ကုန်းထျန်းဟောက် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်း

ဆေးရုံခန်းထဲတွင် ကုန်းထျန်းဟောက်၏လက်ချောင်းများ ထပ်မံလှုပ်ရှားလာသည်။

ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ဘော့စ်၊ ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ဘော့စ်၊ ကုန်းထျန်းဟောက်…" ဟု အဆက်မပြတ်အော်ခေါ်နေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူ့ဘေးတွင် အဆက်မပြတ်ပွစိပွစိပြောနေတဲ့ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပင်။ ထိုလူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို အမှန်တကယ် သိချင်နေပြီ။ ဒီလူ သေချင်နေတာလား။

ကုန်းထျန်းဟောက်၏ပိတ်ထားသောမျက်ခွံများ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလာသည်။ စစ်ထူရှင်းသည် ဘေးမှ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသည် လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မတတ်ဖြစ်နေသည်။

သူတတ်နိုင်လျှင် သူ့ဘော့စ်၏မျက်ခွံများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ချင်သည်။ သို့သော် သူ မလုပ်ရဲပေ။ သူ့ဘော့စ်က နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်အငြိုးထားလျှင် သူ ဒုက္ခများစွာရောက်မည်ဖြစ်သည်။

"ဘော့စ်၊ ခင်ဗျားအိပ်နေတာ နှစ်နှစ်တောင်ရှိပြီ။ ဆက်အိပ်လို့မဖြစ်တော့ဘူး။ ခင်ဗျား ဆက်အိပ်နေရင် ခင်ဗျားရဲ့သားနဲ့မိန်းမကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်" ဟု စစ်ထူရှင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အား အဆက်မပြတ်လှုံ့ဆော်နေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မျက်လုံးဖွင့်ရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေသော်လည်း အလွန်ပင်ပန်းနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ 'ငါ ခဏအနားယူသင့်တယ်ထင်တယ်။' သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ထိတ်လန့်စရာသတင်းကိုကြားလိုက်ရသည်။ 'ငါ့မှာ မိန်းမနဲ့သားရှိတယ်?!'

"လောင်ချီး၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါက ဘယ်တုန်းက မိန်းမနဲ့ကလေးရသွားတာလဲ" ဟု ကုန်းထျန်းဟောက်က အက်ရှနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူစကားပြောရန် မည်မျှခက်ခဲသည်ကိုနှင့် သူ၏အသံသည် အလွန်မသာယာသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင်နံရံရှိသောအခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းကိရိယာများစွာရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပိုက်အချို့သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ချိတ်ဆက်ထားသည်။ သူ၏လက်မောင်းများတွင် အပ်များအပြည့်ဖြစ်သည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် စစ်ထူရှင်းကိုကြည့်ပြီး "လောင်ချီး၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်း၏ ပျော်ရွှင်နေသောမျက်နှာသည် ခဲသွားသည်။ 'မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ မရီးခန့်မှန်းထားသလိုပဲလား။ ဘော့စ် တကယ်ပဲ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားတာလား။

'ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါအမှန်ဆိုရင်… ဘော့စ်က ငါ့ကို ဘယ်လိုမှတ်မိနေသေးတာလဲ။'

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် စစ်ထူရှင်း၏ထူးဆန်းသောအမူအရာကိုတွေ့သောအခါ "လောင်ချီး၊ ငါ မင်းကိုမေးနေတယ်လေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ဆေးရုံမှာလဲနေရတယ်ဆိုတာ တကယ်မမှတ်မိတော့ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းကိုညင်သာစွာခါလိုက်သည်။ "ငါ မမှတ်မိဘူး" ဟု ဆိုသည်။ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရုတ်တရက်တစ်ခုခုကိုသတိရသွားပြီး အနည်းငယ်လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် "ငါပြောမယ်၊ လောင်ချီး၊ မင်းက ပိုပိုပြီးရဲတင်းလာပါလား။ မင်းရဲ့ဘော့စ်အတွက် မိန်းမနဲ့သားတစ်ယောက်ကို ခိုးသွင်းရဲတယ်ပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ချက်ချင်းအံ့ဩသွားသည်။ သူ မယုံနိုင်သောအမူအရာဖြင့် "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျားရဲ့မိန်းမနဲ့သားကို တကယ်မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ကားမတော်တဆမှုဖြစ်တာတောင် မမှတ်မိဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မျက်ခုံးကိုတင်းတင်းကြုတ်ပြီး "မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါက ကားမတော်တဆဖြစ်လို့ ဒီမှာလဲလျောင်းနေရတယ်လို့ မင်းပြောတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဤအထိပြောပြီးနောက် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် "လောင်ချီး…" ဟု ဆိုသည်။ သူသည် စစ်ထူရှင်းအား သူ၌ မိန်းမနှင့်သားရှိသည်ဟု ထပ်မပြောရန် သတိပေးလိုခဲ့သည်။

သို့သော် စစ်ထူရှင်းသည် သူ့ကိုချက်ချင်းဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား အခုက ဘယ်နှစ်ခုနှစ်လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ၏ဘော့စ်သည် သူ့ကိုမှတ်မိသော်လည်း သူ၏မိန်းမနှင့်သားကိုမမှတ်မိသဖြင့် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုသည် ရွေးချယ်ပြီးပျောက်နေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဒါပေါ့၊ အခုက ၂၀၀၈ ဇူလိုင်လပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ဆိုသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး "ဘော့စ်၊ ခင်ဗျား အခုမှနိုးလာတာဆိုတော့ စကားအများကြီးပြောဖို့မသင့်တော်ဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုအရင်စစ်ဆေးပေးမယ်။ ခင်ဗျား အနားယူဖို့လိုတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စစ်ထူရှင်းသည် ဆေးရုံခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ စင်္ကြံအပြင်ဘက်တွင် စစ်ထူရှင်းသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ တခြားတစ်ဖက်က ဖုန်းကိုင်လိုက်သောအခါ သူက အလွန်လေးနက်စွာဖြင့် "သခင်ကြီး၊ ထျန်းဟောက် နိုးလာပြီ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်သတင်းဆိုးတစ်ခုက ထျန်းဟောက်က မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားပြီ။ သူ့မှတ်ဉာဏ်က မရီးနဲ့မတွေ့ခင်အချိန်မှာ ရပ်တန့်နေတယ်" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

***