အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာခြင်း

အမှု၏အမှန်တရားမှာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကလေးဖြစ်သူ လီရှောင်မင်သည် လင်မယားနှစ်ယောက်၏သားအရင်းမဟုတ်ဘဲ လီကျန့်ယဲ့၏ အမွှာညီအစ်ကိုဖြစ်သူ လီကျန့်ဟွာ၏သားဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

လီကျန့်ဟွာနှင့် သူ၏ဇနီးသေဆုံးပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏သုံးနှစ်အရွယ်သားကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။ ဤကလေးသည် တစ်ယောက်တည်း အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သဘာဝအတိုင်းပင် ညီဖြစ်သူ လီကျန့်ယဲ့သည် ကလေး၏အုပ်ထိန်းသူဖြစ်လာခဲ့သည်။

လီကျန့်ဟွာ၏အသက်အာမခံကြေး ယွမ် ၆၀,၀၀၀ နှင့် သူ၏အိမ်သည်လည်း လီကျန့်ယဲ့၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် မျက်နှာသာရရန်အတွက် ကလေးကို မွေးမြူခဲ့ကြသည်။ လီကျန့်ယဲ့နှင့် လီကျန့်ဟွာ၏မိဘများသည် အသက်ရှင်လျက်ရှိသေးသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏အကြီးဆုံးမြေး ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ကလေးငါးနှစ်အရွယ်တွင် အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးသည်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ကလေးကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မည့်သူ မည်သူမျှမရှိတော့ချေ။ လီကျန့်ယဲ့နှင့် သူ၏ဇနီးသည် ဤကလေးကို မကြိုက်ကြပေ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့တွင် ကလေးအရင်းများရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်မှုကိစ္စများစွာကို လုပ်ဆောင်ရသည်။ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းတို့သည် သာမန်ပင်။ သူ အလုပ်မလုပ်လျှင် သူ စားခွင့်ရမည်မဟုတ်ပေ။ သူ့ကို အစာပေးလျှင်ပင် မိသားစု၏စားကြွင်းစားကျန်များသာဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်နှစ်ယောက်မှာ အစာကို သူတို့၏အစ်ကိုကြီးအား ပေးမည့်အစား ခွေးများကို ကျွေးရန် ပို၍ဆန္ဒရှိကြသည်။

ကောင်လေးသည် ဤသို့ဖြင့် ၁၀ နှစ်အထိ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ မိသားစု၏ဤကလေးအပေါ် မနှစ်သက်မှုသည် တိုးပွားလာရုံသာရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးသည် သူ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့် သူတို့ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကလေး ပျောက်ကွယ်သွားရန် ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လူသတ်မှုသည် တရားမဝင်ကြောင်း သိရှိကြသည်။

ထိုသည်မှာ သူတို့ လက်လျှော့ခဲ့ကြသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူတို့သည် ကလေးကို လူများ၏အာရုံစိုက်မှုမရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အဆက်မပြတ် စီစဉ်နေခဲ့ကြသည်။ တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် သူတို့၏လက်ကိုင်ဖုန်းများတွင် သတင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ခရီးသွားတစ်ဦးသည် ခရီးထွက်သွားပြီး မတော်တဆ သေဆုံးခဲ့သည်။ ခရီးသွားနေရာတွင် သင့်လျော်သောလုံခြုံရေးအစီအမံများမရှိသောကြောင့် သူတို့သည် သေဆုံးသွားသောခရီးသွား၏မိသားစုအား လျော်ကြေးများစွာ ပေးခဲ့ရသည်။

ထိုသည်မှာ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို စိတ်ကူးစိတ်သန်းဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် သူတို့ကို မျက်စိစပါးမွှေးစူးစရာကောင်ကို ဖယ်ရှားနိုင်စေပြီး လျော်ကြေးများစွာရရှိကာ လူများ၏သံသယကိုလည်း မဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် တစ်ချက်ခုတ် သုံးချက်ပြတ်ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ခရီးသွားနေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သုံးစွဲခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့သည် Z မြို့မှဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ကလေးများနှင့်အတူ ခရီးသွားရန် ပို၍အဆင်ပြေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ထောင်ယွမ်ရွာတွင် ခရီးသွားများစွာရှိသောကြောင့် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်ပွားခြင်းသည် သာမန်ပင်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သံသယကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏အစီအစဉ်သည် ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

သို့သော် သူတို့သည် အလွန်စိတ်မရှည်ခဲ့ကြချေ။

သူတို့သည် အခြားသူများ အသုံးချနိုင်ရန်အတွက် အပေါက်အလမ်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့သော နောက်ထပ်အရာတစ်ခုမှာ ထောင်ယွမ်ရွာ၏ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ရှောင်လင်းယွီတွင် သေသူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်သော စမ်းရေရှိနေခြင်းပင်။

ကလေးကို ကယ်တင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် သေချာပေါက် အပြစ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

လီကျန့်ယဲ့နှင့် သူ၏ဇနီးသည် ကောင်လေးကို မနက်ပိုင်းတွင် သူတို့ ရွေးချယ်ထားသောနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကလေးကို အိပ်ဆေးများစားရန် အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ အိပ်ဆေးများ အာနိသင်ပြလာသောအခါ သူတို့သည် ကလေးကို တံတားအောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြရာ သူ့ကို ရှာဖွေရန် ပို၍ပင်ခက်ခဲသွားစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အိပ်ဆေးများ အာနိသင်ပြလာသောအခါမှသာ ကောင်လေးကို ရှာဖွေရေး စတင်ခဲ့ကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့သည် ရှာဖွေရေးကိုလည်း နှေးကွေးစေခဲ့သည်။ သူတို့ သူ့ကိုရှာတွေ့သောအခါ ကလေးသည် သေဆုံးနေမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ခြံတွင် သင့်လျော်သောလုံခြုံရေးအစီအမံများ မထားရှိသောကြောင့် ကလေးသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် သေဆုံးသွားသည်ဟု အခိုင်အမာပြောဆိုရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ငွေညှစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် ရှောင်လင်းယွီက ပထမဆုံးသတိပေးချက်တွင် ကလေးကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြချေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ရဲခေါ်ခဲ့သည်။

ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခုမှာ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

မစ္စစ်လီသည် ရဲများထံ ဝန်ခံထွက်ဆိုသောအခါ လူတိုင်းသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြမရလောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မစ္စတာလီသည် ပြိုလဲလုမတတ်ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး သူ၏ဇနီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် "မင်း ရူးနေလား။ ဘာလို့ သူတို့ကို အကုန်လုံးပြောပြရတာလဲ" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မစ္စတာလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာလေးသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက အလွန်တင်းမာစွာဖြင့် "ခင်ဗျားမှ ရူးနေတာ။ အစ်ကိုကြီးက အရမ်းအပြစ်ကင်းစင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို ပိုက်ဆံအတွက် သတ်ချင်ခဲ့ကြတယ်။ အစ်ကိုကြီးက ခင်ဗျားရဲ့အစ်ကိုအရင်းရဲ့သား မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုတောင် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။ သူသည် ပိုဆိုးသောစကားများ ပြောဆိုချင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် မပြောဆိုခဲ့ချေ။

မစ္စတာလီ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး အားအင်မဲ့သွားသည်။ သူက ခေါင်းခါပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မစ္စစ်လီကို ညွှန်ပြပြီး "ခင်ဗျားရဲ့မိန်းမက အကုန်လုံး ဝန်ခံပြီးပြီ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မစ္စစ်လီမူကား၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ဗလာကျင်းပြီး ထုံထိုင်းနေသော်လည်း သူမ၏အမူအရာသည် ယခင်ကဲ့သို့ မာနကြီးပြီး ဩဇာလွှမ်းမိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ည၏အမှောင်ထုထဲတွင် မည်သူမျှ သူမ၌ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

သူမ၏သားက လီရှောင်မင်သည် သူ့ဦးလေး၏သားဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုပြီးနောက် မစ္စစ်လီသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ပြီး အရာအားလုံးကို ဝန်ခံခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လူများစွာကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ဤအမျိုးသမီးသည် ပူးဝင်ခံရသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အရာအားလုံးကို ဝန်ခံရမည်နည်း။

သူမသည် လူသတ်ရန်ကြံစည်မှုကို ဝန်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ သူမကို မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝန်ခံရန် အတင်းအကျပ်မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စပ်စုစွာဖြင့် "ခင်ဗျားက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဝန်ခံလိုက်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မစ္စစ်လီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေရသည့်အရိပ်အယောင်ပေါ်လာပြီး သူမက "ကျွန်မ အရမ်းအပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက အစ်ကိုကြီးနဲ့ သူ့မိန်းမက ကျွန်မတို့အပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မတို့က သူတို့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသားကို ဒီလိုဆက်ဆံခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ… ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ဆက်နေလို့မရတော့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဤသည်မှာ လူများစွာကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် မစ္စတာလီကိုဖြစ်သည်။

သူမကို ပါးစပ်ပိတ်ရန် ပါးရိုက်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ကို ကလေးငယ်တစ်ယောက်က ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် မည်မျှပင်ကြိုးစားသော်လည်း ကလေးငယ်ကို မခါချနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ဇနီးက အရာအားလုံးကို ဝန်ခံနေသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဒေါသထွက်ပြီး အကူအညီမဲ့နေခဲ့သည်။ သူ သေချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

သူ၏ဒေါသကြောင့် သူသည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်က သူ့ကို မည်သို့ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကိုပင် မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူသည် ကိုင်တွယ်ရန် ပိုကြီးသောပြဿနာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

မစ္စစ်လီကို ရဲစခန်းတွင် ဖမ်းဆီးလိုက်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း အော်ဟစ်ဟစ်ကြွေးခဲ့သော်လည်း ထိုအခါတွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

***