ထိုရဲချန်

နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ဝေ့က ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲထျန်းမင်ကို အာဖရိကသို့ ပို့ရန် လူတစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ မထွက်ခွာမီတွင် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် သွားရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖောင်တစ်စောင်ကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်း၏။

ယွင်ဝေ့မှာ ရဲချန်၏ စရိုက်ကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ဤသဘောတူညီချက် ဖောင်နှစ်စောင်ကို ရယူထားရန် လိုအပ်သည်။ ရဲချန်က သူ့ထံသို့ ကိစ္စရှင်းရန် လာခဲ့ပါက သူ၏ လက်ထဲတွင် အထောက်အထား ရှိနေပေလိမ့်မည်။

…

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

လူနာတင်ယာဉ်တစ်စီးက သတိလစ်နေသော ရှီထိုက်လုံကို မြို့တော်ဆေးရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

ရှီထိုက်လုံ ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခံရကြောင်း သူ၏ မိဘများ မကြာမီမှာပင် သိရှိသွားကြသည်။

ရှီထိုက်လုံ၏ ဖခင်အမည်မှာ ရှီရှစ်ကျယ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မိခင်အမည်မှာ လျိုလီယာ ဖြစ်သည်။

မိဘနှစ်ပါး ဆေးရုံသို့ မရောက်မီမှာပင် ရှီထိုက်လုံက သူ၏ သတိမေ့မြောမှုမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှီထိုက်လုံ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားပြီး မြင်နိုင်သမျှမှာ သွေးစို့နေသော မျက်လုံးတစ်စုံသာ ဖြစ်သည်။

ရှီထိုက်လုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်၊ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေ၏။

သူ ကလေးဘဝကပင် ဤကဲ့သို့ အရိုက်မခံခဲ့ရဖူးချေ။

သူ နိုးလာသည်နှင့် ယွင်မုန်ဇယ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

“ဟေး... မုန်ဇယ်... အဲဒီ ခွေးကောင်နှစ်ကောင် ဘယ်မှာလဲ...”

“ထိုက်လုံ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ယွင်မုန်ဇယ်မှာလည်း ရှီထိုက်လုံ၏ အခြေအနေအတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ရှီထိုက်လုံမှာ သူ၏ အိမ်၌ပင် အရိုက်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယွင်ဝေ့မှာ သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အပြစ်အားလုံးကို ရဲထျန်းမင်နှင့် ရဲရှင်းဟွေ့ထံသို့ လွှဲချရန်သာ သူ့ကို ပြောထားသည်။ အကယ်၍ ရှီထိုက်လုံက လက်စားချေလိုပါက ထိုနှစ်ဦး၏ သတင်းအချက်အလက်ကိုသာ ပြောပြလိုက်ရန် ဖြစ်သည်။

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းကို မေးပါရစေ... အဲဒီ ခွေးကောင်နှစ်ကောင် ဘယ်မှာလဲ...”

“သူတို့... အာဖရိကကို သွားနေကြတယ်... ငါ မင်းဆီကို တိကျတဲ့ လိပ်စာ ပို့ပေးလိုက်မယ်...”

“ကောင်းပြီ...” ဟု ရှီထိုက်လုံက တုံ့ပြန်၍ ဖုန်းချလိုက်သည်။

“အဲဒီ ခွေးကောင်နှစ်ကောင်... မင်းတို့တော့ သေပြီ... ပြီးတော့ ယွင်မိသားစု... ယွင်မိသားစုက အဲဒီ ခွေးကောင် သားအဖ... သူတို့က ငါ အရိုက်ခံနေရတာကို ထိုင်ကြည့်နေကြတယ်...”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူနာခန်းတံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှ ဖွင့်လာသည်။

ရှီထိုက်လုံ၏ မိဘများက စိုးရိမ်သောကများဖြင့် ဝင်လာကြ၏။

“ထိုက်လုံ... မင်း... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ...”

မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လျိုလီယာမှာ ရှီထိုက်လုံ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ရှီရှစ်ကျယ်မှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်၍ ယွင်ဝေ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်၏။

ရှီထိုက်လုံက လျိုလီယာအား ရဲထျန်းမင်က သူ့ကို မည်သို့ ရိုက်နှက်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြနေစဉ်တွင် ရှီရှစ်ကျယ်မှာလည်း ယွင်ဝေ့ထံမှ သူ၏သားကို ရိုက်နှက်သူအကြောင်းကို ကြားသိလိုက်ရသည်။

သူ့သားကို ရိုက်နှက်သူမှာ ရဲချန်၏ သားဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက်... ရှီရှစ်ကျယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရဲချန်က ဘယ်သူလဲ။

ရှီရှစ်ကျယ်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် သိရှိသည်။ ထိုသူမှာ မြို့တော်ကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ့ကို ရန်စသော မည်သည့်မိသားစု သို့မဟုတ် အင်အားစုမဆို အခြေခံအားဖြင့် ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ် မရှိကြပေ။

ရဲချန်၏ ဇနီး စုချင်းနှင့် စုမိသားစုပင်လျှင် ရဲချန်ကြောင့် ကြီးစွာသော ပျက်စီးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

“မေမေ... ကျွန်တော် အဲဒီ ရဲမျိုးရိုးနဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို သတ်ကိုသတ်ရမယ်...”

စကားပြောရင်းနှင့် ရှီထိုက်လုံက သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်၍ ဖုန်းပေါ်မှ လိပ်စာကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ အခု ဒီမှာ ရှိနေတယ်... မေမေ... ကျွန်တော့်ကို သူတို့ကို သတ်ဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာပေးပါ... သူတို့ အခု တရုတ်ပြည်မှာ မဟုတ်ဘူး... အာဖရိကမှာ... သူတို့ကို သတ်ဖို့ လွယ်သင့်တယ်...”

“ရမှာပေါ့...”

လျိုလီယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြမ်းတမ်းလာသည်။

“စိတ်မပူနဲ့... ထိုက်လုံ... မေမေ မင်းကို လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးမယ်...”

လျိုလီယာ စကားဆုံးသည်နှင့် ရှီရှစ်ကျယ်၏ စူးရှသော အသံက နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”

လျိုလီယာက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့သား ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား အရိုက်ခံထားရလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး... ရှင်က ကျွန်မကို ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းနေတာလား...”

“ဒီတစ်ခါတော့ မေ့လိုက်ကြရအောင်... ငါတို့သားကို ရိုက်တဲ့သူက ရန်စလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒီအတိုင်းပဲလား... ရှီရှစ်ကျယ်... ရှင် ယောက်ျားမဟုတ်တော့ဘူးလား... ငါတို့သား ဒီလို အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာ...”

“ဒီလို အနိုင်ကျင့်ခံရတာ ဘာဖြစ်လဲ... ထိုက်လုံကို ရိုက်တဲ့ကောင်ရဲ့ အဖေက ရဲချန်ပဲ...”

ရှီရှစ်ကျယ်၏ စကားများက လျိုလီယာကို ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

“ရဲချန်... ရှင့်ဆိုလိုတာက... ထိုရဲချန်လား...”

“ထိုရဲချန်ပဲ... ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို မေ့လိုက်ဖို့ ပြောနေတာ...”

သူ၏ မိဘများ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရှီထိုက်လုံမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

“ရဲချန်... ရဲချန်က ဘယ်သူလဲ... ထိုရဲချန်လား... သူက နာမည်ကြီးလို့လား...”

ရှီရှစ်ကျယ်က ရှီထိုက်လုံကို ဘာမှမရှင်းပြဘဲ သူ၏ ဖုန်းကို နားတွင် ကပ်ထား၍ လျိုလီယာကို ညွှန်ကြားချက်အနည်းငယ်ပေးပြီး ဆေးရုံမှ ထွက်သွားသည်။

…

ရှီရှစ်ကျယ် ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လျိုလီယာမှာ သူမ၏ သား၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မုန်းတီးမှုဖြင့် ထပ်မံ စူးရှလာပြန်သည်။

“ဟွန်း... ရဲချန်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က မင်း မြို့တော်မှာ ဒုက္ခတွေပေးနိုင်ခဲ့ပြီး မင်းမျိုးမတ်နွယ် မိသားစုတွေအားလုံး မင်းကို ကြောက်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု ခေတ်တွေ ပြောင်သွားပြီ... ထိုက်လုံ... လိပ်စာကို ငါ့ဆီ ပို့လိုက်... မင်းအဖေက ကြောက်ရင် မင်းအမေက မင်းအတွက် ဝင်လုပ်ပေးမယ်...”

မူလက လက်စားမချေနိုင်ဟု ထင်ခဲ့သော ရှီထိုက်လုံမှာ လျိုလီယာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ထပ်မံ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။

အကယ်၍ ရဲရှင်းဟွေ့သာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူ သက်ပြင်းချ၍ ညည်းညူမည်မှာ သေချာသည်။

“အို... ဒါက ကံကြမ္မာပဲ... မင်းက ဇာတ်လိုက်ကို ရန်မစချင်ရင်တောင် အိမ်မှာ စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်နေတဲ့ အမေအိုကြီးနဲ့ သားတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်...”

.......

တစ်ချိန်တည်းတွင် ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲထျန်းမင်တို့မှာ အာဖရိကသို့ သွားမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ရောက်နှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို့မှာ ဒေါသတော်တော်ကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး...” ဟု ရဲရှင်းဟွေ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရဲထျန်းမင် ဤသို့ကြားသောအခါ သူ၏ လက်သီးများကို ပွတ်သပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းလည်း ဝင်လုပ်မယ်လို့ ထင်နေတာ...”

“မလုပ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အဲဒီ အားနည်းတဲ့ကောင်ကို သေအောင် ရိုက်မိမှာ စိုးလို့...”

ရဲထျန်းမင်က ရဲရှင်းဟွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ဘာမှမပြောတော့ပေ။အမှန်စင်စစ် ရဲထျန်းမင်က တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် လက်ရှိန်သတ်ထားတာ ဖြစ်သည်။ ရဲရှင်းဟွေ့ပေးသော ခွန်အားတိုးဆေးကို ထိုးသွင်းပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်က သူ၏ ခွန်အားမှာ တည်ငြိမ်စွာ ကြီးထွားလာနေသည်ဟု ခံစားမိ၏။

သူသာ မဆင်ခြင်ပါက သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်က တကယ်ပင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။

…

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ အာဖရိကကို ရောက်ရင် အစ်ကို့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အစ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တယ်... အာဖရိကက တရုတ်ပြည်နဲ့မတူဘူး... အဲဒီမှာ သေနတ်ပိတ်ပင်မှု မရှိဘူး... မီးတောက်အပြာတွေ ထုတ်လွှတ်တဲ့ ဂက်တလင်သေနတ်တွေတောင် ရှိသေးတယ်... ဒက် ဒက် ဒက် ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်...”

“မင်း ငါ့ကို ခြောက်စရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့က ယွင်မိသားစုရဲ့ သတ္တုတွင်းကို သွားနေတာ... အာဖရိကက အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်းတွေက တရုတ်ပြည်က ကာကွယ်ထားတဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းတွေကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

သူ ဤသို့ ပြောသော်လည်း ရဲထျန်းမင်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် မသက်မသာ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အာဖရိကရှိ ရှုပ်ထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်အပြင် သူ အစောက ရိုက်နှက်ခဲ့သော သူဌေးသား ရှီထိုက်လုံလည်း ရှိနေသေးသည်။

မုန်းတီးမှု ၂၀၀% တိုး၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ၂၀၀% တိုး။

ထိုသည်က ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ သူ ကမ္ဘာအဆုံးသို့ ပြေးသွားလျှင်ပင် ထိုလူက သူ့ကို သတ်ရန် နည်းလမ်းရှာကြံမည်ကို ဆိုလိုသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအာဖရိကခရီးတွင် အကြမ်းဖက်သမားများနှင့် မကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် သူ ရှီထိုက်လုံ၏ လက်စားချေမှုကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

အဘယ့်ကြောင့် သူ ယွင်မိသားစု၏ အိမ်တော်တွင် ရှီထိုက်လုံကို သတ်မပစ်ခဲ့သနည်းဟု မေးပါက...။

ဟားဟား... လူသတ်ခြင်းမှာ ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုဖြစ်သည်။

ယခု ရဲထျန်းမင်မှာ အာဖရိက သတ္တုတွင်းများတွင် ကောင်းမွန်သော အရာများ ရှာဖွေနိုင်ရန်သာ ဆုတောင်းနိုင်တော့သည်။

သူသာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျွမ်းကျင်မှုများ၊ သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တူးဖော်တွေ့ရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင် သို့မဟုတ် အဘိုးကြီးတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် တူးဖော်တွေ့ရှိနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူ ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

.......

တစ်ချိန်တည်းတွင် ရဲရှင်းဟွေ့မှာလည်း စီစဉ်နေ၏။

ဤတစ်ကြိမ် ရဲထျန်းမင်နှင့်အတူ အာဖရိကသို့ လိုက်ပါခြင်းမှာ သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ သဘောကျနှစ်သက်မှုအဆင့်ကို တိုးမြှင့်ရန် ဖြစ်သည်။

သဘောကျနှစ်သက်မှုအဆင့်ကို တိုးမြှင့်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်တစ်ခုကို လိုက်နာရန် ဖြစ်သည်။

ညီအစ်ကိုများကြားက နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ အခက်အခဲကာလမှ စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှု၊ ရွှေထက်ခိုင်မြဲသော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှု၊ အခက်အခဲကြုံနေသော ညီအစ်ကိုများ၊ လိုအပ်နေသော မိတ်ဆွေများနှင့် ညီအစ်ကိုများ... ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်ကွက်များစွာကို စဉ်းစားထား၏။