ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်

သခင်ကြီးကုန်း၊ ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့ ရှင်းယင်ခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သခင်ကြီးကုန်းက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် "ရှောင်ဝမ်၊ ဒါ တကယ်ပဲ ရှင်းယင်ခရိုင်လား။ မင်း သေချာရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါသေချာမှတ်မိသလောက်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်နှစ်တုန်းက ရှင်းယင်ခရိုင်ရဲ့လမ်းတွေက ဒီလောက်မကျယ်ဘူး၊ ဒီလောက်မြင့်တဲ့အဆောက်အအုံတွေ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ လမ်းနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဒီလောက်များတဲ့လူသွားလူလာတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ တိုတိုပြောရရင် ရှင်းယင်ခရိုင်က ဒီလောက်စည်ကားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ မှတ်မိထားတာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ရှောင်ဝမ်က ပြုံးပြီး "သခင်ကြီး၊ ဒါ ရှင်းယင်ခရိုင်ပါပဲ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက အံ့ဩစွာဖြင့် "ဒီနေရာက နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ကျန်းက ပြုံးပြီး "သခင်ကြီး၊ ဒီနေရာက ဒီလောက်မြန်မြန် တိုးတက်လာရတဲ့အကြောင်းရင်းက သခင်မလေးရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ချည်းပါပဲ။ သူ စတင်ခဲ့တဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ ကျေးလက်ခရီးသွားလုပ်ငန်းက အခုဆိုရင် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ရေပန်းစားနေပါပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်နိုင်ငံလုံးက ခရီးသွားတွေက ထောင်ယွမ်ရွာကို လာလည်ကြတယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ လူပေါင်း ၂ သိန်းကနေ ၃ သိန်းအထိတောင် ရှိတတ်တယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာလေးတစ်ခုတည်းက ဒီလောက်များတဲ့ခရီးသွားတွေကို လက်ခံနိုင်မယ်လို့ သခင်ကြီးထင်လို့လား။

သဘာဝအတိုင်းပဲ အဝေးကလာတဲ့ခရီးသွားတွေထဲက အများစုက ခရိုင်ဟိုတယ်မှာ တည်းခိုဖို့ ဒါမှမဟုတ် အနီးအနားက တည်းခိုခန်းတွေမှာ နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။

ဧည့်သည်တွေ လှိုင်းလုံးလို ရောက်လာတာနဲ့ ခရိုင်က လမ်းတွေမကျယ်လောက်တော့ဘူး၊ ဟိုတယ်တွေနဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ မလုံလောက်တော့ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတွေချည်းပါပဲ။

ဒါကြောင့် ဒီလိုပြောင်းလဲမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့တာက ကျေးလက်ရွာတစ်ရွာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်မလေးက တကယ်ကို အရမ်းတော်တာပဲ။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြီး "ဟားဟား၊ ယွီအာက အရမ်းတော်တယ်ဆိုတာကို ငါ သိပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီလောက်တောင် တော်လိမ့်မယ်လို့တော့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး။ သူက ကိုယ်တိုင်ချမ်းသာလာရုံတင်မကဘဲ လူအများကြီးကိုပါ ချမ်းသာအောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့တယ်" ဟု ဆိုသည်။ သူသည် အခြားသူများ သူ၏မြေးမကို ချီးကျူးသည်ကို ကြားရသည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

"ရှောင်ဝမ်၊ ကားကို မြန်မြန်မောင်း။ ငါ အခု ထောင်ယွမ်ရွာက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်တယ်" ဟု သခင်ကြီးကုန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုသည်။

"ရွာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီ" ဟု ရှောင်ဝမ်က ဆိုသည်။ "အရင်တုန်းက ထောင်ယွမ်ရွာက တစ်ခရိုင်လုံးမှာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ တောင်ပိုင်းပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ အဆင်းရဲဆုံး တောင်ပေါ်ရွာတစ်ရွာဖြစ်ခဲ့တယ်။

အခုတော့ ထောင်ယွမ်ရွာက ပြည်နယ်မှာ အချမ်းသာဆုံးရွာတစ်ရွာ ဖြစ်နေပြီ။

ထောင်ယွမ်ရွာက မိသားစုတိုင်းမှာ အိမ်အသစ်တစ်လုံးရှိတယ်။ လူအများကြီးက ကားတွေဝယ်ပြီး ဘဏ်ထဲမှာ ငွေစုငွေချေးတွေ ရှိနေကြပြီ။ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ လူငယ်တွေက သူတို့ရွာတွေကို အလုပ်လုပ်ဖို့ ပြန်လာကြပြီ။"

ရှောင်ကျန်းက "အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရင် ဘယ်သူက မိဘတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ထားခဲ့ချင်မှာလဲ" ဟု ထောက်ခံပြောဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကလွဲရင် လူအများစုက မိဘတွေနဲ့ ကလေးတွေကို အဖော်ပြုပေးဖို့ အိမ်ပြန်လာချင်ကြမှာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ အခု ရွာမှာ ရှာရတဲ့ငွေက အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်လို့ရတဲ့ငွေထက် မနည်းဘူးလေ။"

သူတို့အနည်းငယ်သည် ရှင်းယင်ခရိုင်မှ ရှင်းအန်းမြို့သို့ တစ်လမ်းလုံး စကားစမြည်ပြောဆိုလာခဲ့ကြသည်။

သခင်ကြီးသည် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ "ရှင်းအန်းမြို့က ပိုတောင် ပြောင်းလဲသွားသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။ ရှင်းအန်းမြို့က ထောင်ယွမ်ရွာနဲ့ ကပ်လျက်ရှိနေတာလေ။ နေရာက ထောင်ယွမ်ရွာနဲ့ ပိုနီးလေ၊ ပြောင်းလဲမှုက ပိုကြီးလေပဲ။"

"ရှင်းအန်းမြို့တင်မကဘဲ ထောင်ယွမ်ရွာအနီးက ရွာသားအနည်းငယ်လည်း အကျိုးကျေးဇူးရရှိခဲ့ကြတယ်။ ခရီးသွားအများကြီးက ထောင်ယွမ်ရွာကို ကြည့်ပြီးနောက် တခြားရွာတွေကို လာလည်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ရွာသားအများကြီးက ဒေသထွက်အထူးထုတ်ကုန်တွေရောင်းဖို့ ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့ကြတယ်။"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ကြားလေလေ ပျော်ရွှင်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် "မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး" ဟု ဆိုနေခဲ့သည်။

ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် သူတို့၏အဘိုးကြီးက သခင်မလေးကို ချီးကျူးနေသည်ကို သိရှိကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအရာအားလုံးသည် သခင်မလေး၏ကျေးဇူးကြောင့်ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ ထောင်ယွမ်ရွာကို ရောက်တော့မယ်။ လူတွေ အရမ်းများတာပဲ" ဟု ရှောင်ဝမ်သည် ရှေ့သို့ကြည့်ကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်က သူသည် သခင်ကြီးနောက်သို့ ထောင်ယွမ်ရွာသို့ လိုက်ပါသွားပြီး အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ အမေရှောင်၏ချက်ပြုတ်မှုသည် အံ့ဩစရာကောင်းသည်။ ထို့အပြင် သူသခင်ကြီး၏ကျန်းမာရေးသည်လည်း ပို၍ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တက်ကြွလာခဲ့သည်။

ရှောင်ကျန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ရင်းနှီးသောလမ်းနှင့် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ကြီးပြင်းလာသော မက်မွန်ပင်များကို ကြည့်ကာ သူ၏စိတ်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

"ရွာထဲကို မောင်းဝင်လာတဲ့ကားတွေ အရမ်းများတာပဲ။ အထဲမှာ ကားပါကင်ရှိရဲ့လား" ဟု ရှောင်ကျန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ရှိလောက်မှာပါ။ ငါ မှတ်မိတာကတော့ အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့မင်္ဂလာပွဲနေရာက အတော်လေးကျယ်တယ်။ ကားပါကင်လုပ်လို့ သေချာပေါက်ရပါတယ်"

"ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး မောင်းဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်ကြရအောင်" ဟု ရှောင်ဝမ်က ဆိုသည်။

ရှောင်ကျန်းသည် အနည်းငယ် စကားမဲ့စွာဖြင့် "ငါတို့ ကုန်းမိသားစုအိမ်မှာ ကားရပ်လို့ရတာပဲ။ မင်းက ဘာလို့ကားပါကင်ကို သုံးဖို့လိုတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ဝမ်သည် သူ၏ခေါင်းကိုပုတ်ကာ "ဟဲဟဲ၊ ငါ အဲ့ဒါကို ဘယ်လိုမေ့သွားရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ရွာရှေ့ရှိ ကျောက်ဆိုင်းဘုတ်ကို ညွှန်ပြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ရှောင်ကျန်း၊ ကြည့်စမ်း၊ အဲ့ဒါ သခင်မလေးနဲ့ အန်တီတို့လား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ကျန်းသည် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "သူတို့ပဲ၊ သူတို့က သခင်မလေးနဲ့ တခြားသူတွေပဲ။ သခင်ကြီး၊ သခင်မလေးနဲ့ အန်တီတို့က သခင်ကြီးကို ကြိုဆိုဖို့ ဒီမှာရှိနေကြတာ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် အသက်ရှစ်ဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် နေ့စဉ် ဝိညာဉ်စမ်းရေကို သောက်သုံးပြီး ကောင်းစွာစား၊ ကောင်းစွာအိပ်စက်ကာ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် မမှုန်ဝါးသလို သူ၏နားများသည်လည်း မလေးပေ။

သဘာဝအတိုင်းပင် သူသည် ရွာဝင်ပေါက်တွင် သူ့ကို စောင့်မျှော်နေသော ရှောင်မိသားစုကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

ရှောင်မိသားစုမှ လူတိုင်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သခင်ကြီးကုန်းသည် ထိရှသွားပြီး ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် သူ၏အောင်မြင်မှုများ မည်မျှပင်ကြီးမားစေကာမူ သူ ယခုခံစားရသလောက် ထိရှခဲ့ခြင်းမရှိဟု ခံစားမိသည်။

ကားသည် ပို၍နီးကပ်လာလေလေ သူ ပို၍ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရလေလေဖြစ်သည်။

"အာ၊ အဲ့ဒါ သခင်ငယ်လေးလား" ဟု ရှောင်ဝမ်သည် ရှောင်လင်းယွီ၏လက်မောင်းများထဲရှိ ကလေးကို ညွှန်ပြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုသည်၊ "သခင်ငယ်လေးက အကြီးဆုံးသခင်လေးနဲ့ တူလိုက်တာ"

ရှောင်ကျန်းသည် မျက်လုံးလှန်ပြီး အနည်းငယ် စကားမဲ့စွာဖြင့် "သူတို့က သားအဖတွေလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ တူတာ မထူးဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်ငယ်လေးက ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့တယ်။ သူက တကယ်ကို လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သခင်ငယ်လေးက တကယ်ကို လှပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်" ဟု ရှောင်ဝမ်က ထောက်ခံပြောဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လင်းယွီ၏လက်ထဲရှိ ကလေးကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်ပင်မခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤကလေးသည်… သူ၏အချစ်ဆုံး မြစ်ဖြစ်သည်။

နှစ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခု သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံနိုင်ပြီး ပွေ့ဖက်နိုင်ကြတော့မည်ဖြစ်သည်။

…

"ယွီအာ၊ သခင်ကြီးက ဘာလို့အခုထိ မရောက်သေးတာလဲ။ ငါးနာရီနီးပါး ရှိနေပြီ" ဟု အမေရှောင်သည် သိသိသာသာ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ "သူတို့ လမ်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား။"

"ချိုးယင်း၊ နိမိတ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့" ဟု ရှောင်အဘွားက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"မေမေ၊ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု အမေရှောင်သည် ရိုးသားစွာ ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မျက်စိလျင်သည်။ သူမက "မေမေ၊ သူတို့ ရောက်နေကြပြီ။ သူတို့ ရွာဝင်ပေါက်ကို ရောက်တော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"တကယ်လား။ ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ကျန်းယန်၊ ခရီးသွားတွေကို အမြန်ရှင်းလင်းပြီး ဗြောက်အိုးတွေ ချိတ်လိုက်။ ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေကို အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ကြိုဆိုကြမယ်" ဟု ရှောင်အဘွားက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးသည်။

"ကောင်းပြီ။"

***