လိမ်လည်မှု

"လင်းယွီ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ရှောင်လင်းယွီ ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် သူမဘေးရှိ ကျေးရွာသားများက ချက်ချင်းပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးမြန်းကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီကမူ ကျေးရွာသားများကို အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် "ဦးလေးချွမ်း၊ ဦးလေးချိုင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားပြီး ဒီကလေးရဲ့မိဘတွေကို အခုပဲ ထိန်းသိမ်းထားပေးပါ။ သူတို့ကို ထွက်မပြေးပါစေနဲ့" ဟု ဆိုသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"လင်းယွီ၊ မင်းဆိုလိုတာက ဒီကလေးကို မိဘတွေကပဲ အန္တရာယ်ပေးခဲ့တာလား" ဟု ဦးလေးချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါပြီး "အခုပြောဖို့ ခက်ပါတယ်။ ရဲတွေလာတဲ့အထိ စောင့်ကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

လူအနည်းငယ်သည် ထပ်မံ၍ မေးခွန်းများ မမေးကြတော့ချေ။ သူတို့သည် ကိစ္စ၏ကြီးလေးမှုကို သိရှိသောကြောင့် မိဘများကို သွားတားဆီးရန်သာ လိုအပ်သည်။

လူသတ်ရန် ကြံစည်မှု။

ထိုသည်မှာ အလွန်ကြီးလေးသော ကိစ္စဖြစ်၏။

ဦးလေးချွမ်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ၏စပ်စုမှုနှင့် သံသယကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ လင်းယွီ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကလေးက ဒီမှာရှိနေတာကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ပြီးတော့ မိဘတွေက ကလေးကို အန္တရာယ်ပေးချင်တယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါပြီး "ကျွန်မမှာ နိမိတ်တစ်ခု ရလိုက်တာပါ။ ကလေးရဲ့ခေါ်သံကို ခံစားမိလို့ တိုက်ရိုက်ပြေးလာခဲ့တာ" ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် လုံးဝရှင်းပြ၍မရချေ။ ရှောင်လင်က သူမကို ကလေး၏တည်နေရာကို ပြောပြခဲ့သည်ဟု သူမ မပြောနိုင်သောကြောင့် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ရှင်းပြခဲ့ရသည်။

ကျေးရွာသားများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသွားများသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သံသယဝင်နေကြသည်။

ဤအချိန်တွင် အကြီးဆုံးအဒေါ်က "လင်းယွီရဲ့ ဆဌမအာရုံက ငယ်ငယ်ကတည်းက အရမ်းစွမ်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူက အရမ်းလည်း ထိလွယ်ရှလွယ်တယ်။ ဒီကလေးက သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ကို အမြဲယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် သူက သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ကို အားကိုးပြီး ကလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

အကြီးဆုံးအဒေါ်သည်လည်း ရှောင်လင်းယွီက အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောင်လင်းယွီအတွက် အသေးစိတ်ပြောရန် အဆင်မပြေသည်မှာ ထင်ရှားသောကြောင့် သူမသည် ဤလိမ်ညာမှုကို သူမအတွက် ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် အံ့ဩစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က "အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆဌမအာရုံက အရမ်းအရမ်းတိကျတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြာရှည်စွာကြားဖူးပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်မလည်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်မရဲ့ဆဌမအာရုံက ကျွန်မကို အန္တရာယ်ကနေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အောင်မြင်စွာရှောင်ရှားနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်"

"ကျွန်မမှာလည်း အဲ့လိုအတွေ့အကြုံမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်"

အမျိုးသမီးတစ်စုသည် တတွတ်တွတ်ပြောဆိုနေကြပြီး ချက်ချင်းပင် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။

...

မကြာမီပင် လူတစ်စုသည် မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

ဦးလေးချွမ်းနှင့် အခြားသူများသည် လူကို တိုက်ရိုက်ထိန်းသိမ်းခြင်းမရှိသလို ရှောင်လင်းယွီက ရဲခေါ်ခဲ့သည်ကိုလည်း ထိုလင်မယားထံ မပြောပြခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ထိုလင်မယားသည် ရှောင်လင်းယွီက ရဲခေါ်ခဲ့သည်ကို လုံးဝမသိခဲ့ကြပေ။

ထိုလင်မယားသည် အဖေရှောင်၏လက်ထဲရှိ ကလေးကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားသောလက်ကို ချက်ချင်းခါချပြီး ပြေးလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကလေးကို အဖေရှောင်၏လက်ထဲမှ မယူခဲ့ကြချေ။

ထိုအစား မစ္စစ်လီသည် အနားသို့ရောက်သည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ "အိုင်ယိုး၊ ငါ့ရဲ့သနားစရာကလေး၊ မင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီ။ မင်း ပျောက်သွားတာ တစ်နာရီကျော်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မင်းရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီ။ ဒီခြံက လုံခြုံရေးအစီအမံတောင် မရှိဘူး။ မင်းကို ပျောက်သွားအောင်လုပ်မိတာ မေမေ့အမှားပါ"

သူမသည် သူမ၏ကလေး ဒဏ်ရာရရှိခြင်းမှာ ခြံ၏အမှားဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

မစ္စတာလီသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။ "ကျွန်တော်တို့က မိသားစုလိုက် ခရီးထွက်လာခဲ့ကြတာပါ။ ဒီခြံရဲ့နာမည်ဂုဏ်သတင်းကြောင့် ဒီကိုလာခဲ့ကြတာ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီခြံက သူ့နာမည်နဲ့ လုံးဝမထိုက်တန်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့မှာ စနစ်ကျတဲ့လုံခြုံရေးအစီအမံတောင် မရှိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုငါးယောက်လာခဲ့ကြပေမယ့် မိသားစုလေးယောက်ပဲ ပြန်ရတော့မယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့မိသားစုတစ်ခု ဒီလိုနဲ့ပဲ ပြိုကွဲသွားရပြီ။"

လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ ထူးဆန်းသောအမူအရာများကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

မစ္စစ်လီသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့သနားစရာ ရှောင်မင်၊ မင်းက ဘာလို့ငါ့ကို ဒီလိုထားခဲ့ရတာလဲ"

မစ္စတာလီ၏အမူအရာသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် "ရှောင်မင်၊ မင်း ဒီကိုလာပြီး ပျော်ချင်ခဲ့တာ။ အဖေနဲ့အမေက မင်းကို ကျေနပ်အောင်လုပ်ပေးခဲ့တယ်၊ မင်းက ဘာလို့ငါတို့ကို ဒီလိုထားခဲ့ရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ဤဝမ်းနည်းဖွယ်မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်က "မစ္စတာလီ၊ မစ္စစ်လီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ဝမ်းနည်းကြောင်းကို လက်ခံပေးပါ။ ခင်ဗျားတို့ ကလေးကို ပြန်ယူသွားပြီး စနစ်တကျစီစဉ်သင့်ပါတယ်" ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုကြသည်။ သူသည် ထိုထက်မပိုခဲ့ချေ။ ကလေးသည် သတိလစ်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း ကွယ်လွန်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

လူအုပ်အချို့သည် သူတို့၏အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

သီချင်းဆို၍ ကခုန်ဖျော်ဖြေခဲ့သော လင်မယားနှစ်ယောက်သည် လူအုပ်ထဲရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သောအခြေအနေကို သတိမပြုမိခဲ့ကြခြင်းမှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသို့သောစကားများ ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ ငိုကြွေးနေသော မစ္စစ်လီသည် မြေကြီးပေါ်မှ ချက်ချင်းခုန်ထလိုက်သည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှောင်လင်းယွီကို လက်ညှိုးထိုးကာ မောက်မာစွာဖြင့် "ငါက ဘာလို့ ဝမ်းနည်းကြောင်းလက်ခံရမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့သနားစရာကလေးက ဒီလိုနဲ့ပဲ ဆုံးသွားပြီ။ ငါ ပြောထားမယ်။ ငါ့သားက ဒီကိုလာတုန်းက အရမ်းကျန်းမာခဲ့တယ်။ သူ အခု ငါတို့ဆီကနေ ထွက်သွားပြီ။ မင်းတို့ ငါတို့ကို ရှင်းပြချက်မပေးမချင်း ဘယ်မှမသွားရဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အရောင်တစ်ချက်လက်သွားပြီး သူမက လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် "မစ္စစ်လီ၊ ကလေးရဲ့မတော်တဆမှုအတွက် ကျွန်မ သေချာပေါက် တာဝန်ယူပါ့မယ်။ မစ္စစ်လီက ကျွန်မဆီကနေ ဘယ်လိုရှင်းပြချက်မျိုး လိုချင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ကျွန်မ မသိတာပါ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မစ္စစ်လီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမက အမှန်တရားကို ပြောဆိုသည့်အမူအရာဖြင့် "ဟွန့်၊ မင်းကရော ဘယ်လိုထင်လို့လဲ။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါ့ကို လျော်ကြေးပေးဖို့လိုတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီက "အော်။ ဒါဆို ရှင့်ကို ဘယ်လောက်လျော်ကြေးပေးရမလဲ" ဟု ဆိုသည်။

မစ္စစ်လီက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "ဟုတ်တာပေါ့၊ တစ်သန်းလေ။ ငါ အရင်က မပြောခဲ့ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးဟန်ဆောင်ပြီး "မစ္စစ်လီ အရင်က ပြောခဲ့လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး "အော်၊ ကျွန်မ အခုမှတ်မိပြီ။ မစ္စစ်လီက ကလေးရဲ့အလောင်းကို ရှာတွေ့ရင် ကျွန်မက တစ်သန်းပေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်" ဟု ဆိုသည်။

မစ္စစ်လီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လျှို့ဝှက်စွာ ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူမက "မင်း မှတ်မိသေးတာ ကောင်းတာပေါ့။ မြန်မြန် ပိုက်ဆံပေးလိုက်။ ငါတို့ မင်းကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ငါတို့ ကလေးရဲ့အလောင်းကို ယူပြီး ထွက်သွားမယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကျွန်မ ပိုက်ဆံပေးဖို့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်၊ မစ္စစ်လီနဲ့ မစ္စတာလီကို ဖြေပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

မစ္စစ်လီသည် မကြာမီရရှိတော့မည့် တစ်သန်းကြောင့် ပျော်ရွှင်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူမက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "မေးသာမေး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏အမူအရာသည် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး သူမက အလွန်တင်းမာသောအမူအရာဖြင့် "တကယ်တော့ ကျွန်မက မစ္စတာနဲ့ မစ္စစ်လီကို မေးချင်တာက၊ ရှာဖွေရေးမစတင်ခင်မှာ ကလေးရဲ့အလောင်းကို ရှာတွေ့မယ်ဆိုတာကို ရှင်တို့ ဘာလို့ဒီလောက်သေချာနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ကလေးကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်မှာ သူ့ကို စစ်ဆေးတောင်မစစ်ဆေးဘဲ ကလေးသေပြီဆိုတာကို ရှင်တို့ ဘယ်လိုသေချာနိုင်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မေးခွန်းသည် အလွန်ထက်ရှသည်။

မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့သည် မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ သူတို့ခံစားခဲ့ရသော ပျော်ရွှင်မှုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

မစ္စစ်လီ၏မျက်လုံးများသည် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ဖြေဆိုရန် မလိုလားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မစ္စတာလီမူကား၊ ထိုအခါမှသာ သူသည် လူအုပ်က သူတို့ကို အရူးလုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ မည်သူမျှ ကလေးတစ်ယောက်၏သေဆုံးမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းနေခြင်းမရှိပေ။

သူသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ရှောင်လင်းယွီ၏မေးခွန်းကို မည်သို့ဖြေဆိုရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။

ရှောင်လင်းယွီက စူးရှစွာဖြင့် "မစ္စတာနဲ့ မစ္စစ်လီ၊ ဘာလို့မဖြေကြတာလဲ" ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် အကြီးဆုံးအဒေါ်သည် အလျင်အမြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ဒေါသကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "လင်းယွီ၊ ဆရာဝန်က ကလေးကို အိပ်ဆေးအလွန်အကျွံတိုက်ကျွေးထားပြီး အခြေအနေအတော်ကြာ စိုးရိမ်ရတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ့ကို အမြန်ဆုံး ခရိုင်ဆေးရုံကို ပို့ပြီး ကုသမှုခံယူရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာ" ဟု ရှောင်လင်းယွီ၏အမူအရာသာမက ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏အမူအရာများပါ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် လင်မယားနှစ်ယောက်ကို သူမ၏စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို ကြည့်ကာ "ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ။ ရဲတွေ မကြာခင်ရောက်လာလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ ကလေးကို ဆေးရုံကို ချက်ချင်းပို့ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"သွား၊ လင်းယွီ။ မြန်မြန်လုပ်။ ကလေးက ပိုအရေးကြီးတယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေးမလေး။ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ်"

"ယုတ်မာလိုက်တာ။ ဒီလင်မယားမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကိုယ့်ကလေးကို သတ်ဖို့ကြိုးစားလောက်အောင် ရူးသွပ်နေမယ်လို့တော့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး"

"သူက သူတို့ရဲ့သားအရင်းကော ဟုတ်ရဲ့လား။ မဟုတ်ရင် သူတို့က သူတို့ကလေးကို ဘယ်လိုရက်စက်နိုင်မှာလဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာလို့ဒီကိုလာပြီး ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က အဖြေကို လျင်မြန်စွာတွေးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒါက လိမ်လည်မှုပဲ။ သူတို့က ကလေးကို ဒီမှာ မတော်တဆဖြစ်စေချင်ပြီး ကလေးရဲ့သေဆုံးမှုကို အသုံးချပြီး ခြံပိုင်ရှင်ကို ပိုက်ဆံပေးခိုင်းဖို့လုပ်တာ။ ခင်ဗျားတို့ အခုနက ကြားတယ်မဟုတ်လား။ ဒီအမျိုးသမီးက အစကတည်းက ခြံပိုင်ရှင်ကို တစ်သန်းကျော်ပေးခိုင်းချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကလေးကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်မှာလည်း တစ်သန်းကိုပဲ အခိုင်အမာတောင်းဆိုခဲ့တယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက လိမ်လည်မှုနဲ့ လှည့်စားမှုပဲ"

"သူတို့ အရမ်းရူးသွပ်လွန်းတယ်။ တစ်သန်းလောက်အတွက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားတယ်။ သူတို့က တိရစ္ဆာန်တွေထက်တောင် ဆိုးတယ်"

လူအုပ်က ဝန်းရံထားသော မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့သည် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်စိုးရိမ်ပြီး အကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။

သို့သော် မစ္စတာလီက "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ကလေးကို အန္တရာယ်မပေးခဲ့ပါဘူး" ဟု ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

"သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့သားအရင်းပါ။ ကျွန်တော်က ကလေးကို ဘယ်လိုအန္တရာယ်ပေးနိုင်မှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါတို့ရဲ့ကလေးအရင်းပါ။ ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု မစ္စစ်လီက ကျယ်လောင်စွာ ငြင်းခုံလိုက်သည်။ "သူ ငါတို့နဲ့အတူရှိတုန်းက အကောင်းကြီးပါ။ အိပ်ဆေးတွေအကြောင်း ငါတို့ ဘာမှမသိဘူး။ ငါ့ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ဆေးကျွေးခံရနိုင်မှာလဲ"

မစ္စတာလီသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး "မှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတူတူရှိတုန်းက အကောင်းကြီးပါ။ ဘယ်သူက ကျွန်တော့်သားကို အိပ်ဆေးကျွေးလောက်အောင် စိတ်မနှံ့ဖြစ်နေမှာလဲ" ဟု ခုခံကာကွယ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ့ဘေးရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ခင်ဗျားတို့ ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရဲအရာရှိတွေ ရောက်လာပြီးနောက်မှာ အမှန်တရား ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အော်၊ ကလေးကို ဆေးရုံပို့လိုက်ပြီ။ ခင်ဗျားတို့ စိတ်မပူကြဘူးလား" ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က စပ်စုစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ဟုတ်တာပေါ့၊ သူတို့က စိုးရိမ်နေကြတာ။ သူတို့က ကလေးကို ကယ်တင်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့တစ်သန်းကို မရတော့မှာကို စိုးရိမ်နေကြတာ"

မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့သည် ရဲစခန်းမှ လူများလာမည်ဟု ကြားသောအခါ သူတို့သည် ပို၍မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့ပတ်လည်တွင် လူများစွာရှိနေသောကြောင့် သူတို့သည် ထွက်ပြေးချင်လျှင်ပင် ထွက်ပြေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် မစ္စတာလီဘေးရှိ မိန်းကလေးငယ်က ရုတ်တရက် "အဲ့ဒီကောင်စုတ် သေသွားတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဘာကိစ္စကြီးမို့လို့လဲ" ဟု ဆိုသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပိုးကောင်များ၏အသံမှလွဲ၍ မြင်ကွင်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် သူမ၏စကားများသည် မည်မျှထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို မသိခဲ့ချေ။

သူမက ဆက်လက်၍ "ငါ့အမေက အဲ့ဒီကောင်စုတ်က သေထိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ သေသွားတာက ပိုကောင်းတယ်၊ ဒါမှ သူက ငါတို့ရဲ့အစားအစာကို ဖြုန်းတီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက စားဖို့သောက်ဖို့ပဲ သိတယ်။ အရမ်းစိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကပ်ပါးကောင်" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "…" ဤမိန်းကလေးငယ်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏စကားများသည် အလွန်ရက်စက်လှသည်။

ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို မနေနိုင်ဘဲ "မင်း ဘယ်လိုဒီလိုစကားပြောနိုင်ရတာလဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးပဲ မဟုတ်လား။ သူ သေမလိုဖြစ်သွားတာကို မင်းက ဘယ်လိုဝမ်းသာအားရဖြစ်နိုင်ရတာလဲ။ မင်းကို ဘယ်သူက ဒီလိုစကားပြောတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့တာလဲ။ မင်းက ဘယ်လိုဒီလောက် ပညာမတတ်ရတာလဲ" ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် အိမ်တွင် အမြဲတမ်း မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း အမြင့်တွင်ပြီး သူမ၏မိသားစုသည် သူမကို ကြမ်းတမ်းသောစကားတစ်ခွန်းမျှ ပြောရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ယခုမူကား သူမသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်က တိုက်ရိုက်ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရပြီး သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်သည်။

သူမက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "သူက ငါ့ရဲ့အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူး။ နင်တို့က ငါ့ကို ဘယ်လိုဆူနိုင်ရတာလဲ။ နင်တို့အားလုံး လူဆိုးတွေ" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "…" ဤကလေးသည် အမူအကျင့်ဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု သေချာပေါက်လိုအပ်နေသည်။

မစ္စတာလီသည် ကလေးငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအမူအရာသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် သူ့ဘေးရှိ သူ့သားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူသည် သူ့သားကို ဆွဲဆိတ်လိုက်ရာ သူ့သားသည် ချက်ချင်းပင် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်၏ငိုသံများသည် ဤတိတ်ဆိတ်သောညတွင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

မစ္စတာလီသည် သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းသောအမူအရာဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့သားကို အိပ်ဆေးဘယ်လိုကျွေးခံလိုက်ရလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ တကယ်မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပါ။ သူတို့က ငယ်ပါသေးတယ်။ သူတို့ ဒီလိုငိုနေရင် သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး တည်းခိုခန်းကို ပြန်သွားပြီး ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို ချော့သိပ်လို့ရမလား" ဟု ဆိုသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မိန်းကလေးသည် အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းပုံပေါက်သော်လည်း ကလေးများသည် အပြစ်ကင်းစင်ကြသည်။ ကလေးများကို ထိုနေရာတွင် ရပ်၍ ငိုခိုင်းထားခြင်းသည် အမှန်ပင် မကောင်းပေ။

သို့သော် ဤလူနှစ်ယောက်သည် ကလေးကို အန္တရာယ်ပေးခဲ့သော အဓိကတရားခံများ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားလျှင် မကောင်းပေ။

အမေရှောင်သည် ငိုနေသောကလေးများကို ကြည့်ကာ ဘာလုပ်ရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်က "ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို တည်းခိုခန်းကို ပြန်ချီသွားဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ" ဟု ဆိုသည်။

မစ္စတာလီ၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက ချက်ချင်း "ကျွန်တော့်ကလေးတွေက သူစိမ်းတွေကို သူတို့ကိုချီတာ မကြိုက်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးပုံရပြီး "အော်၊ တကယ်လား" ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် "ဦးလေး၊ ကျွန်တော်က ဘယ်သူချီရမယ်ဆိုတာကိုတောင် မသတ်မှတ်ရသေးဘူးလေ။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က သူတို့ကို တည်းခိုခန်းကို ပြန်ချီသွားလို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ တည်းခိုခန်းအထိ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ ပြဿနာရှိလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့က ကလေးနှစ်ယောက်ကို တည်းခိုခန်းကို ကိုယ်တိုင်လမ်းလျှောက်ပြန်ခိုင်းဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား။ ပြီးတော့ ကလေးတွေကြောင့်ဖြစ်တဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို အသုံးချပြီး ထွက်ပြေးဖို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ဖော်ထုတ်လိုက်သောကြောင့် မစ္စတာလီသည် မျက်နှာပျက်ယွင်းနေခဲ့သည်။

မစ္စတာလီသည် သွားကြိတ်ကာ "အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ခင်ဗျားပြောတာ မှန်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့က ထွက်ပြေးဖို့အတွက် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထပ်စွန့်ပစ်မယ့် မိဘမျိုးတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားတို့က အရမ်းဆိုးရွားတဲ့မိဘတွေ ဖြစ်သွားမှာ" ဟု ဆိုသည်။

မစ္စတာလီ၏အမူအရာသည် အထူးသဖြင့် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ထပ်မံ၍ "တကယ်တော့ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ခင်ဗျားတို့ရဲ့လှည့်ကွက်လေးတွေကို မြင်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်လိုကလေးတစ်ယောက်က ထောက်ပြရတာကို စိတ်မရှိတာပဲ ရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး၊ ဦးလေးက ဘာလို့ အကြီးဆုံးသားကို သတ်ဖို့ကြိုးစားလောက်အောင် ရက်စက်ရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "…"

အခုမှရောက်ရှိလာသော ရဲများ "…"

ဒီကလေးက စုံထောက်ဝင်စားတာလား။

***