ကျီလေးကို ယူသွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

“မင်း...!” ယွင်ဝေ့က သူတို့နှစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာသည်။

အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့က သဘောထားပိုကောင်းပြီး လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် လာသည်ဟု ပြောပါက ယွင်ဝေ့မှာ ဤသို့ဖြစ်မည်မဟုတ်ဘဲ အလွန်ဆုံး သူ့ကို နှင်ထုတ်ရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရဲရှင်းဟွေ့၏ သဘောထားမှာ ပြဿနာရှာနေသည်နှင့် တူနေ၏။

“ခင်ဗျား ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ...” စကားပြောရင်းနှင့် ရဲရှင်းဟွေ့က သူ၏ လက်မဖြင့် ရဲထျန်းမင်ကို ညွှန်ပြကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက ခင်ဗျားတို့ ယွင်မိသားစုကို ဘယ်တုန်းကမှ အလေးမထားခဲ့ဘူး... သူက ခင်ဗျားသမီးကို သဘောကျတာနဲ့ပဲ ခင်ဗျား ဝမ်းသာနေသင့်ပြီ...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာ မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ သူက မတ်တပ်ထရပ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့ကို ဆွဲကာ စကားမပြောရန် တားဆီးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ရဲရှင်းဟွေ့က သူ့ကို ဒုက္ခပေးပြီး တွင်းတူးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသာ ဆက်ပြောနေမည်ဆိုလျှင် သူနှင့် ယွင်မုန်ကျူတို့၏ ကိစ္စမှာ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်၍ ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်သည်။

‘မဟုတ်သေးပါဘူး... ငါ မေ့နေတာပဲ... ငါ သဘောကျနှစ်သက်မှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရဦးမှာ...’

ဤအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ သူ ရဲထျန်းမင်ကို ဆက်၍ ဒုက္ခပေး၍မရတော့ကြောင်း သတိရလိုက်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ သဘောကျနှစ်သက်မှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ပို၍ ခက်ခဲလာပေလိမ့်မည်။

“အာ...” ယဲရှင်းဟွေ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်မိသည်။ ‘ပြဿနာရှာတာ... ငါ့အတွက် ဗီဇလို ဖြစ်နေပြီပဲ... ဒီပြဿနာကို ပြင်ရမယ်...’