အောင်မြင်သော စီးပွားရေး

ထောင်ယွမ်ရွာ ခရီးသွားခြံနှင့် Green Fresh စူပါမားကတ်များရှိ စီးပွားရေးများသည် အောင်မြင်နေခဲ့သည်။

စူပါမားကတ်များကိုလည်ပတ်ခဲ့သောဖောက်သည်များနှင့် ထောင်ယွမ်ရွာကိုလည်ပတ်ခဲ့သောခရီးသွားများသည် သူတို့ကိုအင်တာနက်ပေါ်တွင်ကြော်ငြာရာတွင်ကူညီခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် လူများစွာသည် Green Fresh က သူတို့မြို့များတွင်ဆိုင်ခွဲတစ်ခုဖွင့်လှစ်မည်ကိုမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ထောင်ယွမ်ရွာသို့အပြေးအလွှားလာခဲ့ကြသည်။ ထောင်ယွမ်ရွာသည် အလွန်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ ဧည့်သည်များသည် အဆုံးမရှိခဲ့ကြပေ။ အားလပ်ရက်များအတွင်းတွင် ၎င်းသည် လူပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်။ မတော်တဆမှုများကိုရှောင်ရှားရန် ရှောင်လင်းယွီသည် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ ပိုမိုငှားရမ်းခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ရှင်းအန်းမြို့နှင့်ရှင်းယင်ခရိုင်သို့ သွားလာမှုကိုယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ခရိုင်နှင့်မြို့တစ်ခုလုံးသည် သာယာဝပြောပြီးသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့က နှစ်သစ်ကိုကျင်းပခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပို၍သက်ဝင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

ခရိုင်၏စီးပွားရေးသည် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အစိုးရထံမှထောက်ပံ့မှုနှင့်အတူ ခရိုင်တစ်လျှောက်လုံးကလူများသည် အထူးထုတ်ကုန်များရောင်းချခြင်း၊ အဆာပြေများပြုလုပ်ခြင်း စသည်ဖြင့် စီးပွားရေးငယ်များစတင်ခဲ့ကြသည်။ လူများသည် တီထွင်ဖန်တီးမှုရှိခဲ့ကြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အကောင်းဆုံးစီးပွားရေးမှာ တည်းခိုရန်နေရာ၊ အစားအသောက်နှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

နေ့စဉ် ခရီးသွားများသည် နိုင်ငံအနှံ့မှစုရုံးကြသည်၊ သွားလာမှုအနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည့်အခါပင် လူ ၂၀,၀၀၀ မှ ၃၀,၀၀၀ အထိရောက်ရှိခဲ့သည်။ အားလပ်ရက်များအတွင်းတွင် အမြင့်ဆုံးသွားလာမှုသည် လူ ၂၀၀,၀၀၀ မှ ၃၀၀,၀၀၀ အထိရောက်ရှိခဲ့ပြီး ရှင်းယင်ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို လက်တွေ့အားဖြင့်ညှစ်ထုတ်ခဲ့သည်။ ရှင်းယင်ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏လူဦးရေသည် ၆၀၀,၀၀၀ မျှသာရှိသည်ကိုသိသင့်သည်။

ရုတ်တရက် လူ ၂၀၀,၀၀၀ မှ ၃၀၀,၀၀၀ အပိုရှိခဲ့သည်။ ပြဿနာအမျိုးမျိုးပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လမ်းများသည် မကျယ်ဝန်းခဲ့ပေ။ ဟိုတယ်များနှင့်စားသောက်ဆိုင်များမလုံလောက်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟိုတယ်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ဆိုင်အမျိုးမျိုးတို့သည် မိုးကျပြီးနောက်ဝါးပင်များကဲ့သို့ မှိုများကဲ့သို့ပေါက်ဖွားလာခဲ့ကြသည်။

ပိုကျယ်သောလမ်းများ၊ ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာများ၊ ဓာတ်ဆီဆိုင်များ စသည်ဖြင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာအထောက်အကူပစ္စည်းများသည်လည်း အစိုးရထံမှထောက်ပံ့ကြေးများကြောင့် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်စီအဖွဲ့ဝင်များ၏အနာဂတ်တွင် များစွာအထောက်အကူပြုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ရာထူးတိုးမှုများကို ပို၍အလားအလာရှိစေလိမ့်မည်။

......

"ဝိုး၊ ဒါက ထောင်ယွမ်ရွာလား?"

"ရွာရဲ့ဆိုင်းဘုတ်ကိုကြည့်စမ်း။ ကျောက်တုံးထွင်းထားတာက တကယ်ပဲလှတယ်။"

"အမေ၊ ဒါတွေက မက်မွန်ပင်တွေလား?" မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က နှစ်ဖက်စလုံးကသစ်ပင်တွေကိုလက်ညှိုးထိုးပြီးမေးသည်။

မိခင်ငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ဒါတွေက မက်မွန်ပင်တွေပဲ!"

"အများကြီးပဲ!" မိန်းကလေးငယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောသည်၊ "သစ်ပင်ပေါ်မှာအသီးလေးတစ်လုံးရှိတယ်။ အဲ့ဒါက မက်မွန်သီးလား?"

သူမအမေက ပြုံးပြီးပြောသည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါက မက်မွန်သီးပဲ!"

"သူတို့ကိုခူးပြီးစားလို့ရသလား?"

သူမအမေက ရှင်းပြသည်၊ "ကလေး၊ မင်းက သူတို့ကိုအခုခူးလို့မရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမက်မွန်သီးတွေက မကြီးထွားသေးဘဲမမှည့်သေးဘူး။ မက်မွန်သီးတွေမှည့်တဲ့အခါ သူတို့ကိုစားလို့ရတယ်!"

"ဒါဆိုရင်တော့ မေမေ၊ မက်မွန်သီးတွေက ဘယ်တော့မှည့်မှာလဲ?"

"အဲ့ဒါက သြဂုတ်လဒါမှမဟုတ် စက်တင်ဘာလလောက်မှာဖြစ်သင့်တယ်။"

"မေမေ၊ မက်မွန်သီးတွေမှည့်တဲ့အခါ ငါတို့က ဒီကိုမက်မွန်သီးခူးဖို့လာလို့ရမလား?"

"ကောင်းပြီ၊ မေမေ သမီးကို ဒီကိုသေချာပေါက်ပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်။"

ထောင်ယွမ်ရွာသည် သဘာဝခရီးသွားနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ မိဘများစွာသည် သူတို့၏ကလေးများကိုနွေရာသီအားလပ်ရက်အတွင်း သဘာဝ၏လှပသောရှုခင်းကိုတွေ့ကြုံခံစားစေရန် ခေါ်ဆောင်လာရန်ဆန္ဒရှိကြသည်။

"မက်မွန်ပင်တွေအများကြီးပဲ! ကျွန်မ အဲ့ဒါကိုအရင်ကအင်တာနက်ပေါ်မှာမြင်ဖူးခဲ့တယ်။ မက်မွန်ပန်းတွေက အပြည့်အဝပွင့်လန်းနေတဲ့အခါ လူတချို့က ဒီကိုခရီးသွားဖို့လာခဲ့ကြပြီး တောင်တွေနဲ့လွင်ပြင်တွေအနှံ့မှာ မက်မွန်ပန်းတွေကိုမြင်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က သိပ်လှပခဲ့ကြတယ်။"

"ပန်းပွင့်ရာသီက ကုန်သွားပြီဆိုတာက ဝမ်းနည်းစရာပဲ။"

"ငါတို့က နောက်နှစ်မှာတွေမှာ အမြဲတမ်းပြန်လာနိုင်တယ်!"

"ကြည့်၊ ဒီမက်မွန်ပင်တွေပေါ်မှာအစိမ်းရောင်မက်မွန်သီးတွေတွဲလောင်းကျနေတယ်။ မကြာခင်ခူးနိုင်တော့မယ် ထင်တယ်။"

"ကျွန်တော်ကြားတာက ဒီမှာစိုက်ပျိုးတဲ့မက်မွန်သီးတွေက အထူးအရသာရှိတယ်တဲ့။ အဲ့ဒါက အမှန်လားလို့အံ့ဩမိတယ်။"

အတိတ်မှာ ထောင်ယွမ်ရွာမှာကောင်းမွန်တဲ့သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်မရှိခဲ့ဘူး။ မက်မွန်သီးတွေဘယ်လောက်ပဲအရသာရှိပါစေ၊ သူတို့ကိုသယ်ယူပို့ဆောင်လို့မရခဲ့ဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ကိုမရောင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။

"အဲ့ဒါက အမှန်ဖြစ်လောက်တယ်။ မဟုတ်ရင် နေရာတိုင်းမှာမက်မွန်ပင်တွေပေါက်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့သာအရသာမရှိခဲ့ရင် ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူ့ကိုရောင်းမှာလဲ?"

"အဲ့ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ သူတို့က မက်မွန်သီးတွေကိုဘယ်တော့ခူးမှာလဲ? ငါတို့က မက်မွန်သီးတွေမှည့်တဲ့အခါ ပြန်လာကြမလား?"

"ကြည့်ရတာတော့ အဲ့ဒါက အလတ်ပိုင်းမှည့်တဲ့အမျိုးအစားဖြစ်သင့်တယ်။ ငါ တွက်ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် ရိတ်သိမ်းရာသီက သြဂုတ်လ ဒါမှမဟုတ် စက်တင်ဘာလမှာဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့က အချိန်တချို့ရှာပြီးပြန်လာကြမယ်!"

သူတို့က အိမ်နီးချင်းမြို့ကလာခဲ့ကြတာ။ သူတို့က ဒီကိုကားမောင်းလာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

"ကြားတာတော့ ဒီမှာစိုက်ပျိုးတဲ့အရာတွေက အထူးအရသာရှိတယ်တဲ့။ ခဏနေရင် ငါတို့ မြည်းကြည့်ကြမယ်။ သူတို့သာတကယ်ပဲအရသာရှိခဲ့ရင် အိမ်ပြန်ယူပြီး လူတိုင်းကိုမြည်းခိုင်းကြတာပေါ့"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့လိုလုပ်ကြရအောင်! အင်တာနက်ပေါ်မှာလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကိုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ Green Fresh စူပါမားကတ်တွေမှာ ဒီလောက်ကောင်းမွန်တဲ့စီးပွားရေးရှိတယ်။ နေ့တိုင်း လူတွေက စူပါမားကတ်တွေမှာ တန်းစီနေကြတာ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါကြားတာတော့ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတွေအများကြီးက ဒီစူပါမားကတ်တွေမှာတန်းစီဖို့ လူတစ်ယောက်ကိုအထူးငှားရမ်းခဲ့ကြတယ်တဲ့။"

"လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်အနည်းငယ်က Green Fresh က အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတုန်းက နေရာတိုင်းကစူပါမားကတ်တွေက ယာယီပိတ်ထားခဲ့ကြတယ်။ Z မြို့ကစူပါမားကတ်ကတော့ ဖွင့်ထားတုန်းပဲ။ ပြီးတော့ နေရာအနှံ့ကချမ်းသာတဲ့လူတွေက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ဖို့ရဟတ်ယာဉ်တွေပျံသန်းခဲ့ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာ လူတွေက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုမသိခဲ့ကြဘူး။ သူတို့က စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတစ်ခုရှိတယ်လို့ထင်ခဲ့ကြတာ။ နောက်ပိုင်းမှ သူတို့အားလုံးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ဖို့သွားနေကြတယ်ဆိုတာကို တွေ့ရှိခဲ့ကြတယ်။"

"သူတို့က တကယ်ပဲဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ဖို့ လေယာဉ်တစ်စီးမောင်းခဲ့ကြတယ်။ မကြုံစဖူးပဲ။ အဲ့ဒါက သိပ်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်!"

"ဒါက ဒီမှာရှိတဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာကိုသက်သေပြနေတာပဲလေ။ စဉ်းစားကြည့်။ ဒီချမ်းသာပြီးအာဏာရှိတဲ့လူတွေက ပိုက်ဆံမရှားပါးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပျော်ရွှင်မှုကိုဂရုစိုက်ကြတယ်။ သူတို့က အကောင်းဆုံးအရာတွေပေါ်မှာပဲသုံးစွဲလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ပါးစပ်တွေက သိပ်ရွေးချယ်တတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ထောင်ယွမ်ရွာကစိမ်းလန်းပြီးလတ်ဆတ်တဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို သိပ်ချီးကျူးကြတယ်။ ဒါက ဒီမှာရှိတဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာကိုပြသနေတယ်။"

"နေ့လယ်စာစားချိန်နီးနေပြီ၊ ပြီးတော့ ငါနည်းနည်းဗိုက်ဆာနေပြီ။ ဘာလို့ငါတို့က သွားမစားရတာလဲ?"

"ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဘယ်သွားသင့်လဲ?" သူတို့က ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကိုမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က ဆိုင်းဘုတ်ကိုလက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "ကြည့်၊ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲ့ဒါက ထောင်ယွမ်ကန်တင်းလို့ပြောတယ်။"

"ကန်တင်းမှာစားမလို့လား?" အဖော်က အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာမေးသည်။ "ကန်တင်းကအစားအစာက ကောင်းပါ့လား?"

"လူတွေအများကြီးက အဲ့ဒီဘက်ကိုလမ်းလျှောက်နေတာကိုမြင်လိုက်တယ်။ သူတို့အားလုံးက စားဖို့သွားနေကြတာလားပဲ? ငါတို့လည်း သွားပြီးတစ်ချက်ကြည့်ကြစို့။"

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့!"

ရန်ယင်းယင်းနဲ့သူမသူငယ်ချင်းတွေ ထောင်ယွမ်ကန်တင်းကိုရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့က ပြည့်နှက်နေတဲ့ကန်တင်းကိုမြင်တဲ့အခါ အနည်းငယ်ကြောင်သွားကြသည်။

"လူတွေအများကြီးပဲ!" ရန်ယင်းယင်းက အံ့အားသင့်စွာပြောသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာကန်တင်းရဲ့အလှဆင်မှုက တကယ်တော့စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ခုနဲ့သိပ်မကွာခြားခဲ့ဘူး။ ရွာသားတွေက ချထားတဲ့သစ်သားစားပွဲတွေရှိကြသည်။ နှစ်ယောက်အတွက်စားပွဲတွေ၊ လေးယောက်စားပွဲတွေ၊ ရှစ်ယောက်စားပွဲတွေနဲ့ ဆယ်ယောက်ကနေနှစ်ဆယ်ယောက်အထိလူတွေအတွက်စားပွဲကြီးတွေတောင်ရှိခဲ့ကြသည်။

ပင်မထမင်းစားခန်းက တကယ်ပဲတော်တော်ကြီးမားခဲ့သည်။ စားပွဲတစ်ရာလောက်ရှိခဲ့သည်။ ကန်တင်းက ရိုးရှင်းတဲ့ဟင်းလျာရွေးချယ်စရာတစ်ခုကိုထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ သူတို့ကိုပြင်ဆင်ပြီးတော့ အပူထိန်းဗီရိုတွေထဲမှာထားရှိခဲ့သည်။

ဟင်းလျာတစ်ခုစီကိုဈေးနှုန်းတစ်ခုနဲ့မှတ်သားထားခဲ့သည်။ ခင်ဗျားက ဝန်ထမ်းတွေကိုခင်ဗျားလိုချင်တဲ့ဟင်းလျာတွေကိုပေးဖို့တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ထမင်း၊ ဖက်ထုပ်၊ ခေါက်ဆွဲ၊ ပေါင်မုန့်ပေါင်းနဲ့ ပေါင်မုန့်ရှိခဲ့သည်။ ထောင်ယွမ်က တောင်ပိုင်းဒေသကိုပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့စားသုံးတဲ့အဓိကအစားအစာက အဓိကအားဖြင့်ထမင်းပဲ။

"ဒီဟင်းလျာတွေက အရမ်းလှတယ်။ သိပ်စားချင်စရာကောင်းပုံပဲ!" ရှီရှောင်ချီက တံတွေးမျိုချပြီးပြောသည်၊ "ဒါ့အပြင် ဘာလို့ဒီဟင်းလျာတွေက သိပ်မွှေးရတာလဲ?"

ရန်ယင်းယင်းက ရှီရှောင်ချီကိုဆွဲပြီး ထမင်းစားပွဲမှာစားနေတဲ့လူတွေကိုလက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်၊ "ဒီလူတွေအစားအစာကိုခံစားနေပုံကိုကြည့်။ ဒီမှာအစားအစာက အရသာရှိရမယ်။ ရှောင်ချီ၊ ငါတို့ အရင်ဆုံးထိုင်ဖို့နေရာတစ်ခုရှာပြီးတော့ ဟင်းလျာတွေကိုမှာကြစို့။"

ရှီရှောင်ချီက ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီးမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နေရာအားလုံးက ပြည့်နေပြီ။ ငါတို့က ဘယ်နားသွားထိုင်မှာလဲ?"

"ငါတို့ ပတ်ပတ်လည်လျှောက်ပြီးတော့ စားပြီးတဲ့လူရှိလားဆိုတာ လိုက်ကြည့်ကြစို့" ရန်ယင်းယင်းက အကြံပြုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အရင်လျှောက်ပတ်ကြည့်ကြတာပေါ့!"

ဆယ်မိနစ်လောက်အကြာမှာ သူတို့က နောက်ဆုံးမှာစားပွဲတစ်ခုရှာတွေ့ပြီး လျင်မြန်စွာအဲ့ဒါကိုသိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်က စားပွဲကိုဦးထားပြီးတော့ တခြားတစ်ယောက်က ဟင်းလျာတွေကိုမှာဖို့သွားခဲ့သည်။

"ဒီဟင်းလျာတွေက ဘယ်လိုလုပ်ဒီလောက်အရသာရှိနိုင်ရတာလဲ?"

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ့် အံ့ဖွယ်ပဲ!"

သူတို့က အခုပတ်ပတ်လည်ကလူတွေက အစားအစာကို သူတို့က နှစ် ၈၀၀ လောက်မစားမသောက်ခဲ့ရသလို ဝါးမျိုနေကြလဲဆိုတာကိုနားလည်သွားကြပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစားအစာက သိပ်အရသာရှိတယ်လေ!

***