ပျောက်ဆုံးနေသော ကလေး

"ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါ့ကလေးကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။ နင်တို့ ငါ့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်" ဟု ခပ်ဝဝလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူ့ကိုရှာမတွေ့ရင် ငါ့ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်။ အနည်းဆုံး တစ်သန်းတော့ ပေးရမှာ…"

ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားကိုကြားသောအခါ အမေရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ကလေးအတွက် ပိုပြီးစိုးရိမ်သင့်သည် မဟုတ်လား။ ဘာကြောင့် လျော်ကြေးတစ်သန်းကနေစပြီးတောင်းဆိုနေရတာလဲ။ ငွေက သူ့ကလေးထက်ပိုအရေးကြီးနေလို့လား။ ဘယ်လိုမိဘမျိုးလဲ။

ရှောင်လင်းယွီက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "အန်တီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကလေးက ကျွန်မတို့ခြံထဲမှာ တကယ်ပျောက်သွားတာဆိုရင် ကျွန်မ အန်တီ့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု သေချာပေါက်ပေးပါ့မယ်။ အခု အရေးကြီးဆုံးက သူ့ကို အရင်ရှာတွေ့ဖို့ပါပဲ။"

ထိုအလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးက မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် "ဟွန့်၊ သူ့ကို ရှာမတွေ့ရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ဆိုသည်။ သူမ၏အသံသည် ကျယ်လောင်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သည့်ပုံစံ လုံးဝမတွေ့ရချေ။ "ငါ့သားရဲ့ အလောင်းကို ရှာတွေ့ရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် "အန်တီ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မခြောက်လှန့်ကြရအောင်ပါ။ ကျွန်မတို့ အခုမှ ရှာဖွေရေး စတင်တာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏အမူအရာသည် အနည်းငယ် တင်းမာနေခဲ့သည်။

သူမ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဘယ်လိုမိဘက သူတို့၏ကလေးအလောင်းကို ရှာတွေ့ရန် မျှော်လင့်မှာလဲ။

ဤသည်မှာ သိသိသာသာကို မမှန်ကန်နေပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ပျောက်ဆုံးနေသောကလေးကို အရင်ရှာတွေ့ရန်မှာ ပို၍အရေးကြီးသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို အရောင်တစ်ချက် လက်သွားသည်။ သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် ငြင်းချက်ထုတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမဘေးရှိ အမျိုးသားက သူမကို အမြန်ဆွဲထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက စိုးရိမ်နေသော ဖခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။ သူက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမက ပျောက်နေတဲ့သားအတွက် အရမ်းစိုးရိမ်နေလို့ ဘာပြောလို့ပြောမိမှန်း မသိတော့တာပါ။ အခု သူ့ကို အမြန်ဆုံး သွားရှာကြရအောင်" ဟု ရှင်းပြသည်။

အဖေရှောင်က "ယွီအာ၊ အဲ့ဒီလူပြောတာ မှန်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဆယ်နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးနေခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်စရာဖြစ်၏။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဦးလေး၊ ဒီနေ့ အားလုံး ဘယ်နေရာတွေကို သွားခဲ့ကြလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားက စကားမပြောမီမှာပင် အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "ငါတို့က ဒီကို ခရီးသွားဖို့လာတာလေ။ တခြားဘယ်သွားနိုင်မှာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုမလိုအပ်တဲ့မေးခွန်းတွေ မေးနေတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများအပြားသည် မျက်မှောင်ထပ်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ အပြုအမူသည် အမှန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။ ယုတ္တိရှိစွာ စဉ်းစားရလျှင် သူမသည် ပို၍စိုးရိမ်ပြီး သူမ၏ကလေးကို ရှာဖွေရန် ပိုင်ရှင်နှင့် ပူးပေါင်းသင့်သည်မဟုတ်လော။

အဘယ်ကြောင့် သူမသည်... အချိန်ဆွဲရန် တမင်ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီး သူမ၏အကြည့်ကို ထိုမိသားစုထံသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် အမျိုးသားမှလွဲ၍ သူမဘေးတွင် ကိုးနှစ်အရွယ် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နှင့် ခုနစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်လုံးသည် ပျောက်ဆုံးနေသောကလေးအတွက် စိုးရိမ်သည့်ပုံစံ မပြကြချေ။ သူတို့သည် ပျောက်ဆုံးနေသော သူတို့၏အစ်ကိုကြီးအတွက် လုံးဝဂရုမစိုက်ကြပေ။ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

ဤသည်ကား... ဤမိသားစုတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရှောင်လင်းယွီက အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် "အန်တီ၊ ကလေးကိုရှာတွေ့ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်မတို့ နေရာတိုင်းမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားပါတယ်။ အန်တီတို့မိသားစုရဲ့ ခရီးသွားအချိန်ဇယားကို သိတာနဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သားကို ခြေရာခံဖို့ ကင်မရာတွေကို သုံးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် နောက်ဆုံးဝါကျကို အထူးပြု၍ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လင်ယွင်ကလည်း ဝင်ရောက်မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ တည်းခိုခန်းကို ဘယ်အချိန်ပြန်ရောက်ခဲ့တာလဲ။"

အလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးက စကားပြောမည်အပြုတွင် အမျိုးသားက ထပ်မံ၍ "ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခန်းကို ကိုးနာရီမှာ ပြန်ရောက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကိုးနာရီမတိုင်ခင်အထိ ရှင့်သားက ရှင့်တို့နဲ့အတူ ရှိနေသေးတာပေါ့" ဟု ရှောင်လင်ယွင်က ထပ်မေးသည်။

"မရှိဘူး" ဟု အမျိုးသားက စကားမပြောမီမှာပင် အမျိုးသမီးက မဆိုင်းမတွ ပြောလိုက်သည်။

"မရှိဘူး?" ဟု ရှောင်လင်ယွင်က သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ တည်းခိုခန်းကို ကိုးနာရီမှာ ပြန်ရောက်တယ်၊ ရှင့်သားက ရှင့်တို့နဲ့အတူ မရှိတော့ဘူး။ အခု ဆယ်နာရီခွဲတောင်ရှိနေပြီ၊ အခုမှ သူ့ကိုရှာဖို့ စဉ်းစားကြတာလား။"

ကလေးတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားလျှင် မိသားစုတစ်စုလုံး စိုးရိမ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမိသားစုတွင် ထိုသို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု လုံးဝမရှိသကဲ့သို့ပင်။ ကလေးသည် ည ၉ နာရီတွင် တည်းခိုခန်းသို့ မရောက်မီကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ည ၉ နာရီမှ ၁၀:၃၀ နာရီအထိ ထိုမိသားစုသည် ကလေးကို လုံးဝရှာဖွေခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏သားကို မည်မျှ ဂရုမစိုက်ကြပါသနည်း။

လူအများအပြားသည် ဤမေးခွန်းကို စဉ်းစားမိကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ဟေး၊ ခင်ဗျားတို့က ဘယ်လိုမိဘတွေလဲ။ ကိုယ့်ကလေးကို အရမ်းဂရုမစိုက်လွန်းဘူးလား။"

"ကလေးပျောက်နေတာ တစ်နာရီကျော်၊ နှစ်နာရီနီးပါးရှိနေပြီ။ ဘာလို့ အခုမှ ရှာဖို့လုပ်ရတာလဲ။"

"ကျွန်တော်ပြောရရင် ဒီမိသားစုတစ်စုလုံး စိုးရိမ်တဲ့ပုံစံ လုံးဝမရှိဘူး။"

"အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။"

"သူတို့ ရှာတောင်မရှာရသေးဘူး၊ အမျိုးသမီးက လျော်ကြေးတောင်းနေပြီ၊ တစ်သန်းတောင် တောင်းနေတာ။"

"ဒါတော့ အရမ်းလွန်တာပဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများ၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားရသောအခါ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် "နင်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ ဒါက ငါတို့မိသားစုကိစ္စ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက ခင်ဗျားတို့မိသားစုကိစ္စ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးပျောက်တာက ကိစ္စကြီးပဲ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်လည်ချေပသည်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ကလေးပဲ။ ငါတောင် မစိုးရိမ်တာ၊ နင်တို့က ဘာလို့စိုးရိမ်နေရတာလဲ" ဟု အမျိုးသမီးက အရှုံးမပေးဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကလေးတစ်ယောက်ပျောက်နေတာကို ငါတို့က ဘာလို့မစိုးရိမ်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ဘာလို့အော်နေတာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့လား။ အဲ့ဒီကလေးက ခင်ဗျားရဲ့သားအရင်းမဟုတ်လို့လား။"

"ဟမ်။ ဒါဆို ပြန်ပေးဆွဲခံရတဲ့ကလေး ဖြစ်နိုင်လား။"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့နဲ့တူတယ်။"

"အဲ့ဒါဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ပျောက်နေတဲ့ကလေးက သူတို့နဲ့တူမယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးလေ။"

"ခင်ဗျားပြောတာ မှန်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကလေးပျောက်နေတာတောင် သူတို့က ဒီလောက်အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေတာ။"

ထိုအမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "နင်တို့မှ ပြန်ပေးဆွဲသမားတွေ။ အဲ့ဒီကောင်လေးက ငါသားပဲ။ ဘယ်သူက ငါ သူ့ကိုဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ပြောလဲ…"

ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကျန်လူများသည် မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သောကများဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြသည်။

ကလေးကို ရှာတွေ့ရန်မှာ ပို၍အရေးကြီးသည်။

ကလေးသည် သားအရင်းဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်မှာ ကလေးကို အရင်ရှာတွေ့ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ရမည်။ သို့သော် မိဘနှစ်ပါး၊ သို့မဟုတ် ကလေး၏မိခင်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုခြင်းမရှိပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် ထိုအမျိုးသားကို စူးရှစွာကြည့်လိုက်ပြီး တင်းမာစွာဖြင့် "မစ္စတာလီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ။ ရှင့်ကလေးနဲ့ ဘယ်နေရာ၊ ဘယ်အချိန်မှာ လမ်းခွဲခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြောပြပါ။ ကလေးက ငယ်ပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ ကြာကြာအချိန်ဆွဲလေ၊ သူ ပိုပြီးအန္တရာယ်များလေပါပဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ခရီးသွားများနှင့် ရန်ဖြစ်နေသော မစ္စစ်လီက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "အန္တရာယ်။ နင်တို့ ဒီမှာ လုံခြုံရေးအစီအမံတွေ မလုပ်ထားဘူးလား။ ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ငါပြောထားမယ်၊ ငါ့ကလေးသာ တကယ်အန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် ငါ နင်တို့ကို တရားစွဲမှာ။ နောက်ကျရင် ဘယ်သူက ဒီကိုလာရဲမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း စကားမဲ့သွားကြသည်။

ဒီလူက တမင်ရန်ရှာဖို့လာတာမဟုတ်လား။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဤမောက်မာသော မစ္စစ်လီကို လျစ်လျူရှုပြီး မစ္စတာလီကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

မစ္စတာလီက ပါးစပ်ဟမည်အပြုတွင် ရှောင်လင်က ရုတ်တရက် "သခင်မ၊ မြန်မြန်၊ အဲ့ဒီကလေးက နွားနှလုံးသားဘက်ကို သွားတဲ့ ကျောက်တံတားအောက်မှာ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်၏အသံသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာရာ ရှောင်လင်းယွီ၏ အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် မည်သည့်မေးခွန်းမျှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ သူမသည် ထိုအရပ်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမ၏အရှိန်သည် အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ လူတိုင်းကို မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

ရွာသားများနှင့် ဝန်ထမ်းများမှာ "…" ဤသည်မှာ သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီက နိုင်ငံတော်အိုလံပစ်အားကစားပွဲတော်တွင်ပင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ခရီးသွားများမှာ "…" သူဌေးမလေးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံပေါက်သဖြင့် သူမ ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ပြေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့မထင်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် သူတို့သည်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ သူဌေးမလေးက အဘယ်ကြောင့် ပြေးထွက်သွားရတာလဲ။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်က သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ကြည်လင်သောအသံဖြင့် "အဘွား၊ မေမေက ကလေးရဲ့နေရာကို သိသွားပြီထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ

အမေရှောင်သည် မပြေးဘဲ ရှောင်ထုန်ကို ချီကာ လူအုပ်နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က "အဘွား၊ အဲ့ဒီအစ်ကိုရဲ့မိဘတွေက ဘာလို့ မျက်နှာတွေ ဒီလောက်ပျက်နေကြတာလဲ။ သူတို့ ပျော်သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမေရှောင်၏ ခြေလှမ်းများသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ကလေးကို ချီကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လင်မယားနှစ်ယောက်၏ အမူအရာသည် ပျက်ယွင်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမကို သံသယဝင်စေခဲ့သည်။

ကလေးသည် တကယ်ပင် သူတို့၏သားအရင်း မဟုတ်နိုင်ဘူးလော။

မဟုတ်လျှင် ကလေးကို ရှာတွေ့ပါက သူတို့၏အမူအရာသည် ဤမျှ ပျက်ယွင်းနေမည်မဟုတ်ပေ။

အမေရှောင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "မစ္စတာလီ၊ မစ္စစ်လီ၊ ကလေးကို ရှာတွေ့လောက်ပြီ။ ရှင်တို့ ပျော်သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။ သွားမကြည့်ကြတော့ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူအုပ်ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေသော မစ္စတာလီနှင့် သူ၏ဇနီးသည် အမေရှောင်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုသည် သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မစ္စတာလီသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်သည်။ သူက ပြုံးပြီး "ကျွန်တော်တို့ အရမ်းပျော်သွားလို့ ကြောင်သွားတာပါ။ အစ်မကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ အစ်မကြီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

အမေရှောင်သည် သူ့ဘေးရှိ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ "ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်သွားမှာလား" ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။ သူတို့၏အစ်ကိုကြီးကို ရှာတွေ့သည်ဟု ကြားရသောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေရသနည်း။ ကလေးများသည် သူတို့၏စိတ်ခံစားချက်ကို ကောင်းစွာမဖုံးကွယ်နိုင်ကြချေ။

ထို့ကြောင့် အမေရှောင်သည် အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် ရဲကိုခေါ်သင့်မသင့် တွေးတောနေမိသည်။ ဤနှစ်ယောက်သည် တကယ်ပင် လူကုန်ကူးသမားများ ဖြစ်နေလျှင်ကော။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အမေရှောင် ဘာစဉ်းစားနေသည်ကို ခန့်မှန်းမိပုံရသည်။ သူက "အဘွား၊ ဒီလူကြီးနှစ်ယောက်က အစ်ကိုကြီးကို အရမ်းစိတ်ပူနေမှာပဲ။ ကျန်တာတွေကို နောက်မှ ဆုံးဖြတ်လို့ရပါတယ်။ သူတို့နဲ့အတူ အစ်ကိုကြီးကို အရင်သွားရှာလိုက်ကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန် ဤသို့ပြောရခြင်းမှာ ဤနှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အပြုအမူသည် အလွန်သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းနေသည် မဟုတ်လော။

အမေရှောင်သည် စဉ်းစားကြည့်ရာ လုံးဝကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူမက သူတို့ကို "မစ္စတာလီ၊ မစ္စစ်လီ၊ ကလေးကိုရှာဖို့ အတူတူသွားကြမလား" ဟု ဆိုသည်။

သူမ၏သမီးက ကလေးကို မည်သို့ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို သူမ အနည်းငယ်သိချင်နေသော်လည်း ကလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်မှာ ကောင်းသောကိစ္စပင်။

မစ္စစ်လီသည် အမေရှောင်၏ စကားကိုကြားသောအခါ အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သော်လည်း အမျိုးသား၏ အကြည့်ကိုရရှိသောအခါ သူမ၏ငြင်းဆန်မှုကို မျိုချလိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ငါ နင်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

.....

ရှောင်လင်းယွီသည် ပြေးနေရင်း စပ်စုစွာဖြင့် "လင်အာ၊ ကလေးက အဲ့ဒီမှာရှိနေတာကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

နေရာထဲတွင် ရှောင်လင်၏မျက်နှာသည် အပြစ်ရှိသလိုဖြင့် ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။ သူသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာခဲ့ခြင်းပင်။ "သခင်၊ ကျွန်တော်က သခင်ကနေတစ်ဆင့် မြင်နိုင်ပါတယ်။ သခင်က လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာကို ကျွန်တော်သိတော့ ကလေးကိုရှာဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အာရုံကို သုံးခဲ့တာပါ။"

အမှန်တကယ်တွင် ထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့သူမှာ ရှောင်လင်မဟုတ်ဘဲ ရှောင်လဲ့ထုန်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်ကို အမေရှောင်က တည်းခိုခန်းသို့ ချီလာပြီး ကလေး၏မိဘများကို မြင်သောအခါ သူသည် သူတို့၏သွေးသားဆက်နွယ်မှုကို အသုံးပြု၍ သူ၏စိတ်အာရုံကို လွှင့်ထုတ်ကာ ကလေး၏တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ မကြာမီပင် သူသည် ကလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် အသံမထွက်နိုင်သောကြောင့် သူ၏စိတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ရှောင်လင်ကို ပြောပြကာ ရှောင်လင်းယွီထံသို့ သတင်းပြန်လည်ပို့ဆောင်စေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ရှောင်လင်ကို အလွန်ယုံကြည်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ကလေးကို ရှာတွေ့ပြီဟု ပြောသောအခါ သူမသည် သံသယ လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း ဘာမှမသိသောကြောင့် ရှောင်လင်တွင် သူ၏သခင်များမှတစ်ဆင့် စိတ်အာရုံလွှင့်ထုတ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်အမှန်တကယ်မရှိသည်ကို သူမ သိနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အဆောင်ဝိညာဉ်များစွာသည် သူတို့၏သခင်များကို သတ်ဖြတ်ပြီးလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်သည် သူမ မသိနားမလည်သောကြောင့် ရှောင်လင်းယွီကို လိမ်ညာနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ခြေလှမ်းများသည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ခဏအကြာတွင် သူမသည် ကျောက်တံတားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျောက်တံတားသည် တစ်မီတာခွဲခန့်ကျယ်ပြီး ခုနစ်မီတာမှ ရှစ်မီတာအထိ ရှည်လျားသည်။ ၎င်းကို ကျောက်တုံးများဖြင့် စုပုံ၍ ခုံးပုံတံတားအဖြစ် တည်ဆောက်ထားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လက်ရန်းများလည်း ရှိသည်။

ကျောက်တံတားအောက်တွင် မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်းရှိသည်။ မြစ်သည် မကျယ်ဘဲ တစ်မီတာမှ နှစ်မီတာအထိသာ ကျယ်သည်။ မြစ်ရေသည် ကြည်လင်ပြီး တိမ်သည်။

မြစ်ကမ်းနှစ်ဖက်တွင် ကျောက်တုံးများရှိသည်။ အများစုမှာ ကျောက်စရစ်ခဲများဖြစ်သည်။

ကလေးသည် ကျောက်တံတားအောက်ခြေရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သတိလစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာရှိနေသော်လည်း ရှောင်လင်းယွီသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ယခုမှာ နွေရာသီဖြစ်သောကြောင့် ညဘက်တွင် ပါးလွှာသောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

သို့သော် မိဘများက ကလေးသည် ဆယ်နှစ်အရွယ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူသည် ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။ သူသည် အာဟာရချို့တဲ့နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ပါးလွှာသော ရှပ်အင်္ကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အေးစက်သောကျောက်တုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်အေးစက်နေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကလေးကို အမြန်ကောက်ချီလိုက်သည်။

"ကလေး၊ ကလေး၊ နိုးပါဦး" ဟု ရှောင်လင်းယွီသည် ကလေး၏မျက်နှာလေးကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို နှိုး၍မရခဲ့ပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် ချက်ချင်းစိုးရိမ်သွားသည်။ သူမသည် ရှောင်လင်ကို "လင်အာ၊ ဒီကလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ သူ့ကိုနှိုးလို့မရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး "သူ အအေးမိသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"အအေးမိတာ" ဟု ရှောင်လင်းယွီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ချက်ချင်း "မင်းဆိုလိုတာက ဒီကလေး အအေးပတ်သွားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ဟု ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအေးနေတာကလွဲရင် တခြားရောဂါလက္ခဏာ မရှိဘူးလေ" ဟု ရှောင်လင်းယွီက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူမသည် ဆရာဝန်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရောဂါရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လင်က "သခင်၊ ဘယ်သူမှမရှိတုန်းမှာ သူ့ကို စမ်းရေနည်းနည်း တိုက်လိုက်ပါလား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး "ရှောင်လင်၊ ဒီကလေးရဲ့အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ခေါင်းခါပြီး "လောလောဆယ်တော့ အန္တရာယ်မရှိပါဘူး။ သူက သတိလစ်နေတာပဲ ရှိတယ်။ ခဏနေရင် သူ အဖျားတက်လာလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သိပြီ" ဟု ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်သည်။

သူမသည် ကလေးကို မကယ်တင်လိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကလေး၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် ရှင်းလင်းစွာ ပုံမှန်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကလေး၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများစွာသည် လက်သီးဖြင့်ထိုးခြင်းနှင့် ခြေဖြင့်ကန်ခြင်းကြောင့် ကျန်ခဲ့သည့်ပုံပေါက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမသည် ကလေးကို လုံးဝဂရုမစိုက်သော မိဘများကို ချက်ချင်းစဉ်းစားမိလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည်လည်း ထိုလင်မယားသည် လူကုန်ကူးသမားများဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်လာသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် ကလေးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှဆိုးရွားစွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မည်နည်း။ ကလေးပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူတို့ ပထမဆုံးစဉ်းစားမိသည်မှာ ကလေးကို ရှာဖွေရန်မဟုတ်ဘဲ သူမထံ လျော်ကြေးတောင်းရန် ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။

ကလေးသည် လောလောဆယ် အန္တရာယ်မရှိသောကြောင့် သူမသည် ဤအမာရွတ်များကို သက်သေအဖြစ် ချန်ထားရန်လိုအပ်သည်။

သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် ဝိညာဉ်စမ်းရေကို သောက်လိုက်သည်နှင့် ဤအမာရွတ်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကလေးကို ချီကာ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် သူမနောက်သို့ လိုက်လာသော လူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"ကလေးကို ရှာတွေ့ပြီ။ ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ မဟုတ်လား။"

"ဘော့စ်ရှောင်၊ ကလေး အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

"အယ်၊ သူက ဆယ်နှစ်လောက်ရှိပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်လောက်ပဲ ရှိပုံပေါက်နေတာလဲ။"

"ကလေးက အိပ်ပျော်နေတာလား။"

….

အဖေရှောင်လည်း ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးကို ချက်ချင်းချီလိုက်ပြီး အနည်းငယ်အံ့ဩသော အမူအရာဖြင့် "ကလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအေးစက်နေတာပဲ။ သူ့ကို အမြန်ပြန်ချီသွားပြီး ဆေးခန်းကို ပို့ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။ အဖေရှောင်သည် ချက်ချင်းပြန်ပြေးသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အလုပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက တိုက်ရိုက် "ကျွန်မ အမှုတစ်ခု တိုင်ချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အမှုတိုင်မယ်"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ကျွန်မ အမှုတိုင်ချင်ပါတယ်။ ဒါက ကလေးသူငယ်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနဲ့ လူသတ်ရန်ကြံစည်မှုတောင် ဖြစ်နိုင်တဲ့အမှုပါ"

"လူသတ်မှု"

***