စုံထောက် ရှောင်လဲ့ထုန်

ရှောင်လင်းယွီနှင့် အဖေရှောင်တို့သည် ကလေးကိုခေါ်ဆောင်၍ ခရိုင်ဆေးရုံသို့ အလျင်အမြန်သွားခဲ့ကြသည်။

ကလေး၏အသက်သည် အန္တရာယ်ရှိနေပြီး မြို့နယ်ဆေးရုံတွင် သူ့ကိုကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ မည်သူမျှမကြည့်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် ကလေး၏ပါးစပ်ထဲသို့ စမ်းရေသုံးစက် ချပေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်က ဤဝိညာဉ်စမ်းရေသုံးစက်သည် အိပ်ဆေး၏အာနိသင်အချို့ကို သက်သာစေနိုင်ပြီး ဆေးရုံသို့ အမြန်သွားနေစဉ်အတွင်း ကလေးအသက်မဆုံးရှုံးစေရန် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

အဖေရှောင်သည် အေးစက်နေသောကလေးကို ကြည့်ကာ "ယွီအာ၊ ကလေး အဆင်ပြေပါ့မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကားမောင်းရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သမီးလည်း မသိဘူးလေ။ သူ အဆင်ပြေမှာပါ။"

သူမသည် ကလေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ကလေးသေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူမ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှင့်အတူလိုက်ပါလာသော ရွာသူကြီးက စိုးရိမ်စွာဖြင့် "သူတို့ ကလေးကို အိပ်ဆေးဘယ်လောက်တောင် တိုက်ခဲ့ကြပါလိမ့်။ အဲ့ဒီမိဘနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ရက်စက်ကြတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။ ဤနေရာတွင် သူက သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် "ဒီကလေးက အဲ့ဒီလင်မယား ပြန်ပေးဆွဲလာတာ တကယ်ဖြစ်နိုင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖေရှောင်သည် သတိလစ်နေသောကလေးကို လှမ်းကြည့်ပြီး "ကျွန်တော်တော့ အဲ့လိုမထင်ဘူး။ ကြည့်ပါဦး၊ ဒီကလေးရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်က အဲ့ဒီလူနဲ့ ၇၀-၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တူတယ်။ သူ့ရဲ့ကလေးအရင်း ဖြစ်လောက်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရွာသူကြီးသည် ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး "ဒါဆို ထူးဆန်းနေပြီ။ သူ့ကလေးအရင်းဖြစ်မှတော့ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။ သူတို့က ငယ်တဲ့ကလေးနှစ်ယောက်ကိုတော့ အရမ်းကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံကြတာ သိသာနေတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ယောက်မှာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ဝဝကစ်ကစ်ဖြစ်ပြီး နူးညံ့သောအသားအရေရှိကြသည်။ သူတို့သည် အာဟာရကောင်းစွာရရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဤကလေးသည် ဆယ်နှစ်ပင်ရှိပုံမပေါ်ချေ။ သူသည် အရပ်မရှည်ဘဲ အရိုးပေါ်အရေတင်သာရှိသည်။ ကြွက်သားတစ်စမျှမရှိဘဲ သူ၏အသားအရေမှာ ညိုမည်းနေသည်။ သူသည် အာဟာရချို့တဲ့နေသည်မှာ သိသာသည်။

ပို၍ဒေါသထွက်စရာကောင်းသည်မှာ ဤကလေး၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ဒဏ်ရာအဟောင်းအသစ်များ ပြည့်နှက်နေခြင်းပင်။ ကြိမ်ဒဏ်ရာများ၊ ဆွဲဆိတ်ထားသောအမှတ်များ၊ လက်ဝါးရာများနှင့် အမှတ်အမျိုးမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။

"ဒီကလေးကို ကြီးပြင်းလာတဲ့တစ်လျှောက်လုံး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ရွာသူကြီးသည် ကလေးကို သနားကြင်နာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အဖေရှောင်သည် ရုတ်တရက် ပြဿနာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး "ယွီအာ၊ မင်း ရဲခေါ်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်ဟုတ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သမီး ရဲခေါ်ထားတယ်။ သူတို့ အခုလောက်ဆို ရောက်နေလောက်ပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ဤအချိန်တွင် အဖေရှောင်က "ငါတို့ ကလေးကို ဆေးရုံခေါ်လာတဲ့အကြောင်း ရဲကို ပြောပြသင့်တယ် မဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။

"…" ရှောင်လင်းယွီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး "ပြောသင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။ အဓိက သားကောင်မှာ ဤကလေးဖြစ်သည် မဟုတ်လော။ ရဲများက သူ့ကို ခြေရာခံနေမည်ဖြစ်သည်။

"အခုပဲ သူတို့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ရမလား" ဟု အဖေရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက "ရဲတွေ ရွာမှာကိစ္စပြီးရင် သူတို့ဘာသာ ဆေးရုံကို အမြန်လာကြပါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရွာသူကြီးက "ယွီအာ၊ မိဘတွေမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုသိလိုက်တာလဲ။ မင်းက ကလေးကိုရှာတွေ့တာနဲ့ ရဲကိုခေါ်လိုက်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူတို့သာဆိုလျှင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် ဆက်စပ်မိမည်မဟုတ်ပေ။ ကလေးပျောက်ဆုံးနေစဉ် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ဟုသာ သူတို့ထင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက "အဲ့ဒီလင်မယားက ကလေးပျောက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းမရှာခဲ့ကြဘူး။ ဒါက အချက်တစ်ချက်ပါ။

အမျိုးသမီးက ကျွန်မတို့ ရှာတောင်မရှာရသေးခင်မှာ အလောင်းကိုတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါက ဒုတိယအချက်။

တတိယအချက်က သူတို့က လျော်ကြေးကိုပဲ အဆက်မပြတ်တောင်းနေခဲ့တယ်။

ဒီအချက်သုံးချက်က ကလေးပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သာမန်မိဘတွေရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကိုက်ညီပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မ ကလေးကိုရှာတွေ့တဲ့အခါမှာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ပြည့်နေပြီး သူ့အရွယ်အစားက သူ့အသက်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မကိုက်ညီတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလင်မယားက ကလေးကိုသုံးပြီး ငွေညှစ်ချင်နေတယ်လို့ ကျွန်မ ချက်ချင်းစဉ်းစားမိလိုက်တယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်မက ရဲကိုခေါ်ပြီး သူတို့ထွက်မပြေးနိုင်အောင် အဲ့ဒီလင်မယားကို ထိန်းချုပ်ခိုင်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ"

ရွာသူကြီးက "ယွီအာ၊ မင်းက တကယ်ကို ပါးနပ်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါပြီး "အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့စကားတွေက လူတွေကို သံသယဝင်စေလောက်တဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

အဖေရှောင်သည် ဖြူဖျော့နေသောကလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် "အဲ့ဒီလူနှစ်ယောက်က ဒီကလေးကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက်ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

...

ရဲအရာရှိများ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့သည် နှစ်နှစ်မပြည့်သေးသော ကလေးတစ်ဦးက ကျွမ်းကျင်စွာ စကားပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် လူကြီးတစ်ဦးကို စကားမပြောနိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဘယ်သူ ရဲခေါ်တာလဲ" ဟု ရဲအရာရှိလီက ကျယ်လောင်စွာမေးလိုက်သည်။

အမေရှောင်နှင့် ကျေးရွာသားများသည် ဤအသိမိတ်ဆွေဟောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်ကြသည်။

"အရာရှိချုပ်လီ၊ ရှောင်လင်းယွီက ရဲခေါ်ခဲ့တာပါ" ဟု ဦးလေးချွမ်းက ဆိုသည်။ အမှန်ပင်၊ အရာရှိလီသည် အရာရှိချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အရာရှိချုပ်လီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှောင်လင်းယွီကို မတွေ့ရပေ။ သူက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် "ရှောင်လင်းယွီ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးချွမ်းက "ကလေးကို အိပ်ဆေးအများကြီးတိုက်ထားလို့ အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရပါတယ်။ ရှောင်လင်းယွီက သူ့ကို ဆေးရုံပို့လိုက်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

အရာရှိချုပ်လီက လေးနက်စွာဖြင့် "အရင်က ကျွန်တော်တို့ ကလေးသူငယ်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနဲ့ လူသတ်ရန်ကြံစည်မှု သတင်းပို့ချက်တစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤအမှုသည် ပြောင်စရာမဟုတ်ပေ။

ထောင်ယွမ်ရွာတွင် လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။

ဤကိစ္စသာ ပြန့်နှံ့သွားပါက ရွာအတွက် အကျိုးယုတ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအမှုကို သတိဖြင့် ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရာရှိချုပ်လီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းဆုံး လူနှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဌာနေရွာသားများအပြင် နိုင်ငံခြားခရီးသွားများစွာလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့ သတင်းကို ပိတ်ဆို့လိုလျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အရာရှိချုပ်လီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့စေခဲ့သနည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူသည် သူ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

ဦးလေးချွမ်းသည် အလယ်တွင် ဝန်းရံခံထားရသော လင်မယားကို ညွှန်ပြပြီး လေးနက်စွာဖြင့် "အရာရှိချုပ်လီ၊ ကျွန်တော်တို့က ဒီလူနှစ်ယောက်က သူတို့ကလေးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သတ်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ သံသယရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

မစ္စတာလီနှင့် မစ္စစ်လီတို့၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူတို့က ကျယ်လောင်စွာ ငြင်းခုံကြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စွပ်စွဲနေတာ။ ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့ကလေးကို ဘာလို့သတ်ရမှာလဲ။"

အရာရှိချုပ်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် "ခင်ဗျားတို့ သက်သေနဲ့ပြောရမယ်။ ဒီလူနှစ်ယောက်က ကလေးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး သတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ပြောတယ်။ သက်သေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ သက်သေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့သည် ချက်ချင်းခုန်ထကာ မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။

ဦးလေးချွမ်းသည် သူတို့ကိုကြည့်ပြီး "ခင်ဗျားတို့မှာ သက်သေတောင်းရဲတဲ့ မျက်နှာရှိသေးတာလား။ ကလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခင်ဗျားတို့ မမြင်ခဲ့ဘူးလား။ ဒဏ်ရာအသစ်အဟောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ ကလေးကိုရှာတွေ့တဲ့အခါ သူက ကျောက်တံတားအောက်မှာ သတိလစ်လဲလျောင်းနေခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဆေးခန်းကို စစ်ဆေးဖို့ပို့တဲ့အခါမှာ ကလေးကို အိပ်ဆေးအများအပြား တိုက်ကျွေးထားတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

"အဲ့ဒီကလေးက ခင်ဗျားတို့ရဲ့သားပဲ။ ဒါဆို ပြောပြပါဦး၊ ကလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အိပ်ဆေးတွေ ဘာလို့အများကြီးရှိနေရတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဦးလေးချွမ်းသည် အရာရှိချုပ်လီကို လေးနက်စွာဖြင့် "အရာရှိချုပ်လီ၊ ကျွန်တော်တို့ အခု သူတို့က ကလေးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး အိပ်ဆေးတိုက်ခဲ့တယ်လို့ သံသယရှိပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် သက်သေသည် အရေးကြီးသည်။ အရာရှိချုပ်လီက "ဒါတွေအားလုံးက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ထင်ကြေးပဲ။ ကျွန်တော်တို့လိုချင်တာက သက်သေ" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "..."

မစ္စတာလီနှင့် မစ္စစ်လီတို့သည် ချက်ချင်းပြုံးလိုက်ကြသည်။

ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မစ္စတာလီ၏နှလုံးသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူက ပြုံးပြီး "ရဲတွေက ပညာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်ပါတယ်။ သူတို့က အပြစ်မရှိတဲ့လူကို စွပ်စွဲမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူသည် လူအများကို မျက်နှာမူပြီး ဦးလေးချွမ်းကို ယုံကြည်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် "ခင်ဗျားက ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်သားကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ခင်ဗျားမှာ သက်သေရှိလား။ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားက ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်သားကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတာကို နေရာမှာတင် တွေ့ခဲ့လို့လား။

"ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို အိပ်ဆေးတစ်လုံးတောင် မတိုက်ခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို အသရေဖျက်မှုနဲ့ တရားစွဲမှာ။ ကျွန်တော်က ဒီခြံရဲ့သူဌေးကိုလည်း တရားစွဲမှာ။ ကျွန်တော့်သားက အကောင်းကြီးရှိနေပေမယ့် ရုတ်တရက် အိပ်ဆေးတိုက်ကျွေးခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလုံခြုံမှုက အာမခံချက်မရှိဘူး။ နောက်ကျရင် ဘယ်သူက ဒီကိုလာကစားရဲမှာလဲ။ သူတို့ တိုက်ခိုက်ခံရရင်ကော" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "..." အများစုသည် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "အရှက်မရှိလိုက်တာ။ အရာရှိတို့၊ ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒီကလေးကို မတွေ့ခဲ့ကြဘူး။ သူက ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ခုနစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိပုံပေါက်နေတယ်။ သူက ပိန်လှီပြီး သနားစရာကောင်းတယ်။ သူက အမာရွတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူ အိမ်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မခံခဲ့ရဘူးလို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။"

"မှန်တယ်၊ ပြီးတော့ ကလေးပျောက်နေတုန်းက သူတို့က ဂရုတောင်မစိုက်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား၊ သူတို့က သူဌေးကို ပိုက်ဆံအတွက် နှောင့်ယှက်နေခဲ့တယ်။ သူတို့က အပြစ်ကင်းစင်တယ်လို့ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။"

...

မစ္စတာလီသည် လူတိုင်းတွင် တကယ့်သက်သေအထောက်အထားမရှိသည်ကို အားကိုးနေသောကြောင့် သူသည် ယုံကြည်မှုအနည်းငယ်ရှိနေသည်။

သို့သော် ဒေါသထွက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသောအသံများကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသလို အရိပ်အယောင် ရှိနေသေးသည်။

သို့တိုင် မစ္စတာလီက မာနကြီးစွာဖြင့် "အဲ့ဒါ ငါ့သားပဲ။ ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံဆက်ဆံ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ဂရုစိုက်ကြစေချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

မစ္စစ်လီက "မှန်တယ်။ ဒါက ငါ့မိသားစုကိစ္စပဲ။ နင်တို့အားလုံးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" ဟု ထောက်ခံပြောဆိုသည်။

လူတိုင်း "..." သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မစ္စစ်လီဘေးရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ညွှန်ပြပြီး သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ဒီအစ်မက အစ်ကိုကြီးက ကောင်စုတ်လေး၊ ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင်လို့ အဆက်မပြတ်ပြောနေတယ်။

ကျွန်တော် အစ်မကို မေးချင်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးက မင်းရဲ့အစ်ကိုအရင်းဖြစ်မှတော့ မင်းမိဘတွေက သူ့ကိုစောင့်ရှောက်တာ သဘာဝကျတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ အစ်မ၊ မင်းကလည်း ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းနဲ့မင်းအစ်ကိုကြားမှာ ဘာကွာခြားချက်ရှိလို့လဲ" ဟု ဆိုသည်။

မိန်းကလေးငယ်က မာနကြီးစွာဖြင့် "ဟွန့်၊ အဲ့ဒီကောင်စုတ်က ငါ့အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မိဘတွေက အဲ့ဒီကောင်စုတ်ကြီးလာရင် သူက ငါတို့နဲ့ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုကို လုယက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို မင်းက မင်းအစ်ကိုကြီးကို သေစေချင်တာပေါ့၊ မဟုတ်လား" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်က ဆက်လက်မေးလိုက်သည်။

"ဒါက သဘာ... ဝူးဝူး..." မစ္စစ်လီသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မစ္စစ်လီကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ပြီး "ခင်ဗျားက ဘာလို့ အစ်မကို ဆက်မပြောခိုင်းတာလဲ။ သူမက အမှန်တရားကို ပြောပြမှာကို ကြောက်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အရာရှိချုပ်လီကို လှည့်ကြည့်ပြီး "ရဲဦးလေး၊ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ဒီအစ်မက သူ့အစ်ကိုကြီးက သူ့အစ်ကိုကြီးမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူက သူတို့ရဲ့သားအရင်းလည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်နေတာ" ဟု ဆိုသည်။ ရှောင်ထုန်သည် မစ္စတာလီနှင့် မစ္စစ်လီတို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လူအုပ်သည် မိန်းကလေး၏စကားများနောက်ကွယ်မှ ဝှက်ထားသောအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြသည်၊ မရေမတွက်နိုင်သောအမှုများကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သော အရာရှိချုပ်လီဆိုလျှင် ပြောစရာမလိုပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ထို့နောက် "ရဲဦးလေး၊ သက်သေရဖို့ အရမ်းလွယ်ကူတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုရှိပါတယ်။ ခင်ဗျားက ဒီအစ်ကိုနဲ့ အစ်မကို မေးလိုက်ရုံပဲ" ဟု အကြံပြုသည်။ သူသည် ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

မစ္စတာနှင့် မစ္စစ်လီတို့သည် ကလေးများကို သူတို့၏လက်မောင်းများထဲသို့ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆွဲဖက်ထားလိုက်ကြသည်။ မစ္စတာလီက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "ကျွန်တော့်ကလေးတွေက ငယ်ပါသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့မှာ သူတို့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခွင့်မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး "အဘွား၊ သားကို ချပေးပါ" ဟု ဆိုသည်။

အမေရှောင်သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမက ညင်သာစွာဖြင့် "ရှောင်ထုန်၊ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးရှိတယ်။ သားကို ချပေးလိုက်ရင် အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် "အဘွား၊ အဘွားက သားကို ယုံကြည်သင့်တယ်။ သား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို သားက ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု အမေရှောင်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုသေးသည်။ ဤကလေးသည် အလွန်ဆိုးသွမ်းပြီး ကိုယ့်သဘောကိုယ်ဆောင်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူတတ်သည်။ သူမ သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က "အဘွား၊ ဦးလေးလီနဲ့ တခြားသူတွေ ဒီမှာရှိနေတာပဲ။ အဘွားက စိတ်ပူနေတုန်းပဲလား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ သားက ကလေးတွေနဲ့ စကားစမြည်ပြောချင်လို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

လူတိုင်း "..."

မစ္စတာလီသည် ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာထားလိုက်သည်။

ဤကလေးသည် အခြားသူများနှင့် မတူကြောင်း သူ အခုသိသွားပြီ။ ဤကလေးသည် လည်လည်ဝယ်ဝယ်နှင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသည်။ သူ သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။

သူနှင့် မစ္စစ်လီတို့သည် ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူတို့၏ပါးစပ်များကို ပိတ်ထားကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ခုခုမှားယွင်းစွာ ပြောဆိုမိမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် အမေရှောင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ရှောင်လဲ့ထုန်ကို ချပေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အလယ်သို့ လျှောက်သွားပြီး မစ္စတာလီရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏မျက်နှာလေးကို မော့ကာ မစ္စတာလီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဦးလေးလီ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီအစ်ကိုလေးရဲ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားတာလဲ။ သူတို့ အသက်ရှူမဝဘဲ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။"

မစ္စတာလီသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ၏လက်သည် တုန်ယင်သွားပြီး ကလေး၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသောလက်ကို မလွှတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ကောင်လေးသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သည်။ သူ ခဏတာ အသက်ရှူမဝလျှင် တကယ်ပင် အသက်ရှူကျပ်သွားနိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "အစ်ကိုလေး၊ မင်းညီမက ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးကို ကပ်ပါးကောင်စုတ်လေးတစ်ကောင်လို့ ပြောရတာလဲ။ သူက မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မစ္စတာလီ၏အမူအရာသည် ခဲသွားပြီး သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့သား၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်ပြီး အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် "ခင်ဗျား ဒီအစ်ကိုလေးရဲ့ပါးစပ်ကို ထပ်ပိတ်လို့မရတော့ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားရဲ့အပြစ်ကို ပြနေသလိုဖြစ်သွားမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားက အစ်ကိုကြီးကို အန္တရာယ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာကို သွယ်ဝိုက်ပြသရာရောက်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူ၏မျက်နှာလေးသည် တည်ကြည်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိနေသည်။

မစ္စတာလီသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏လက်ကို ချလိုက်သည်။

ကောင်လေးသည် ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ဘာပြောရမည်၊ ဘာမပြောရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကို ကြောက်ရွံ့သောအရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာသည်လည်း အလွန်ကြောက်ရွံ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သို့သော် သူသည် သူ့အဖေ၏ခြေထောက်ဘေးရှိ ကောင်လေးငယ်ကို ကြည့်သောအခါ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

လူအုပ်သည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထိုမျှလောက် အံ့အားမသင့်ကြချေ။ ကလေးများသည် အခြားကလေးများအနီးတွင် ပို၍သက်တောင့်သက်သာရှိကြမည်ဖြစ်သည်။

မစ္စတာလီ၏သားက မာနကြီးစွာဖြင့် "ငါ့မိဘတွေက သူက ငါတို့မိသားစုမှာ အလကားစား အလကားသောက်နေတဲ့ စျေးပေါတဲ့ကောင်စုတ်လေးတစ်ကောင်ပဲလို့ ပြောတယ်။ သူ ကြီးလာရင် သူက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုကိုတောင် လုယူလိမ့်မယ်။"

"အစ်ကိုကြီးက မင်းမိဘတွေရဲ့သား မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဘာလို့မင်းရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို လုယူရမှာလဲ။"

"သူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အမေက သူက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေတဲ့သူလို့ ပြောတယ်။ သူ မွေးတုန်းက သူ့မိဘတွေကို သတ်ခဲ့တယ်။ ငါ့မိဘတွေက သူ့ကို သနားလို့ ကြင်နာစွာနဲ့ မွေးစားခဲ့တာ။ သူက ဒီလောက်ကျေးဇူးကန်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ သူက အိမ်မှာ အလကားစားသောက်ဖို့ပဲ သိပြီး အလုပ်မလုပ်ဘူး"

"အော်၊ အစ်ကိုကြီးက မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးကအရင်း မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါဆို သူက ဘယ်သူလဲ။"

"သူက ငါ့ဦးလေးရဲ့သား"

"ငါတို့ အခုနေနေတဲ့အိမ်က ငါ့ဦးလေးမိသားစုပိုင်တာ။ ငါ့အဖေနဲ့အမေ စကားပြောနေတာကို ငါ ခိုးနားထောင်မိတယ်။ သူ ၁၈ နှစ်ပြည့်ရင် အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးကို အိမ်ပြန်ပေးရမယ်"

"ဟမ်" ဟု လူအုပ်သည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

***