မုန်ကျစ်ယွီ: ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ပါ…

လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ် နှစ်သိန်း မှာယူပြီးစ မုန်ကျစ်ယွီက ဂျင်ဆင်းအမွေးအမျှင်တစ်ပင် စား၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ဝဲဂယက်မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

“မုန်ကျစ်ယွီ… ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့…”

“ဟင်… ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လာရိုက်မလို့ဆိုရင် မြန်မြန်လုပ်… စိတ်မပူနဲ့… ကျွန်တော် ရဲမတိုင်ဘူး…”

မေ့ကျဲ့ရန်: “...”

“ငါ့ဆရာက မင်းကို လိုက်ခဲ့ခိုင်းတယ်ဆိုရင် ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်ပေါ့… ဘာလို့ ဒီလောက် စကားများနေရတာလဲ…”

ဆာလာပိုင်ကျီက မုန်ကျစ်ယွီက သူ့ဆရာကို မေးခွန်းထုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာ၏။

ဘေးမှ ရှီထိုက်လုံကလည်း အကြံပေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုမုန်… ကျွန်တော်က အစ်ကို့ရဲ့ ပရိသတ်ပါ… စိတ်မပူပါနဲ့… ဆရာက အစ်ကို့ကို ဘာမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့အတွက်တော့ ကောင်းကျိုးရှိလိမ့်မယ်…”

မုန်ကျစ်ယွီက သူ့ရှေ့မှလူကို သဘာဝအတိုင်း မကြောက်ပေ။

မုန်ကျစ်ယွီက ကြွားဝါနေခြင်း မဟုတ်။ မကြာသေးမီကပင် လူသတ်သမားများစွာက သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် သူတို့အားလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြ၏။

အကြောင်းရင်းမှာ မုန်ကျစ်ယွီကို အမှန်တကယ် သတ်၍မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာခုခံခြင်းစွမ်းရည်များကို အသုံးမပြုလျှင်ပင် သူ့ကို နှာခေါင်းသွေးထွက်ပြီး မျက်နှာရောင်ရမ်းအောင် အနိုင်ကျင့်နိုင်သူမှာ အလယ်တန်းကျောင်းသားများသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသည်မှာ ပြပွဲ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာခုခံခြင်းစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုခဲ့လျှင်…

.......

မုန်ကျစ်ယွီက ငြင်းဆန်တော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ဖုန်းက မြည်လာပြီး ဖုန်းပေါ်တွင် စနစ် သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက ကာလကြာရှည် ပျောက်ဆုံးနေသော စနစ်တာဝန်တစ်ခုဖြစ်ပြီး တာဝန်အရ သူက သူ့ရှေ့မှလူနှင့်အတူ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်သည်။

“သေစမ်း… မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာ ဟုတ်လား… တကယ်ပဲ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာ ရှိနေတာလား…”

အကယ်၍ အခြားသူများက မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာ တည်ရှိကြောင်း သူ့အား ပြောပြပါက မုန်ကျစ်ယွီက သေချာပေါက် မယုံကြည်ပေ။ သို့သော်လည်း… ဤအချက်အလက်ကို ပေးအပ်သည်မှာ သူ့စနစ်ဖြစ်သောကြောင့် အခြေအနေများမှာ ကွဲပြားသွား၏။

ထိုသည်က စနစ်ပင်။ သူ့စနစ်က သူ့ကို မည်သို့ လှည့်စားနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့်… မုန်ကျစ်ယွီက ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ သူ့ရှေ့မှလူများက သူ့ကို ကောင်းကောင်း ရိုက်နှက်စေလိုပြီး တစ်ဖက်လူ မည်မျှ ကောင်းသည်ကို သူ မြင်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မုန်ကျစ်ယွီက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုသည်ကို မြင်လျှင် အကြီးဆုံးလူမိုက် ဆာလာပိုင်ကျီက ရှေ့တက်၍ သူ့ကို ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

“ဟင်… မင်း လုပ်နိုင်တာ ဒီလောက်ပဲလား… မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ မသေမျိုးကျင့်ကြံရေးကမ္ဘာကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ ငါ့ကိုပြော… ငါက မင်းရဲ့ ဆရာ ဖြစ်လာမယ်…”

ဆာလာပိုင်ကျီက မတ်တပ်ရပ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားလိုသော်လည်း မေ့ကျဲ့ရန်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“နောက်ဆုတ်လိုက်…”

ဆရာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆာလာပိုင်ကျီက မုန်ကျစ်ယွီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှီထိုက်လုံ၏ ဘေးတွင် ရပ်ရန် နောက်သို့ ဆုတ်သွား၏။

မုန်ကျစ်ယွီ စိတ်ကူးယဉ်နေချိန်မှာပင် လက်သီးတစ်ချက်က ရုတ်တရက် သူ့ဗိုက်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ထိုအဖြစ်က သူ့ကို အလိုအလျောက်ပင် ကိုယ်ကို ကုန်းညွှတ်စေပြီး သူ့အစာအိမ်ထဲမှ အက်ဆစ်ရည်များကို အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေမိသည်။ အန်နေရင်းနှင့်ပင် မုန်ကျစ်ယွီက သူ အားနည်းလာသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး သူ သတိလစ်တော့မည် ဖြစ်၏။

သတိမလစ်မီတွင် မုန်ကျစ်ယွီ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ‘သေစမ်း… ငါ့သိုင်းကွက်တွေ မသုံးလိုက်ရဘူး…’

လှုပ်ရှားလိုက်သူမှာ သဘာဝအတိုင်း မေ့ကျဲ့ရန် ဖြစ်သည်။