စစ်တုရင်ရုပ်

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏ဘိုးဘိုးကြီးနှင့်အတူ ကုန်းမိသားစုခြံဝင်းတွင် ထိုင်နေစဉ်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေခဲ့သည်။

ရာသီဥတုကောင်းမွန်သည်။ အရာအားလုံးကို နေရောင်ခြည်စုပ်ယူရန် အပြင်သို့ ထုတ်ထားခဲ့သည်။ ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်ကျန်းတို့သည် ဤအရာများကို မသိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ စေ့စပ်သေချာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

"ဘိုးဘိုးကြီး၊ ပေကျင်းက ပျော်စရာကောင်းလား" ဟု သူ၏ထိုင်ခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သူ၏မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ကြည်လင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် သူ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးပြီး "ပေကျင်းက ပျော်စရာကောင်းတယ်။ ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က TV မှာပါတဲ့အတိုင်း လှပပြီး ခမ်းနားတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဘိုးဘိုးကြီးက ထုန်ထုန်ကို ပေကျင်းကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်၊ ကောင်းပြီလား" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် သံသယဖြစ်စွာဖြင့် "ပေကျင်းက ဒီလောက်ပျော်စရာကောင်းမှတော့ ဘိုးဘိုးကြီးက ဘာလို့သားတို့ရွာမှာ နေချင်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထောင်ယွမ်ရွာက အရမ်းလှလို့ပဲ" ဟု သခင်ကြီးကုန်းက ရှင်းပြသည်။ "ဒီမှာ နေရတာ အရမ်းသက်တောင့်သက်သာရှိတယ်"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နားလည်သောလေသံဖြင့် "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဒါပေမဲ့ သားက မြို့တော်ကို သွားကြည့်ချင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ယခင်ဘဝတွင် သူသည် ငါးနှစ်အရွယ်တွင် သေဆုံးခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏တစ်သက်တာလုံး ထောင်ယွမ်ရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြန့်သောကမ္ဘာကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူသည် အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းပြီးနောက် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သော်လည်း ထိုသည်မှာ မတူညီသောကမ္ဘာဖြစ်သည်။

သူသည် နှစ်နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ဖခင်၏အထောက်အထားကြောင့် သူသည် မည်သည့်နေရာသို့မျှ မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သူ မွေးဖွားသည်မှစ၍ သူသည် အပြင်ထွက်ကာ ကမ္ဘာကြီးကိုကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး ရှောင်မိသားစုသည် သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် သူ့အမေကို မစွန့်ခွာလိုခဲ့ပေ။ သူသည် သူမ၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မိဘများသည် သူ မွေးဖွားပြီးမကြာမီတွင် မတော်တဆမှုတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

အကြောင်းရင်းများစွာကြောင့် သူ ခရီးသွားခဲ့သော အဝေးဆုံးနေရာမှာ Z မြို့ဖြစ်ပြီး ထိုသည်မှာ သူ့အမေက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သောအခါဖြစ်သည်။

သူသည် ရုပ်မြင်သံကြားတွင် မြို့တော်၏ရှေးဟောင်းမြို့ကို မြင်တွေ့သောအခါ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းသည် မည်မျှ အန္တရာယ်ရှိသည်ကို သိရှိသော်လည်း မြို့တော်သို့ သွားလိုခဲ့သည်။

အဘိုးကုန်းသည် ရှောင်လဲ့ထုန် မြို့တော်သို့ သွားကြည့်လိုကြောင်း ကြားသိသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ရတာပေါ့၊ မင်း ဘယ်တော့ သွားချင်သွားချင်၊ ဘိုးဘိုးကြီးက မင်းကို အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားမယ်၊ ကောင်းပြီလား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဘိုးဘိုးကြီး" ဟု ဆိုသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ထိုကောင်လေးသည် နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေးသည် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးကို မမှတ်မိနိုင်လျှင်ပင် ၎င်းသည် ရှောင်လင်းယွီနှင့် သူမ၏သားသည် သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေးဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို မပြောင်းလဲစေခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ကုန်းကျန်းက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ဖြစ်ရာ ရှောင်လင်းယွီနှင့် သူမ၏သားသည် သူတို့ ကြိုက်နှစ်သက်သည့်အချိန်တိုင်း မြို့တော်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်နိုင်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်မူကား၊ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရှုတတ်သည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးပြီး "ထုန်ထုန်၊ မင်း ဘယ်တော့ မြို့တော်ကို သွားချင်လဲ။ ဘိုးဘိုးကြီးက မင်းကို အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားမယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး "အမေက သားတို့ရဲ့စူပါမားကတ်က မြို့တော်မှာ မဖွင့်ရသေးဘူးလို့ ပြောတယ်။ သားတို့ရဲ့စူပါမားကတ် အဲ့ဒီမှာ ဖွင့်တဲ့အခါ သားတို့ မြို့တော်ကို သွားကြမလား" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါ ကောင်းတာပေါ့။ မနက်ဖြန် အဘိုးက မြို့တော်မှာ ဘယ်နေရာက ငါတို့ရဲ့စူပါမားကတ်ဖွင့်ဖို့ အကောင်းဆုံးလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်မယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက် ရှိနေစဉ်အခါက ရှောင်လင်းယွီ၏စီးပွားရေးသည် မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် မြေပဲနှင့် မြေပဲဆီကိုသာ အားကိုး၍ အဆင့်မြင့်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ပွားပြီးနောက် မြို့တော်ရှိ အင်အားစုအမျိုးမျိုး၏အာရုံစိုက်မှုကို မဆွဲဆောင်မိစေရန်အတွက် ဤစီးပွားရေးကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

လီယွမ်ဟန်က ရောင်းချသောပစ္စည်းများသည် အမှန်တကယ် ထောင်ယွမ်ရွာမှ ထုတ်ကုန်များဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှမသိခဲ့ပေ။

ရှောင်လင်းယွီသည် နိုင်ငံအတွင်း ဆိုင်ခွဲများစွာ ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် မြို့တော်သို့ စွန့်စားမှုတစ်ခု မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ သို့သော် ယခု ကုန်းထျန်းဟောက် နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှုသည် ပို၍အာမခံချက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းယွီသည် ပေကျင်းတွင် သူမ၏ပထမဆုံးစူပါမားကတ်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် စတင်စီစဉ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်၏အဆင့်မြင့်စျေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းမိသားစု၏ချွေးမအမည်ကို သေချာပေါက် အသုံးပြုမည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူသည် ခေါင်းကိုစောင်းကာ သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘိုးကြီး၊ မေမေက သားတို့က ဘိုးဘိုးကြီး ဒါမှမဟုတ် ကုန်းမိသားစုကို အားမကိုးနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူက မြို့တော်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ကို အားကိုးရမယ်" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက စပ်စုစွာဖြင့် "ထုန်ထုန်၊ အဲ့ဒါ မင်းအမေ ပြောခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သူက အဲ့လိုပြောခဲ့တယ်" ဟု ဆိုသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ့အား လက်မထောင်ပြပြီး "ထုန်ထုန်၊ မင်းမေမေက အရမ်းတော်တယ်။ ကောင်းပြီ၊ ဘိုးဘိုးကြီးက ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ဘေးကနေပဲ ကြည့်နေမယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က မေမေ့ကို အနိုင်ကျင့်ရင် ဘိုးဘိုးကြီးက သွားပြီး သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးမယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ဆိုသည်။

"မကောင်းဘူး" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ခေါင်းခါပြီး ငြင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက သိမည်နည်း။

"အာ၊ ဘာလို့လဲ" ဟု အဘိုးကုန်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သားက မေမေ့အတွက် လက်စားချေပေးမယ်" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရုတ်တရက် ကြီးမားသောရည်မှန်းချက်ဖြင့် ဆိုသည်၊ သို့သော် ထို့နောက် သူသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပြီး စူးရှစွာဖြင့် "ဘိုးဘိုးကြီး၊ တစ်ယောက်ယောက်က မေမေ့ကို အနိုင်ကျင့်ရင်တောင် အဖေကပဲ သူမအတွက် လက်စားချေပေးသင့်တယ်။ သားတို့က ဘေးကနေပဲ ကြည့်နေမှာ။ အကယ်၍… သူက မေမေ့ကို မကူညီဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရင်၊ ဟွန့်၊ ဒါဆိုရင် သားတို့က သူ့ကို တစ်သက်လုံး လျစ်လျူရှုထားကြမယ်" ဟု ဆိုသည်။

အဘိုးကုန်းသည် အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟား၊ ထုန်ထုန် ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းအဖေက မင်းအမေကို ထောက်ခံပေးဖို့ ရှိနေသင့်တယ်။ ငါတို့က ဘေးကနေပဲ ကြည့်နေကြမယ်"

သူ ကြည့်နေသည်ဖြစ်ရာ ထိုကောင်လေးသည် သူ၏ဇနီးကို မထောက်ခံရဲမည်လော။

ရှောင်လင်းယွီသည် နောက်ခန်းတွင် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသော်လည်း သူမ၏နားများသည် အလွန်ထိလွယ်ရှလွယ်သည်။ သူမသည် အဘိုးနှင့်မြစ် ပြောဆိုသော စကားတစ်ခွန်းမျှ မလွတ်ခဲ့ပေ။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် တွန့်ချိုးသွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် အလွန်ထိရှသွားသည်။

သူမ ချစ်သောလူများဖြစ်စေ၊ သူမကို ချစ်သောလူများဖြစ်စေ၊ လူတိုင်းသည် သူမကို ဂရုစိုက်ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းနှင့် ရှောင်လဲ့ထုန်တို့သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ထောင်ယွမ်ရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်မှစ၍ သူသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် တင်းမာသော ကုန်းကျန်းမဟုတ်တော့ဘဲ ရွာထဲရှိ သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် မည်သူနှင့်မဆို စကားစမြည်ပြောဆိုနိုင်ပြီး သူသည် သူ၏အဘိုးကြီးကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် စပျစ်သီးကြည်တစ်ပန်းကန်ကို ဆေးကြောခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ပြုံးပြီး "ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ အရမ်းပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေကြတာပဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် စပျစ်သီးတစ်လုံးကို ဆွဲဆိတ်ပြီး သခင်ကြီးကုန်းအား ပေးအပ်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သောအသံဖြင့် သူက "ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဒါကို စားကြည့်။ ဒီစပျစ်သီးက တကယ်ပဲ အရသာရှိတယ်" ဟု ဆိုသည်။

"အော်၊ တကယ်လား။ ဒါဆို ငါ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမြည်းစမ်းကြည့်မယ်" ဟု သခင်ကြီးကုန်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး ရှောင်လဲ့ထုန်က သူ့ကို ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။ သခင်ကြီးကုန်းသည် သွားဖြဲရယ်လိုက်သည်။ "ဒီစပျစ်သီးက တကယ်ပဲ အရသာရှိတယ်။ လာ၊ ထုန်ထုန်၊ မင်းလည်း စား" ဟု သခင်ကြီးကုန်းသည် စပျစ်သီးတစ်လုံးကို ဆွဲဆိတ်ပြီး ထုန်ထုန်၏နှုတ်ခမ်းသို့ ယူဆောင်သွားသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဘိုးဘိုးကြီး" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်လင်းယွီ "…" သူမသည် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် ဤမျှကောင်းမွန်သည့်အတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သခင်ကြီးကုန်းက "ယွီအာ၊ ထုန်ထုန်က ပြောတယ်…" ဟု ဆိုသည်။

"ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဘိုးဘိုးကြီးက ဘာလို့မေမေ့ကို အမြဲတမ်း ယွီအာလို့ ခေါ်တာလဲ" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး မေးလိုက်သည်။

"အာ" ဟု သခင်ကြီးကုန်းသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။ ရှောင်လင်းယွီ၏မိဘများသည် သူမကို ယွီအာဟု ခေါ်သောကြောင့် သူသည်လည်း သူတို့၏ပုံစံအတိုင်းလိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းသည် သူတို့ကို ပို၍နီးစပ်စေမည်ဟု ခံစားမိသည်။

"…" ရှောင်လင်းယွီသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးပြီး "မင်းက အမြဲတမ်း ထူးဆန်းတဲ့မေးခွန်းတွေ မေးတတ်တယ်။ ဘိုးဘိုးကြီးက မေမေ့ကို အဲ့လိုခေါ်တာက ပိုပြီးရင်းနှီးလို့ပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ တခြားဘိုးဘိုးကြီးက မေမေ့ကို ဘာလို့ကောင်မလေးလို့ ခေါ်တာလဲ" ဟု ရှောင်လဲ့ထုန်က အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ "…" ဤသည်မှာ မည်သို့သော မေးခွန်းမျိုးနည်း။

"ထုန်ထုန်၊ ဒါက အလေ့အကျင့်တွေပဲ" ဟု ရှောင်လင်းယွီက ရှင်းပြသည်၊ "အလားတူပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ထုန်ထုန်၊ ရှောင်ထုန် ဒါမှမဟုတ် ထုန်အာလို့ ခေါ်နိုင်တယ်။ ဒါက သူတို့ ကြိုက်နှစ်သက်တာပေါ် မူတည်တယ်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက သူတို့က မင်းနဲ့ နီးစပ်တယ်ဆိုတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ဘိုးဘိုးကြီးတွေက ငါ့ကို ကောင်မလေး ဒါမှမဟုတ် ယွီအာလို့ ခေါ်ပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ငါနဲ့ အရမ်းနီးစပ်ကြတယ်"

ရှောင်လဲ့ထုန်သည် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

သို့သော် သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိုင်ကြားနေခဲ့သည်။ 'အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ကလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရတာ အရမ်းခက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တခြားဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။'

ရှောင်လင်းယွီသည် အချိန်ကို ကြည့်ပြီး "အဘိုး၊ နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်ပြီ။ သွားစားကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့။"

ရှောင်လင်းယွီသည် နောက်မှ "ရှောင်ဝမ်၊ ရှောင်ကျန်း၊ သခင်ကြီးကျောင်း၊ သွားစားကြရအောင်" ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" ဟု သူတို့သုံးဦးသည် ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် စားဖိုမှူးချုပ်အဖြစ် သခင်ကြီးကျောင်းသည် အတော်လေး အနေရခက်နေခဲ့သည်။

သူသည် သခင်ကြီးကုန်း၏စားဖိုမှူးဖြစ်သော်လည်း ကြီးမြတ်သောစားဖိုမှူးတစ်ဦးအဖြစ် သူသည် နေ့စဉ် အခြားသူများ၏အိမ်သို့ သွားရောက်စားသောက်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ခဲ့သည်။ ဤခံစားချက်သည် သူ့အတွက် ဖော်ပြရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲသည်။

…

ညဘက်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ်အခါက သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မပျော်ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လက်ရှိ ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမကို လုံးဝလွမ်းဆွတ်မည်မဟုတ်သော်လည်း သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို အလွန်လွမ်းဆွတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက "ထျန်းဟောက်၊ ရှင် အခု အဆင်ပြေရဲ့လား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရှာဖို့ လာနေပြီ" ဟု ဆိုသည်။

…

M နိုင်ငံတွင် ဝမ်ကျင်းကျင်းသည် ကုန်းထျန်းဟောက် ဤမျှမြန်မြန် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမရသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခန့်ညား၊ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသည်။ သူမသည် သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိဟု ဆိုလျှင် ၎င်းသည် လိမ်ညာခြင်းဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်အကြောင်း ကောလာဟလများစွာကို ကြားသိခဲ့ရသည်။

သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်နှင့် သုံးဆယ်အရွယ်တွင် သူ၏ဘေး၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးမျှ မရှိခဲ့ဟု ဆိုသည်။ သူ့နှင့် နီးစပ်သော ယောက်ျားအနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူသည် အမျိုးသမီးများထက် ယောက်ျားများကို ပို၍ကြိုက်နှစ်သက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

သူ့ထံ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားသော အမျိုးသမီးတိုင်းသည် မကောင်းသောအဆုံးသတ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေခြင်းပင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူသည် လိင်အင်္ဂါမသန်စွမ်းမှုရှိပြီး ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏မျက်နှာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အမျိုးသမီးများနှင့် ဝေးဝေးနေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

သူသည် အေးစက်ပြီး ရက်စက်သောယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် သွေးဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း သူမသည် မည်သည့်လုပ်ဆောင်မှုကိုမျှ ပြုလုပ်ရန် မရဲရဲခဲ့ပေ။

သူမသည် သူ၏ရည်းစားဟောင်းအဖြစ် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသောအခါ သူမသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားရုံသာရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားသည် လေ့ကျင့်မှုများစွာ ရရှိခဲ့ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူမသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်ရန် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိသောအခါ သူသည် နိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သူမသည် အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် သက်သာရာရသွားသည်။

ထိုယောက်ျားသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရုံသာဖြစ်သော်လည်း သူ၏အော်ရာသည် သူမ ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အလွန်အစွမ်းထက်လွန်းသည်။

ယခု သူသည် နိုင်ငံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမသည် မာရ်နတ်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်စရာကောင်းသော ထိုယောက်ျားကို ရင်ဆိုင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် ထို့နောက် နိုင်ငံသို့ ပြန်လည်သွားရမည်ဟူသော အမိန့်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုန်းထျန်းဟောက်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

"အကြီးဆုံးသခင်မလေး၊ ကုန်းထျန်းဟောက်ရဲ့ပြန်လည်ကောင်းမွန်မှုက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ ဒါက လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘူး" ဟု မြို့တော်ရှိ ဗီလာတစ်ခုတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ယောက်ျားတစ်ဦးက မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အမျိုးသမီးအား ဆိုသည်။

သတိလစ်မေ့မြောနေသည့်အခြေအနေမှ พึ่งနိုးထလာသော ယောက်ျားတစ်ဦးသည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အမျိုးသမီးသည် ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမလက်အောက်ငယ်သား၏သတင်းပို့ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမသည် ခွက်ကို ကောက်ယူကာ တစ်ငုံသောက်ပြီး ပြုံးပြီး "ဒါက ဘာမှထူးဆန်းတာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သိထားတာအရဆိုရင် ထူးဆန်းတဲ့ဆရာဝန် စစ်ထူရှင်းက သူ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ စစ်ထူရှင်းက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ဦးနှောက်အထူးကုဆရာဝန်ပဲ။ သူက ကုန်းထျန်းဟောက်ရဲ့ရောဂါကို ကုသပြီး သုတေသနလုပ်နေခဲ့တာ" ဟု ဆိုသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လက်အောက်ငယ်သားသည် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို သတင်းပို့ပြီး "သခင်မ၊ ကုန်းထျန်းဟောက်က နိုင်ငံကို ပြန်လာပြီဆိုတော့ ပိုင်ရှန်းရှန်းကကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော အမျိုးသမီးသည် အေးစက်စွာဖြင့် "သူ့ကို နိုင်ငံကို ပြန်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါ။ သူ့ရဲ့တာဝန်တွေကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်၊ ဟွန့်…" ဟု ဆိုသည်။

သူမသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ခွက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

တဂျိမ်းဂျိမ်းအသံဖြင့် ခွက်၏အစအနများသည် လမ်းရာအဘက်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းသည် စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။ သူမ၏ကံကြမ္မာသည် သဘာဝအတိုင်း စစ်တုရင်ကစားသူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

ပိုင်ရှန်းရှန်းတွင် သူမအတွက် တန်ဖိုးရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူမသည် သူမ၏အကြီးမားဆုံးတန်ဖိုးကို ထုတ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ၎င်း၏တန်ဖိုးကို ဆုံးရှုံးသွားသည်နှင့် သူမသည် ခွက်ကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်သွားပေမည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ယောက်ျားက "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

***