ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ခရီးဆောင်အိတ်နှင့်လေဆိပ်သို့လျှောက်သွားနေစဉ်တွင် ကော်ဖီခွက်ကိုင်ထားသောတစ်စုံတစ်ဦးနှင့်တိုက်မိသွားသည်။ ကော်ဖီတစ်ခွက်သည် သူမ၏အဝတ်အစားပေါ်သို့ လောင်းကျသွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ရှင့်ရဲ့အဝတ်အစားကို ကျွန်မညစ်ပတ်သွားအောင်လုပ်မိပြီ။ ကျွန်မ လျော်ပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ ၁၅ နှစ် ၁၆ နှစ်အရွယ်ကောင်မလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏အဝတ်အစားကိုညစ်ပတ်သွားအောင်လုပ်မိသည်ကိုတွေ့သောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် တောင်းပန်သောအမူအရာဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ညစ်ပတ်သွားသောအဝါနုရောင်ဝတ်စုံကိုကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ အချိန်ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားလဲပြီး လေယာဉ်ပေါ်တက်ရန် နောက်ကျနေပြီ။ ထို့ကြောင့် လေယာဉ်ပေါ်တွင်လဲခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။

ရှောင်လင်းယွီက "ထားပါ။ မင်း လျော်ပေးစရာမလိုပါဘူး။ နောက်ကို သေချာကြည့်သွား" ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကိုကိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရှောင်လင်းယွီထွက်သွားသည်နှင့် ကောင်မလေးသည် သူမ၏နားကြပ်ထဲသို့ "အစီအစဉ်ရဲ့ပထမအဆင့်အောင်မြင်ပြီ။ ဒုတိယအဖွဲ့၊ အဆင်သင့်ပြင်ထား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏ကြားနိုင်စွမ်းသည် အလွန်ထက်မြက်သည်။ ဤမျှစည်ကားသောနိုင်ငံတကာလေဆိပ်တွင်ပင် သူမသည် ကောင်မလေး၏အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ကောင်မလေးက ကော်ဖီကို မတော်တဆလောင်းချခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ တမင်လုပ်ခဲ့ကြောင်း ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ သူမ ပစ်မှတ်ထားခံနေရပြီ။

သို့သော် သူမသည် ထောင်ယွမ်ရွာမှ တိုက်ရိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ M နိုင်ငံသို့သွားမည်ကိုသိသောလူများမှာ သူမ၏မိသားစုသာဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် မည်သူက သူမ၏လှုပ်ရှားမှုကိုပေါက်ကြားစေခဲ့သနည်း။ ထို့အပြင် သူမကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းသည် သူမကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် ကုန်းထျန်းဟောက်ကြောင့်လား။

ရှောင်လင်းယွီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသောအကြည့်အချို့ကို ချက်ချင်းသတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကိုကိုင်ကာ အကွေ့တစ်ခုကွေ့ပြီး သန့်စင်ခန်းဘက်သို့ဦးတည်သွားသည်။

သူမကိုအရိပ်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေသောလူသည် ဤသည်ကိုတွေ့သောအခါ သူ၏အဖော်များကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ထောင့်တစ်ထောင့်တွင်ပုန်းနေခဲ့သည်။ သူမ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်ချက်ချင်းရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုလူသည် လမ်းခွတွင်ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှမတွေ့ရပေ။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "သူမ ဘယ်မှာလဲ။ သူမ ဘယ်လိုပျောက်သွားတာလဲ" ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ရှေ့တွင်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် "ဒါဆို မင်းပဲကိုး။ မင်း ငါ့ကိုရှာနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဤလူသည် ရှောင်လင်းယွီနှင့်တိုက်မိခဲ့သော ကောင်မလေးဖြစ်သည်။

ရွမ်ရှန်ယာသည် ရှောင်လင်းယွီ ရုတ်တရက် သူမ၏ရှေ့တွင်ပေါ်လာသည်ကိုတွေ့သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့သော် သူမ အလျင်အမြန်သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အစ်မ၊ ကျွန်မ အစ်မကိုရှာနေတာ။ အစ်မရဲ့အဝတ်အစားကိုညစ်ပတ်သွားအောင်လုပ်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ချင်လို့ပါ။ အစ်မ ရေချိုးခန်းကိုလာတာတွေ့တော့ ကျွန်မ လိုက်လာခဲ့တာ။ ကျွန်မ အစ်မကိုပိုက်ဆံနည်းနည်းပေးချင်လို့ပါ။ ဒါမှမဟုတ် အစ်မရဲ့အဝတ်အစားကို ကျွန်မကိုပေးပါ၊ ကျွန်မ သန့်ရှင်းပြီးရင် အစ်မကိုပြန်ပေးပါ့မယ်။" သူမ၏အသံသည် ရိုးသားနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏စကားကိုအရင်မကြားခဲ့ပါက သူမကိုယုံကြည်မိလောက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အလျင်လိုနေသောကြောင့် သူမနှင့်အချိန်ဖြုန်းရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကိုလေယာဉ်ပေါ်တက်တာကို တားနေတာလဲ။"

ရွမ်ရှန်ယာ၏အမူအရာသည် ခဲသွားပြီး သူမသည် အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဆောင်ကာ "အစ်မ၊ အစ်မ ကျွန်မကိုအထင်လွဲနေပြီ။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ အစ်မကိုတောင်းပန်ဖို့လာခဲ့တာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မင်း မပြောချင်ဘူးဆိုရင် ငါ ရဲခေါ်လိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်၊ ဤကောင်မလေးသည် အချိန်ဆွဲနေခဲ့သည်။ ရွမ်ရှန်ယာသည် ရုတ်တရက်ပြုံးပြီး "ဒါဆို ရဲခေါ်လိုက်လေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက ရှင့်အပေါ် ကော်ဖီလောင်းချတာကလွဲရင် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ရဲကိုပါဝင်ပတ်သက်စေပြီးနောက်မှာ လေယာဉ်ပေါ်တက်နိုင်ပါ့မလား။ ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ အစ်မကိုအမှန်အတိုင်းပြောမယ်။ ကျွန်မရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က အစ်မကိုလေယာဉ်ပေါ်တက်တာကို တားဆီးဖို့ပဲ။"

ရှောင်လင်းယွီသည် စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ မျက်လုံးကိုအနည်းငယ်ချလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ရှောင်လင်နှင့်စကားပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ "ရှောင်လင်၊ ဒီလူကိုအမှတ်အသားလုပ်ထားလို့ရတဲ့နည်းလမ်းရှိလား၊ ဒါဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့အထောက်အထားကို ပိုလွယ်လွယ်ကူကူရှာနိုင်မှာ။"

ရှောင်လင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး "ကျွန်တော်က အဲ့ဒါကိုလုပ်ဖို့အရမ်းအားနည်းတယ်။ ကျွန်တော်က အဆောင်ပစ္စည်းဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ" ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သခင်လေးသည်မူ လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။"

ရှောင်လင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက်တောက်ပသွားသည်။ သူက "ကျွန်တော် သိပြီ၊ သခင်" ဟု ဆိုသည်။

"မြန်မြန်ပြော။"

"ခင်ဗျားက သူ့ကိုသတိလစ်အောင်ထိုးလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စွမ်းအင်နည်းနည်းထိုးသွင်းပေးမယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီစွမ်းအင်ကိုသုံးပြီး နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကိုရှာနိုင်တယ်။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ပြတ်ပြတ်သားသားဆိုသည်။ "ကောင်းပြီ၊ လုပ်လိုက်ကြစို့။"

ရှောင်လင်းယွီသည် ရွမ်ရှန်ယာအား လေးနက်စွာမေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း ဘာလို့ဒီလိုလုပ်နေတာလဲဆိုတာကို ငါ့ကိုပြောပြနိုင်မလား။" သူမ၏နောက်ကျောရှိ လက်သည် လက်သီးဆုပ်ကာ ရှေ့သို့တိုးလိုက်သည်။

ရွမ်ရှန်ယာသည် လှောင်ပြောင်ပြီး "မင်းရဲ့နိမ့်ကျတဲ့အဆင့်အတန်းနဲ့ မင်း သိခွင့်မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီ၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "မင်းတို့က ငါ့ကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့တာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်သိခွင့်မရှိရမှာလဲ။"

"ဒါဆို…" ရွမ်ရှန်ယာသည် သူမ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှောင်လင်းယွီ၏လက်သီးဖြင့်ထိုးခံလိုက်ရပြီး သတိလစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏လက်ချောင်းကိုကောင်မလေး၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တင်လိုက်သည်။ မကြာမီတွင် ရှောင်လင်းယွီသည် ထရပ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်လင်သည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် "သခင်၊ ဘာလို့ခင်ဗျားရဲ့အဝတ်အစားပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အနံ့ရနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏လက်မောင်းကိုမြှောက်ပြီး ရှူကြည့်ကာ "ဒါက ကော်ဖီအနံ့ဖြစ်မယ်" ဟု ရှင်းပြသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကော်ဖီအနံ့ကလွဲရင် တခြားထူးဆန်းတဲ့အနံ့တစ်ခုရှိနေသေးတယ်" ဟု ရှောင်လင်က သေချာစွာဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း သေချာလား။"

ရှောင်လင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး "သခင်မ၊ ကောင်မလေးသတိလစ်နေတုန်းမှာ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်သန့်စင်ပေးတာက ပိုကောင်းမယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား လေယာဉ်ပေါ်တက်ဖို့ အမြန်သွားရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ။"

...

စစ်ထူရှင်းသည် အစောင့်ထံမှ သတင်းပို့ချက်ကိုကြားသောအခါ တံခါးဝရှိ ချစ်သူသည် ရှောင်လင်းယွီဟုထင်သောကြောင့် သူသည် အစောင့်များကို သူမအား ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

စစ်ထူရှင်းသည် စဉ်းစားပြီး ရှောင်လင်းယွီကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခု ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်နေသောကြောင့် သူမအား အချို့အရာများကို အရင်ရှင်းပြခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် အောက်ထပ်သို့ဆင်းသွားစဉ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဓာတ်လှေကားဖြင့်အပေါ်ထပ်သို့တက်သွားသည်။

စစ်ထူရှင်းသည် ဝင်ပေါက်သို့လျှောက်သွားသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှမတွေ့ရပေ။ သူသည် အစောင့်ကို "သူမ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အစောင့်သည် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် "ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အခုနက တံခါးဝက တရုတ်အမျိုးသမီးလေ။ အရမ်းလှတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။"

"အော်၊ သူမ အပေါ်ထပ်ကိုတက်သွားပြီ။ ဒေါက်တာစစ်ထူ၊ ခင်ဗျား ဆင်းလာတဲ့လမ်းမှာ သူမနဲ့မတွေ့ခဲ့ဘူးလား။"

***