သူ့ဆန္ဒကို မြန်မြန် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပါ… မဟုတ်ရင် သူ တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်…

ရဲထျန်းမင်က စနစ်‌လေဟာနယ်ထဲမှ ဂျယ်လီတစ်ခုကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲထျန်းမင်၏ လက်ထဲမှ ဂျယ်လီကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွား၏။

‘ချီး… ဒါက လူကို သေစေနိုင်တဲ့ အစပ်အရသာ ပစ္စည်း မဟုတ်လား… ဟမ်… နေဦး… မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ…’

ရဲရှင်းဟွေ့က ရဲထျန်းမင်က ဂျယ်လီကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်တော့မည်ကို ကြည့်နေသည်။ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ ဤအရာ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သိရှိထားသဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပိတ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်မှာပင် သူက သူ့စိတ်ကို အသုံးပြု၍ ပုံတူပွားနှင့် ဆက်သွယ်ကာ လာရောက်ကူညီရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သူက ထိုစပ်သော ခံစားချက်ကို သူ့အစာခြေစနစ်တစ်ခုလုံးမှတစ်ဆင့် ထပ်မံ မခံစားလိုတော့ပေ။

အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက ရဲထျန်းမင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ဘာမှ မကျွေးနဲ့… သူ အသက်ရှင်နိုင်ရင်တောင် မင်းကျွေးလို့ သေသွားနိုင်တယ်…”

ဧကရာဇ်သူရဲကောင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရဲထျန်းမင်က ဂျယ်လီကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ယူလိုက်သည်။

သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူသာ သေခါနီး လူတစ်ယောက်ကို ဂျယ်လီကျွေးလိုက်ပါက လည်ချောင်းတွင် နင်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

“အဟွတ်… အဟွတ်… အဟွတ်…” ဤအချိန်တွင် ရဲရှင်းဟွေ့၏ ချောင်းဆိုးသံက သူတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

“အစ်ကို… အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို ကျွေးချင်ရင် ကျွေးလိုက်ပါ… ကျွန်တော်က သေတော့မှာပဲလေ…”

ရဲထျန်းမင်မှာ အမှန်တကယ်တွင် “မင်း မရှင်နိုင်ရင် ကြာပြီ သေနေလောက်ပြီ” ဟု ပြောချင်နေသည်။

“ရှင်းဟွေ့… မင်း နေကောင်းမှ စားတော့…”

ရဲရှင်းဟွေ့က ထပ်ပြောလိုက်၏။ “တကယ်လား… အစ်ကို… ကျွန်တော် မသေခင် ဆန္ဒတစ်ခု ရှိတယ်… အစ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလား…”

“ဘာဆန္ဒလဲ… ငါလုပ်နိုင်တဲ့ အရာဆိုရင် သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်…”

“အစ်ကို ဂျယ်လီစားတာကို ကျွန်တော် ကြည့်ချင်တယ်…”

ရဲထျန်းမင် - “...”

ရဲထျန်းမင်မှာ မှင်တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲရှင်းဟွေ့က ပြတ်ပြတ်သားသား လည်ပင်းစောင်းချလိုက်၏။

ဤသည်ကို မြင်လျှင် ဘေးမှ ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မြန်မြန်… မြန်မြန် သူ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပါ… မဟုတ်ရင် သူ တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်…”

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရဲထျန်းမင်က သိမ်းဆည်းထားသော ဂျယ်လီကို ထုတ်ယူပြီး စကားတစ်ခွန်းမပြောဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

ဂျယ်လီက ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့် အခိုက်တွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒါက… ခွ…”

ဤအချိန်တွင် ရဲထျန်းမင်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

ရဲရှင်းဟွေ့က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူတွေးလိုက်၏။ ‘အစ်ကိုကြီး… ကျွန်တော့်ကို နောက်ပြောင်ချင်သေးလား… ကျွန်တော် ခွင့်ပြု၊ မပြုပေါ် မူတည်တယ်…’

ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက ရဲထျန်းမင်၏ နာကျင်နေပုံကို မြင်သောအခါ သူက တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများမြေပုံထဲမှ ရေခဲရေ တစ်ပုံးကို ထုတ်ယူ၍ သူ့ထံသို့ ပေးလိုက်၏။

ရေခဲရေကို တစ်ကျိုက်မော့ချပြီး ကျန်ရေများကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် လောင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်မှာ နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းသွားသည်။

‘ခွေးမသား… ဒီဂျယ်လီရဲ့ အာနိသင်က အရမ်းပြင်းတာပဲ…’

ဤအချိန်တွင် ရဲထျန်းမင်မှာ ဤအတွေးတစ်ခု မျှသာ ရှိ၏။

သူ့ကိုယ်သူ ကံဆိုးသည်ဟုလည်း ခံစားမိသည်။ ဤဂျယ်လီမှာ အစွန်းရောက် အရသာမျိုးစုံမှ ကျပန်း ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း… သူမှာ စပ်သော ဂျယ်လီကိုသာ ရွေးမိခဲ့သည်။ သူ ကံဆိုးသည်ဟုသာ ပြောရမည်။

ကံဆိုးသည်ဟု ခံစားရသည့်အပြင် သူက သူ့ညီလေးကို မပေးမိသည့်အတွက် အနည်းငယ် ဝမ်းသာမိ၏။ သူသာ စားလိုက်လျှင် မနင်ဘဲ သေသည့်တိုင် အစပ်ကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ရဲထျန်းမင်က ရေခဲပုံးကို မှောက်ချလိုက်ပြီး ရဲရှင်းဟွေ့၏ နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက လက်တစ်ဖက်ကို ရဲရှင်းဟွေ့၏ ကိုယ်ပေါ် တင်ထားပြီးနောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ရဲရှင်းဟွေ့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထို့နောက် မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏။

ရဲရှင်းဟွေ့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး မူလ ကျိုးနေသော ခြေထောက်မှာလည်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် ပေါက်လာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရဲထျန်းမင်မှာ မယုံနိုင်စွာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူက ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းသာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လျှင် ကောင်းပြီဟု မူလက တွေးထင်ခဲ့သော်လည်း… သူက ကျိုးနေသော ခြေလက်များကိုပင် ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

…

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်…

ဒဏ်ရာကင်းစင်သော ရဲရှင်းဟွေ့က မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။

ပါးစပ်မှာ ဝက်အူချောင်းပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ နီရဲနေသော ရဲထျန်းမင်ကို ကြည့်၍ ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အသံထွက်၍ မရယ်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ရဲရှင်းဟွေ့မှာ အစောက ဂျယ်လီစားပြီးနောက် ဤပြဿနာ ရှိခဲ့သော်လည်း သူက “ငါ သေချာပေါက် ပြန်လာမယ်…” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည့်တိုင်အောင် စပ်သော ခံစားချက်မှာ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းမှ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။

…

ရဲထျန်းမင်က ရဲရှင်းဟွေ့၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုကို ဝမ်းသာအားရ ဂုဏ်ပြုလိုစဉ်မှာပင်…

အဝေးမှ အင်ဂျင်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအသံကို ကြားသောအခါ ရဲထျန်းမင်က ရှီထိုက်လုံက လူများ ပိုခေါ်လာသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူက ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော လူများကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။

လာရောက်သူမှာ ယွင်မိသားစု သတ္တုတွင်း၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော ယွင်ဝေ့မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ချေ။

ဤအချိန်တွင် ရဲထျန်းမင်မှာ ယွင်ဝေ့က ယနေ့ ဤနေရာသို့ တူးဖော်ထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လာယူမည်ဟု ယွင်ပိုင်ချီက မနေ့က ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

ယွင်ဝေ့က အပြည့်အစုံ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော ကြေးစားစစ်သား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းတွင် ယွင်ဝေ့က အာဖရိကသို့ ရောက်သည်နှင့် သတ္တုတွင်း တိုက်ခိုက်ခံရကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။

သတ္တုတွင်း တိုက်ခိုက်ခံရကြောင်း သိရှိသောအခါ ယွင်ဝေ့က တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ခိုးယူရန် လာသည်ဟု ထင်၍ ထိုဒေသတွင် လှုပ်ရှားနေသော ကြေးစားအဖွဲ့အစည်းတစ်ဖွဲ့ကို ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။

…

ယွင်ဝေ့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူက ယွင်ပိုင်ချီကို ကြေးစားစစ်သားများကို သတ္တုတွင်း ဂိုဒေါင်သို့ ခေါ်သွားရန် ဦးစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူက ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲထျန်းမင်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ “ဘယ်လိုလဲ… မင်းတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား…”

ယွင်ဝေ့၏ အသံမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဟန် ရှိ၏။ အဓိကအားဖြင့် ဤကောင်လေးနှစ်ယောက်မှာ ထိုရူးသွပ်သော ရဲချန်၏ ရူးသွပ်သော သားများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူတို့သာ သူ့နယ်မြေတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက သူ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ယွင်ဝေ့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်၍တို့ အဆင်ပြေပါတယ်…”

ယွင်ဝေ့ - “...”

“ငါတော့ မင်းတို့ အဆင်ပြေပုံ မပေါ်ဘူး…”

ညည်းညူပြီးနောက် ယွင်ဝေ့က ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါ ဘယ်သူလဲ…”

“ငါက ဧကရာဇ်သူရဲကောင်း… ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ သူရဲကောင်း… ပြီးတော့ ငါက ကျင့်ကြံရေးအဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်လည်း ဖြစ်တယ်…”

ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက ဟန်ရေးပြရင်း သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်၏။

ယွင်ဝေ့ - “...”

ယွင်ဝေ့မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ဒုတိယအကြိမ် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ယွင်ဝေ့မှာ ဤဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက အထူးပြုလုပ်ချက် ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းသည့် ဖြောင့်မတ်သူတစ်ယောက်… ဤဇာတ်ကောင်မှာလည်း အထူးပြုလုပ်ချက် ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုမှ ဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက်နှင့် တူညီသည်ဟု ခံစားမိ၏။

ယွင်ဝေ့က တစ်ခုခု မေးမြန်းလိုစဉ်မှာပင် သူက ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက လေချွန်နေသကဲ့သို့ ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းမှာ သံခမောက်ဆောင်းထားပြီး သူ့လက်မှာ သံခမောက်၏ ပါးစပ်နားတွင် ရှိနေသော်လည်း လေချွန်သံမှာ ထွက်ပေါ်လာဆဲ ဖြစ်၏။

လေချွန်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အဝေးမှ ကောင်းကင်ယံတွင် နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင်က မြေပြင်ပေါ်မှ လူအုပ်စုထံသို့ ပျံသန်းလာသည်။

“ကောင်းပြီ… ငါ တခြားနေရာတွေမှာ အဆိုးတွေကို ရှင်းလင်းရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ… အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်…”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက နဂါးကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် နဂါးနှင့် ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ယွင်ဝေ့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားသည်။

“ခွေးမသား… အဲဒီကောင်က အထူးပြုလုပ်ချက် သရုပ်ဆောင် မဟုတ်ဘူးလား…”

“ဘာ အထူးပြုလုပ်ချက် သရုပ်ဆောင်လဲ…” ရဲရှင်းဟွေ့က ယွင်ဝေ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်တာ ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းကြောင့်ပဲ… ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းက ချောတယ်… အားကောင်းတယ်… ပြီးတော့ အရမ်းတော်တယ်… သူ့မျက်နှာက သံခမောက်အောက်မှာ အရမ်း ချောမောခန့်ညားနေမှာ သေချာတယ်… မဟုတ်ရင် သူက သံခမောက်နဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးထားမှာ မဟုတ်ဘူး…”

ယွင်ဝေ့မှာ ရဲရှင်းဟွေ့၏ ဧကရာဇ်သူရဲကောင်းအပေါ် ချီးကျူးစကားများကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူက သူ့စိတ်ထဲတွင် အပြင်းအထန် ညည်းညူနေ၏။

‘ခွေးမသား… ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ပြန်လည် နိုးထတာတောင် အပြည့်အဝ မဟုတ်သေးဘူး… ဒီလိုမျိုး လူက ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာနိုင်ရတာလဲ…’

ယွင်ဝေ့မှာ မြို့တော်မှ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတစ်ခု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထခြင်းအကြောင်းကို သဘာဝကျကျ သိရှိထား၏။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထခြင်းမှာ တရားဝင် မစတင်သေးကြောင်းကိုလည်း သူသိသည်။

ဤအဆင့်ရှိသော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ လောကတွင် မပေါ်ပေါက်သေးသင့်ချေ။ သူတို့သာ နတ်ဘုရားနှင့်နတ်ဆိုးလောကဟု ခေါ်သော နေရာမှ လာရောက်ခြင်း မဟုတ်လျှင်ပေါ့။

ယွင်ဝေ့ ညည်းညူနေစဉ်မှာပင် ကြေးစားစစ်သားတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဘော့စ်… ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ တခြားလူ မရှိတော့ဘူး…”

ယွင်ဝေ့က သူနားလည်ကြောင်း ပြသရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။