အမေ့ကို တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်သွားအောင်လုပ်!

"ရှောင်လဲ့ထုန်၊ ငါမင်းကိုထပ်သတိပေးနေတယ်။ အခုခရီးသွားတွေအများကြီးရှိတယ်။ မင်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လျှောက်ပတ်သွားလို့မရဘူး။" ရှောင်မိသားစုမှာ ရှောင်လင်းယွီက သူမသားကို သိပ်လေးနက်စွာသင်ကြားနေခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါက သိပ်အန္တရာယ်များတယ်!"

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့ခေါင်းကိုမော့ပြီး သူ့ကိုယ်သူခုခံကာကွယ်တော့မည်ရှိသေး၊ ရှောင်လင်းယွီက သူ့ကိုကြားဖြတ်ခဲ့သည်။ "မင်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တော်ပြီးဉာဏ်ကောင်းလို့ ဘယ်သူမှ ပြန်ပေးမဆွဲနိုင်ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့။"

"ငါမင်းကိုပြောပြမယ်။ မင်းဘယ်လောက်ပဲအရည်အချင်းရှိပါစေ၊ မင်းက သေးငယ်တဲ့ပေါင်မုန့်လုံးလေးတစ်လုံးဖြစ်နေတုန်းပဲဆိုတဲ့အချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး။ ငါ့စကားကို နာနာခံခံနားထောင်ရင်နားထောင်၊ မဟုတ်ရင် မင်းအဘိုးအဘွားတွေရဲ့စကားကို သေချာနားထောင်။"

ပေါင်မုန့်လုံးလေး၊ ရှောင်လဲ့ထုန်၊ "..."

"ဒါ့အပြင် ငါ ထပ်ပြီးရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောထားဦးမယ်။ ငါသာ မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထပ်ပြေးထွက်သွားတာကိုတွေ့ခဲ့ရင်..." ရှောင်လင်းယွီက ခနဲ့တဲ့တဲ့ရယ်သည်၊ "မင်းတင်ပါး ယောင်ကိုင်းဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်!"

ရှောင်လဲ့ထုန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးက သူ့အမေရဲ့မျက်နှာပေါ်ကမကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ပြုံးကိုမြင်တော့ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သူက ချူလုံးပါဗုံငယ်လေးလိုသူ့ခေါင်းကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်ခါပြီး သူ့အမေကိုကတိပေးသည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မေမေ။ သား နောက်ထပ်တစ်ယောက်တည်း ပြေးထွက်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"

"အဲ့လိုမှပေါ့!" ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီက သံသယဖြင့်မေးသည်၊ "မင်း တကယ်ပဲအဲ့လိုလုပ်မှာလား?"

ရှောင်လဲ့ထုန်မှာအားကိုးရာမဲ့တဲ့အမူအရာတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး သူက မေးသည်၊ "မေမေ၊ မေမေက မေမေ့သားကို မယုံကြည်နိုင်ဘူးလား? သားကျိန်ပြရမှာလား?"

ရှောင်လင်းယွီ၊ "..."

သူမရဲ့ပါးစပ်ထောင့် တွန့်သွားခဲ့သည်။

ဒီကလေးက ဘယ်သူနဲ့တူတာလဲ? ထျန်းဟောက်က ငယ်ငယ်တုန်းကဒီလိုဖြစ်ခဲ့သလား? အဲ့ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက သူမနဲ့လည်းမတူဘူး။ သူမက သူမအမေဆီကနေ အမူအကျင့်ကောင်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်လို့ကြားခဲ့သည်။

ဒါက မျိုးဆက်ဖြတ်ကျော်အမွေဆက်ခံခြင်းဖြစ်နိုင်သလား? ရှောင်ထုန်က ကုန်းထျန်းဟောက်ရဲ့အဖေနဲ့တူသလား?

ရှောင်လင်းယွီ မသေချာတော့ပေ။

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုန်က လူကြီးတစ်ယောက်လိုပြောသည်၊ "ဒါဆိုရင်တော့ မေမေ၊ ပြောပြပါ။ မေမေသားကို ယုံကြည်လာအောင် သားဘာလုပ်ရမလဲ?"

ရှောင်လင်းယွီက သူမရဲ့မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးကာပြောသည်၊ "ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်? မင်း ငါ့နားမှာပဲ အမြန်ပတ်လိုက်နေရမယ်။"

ရှောင်လဲ့ထုန် ချက်ချင်းကြောင်သွားသည်။ "ဘာ?" သူသာသူ့အမေနဲ့အမြဲတမ်းကပ်နေခဲ့ရင် သူဘယ်လို တိုးတိုးတိတ်တိတ်ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ?

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့အမေရဲ့အပြုံးကိုကြည့်ပြီး အနည်းငယ်ရှုံးနိမ့်တယ်လို့ခံစားမိခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ဈေးဆစ်တဲ့လေသံနဲ့ပြောသည်၊ "အမေ၊ သား ဦးလေးရှောင်းဟွေ့နောက်ကိုလိုက်မယ်လေ၊ ဟုတ်ပြီလား?" ဦးလေးရှောင်းဟွေ့ဆီကနေထွက်ပြေးရတာပိုလွယ်ကူခဲ့သည်။ လူကြီးတွေနောက်ကိုလိုက်ရတာ အပျင်းဆုံးပဲ။

"မရဘူး!" ရှောင်လင်းယွီက ပယ်ချခဲ့သည်။ "မင်းဦးလေးရှောင်းဟွေ့က မင်းဆီကနေသူ့မျက်လုံးတွေကိုလွှဲလိုက်တာနဲ့ မင်းက ထပ်ပြီးထွက်ပြေးသွားမှာလား? မင်းက မင်းဦးလေးရှောင်းဟွေ့က ဧည့်သည်တွေကိုစွန့်ပစ်ပြီးမင်းကိုသွားရှာစေချင်တာလား?"

ရှောင်လဲ့ထုန်၊ "..."

"ဒါကြောင့် မင်းက ဒီရက်တွေမှာငါ့ဘေးမှာပဲ နေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကိုမင်းရဲ့အခန်းကိုပြန်ပို့ပြီး လက်ရေးလှကျင့်ခိုင်းမယ်။" ရှောင်လင်းယွီက လေးနက်စွာပြောသည်၊ "ရှောင်လင်က ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း နေရာလွတ်ထဲမှာတစ်ယောက်တည်းရှိနေရလို့ အထီးကျန်နေတယ်။ သူက မင်းနဲ့အတူလက်ရေးလှကျင့်ချင်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒါ အကြံကောင်းပဲ!"

ရှောင်လဲ့ထုန်၊ "..."

ထို့နောက် သူက ခုခံဖို့အခွင့်အရေးတောင်မရှိခဲ့ဘဲ သူ့အမေက သူ့ကိုသူ့အခန်းထဲကိုတိုက်ရိုက်ပစ်ချပြီး ရှောင်လင်နဲ့အတူလက်ရေးလှကျင့်ခိုင်းခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်ရဲ့တောင်းဆိုမှုအောက်မှာ သူက အိမ်မှာသီးခြားအခန်းတစ်ခုရရှိခဲ့သည်။ သူက အရွယ်ရောက်ပြီးသားဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင်သီးသန့်နေရာလိုအပ်တယ်လို့ပြောခဲ့သည်။

ရှောင်မိသားစုမှာ ဘယ်ကန့်ကွက်မှုမှမရှိခဲ့ဘူး။

သူတို့က သူ့အတွက် ကလေးအခန်းတစ်ခန်းကို တိုက်ရိုက်စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ အခန်းက အပြာရောင်တွေနဲ့ပြည့်နေခဲ့သည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ရဲ့အခန်းဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သေးငယ်တဲ့ကလေးကုတင်တစ်လုံးရှိခဲ့သည်။ နံရံတွေကို ကြီးမားတဲ့သစ်ပင်တွေ၊ အပင်တွေနဲ့ သစ်ကုလားအုတ်တစ်ကောင်နဲ့ဆေးသုတ်ထားခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်ကို အရောင်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ဖော့ချပ်တွေနဲ့ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာ အခန်းထဲမှာသေးငယ်တဲ့အပြာရောင်စားပွဲတစ်လုံးရှိခဲ့သည်။

"သခင်လေး၊ ဘာလို့ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့အတူလက်ရေးလှကျင့်ရမှာလဲ?" သုံးနှစ်အရွယ်လိုပုံရတဲ့ရှောင်လင်က သူ့မျက်နှာငယ်ကိုပေါင်မုန့်လုံးတစ်လုံးအဖြစ်တွန့်လိမ်လိုက်သည်။

နှစ်နှစ်နီးပါးကုန်လွန်သွားပြီး ရှောင်လင်က အရင်ကလိုပဲပုံစံတူနေတုန်းပဲ။ သူက အရပ်ပိုရှည်လာပုံမရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ပိုပြီးပိန်လာခဲ့သည်။ သူက ကြီးထွားဖို့စွမ်းအင်လိုအပ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာရှာဖွေဖို့ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ရှောင်လဲ့ထုန်က စိုက်ပျိုးရေးနေရာလွတ်ထဲကသူ့ရဲ့စွမ်းအင်ကိုကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူက အများကြီးပိန်ကျသွားခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီက ရှောင်လင်က အသက်မကြီးတော့လို့ရှောင်လင်ကိုအပြင်မလွှတ်ဝံ့ခဲ့ဘူး။ သူမက သူ့ကိုရှောင်လဲ့ထုန်နဲ့ကစားဖို့သာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်နဲ့အပြင်လွှတ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အများဆုံးအချိန်မှာ သူက ရှောင်လဲ့ထုန်ကိုလက်ရေးလှကျင့်ရာမှာအဖော်ပြုရလိမ့်မယ်။ ရှောင်လင်က လက်ရေးလှကျင့်ရတာကိုမကြိုက်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးတိုင်း လုပ်နေရတဲ့ကိစ္စပဲ။

ရှောင်လဲ့ထုန်က စုတ်တံလေးတစ်ချောင်းကိုကိုင်ထားပြီး စားပွဲပေါ်ကအက္ခရာကြီးတွေကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူက အားကိုးရာမဲ့စွာပြောသည်၊ "ငါလည်းဒါကိုမလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမေက ဘယ်လောက်တင်းကျပ်လဲဆိုတာကို မင်းသိပါတယ်။ ငါ လစ်ထွက်ပြီး ကစားချင်တာနဲ့ သူက ငါ့ကိုလက်ရေးလှကျင့်ခိုင်းလိမ့်မယ်။"

ရှောင်လင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးစိတ်ရှုပ်ထွေးစွာပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ခင်ဗျားက အမြဲတမ်းလစ်ထွက်သွားပြီး တစ်ယောက်တည်းကစားချင်ရတာလဲ?"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ပြောသည်၊ "ငါရော လုပ်ချင်လို့လုပ်နေတယ်များထင်နေလား? ဒီရွာကလူတိုင်းက ကျွန်တော်နဲ့ကစားဖို့သိပ်အလုပ်များနေကြတယ်။"

"အဲ့ဒီနှာရည်ယိုနေတဲ့ကလေးတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မေ့လိုက်တော့။ သူတို့က မသန့်ရှင်းဘူး။ သူတို့ကိုမြေကြီးနဲ့ဖုံးလွှမ်းနေတာကိုမြင်တိုင်း ငါ့မှာပျို့အန်ချင်သလိုခံစားမိတယ်။ ငါက သူတို့နဲ့ဘယ်လိုကစားနိုင်မှာလဲ?"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအသက်ရှင်ခဲ့တဲ့သခင်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ သူက သူ့အသက်အရွယ်နဲ့လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်ပြုမူဖို့အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အဲ့ဒါက တစ်ခါတစ်ရံခက်ခဲခဲ့သည်။

ရှောင်လင်က စုတ်တံကိုသူ့လက်ထဲမှာကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူက စားပွဲရှေ့မှာထိုင်ပြီး စာရွက်ပေါ်ကစကားလုံးတွေကို ရေးခြစ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်က သူ့လက်ထဲကစုတ်တံကိုကြည့်ပြီးမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က စုတ်တံနဲ့ရေးနည်းကိုသိနှင့်ပြီ။ ဘာလို့ကျွန်တော်က လေ့ကျင့်ဖို့လိုနေသေးတာလဲ?" သူ့ရဲ့လက်ရေးလှက တကယ်တော့မာစတာအဆင့်မှာရှိခဲ့သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ငါ့အတွက်လည်း အတူတူပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား? ငါက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာရေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါလည်း လေ့ကျင့်နေရတုန်းပဲ။"

ရှောင်လင်က ခဏစဉ်းစားပြီးပြောသည်၊ "သခင်လေး၊ ဘာလို့ခင်ဗျား သခင်မကိုအမှန်အတိုင်းတိုက်ရိုက်မပြောရတာလဲ? သူသာအရာအားလုံးကိုသိရှိသွားရင် သူ ခင်ဗျားကိုတစ်ယောက်တည်းအပြင်ထွက်ကစားဖို့စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ရှောင်လဲ့ထုန် ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူက ရှောင်လင်ကိုရှုပ်ထွေးတဲ့အမူအရာနဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းခါပြီးပြောသည်၊ "မဖြစ်ဘူး။"

ရှောင်လင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာမေးသည်၊ "ဘာလို့လဲ?"

"မင်းနားလည်မှာမဟုတ်ဘူး!" ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်ကိုမဖြေဘဲ လေးနက်စွာဆက်ပြီးရေးခဲ့သည်။

ရှောင်လင်က လူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကိုလုံးဝနားမလည်ခဲ့ဘူး။

သူက သူ့အမေက ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုသိကတည်းကနဲ့သူမလုပ်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးကိုမြင်ကတည်းက သူက သူ့အမေက သူ့ရဲ့ယခင်ဘဝမှာသူမအကြွေးတင်ခဲ့တဲ့အကြွေးကိုပြန်ဆပ်ချင်တယ်ဆိုတာကိုနားလည်ခဲ့သည်။ သူမက သူ့ရဲ့ယခင်ဘဝမှာသူမအကြွေးတင်ခဲ့တဲ့အချစ်ကို နှစ်ဆပြန်ပေးဆပ်ချင်ခဲ့သည်။

သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူက သူ့ရဲ့ဘဝနှစ်ခုမှာ သူ့မိဘတွေဆီကနေဘယ်အချစ်မှမရရှိခဲ့ဘူး။ သူက ဒီဘဝမှာ သူ့ကိုယ်သူပျော်ရွှင်စေချင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူက လူသားကြီးထွားမှုရဲ့အမိန့်ကိုလိုက်နာပြီး မိသားစုရဲ့ပျော်ရွှင်မှုကိုခံစားခဲ့သည်။

ရှောင်လင်က ဒီအရာတွေကိုနားမလည်တဲ့ နေရာလွတ်ဝိညာဉ်တစ်ပါးပဲ။ ရှောင်လင်က ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီးသိပ်များများစားစားစိတ်ရှုပ်ထွေးမနေခဲ့ဘူး။

သူက အပြင်ဘက်ကသက်ဝင်လှုပ်ရှားတဲ့မြင်ကွင်းကိုနားထောင်ရင်း သူက သူ့မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ပြီးတောင့်တစွာပြောသည်၊ "အပြင်ဘက်မှာလူတွေအများကြီးရှိပုံပဲ။ ကျွန်တော် အရမ်းသွားကြည့်ချင်လိုက်တာ!"

ရှောင်လဲ့ထုန်က စာရေးတာကိုရပ်လိုက်သည်။ သူက ရှောင်လင်ကိုဂရုတစိုက်ကြည့်ပြီးသူ့မျက်နှာပေါ်ကမျှော်လင့်ချက်ရှိတဲ့အမူအရာကိုမြင်လိုက်ရသည်။ သူက ခဏစဉ်းစားပြီးပြောသည်၊ "ရှောင်လင်၊ သည်းခံလိုက်ပါ။ ခဏနေရင် ငါ မင်းကိုအပြင်ထွက်ပြီးကစားခွင့်ပြုဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားမယ်!"

ရှောင်လင်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းတောက်ပသွားပြီး သူက ပျော်ရွှင်စွာပြောသည်၊ "အင်း၊ ကောင်းပြီ!"

သူက ရှောင်လဲ့ထုန်ကိုယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုနဲ့ ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့ကို သူ့ရဲ့တကယ့်စွမ်းရည်ကိုပြသခဲ့ကတည်းက ရှောင်လင်က ရှောင်လဲ့ထုန်စကားကိုအမြဲတမ်းနာခံခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်ကိုပတ်ပတ်လည်မှာအမိန့်ပေးရတာကိုကြိုက်ပုံရပေမယ့် တကယ်တော့ ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်ကိုညီတစ်ယောက်လိုလည်း ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က ခဏစကားစမြည်ပြောပြီးတော့ လေ့ကျင့်တာကိုပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့က စကားလုံးတစ်ရာရေးခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက မတူညီခဲ့ကြဘူး။ အဲ့ဒါက ရိုးရှင်းတာကနေ ရှုပ်ထွေးတာအထိသွားခဲ့တယ်!

သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တကယ့်ကလေးမဟုတ်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့မှာဒီစကားလုံးတွေကိုရေးဖို့ပြဿနာမရှိခဲ့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့မှာကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရှိနေတုန်းပဲ။ စကားလုံးတစ်ရာရေးပြီးနောက် သူတို့ရဲ့လက်တွေက နာကျင်လာကြသည်။

စာရေးတစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာ နှစ်ယောက်သားသူတို့စုတ်တံတွေကိုချထားတယ်၊ သူတို့ရဲ့လက်မောင်းငယ်လေးတွေကိုလှုပ်ခါပြီးတော့ ထပ်ပြီးစကားစမြည်ပြောရန်စတင်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက် ရှောင်လဲ့ထုန်က ရှောင်လင်ကိုမေးသည်၊ "ရှောင်လင်၊ ငါ ငါ့အမေအတွက်နောက်ထပ်ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှာချင်တယ်။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ?"

"..." ရှောင်လင်က စကားမပြောနိုင်ဖြစ်စွာပြောသည်၊ "သခင်လေး၊ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားမှာအဖေတစ်ယောက်ရှိနှင့်ပြီဆိုတာကို မေ့သွားပြီလား?"

ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့မေးစေ့ကိုထောက်ပံ့ပြီးပြောသည်၊ "အဲ့ဒီအဖေက နှစ်နှစ်လောက်သတိလစ်နေခဲ့ပြီ။"

"သခင့်ယောက်ျားရဲ့ခေါင်းက ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာခံစားခဲ့ရတယ်။ ဝိညာဉ်စမ်းရေကိုသုံးရင်တောင် အဲ့ဒါက အချိန်အနည်းငယ်ကြာလိမ့်မယ်" ရှောင်လင်က ရှင်းပြသည်၊ "အချိန်အရ သခင့်ယောက်ျားက နိုးထလာတော့မှာပါ။"

"ဒါဆိုဘာဖြစ်လဲ?" ရှောင်လဲ့ထုန်က ပြောသည်၊ "သူနိုးထလာတဲ့အခါ အမေ့ကိုမမှတ်မိနိုင်ဘူး။ သူသာသူမကိုမေ့သွားရင် ငါ အမေ့အတွက် နောက်ထပ်ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှာမယ်။"

ရှောင်လင်၊ "..." ဘာလို့သခင်လေးက တခြားတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့မွေးစားသားဖြစ်ချင်ရတာလဲ?

ရှောင်လဲ့ထုန်က ပြောသည်၊ "အကယ်၍ ကုန်းထျန်းဟောက်က နိုးထလာပြီးတော့ ငါ့အမေနဲ့ငါ့ကိုမမှတ်မိရင် အမေဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းလိမ့်မလဲ?"

သူက ခဏရပ်ပြီးမှထပ်ပြောသည်၊ "ဒါဆိုရင်တော့ အဲ့ဒါမဖြစ်အောင်ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက အမေ့ကိုတခြားတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ချစ်သွားအောင်လုပ်ဖို့ပဲ။ အမေက တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုချစ်သွားတဲ့အခါ ကုန်းထျန်းဟောက်က သူ့မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးပြီးတော့ အမေ့ကိုလုံးဝမမှတ်မိရင်တောင် အရေးမကြီးတော့ဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီစိတ်ကူးကောင်းတယ်!"

"..." ရှောင်လင်က ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှသူက မေးသည်၊ "သခင်လေး၊ သခင်က ခင်ဗျားကိုသတ်မှာကိုမကြောက်ဘူးလား?"

သခင်က သူ့ကိုမရိုက်ခဲ့ရင်တောင် သခင့်ယောက်ျားက သူနိုးထလာပြီးနောက်သူ့ကိုသေအောင်ရိုက်မှာသေချာတယ်...

ရှောင်လဲ့ထုန်၊ "..." အဲ့ဒါက အဲ့လောက်တော့ မပြင်းထန်လောက်ပါဘူး!

***