မနာလိုခြင်း

ရှောင်လင်းယွီက သူမရဲ့သားက သူမအတွက်ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှာဖွေနေတုန်းပဲဆိုတာကိုသိတဲ့အခါ သူမက သူမရဲ့နဖူးကိုမထိန်းနိုင်ဘဲပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဒီကလေးက သိပ်လျှာရှည်တာပဲ။ သူ့အဖေနိုးထလာတဲ့အခါ သေချာပေါက် အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်။

ရှောင်လင်းယွီက မသိစိတ်ဖြင့် သူမရဲ့ခင်ပွန်းနဲ့ သူမရဲ့သားကြားက အနာဂတ်ဆက်ဆံရေးအကြောင်း စတင်စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

ရွာတစ်ခုလုံးက ရှောင်လင်းယွီရဲ့သား ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်းယွီအတွက်ခင်ပွန်းအသစ်တစ်ယောက်ရှာဖွေဖို့ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ကြသည်။

တစ်ရွာလုံး၊ "..."

ဒီကလေးက တစ်နှစ်ကျော်ပဲရှိသေးတယ်။ ဘာလို့သူက သူ့အသက်အရွယ်နဲ့တောင်မကိုက်ညီတဲ့အရာတစ်ခုလုပ်ရမှာလဲ? သူသာသူတို့ကလေးဖြစ်ခဲ့ရင် သူက အနည်းဆုံးတစ်ပိုင်းသေအောင်ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီးသားဖြစ်လိမ့်မယ်။

သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန်က သူငယ်ငယ်ကတည်းကတခြားကလေးတွေနဲ့မတူခဲ့ဘူး။ လှပပြီးချစ်စရာကောင်းတာအပြင် သူက တခြားဘယ်ကလေးထက်မဆိုပိုတော်ခဲ့သည်။ အိုး၊ သူက လူကြီးတချို့ထက်တောင်ပိုတော်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကိုတစ်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ဆက်ဆံဖို့မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သို့သော် ဘယ်သူကမှဒီကလေးက သူ့အမေရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကိုသိပ်စွဲလန်းပြီး သူမကိုနောက်ထပ်ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှာဖွေစေချင်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကိုမသိရှိနိုင်ခဲ့ဘူး။

..

"ရှောင်လဲ့ထုန်၊ မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ?" ရှောင်လင်းယွီက ထပ်မေးသည်။ "မင်းပဲ အမေ့ကိုဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး နောက်ထပ်ဆူဆူညံညံတွေ မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား?"

ရှောင်လင်းယွီက သူမသားရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေအပေါ်မှာ ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလားဆိုတာကိုမသိတော့။ သူမက သူ့ကိုရိုက်နှက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းရမလားဆိုတာကိုတကယ်ပဲမသိခဲ့ဘူး။

သူမက သူမသားကိုသိပ်ကောင်းကောင်းသိခဲ့သည်။

သူမကိုဒီကိစ္စအပေါ်မှာ ထပ်ခါထပ်ခါနှိပ်စက်နေရတဲ့အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှိရမယ်။

ရှက်စရာကောင်းတဲ့အခြေအနေကို ရှောင်ရှားဖို့ ရှောင်လင်းယွီက သူမသားကိုမေးခွန်းထုတ်ဖို့ စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်ထဲကိုအထူးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူ့အမေရဲ့မျက်နှာပေါ်က လေးနက်ပြီးလှပတဲ့မျက်နှာကိုမြင်တော့ ရှောင်လဲ့ထုန်ရဲ့မျက်နှာငယ်က နစ်နာတယ်လို့မထိန်းနိုင်ဘဲခံစားမိခဲ့သည်။

သူ့ဘဝကလည်း လွယ်ကူခဲ့တာမဟုတ်ဘူး!

သူ့ရဲ့ယခင်ဘဝမှာ သူက သူ့အမေရဲ့အချစ်ကိုမရရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဆင်ပြေခဲ့တယ်။

ဒီဘဝမှာ သူက နောက်ဆုံးမှာသူ့အမေရဲ့အချစ်ကိုရရှိခဲ့တယ်၊ ဒါဆို ဘာလို့ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီးသူနဲ့ယှဉ်ပြိုင်မယ့်ယောက်ျားတစ်ယောက်ရှိရမှာလဲ? သူ့ရဲ့အဖေရင်းက ဆေးရုံမှာသတိလစ်နေတုန်းဖြစ်ပေမယ့် သူက သူ့အမေက စောင်အောက်မှာပုန်းပြီး အကြိမ်များစွာငိုနေတာကို သတိပြုမိခဲ့ပြီးပြီ။ သူမက ကုန်းထျန်းဟောက်ရဲ့နာမည်ကို ထပ်ခါထပ်ခါတောင်ပြောခဲ့သေးသည်။

သူ့အမေက စောင်အောက်မှာပုန်းအောင်းပြီးငိုနေတာကလည်း ကောင်းမွန်တဲ့အရာတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက သူ့အမေရဲ့အာရုံကိုလွှဲပြောင်းဖို့ကြိုးစားခဲ့တာ။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ဘာမှမပြောတဲ့အခါ ရှောင်လင်က ရိုးသားစွာဝင်ပြောလာသည်၊ "သခင်၊ သခင်လေးက ရွာကကလေးတွေက သူ့ကိုအဖေမရှိတဲ့ကလေးလို့ခေါ်တယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သခင်လေးက အခုအဖေတစ်ယောက်ရှာချင်နေတာ။"

"ဘာ?" ရှောင်လင်းယွီ၏အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်။ "သား၊ တကယ်ပဲ မင်းကိုအဲ့လိုဆူပူကြိမ်းမောင်းတဲ့သူရှိတာလား?"

သူမက မကြာသေးမီကအလုပ်နဲ့အလုပ်များနေခဲ့ပြီး သူမသားကိုလုံးဝလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမက သူမသားက ဒီလိုနစ်နာမှုခံစားရလိမ့်မယ်လို့မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုတင်းတင်းစေ့ထားပြီး ရှောင်လင်းယွီကို သည်းခံပြီးနစ်နာတဲ့အမူအရာနဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက အဲ့ဒီယောက်ျားအတွက် သူ့အမေငိုနေတာကိုမြင်တဲ့အခါ တကယ်တော့နည်းနည်းမနာလိုဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုသူမကိုမပြောချင်ခဲ့ဘူး။

ဒါက ရှောင်လင်းယွီကို ရှောင်ထုန်ရဲ့နစ်နာမှုကိုသူက အဲ့ဒီကလေးတွေရဲ့စကားတွေကြောင့်ထိခိုက်ခြင်းခံရတယ်လို့မှားယွင်းစွာယူဆစေခဲ့သည်။ သူမက ထိုင်ချပြီးသူမရဲ့သားငယ်လေးကိုသူမလက်မောင်းတွေထဲမှာဖက်လိုက်သည်။

သူမနှလုံးသား နာကျင်သွားပြီးသူမက ပြောသည်၊ "သား၊ အမေတောင်းပန်ပါတယ်! အမေက မကြာသေးတုန်းက အလုပ်အရမ်းများနေခဲ့လို့ မင်းကိုသိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့မိဘး။ မင်း ဒီလိုခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာကိုတောင်မသိခဲ့ဘူး! အမေတောင်းပန်ပါတယ်!"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းခါပြီးပြောသည်၊ "မေမေ၊ ဒါက အမေ့အမှားမဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်လင်းယွီက တစ်ခုခုစဉ်းစားမိပြီးမေးသည်၊ "လာ၊ မေမေ့ကိုပြောပြ။ မင်းကိုအဖေမရှိတဲ့ကလေးလို့ခေါ်ခဲ့တဲ့အဲ့ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ?" သူမသားက သူမရဲ့အောက်ခြေမျဉ်းပဲ။ ဘယ်သူကမှ သူ့ကိုစော်ကားပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် သူမသားမှာ အဖေမရှိတာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့အဖေရင်းက လက်ရှိမှာဆေးရုံမှာရှိနေတာပဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန်က တိုင်တန်းလွယ်သူတစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူက ခေါင်းခါပြီးပြောသည်၊ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ မေမေ။ ကျွန်တော်က နေရာမှာတင်ကလဲ့စားချေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သူတို့မိဘတွေကိုတပြီးငိုတဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်!"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..." သူမသားက သိပ်ကြမ်းတာပဲ!

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ့သား သိပ်တော်တယ်! လူတွေကို ရိုက်နှက်တာက မကောင်းဘူးဆိုပေမယ့် သူတို့သာငါတို့ကိုစော်ကားရင် ငါတို့က နှစ်ဆကလဲ့စားချေရမယ်။ ဒါပေမယ့် သား၊ မင်းက သိပ်ငယ်သေးတယ်လေ။ မင်း သူတို့ကိုဘယ်လိုရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့တာလဲ?"

ရှောင်လင်းယွီက သူမသားက တစ်ယောက်ယောက်ကိုရိုက်နှက်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့မခံစားမိခဲ့ဘူး။ သူ့ကိုအရင်စော်ကားခဲ့တာ အဲ့ဒီလူတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့သားက သိပ်ငယ်တယ်။ သူက အသက်ကြီးတဲ့ကလေးတွေကို ဘယ်လိုရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့တာလဲ?

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့ရဲ့မိုက်မဲတဲ့အမေကိုမျက်လုံးလှန်ချင်ခဲ့သည်။ သူက ပြောသည်၊ "မေမေ၊ ဘာလို့ အဲ့ဒါကိုကိုယ်တိုင်လုပ်ရမှာလဲ? သားက ရွာကကလေးတွေရဲ့ဘုရင်ပဲ။ အမိန့်တစ်ခုနဲ့ လူတွေက သားရဲ့စကားကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးကြလိမ့်မယ်။"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..."

သူမက သူမကလေးမှာသူ့အဖေနဲ့ဆင်တူတဲ့စရိုက်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာကိုရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်းယွီကိုစိတ်ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ပြီးမေးသည်၊ "မေမေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? သားတစ်ခုခုမှားလုပ်ခဲ့သလား?"

ရှောင်လင်းယွီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးပြောသည်၊ "မင်းက ဘာမှမမှားလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်တာက..." အဲ့ဒါက ပြဿနာကိုမဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီးပြောသည်၊ "မေမေ၊ ဒါက ကလေးတွေကြားကကိစ္စတစ်ခုပဲ၊ ဒါကြောင့် သားတို့က အဲ့ဒါကိုကလေးတွေရဲ့နည်းလမ်းသုံးပြီးဖြေရှင်းရမယ်။"

ကလေးတွေကြားမှာရံဖန်ရံခါရန်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ငြင်းခုံခြင်းတွေရှိခဲ့ကြသည်။ အဲ့ဒါက သိပ်ရိုးရှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် လူကြီးတွေကြားကငြင်းခုံခြင်းတွေမှာ လူမှုဆက်ဆံရေးနဲ့ရင်းနှီးမှုတွေပါဝင်ကြသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ထပ်ပြောသည်၊ "မေမေ၊ ဒါကိုသားတို့ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းလိမ့်မယ်။ လူကြီးတွေ ဝင်မပါသင့်ဘူး!"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..." ဘယ်လိုလုပ်ငါ့သားက ငါ့ကိုစည်းရုံးနေသလိုခံစားမိရတာလဲ?

ရှောင်လင်းယွီက သူ့ခေါင်းကိုပုတ်ပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "ကောင်းပြီ၊ အမေ သားစကားကိုနားထောင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သား..." သူမက ခဏရပ်သည်၊ "မင်း ကလေးတွေကြားမှာမဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ပြဿနာတွေအကြောင်း မေမေ့ကိုပြောပြရမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား? မေမေက မင်းကို ဘယ်လိုနစ်နာမှုကိုမှမခံစားရတာကို မကြည့်နိုင်ဘူးဆိုတာကိုသိရမယ်။"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ချက်ချင်းပြုံးပြီးပြောသည်၊ "ဟီးဟီး၊ မေမေ၊ သားက လူတွေရဲ့နောက်ကွယ်မှာတိုင်တန်းတတ်တာကိုပဲသိတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်စိတ်မရှိဘူး။"

ရှောင်လင် သူတို့ရဲ့စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကိုနားထောင်ပြီး တစ်ခုခုမမှန်ဘူးလို့ခံစားမိခဲ့သည်။ 'သူတို့က သခင်လေးက သခင့်အတွက် ခင်ပွန်းအသစ်တစ်ယောက်ရှာဖွေဖို့ကြိုးစားနေတာအကြောင်းမပြောသင့်ဘူးလား?'

သို့သော် ရှောင်လင်းယွီက သူမသားကိုအဖေမရှိတဲ့အယောင်ဆောင်ကလေးလို့ခေါ်တဲ့လူတွေအပေါ်မှာသိပ်အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

သူမက သိပ်လေးနက်စွာပြောသည်၊ "သား..."

သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်းယွီဘာပြောတော့မယ်ဆိုတာကို မှန်းဆမိပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ သူက ချက်ချင်းရှောင်လင်ကိုအကြည့်တစ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်လင်က အစပိုင်းမှာစိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာသူ့သခင်လေးရဲ့ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုကိုလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ချက်ချင်းရှောင်လင်းယွီကိုပြောသည်၊ "သခင်၊ အပြင်ဘက်မှာတစ်ယောက်ယောက်က ရှာနေပုံပဲ!"

ရှောင်လင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သေချာတာပေါ့၊ တံခါးခေါက်သံရှိခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူမက သူမသားနဲ့စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကို စောစောအဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။ ရှောင်လင်းယွီက ရှောင်လဲ့ထုန်ကိုပြောသည်၊ "သား၊ မင်း နေရာလွတ်ထဲမှာလောလောဆယ်နေလိုက်။ မေမေက အပြင်ထွက်ပြီးတစ်ချက်ကြည့်လိုက်မယ်။"

"ကောင်းပြီ။ မေမေ၊ အမေသွားလိုက်ပါ။" ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်လင်က သိချင်စိတ်ဖြင့်မေးသည်၊ "သခင်လေး၊ ဘာလို့ခင်ဗျားက သခင့်ကိုစကားစဖြတ်လိုက်တာလဲ?"

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့မေးစေ့ကိုကိုင်ပြီးသူ့ပါးပြင်တွေကိုဖောင်းကားလိုက်သည်။ သူက သိသိသာသာအနည်းငယ်မနာလိုဖြစ်နေခဲ့သည်၊ "ငါ့အမေက ငါက အဖေတစ်ယောက်ရှိတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဖေမရှိတဲ့အယောင်ဆောင်ကလေးတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောချင်နေတာ! ဒါဆိုရင်တော့ သူမက ဒါကိုသုံးပြီးငါ့ရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့ဝိညာဉ်ကိုနှစ်သိမ့်ချင်နေတာ!"

ရှောင်လင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာပြောသည်၊ "အဲ့ဒါက ကောင်းတာမဟုတ်ဘူးလား?"

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့ပါးစပ်ရှေ့မှာသူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီးမခန့်မှန်းနိုင်တဲ့အမူအရာနဲ့ပြောသည်၊ "မင်းနားလည်မှာမဟုတ်ဘူး!"

သူက အဲ့ဒီယောက်ျားက နိုးထတော့မယ်ဆိုတာကိုသိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီးသူ့အတွက်ပြဿနာတွေဖန်တီးခဲ့ရသည်။

သူ့မေမေ့ကို သူ့ဆီကနေဘယ်လိုခိုးယူနိုင်မှာလဲ?! ထိုအဖေအတွက် အချစ်ပြိုင်ဘက်အနည်းငယ်ရှာဖွေထားရမယ်!

ထွက်သွားခဲ့တဲ့ရှောင်လင်းယွီက သဘာဝကျကျပဲသူမသားရဲ့လျှို့ဝှက်အတွေးတွေကိုမသိခဲ့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ပြောရရင် သူမက သူမသားက သူမရဲ့အချစ်အတွက် သူမခင်ပွန်းနဲ့ယှဉ်ပြိုင်လိမ့်မယ်လို့ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ရှောင်လဲ့ထုန်က အဲ့ဒီယောက်ျားက မကြာခင်နိုးထတော့မယ်ဆိုတာကိုသိခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့အမေနဲ့ နှစ်ယောက်တည်းနေရတဲ့သူ့ရဲ့နေ့ရက်တွေက အဆုံးသတ်တော့မယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ဒီလိုရှုပ်နေခဲ့တာပင်။

ရှောင်လင်းယွီက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အမေရှောင်က အပြင်ဘက်မှာရပ်နေတာကိုမြင်လိုက်ရသည်။ သူမက အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာပြောသည်၊ "အမေ၊ နောက်တောင်ကျနေပြီ။ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ?"

မားမားရှောင်က စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်၊ "ယွီအာ၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတယ်!"

"ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?" ရှောင်လင်းယွီက ချက်ချင်းမေးသည်။

အမေရှောင်က ပြောသည်၊ "ယွဲ့လိုင်တည်းခိုခန်းက အခုပဲဖုန်းခေါ်တယ်။ ခရီးသွားတစ်ယောက်က သူ့မိသားစုနဲ့ကွဲကွာသွားပြီးတော့ အခုထိပြန်မလာသေးဘူးတဲ့။ သူ့ကိုလည်းဆက်သွယ်လို့မရဘူး။ သူ့မိသားစုက အရမ်းသိပ်စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေတယ်!"

ရှောင်လင်းယွီ၏အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဘာ? အမေ၊ သမီးအခုပဲတည်းခိုခန်းဘက်ကိုသွားလိုက်မယ်။"

အဲ့ဒါက ညဆယ်နာရီကျော်နေပြီ။ သူတို့က ဒါက လူပျောက်ဆုံးမှုအမှုတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်သွားမှာကိုကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။

အတိတ်မှာ လူတွေကွဲသွားတဲ့အမှုတွေရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုနောက်ဆုံးမှာတွေ့ရှိခဲ့သည်။

အမေရှောင်က အခန်းကိုပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီးမေးသည်၊ "ရှောင်ထုန်ဘယ်မှာလဲ?"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်းယွီနဲ့အတူရှိနေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ရှောင်လဲ့ထုန်ကိုရှောင်လင်းယွီရဲ့အခန်းထဲမှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။

တံခါးကနေအခုမှခြေလှမ်းထွက်သွားတဲ့ရှောင်လင်းယွီက လျင်မြန်စွာပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ရှောင်လဲ့ထုန်ကိုထွက်ခွင့်ပြုပြီးပြောသည်၊ "အမေ၊ ရှောင်ထုန်ကိုဂရုစိုက်ထားလိုက်နော်။ သမီး အခုပဲတစ်ချက်သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

အမေရှောင်က ရှောင်ထုန်ကိုဖက်ပြီးခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ သွား။ မင်းအဖေနဲ့တခြားသူတွေက အရင်သွားနှင့်ကြပြီ။"

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့အမေရဲ့အလျင်စလိုအမူအရာကိုကြည့်ပြီးသိချင်စိတ်ဖြင့်မေးသည်၊ "အဘွား၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?"

အမေရှောင်က အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေပုံရပြီးသူမက ပြောသည်၊ "ခရီးသွားတစ်ယောက်က ပျောက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီခရီးသွားရဲ့မိသားစုက အရမ်းစိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေကြတယ်။"

"ခရီးသွားတစ်ယောက်က ပျောက်ဆုံးသွားတာလား?!" ရှောင်လဲ့ထုန်က အံ့အားသင့်စွာမေးသည်။ ဒါက ပြင်းထန်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ခရီးသွားက ဘယ်လိုပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာလဲ?

ရှောင်လဲ့ထုန်က ချက်ချင်းပြောသည်၊ "အဘွား၊ အဘွား ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ဖို့ခေါ်သွားနိုင်မလား?"

"မရဘူး" အမေရှောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အရမ်းနောက်ကျနေပြီ။ မင်းက အိပ်ရာဝင်ရမယ်။ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ နောက်ကျအောင်မနေရဘူး!"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ချက်ချင်းပြောသည်၊ "အဘွား၊ ကျွန်တော့်ကိုအဲ့ဒီကိုပဲခေါ်သွားပါ။ စဉ်းစားကြည့်။ ကျွန်တော်က ငယ်ရွယ်တယ်ဆိုပေမယ့် အရမ်းလည်းင်းတော်တယ်။ ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ?"

အမေရှောင်က အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့မြေးက တကယ်ပဲသိပ်တော်ခဲ့သည်။ ယခင်ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ခရီးသွားဖြစ်စဉ်တွေအားလုံးက သူမမြေးရဲ့သုံးသပ်ချက်ပြီးနောက်မှာဖြေရှင်းပြီးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ထပ်ပြောသည်၊ "အဘွား၊ တစ်ညလောက်လေးအိပ်ရေးပျက်ရုံပါ။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ကြီးထွားမှုကိုမထိခိုက်စေဘူး။"

အမေရှောင်က ခဏစဉ်းစားပြီးပြောသည်၊ "ကောင်းပြီ၊ အဘွားက မင်းကိုအခုပဲအဲ့ဒီကိုခေါ်သွားမယ်!"

လူတစ်ယောက်ပျောက်ဆုံးခြင်းက ကိစ္စကြီးတစ်ခုပဲ။ လူတစ်ယောက်ပိုများတာက မျှော်လင့်ချက်ပိုများတယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ဒါ့အပြင် နောက်ကျလေလေ၊ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ခရီးသွားက အန္တရာယ်ပိုများလေလေပဲ။

သူမရဲ့မြေးငယ်လေးရဲ့ဉာဏ်ပညာနဲ့အတူ သူက တကယ်ပဲအကူအညီကြီးကြီးမားမားဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

အဘွားရှောင်က ရှောင်ထုန်ကို တည်းခိုခန်းသို့ခေါ်လာချိန်တွင် တည်းခိုခန်းထဲတွင် လူများစွာစုရုံးနေကြပြီဖြစ်ကာ တည်ခိုနေသည့်ခရီးသွားများနှင့် ရွာသားများရှိနေကြလေသည်။

သို့ပေမယ့် တည်းခိုခန်းရဲ့တံခါးဝမှတော့ ဆူညံပြီးပရမ်းပတာဖြစ်လို့နေသည်။

***