"အစ်ကိုမုန်" - မွေးရပ်မြေ၏ ပန်းပွင့်များကို မြေသြဇာကျွေးသူ
Vol. 23 Ch. 312
မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ…
ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် ရဲထျန်းမင်တို့ လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ရဲမိသားစုအိမ်သို့ တက္ကစီငှား၍ ပြန်လာကြသည်။
သူတို့ အိမ်မရောက်မီတွင် စုချင်းထံမှ ဖုန်းဝင်လာ၏။
“ဟေး… ရှင်းဟွေ့… မင်းနဲ့ ထျန်းမင် ပြန်ရောက်ပြီ ဟုတ်လား…”
“ဟုတ်တယ်… ကျွန်တော်တို့ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းတာ မကြာသေးဘူး…”
“အတော်ပဲ… မင်းအဖေလည်း ပြန်ရောက်နေတယ်…”
နောက်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ရဲထျန်းမင်က ဖုန်းထဲမှ စုချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက်ပင် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်မိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ… သူက တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော သူ့အဖေ ရဲချန်နှင့် တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်ရာ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“သိပါပြီ… ကျွန်တော်တို့ မကြာခင် ရောက်တော့မှာပါ…”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရဲရှင်းဟွေ့က ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ရဲထျန်းမင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကို… အစ်ကို တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပဲ…”
“နည်းနည်းတော့…” ရဲထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကော ကောင်းရဲ့လား…”
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး…” ရဲရှင်းဟွေ့က အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း ညွှန်ပြရန် အပြစ်ရှိသလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
‘ဒါကတော့… ငါတို့ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ထွက်သွားရတော့မယ်နဲ့ တူတယ်…’
...
တစ်ဖက်တွင်မူ…
မေ့ကျဲ့ရန်က ရှီထိုက်လုံနှင့် ဆာလာပိုင်ကျီကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မုန်ကျစ်ယွီကို ခေါ်ရန် ဖြစ်သည်။ မေ့ကျဲ့ရန်က ရှီထိုက်လုံကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီးနောက် ဒဏ်ရာရနေသော သက်တော်စောင့်များကို ရှီမိသားစု၏ အိမ်နောက်တွင် ထားခဲ့သည်။ ရှီထိုက်လုံက မေ့ကျဲ့ရန်နှင့် ဆာလာပိုင်ကျီကို နှုတ်ပင်မဆက်ဘဲ ကားမောင်းထွက်သွားသည်။
ကားထဲတွင် ကားမောင်းနေသော ရှီထိုက်လုံက မေ့ကျဲ့ရန်ကို စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ… ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လိုပဲ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ဆရာပြောတဲ့ တတိယလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဆရာ မပြောရသေးဘူးနော်…”
ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဆာလာပိုင်ကျီကလည်း တတိယလူက ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို နားစွင့်လိုက်၏။
“တတိယလူကို မင်း သိလောက်ပါတယ်… ရှီထိုက်လုံ… သူ့နာမည်က မုန်ကျစ်ယွီ…”
မုန်ကျစ်ယွီဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံမှာလည်း မှင်တက်သွားပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားပြောတာ အစ်ကိုမုန်ကိုတော့ မဟုတ်ဘူးမလား…”
“ဟမ်… မင်းက သူ့ရဲ့ ပရိသတ်လား…”
“ဟုတ်တာပေါ့… ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို နေ့တိုင်း ကြည့်တယ်… ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ဆောင်ပေးတာချည်းပဲ သန်းချီပြီး ကုန်နေပြီ…”
မေ့ကျဲ့ရန်: “...”
မေ့ကျဲ့ရန်က သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ မုန်ကျစ်ယွီက ယခုလောက်ထိ ကျော်ကြားနေပြီလော။ ရှီထိုက်လုံကဲ့သို့သော သူကောင်းမျိုးနွယ်မှ ကလေးတစ်ဦးပင် သူ့ပရိသတ် ဖြစ်နေပါတကား။
“အဲဒါ အစ်ကိုမုန်ဆိုရင်တော့ ကောင်းမှာပဲ…”
တတိယလူမှာ အစ်ကိုမုန် ဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ရှီထိုက်လုံက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူနှင့် အစ်ကိုမုန်တွင် တူညီသောအရာများစွာ ရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက မစင် စားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ… အစ်ကိုမုန်က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု လူကြိုက်များစေရန် မိမိသဘောဖြင့် စားခဲ့သော်လည်း သူကမူ အတင်းအကျပ် စားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့… ရှီထိုက်လုံက သူသည် အစ်ကိုမုန်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရ၏။
သူက မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ထိတွေ့ခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ… သူက မစင် တစ်ဝက်ကို မျိုချခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစ်ကိုမုန်ကကော။ သူက စားပြီးပြီးချင်း မျိုမချဘဲ တိုက်ရိုက် အန်ထုတ်ခဲ့၏။
.......
မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကြာပြီးနောက် လမ်းညွှန်မှုမှတစ်ဆင့် သူတို့သုံးဦးမှာ မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
မုန်ကျစ်ယွီက အင်တာနက်နာမည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူက မြို့တော်တက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားနေသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသေးသည်။
ရဲရှင်းဟွေ့၏ ကိုယ်ပွားတစ်ဦးအနေဖြင့် မေ့ကျဲ့ရန်အတွက် မုန်ကျစ်ယွီကို ရှာဖွေရန် အလွန် လွယ်ကူ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မုန်ကျစ်ယွီ၏ စနစ်ကို ရဲရှင်းဟွေ့က ပေးအပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မုန်ကျစ်ယွီကို ပို၍ စိတ်အားထက်သန်စေရန် ရဲရှင်းဟွေ့က အချိန်တိုင်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ကိုယ်ပွားတစ်ဦးကို အထူး စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ထိုရည်ရွယ်ချက်မှာ မုန်ကျစ်ယွီအား စနစ်ဆုကြေးများ ထုတ်ပေးသည့်အခါ ပို၍ အဆင်ပြေစေရန် ဖြစ်သည်။
မုန်ကျစ်ယွီ၏ အရိုက်ခံနိုင်စွမ်းက ယခုအခါ ဝူလ်ဗာရင်း၏ စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သော ရဲရှင်းဟွေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
မုန်ကျစ်ယွီတွင် ဝူလ်ဗာရင်းကဲ့သို့ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ၎င်းက အရိုက်ခံနိုင်စွမ်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ ပြန်လည်ကုသလိုပါက သူက စနစ် သို့မဟုတ် ရဲရှင်းဟွေ့က ဆုချသည့် ဂျင်ဆင်းအမွေးအမျှင်ကို အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။
.......
ကျောင်းဂိတ်သို့ ရောက်ပြီး မကြာမီတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုမုန်… ထွက်လာတာ အစ်ကိုမုန်ပဲ…”
“ဒီတစ်ခါတော့ အစ်ကိုမုန်ရဲ့ လက်မှတ်ကို ငါ ရအောင် ယူမယ်…”
“ဒါနဲ့… အစ်ကိုမုန်က ဒီနေ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ ဘာလုပ်မှာလဲ…”
“နောက်ဆုံး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အဆုံးမှာ… ဒီတစ်ခါ သူက မူလတန်းနဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းတွေကို သွားပြီး လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ် အစုံနှစ်သိန်း အခမဲ့ ဝေငှမယ်လို့ ကြားတယ်…”
“သွားစမ်းပါ… အစ်ကိုမုန်က တော်တော် ရက်စက်တာပဲ… ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုက်တယ်…”
.......
လူတိုင်း၏ ဆွေးနွေးမှုကို နားထောင်ရင်း မေ့ကျဲ့ရန်မှာ စကားအပြောအဆို ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
“သေစမ်း… မုန်ကျစ်ယွီက ဘယ်လောက်တောင် ပျင်းနေလို့လဲ… သူက မူလတန်းကျောင်းသားတွေနဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းသားတွေကို သွားပြီး ဒုက္ခပေးနေတယ် ဟုတ်လား…”
မေ့ကျဲ့ရန်၏ သံသယကို မြင်သောကြောင့်လားမသိ၊ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ ရှီထိုက်လုံက ရှင်းပြလိုက်၏။ “အစ်ကိုမုန်က ဒီလိုလုပ်တာက မွေးရပ်မြေရဲ့ ပန်းပွင့်လေးတွေကို ပိုကောင်းကောင်း ပွင့်လန်းစေချင်လို့ပါ… မူလတန်းကတော့ ကိစ္စမရှိလောက်ဘူး… သူသာ အလယ်တန်းကျောင်းတွေကို လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်တွေ သွားဝေရင် အကန်ခံရမှာ အသေအချာပဲ… အလယ်တန်းကျောင်းသားတွေက ကိုင်တွယ်ရ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး…”
ရှီထိုက်လုံ စကားဆုံးသည်နှင့် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ချီးကျူးခံနေရသော မုန်ကျစ်ယွီက ကျောင်းဝင်းထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ ကျောင်းဂိတ်တွင် မုန်ကျစ်ယွီက မိန်းကလေးအချို့အတွက် လက်မှတ်ထိုးပေးပြီးနောက် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးယာဉ်တစ်စီးပေါ် တက်၍ ထွက်ခွာသွား၏။
ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ရှီထိုက်လုံက မေ့ကျဲ့ရန် စကားမပြောမီ ကားကို စတင်၍ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
...
တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရှုခဲ့သော မေ့ကျဲ့ရန်က… မုန်ကျစ်ယွီမှာ အလွန် တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ သေမင်းတမန်ကို စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်းက မနိမ့်ကျသည့်အပြင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူက… အလွန် မျက်နှာပြောင်တိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။